HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ιούνιος 2013. Είχαμε την μεγάλη χαρά να συνομιλήσουμε με ένα τρομερά ταλαντούχο άτομο: τον Steven Wilson. Κατά την προηγούμενη κουβέντα μας -18 μήνες νωρίτερα- ο Steven μας αποκάλυψε ότι είχε ήδη αρχίσει να δουλεύει πάνω στο τρίτο προσωπικό του album. Σήμερα, το πολύ ενδιαφέρον “The Raven that Refused to Sing (And Others Stories)” αποδεικνύει τι έκανε όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Γιορτάζοντας 3 χρόνια συνεντεύξεις, σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή από τον Steven για αυτήν την 150ή συνέντευξή μου. Νομίζω ότι ο παρακάτω διάλογος είναι αρκετά διαφωτιστικός.

 

Είσαι ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έλαβες από τους οπαδούς κατά τις πρόσφατες περιοδείες για το The Raven that Refused to Sing (And Others Stories)” album;

Θα ήμουν πολύ απαιτητικός, αν δεν ήμουν ικανοποιημένος. Είναι ίσως η καλύτερη ανταπόκριση που έχω λάβει σε όλη την καριέρα μου. Είναι εξαιρετικό. Είμαι πάντα πολύ περήφανος για όλα τα albums που έχω ηχογραφήσει. Φυσικά, αν δεν ήμουν, δεν θα τα είχα κυκλοφορήσει. Είναι πολύ καλό ότι μερικοί άνθρωποι έχουν ήδη συνδεθεί με το album. Η απόκριση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι σπουδαία μέχρι στιγμής. Ηχογραφήσαμε το album με την ίδια μπάντα που περιοδεύσαμε για το “Grace for Drowning” και αυτό έκανε τη διαδικασία πολύ πιο εύκολη. Είμαι πολύ ικανοποιημένος. Υπάρχουν πάντα κάποιοι άνθρωποι που είναι απογοητευμένοι με τον τρόπο που κατευθύνω τα πράγματα, με τον τρόπο που δημιουργώ τη μουσική μου και πάντα θα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μπορεί να μην τους αρέσουν όλα όσα έκανα. Πάντα προσπαθώ να κάνω το καλύτερο που μπορώ και να εξελίσσομαι και δεν περιμένω ότι όλοι είναι έτοιμοι να αποδεχτούν αυτό που κάνω.

 


steven1Πιστεύεις ότι το σταθερό
lineup για το The Raven that Refused to Sing (And Others Stories)” έκανε το album πιο συνεκτικό μουσικά;

Ναι. Δεν τίθεται θέμα. Νομίζω ότι το γεγονός ότι έγραψα κάποια μουσική που να ταιριάζει μ’ αυτούς τους μουσικούς και ηχογράφησα με τους ίδιους μουσικούς -και ηχογραφήσαμε το album πολύ γρήγορα, σε μια εβδομάδα- έτσι όλα αυτά, μπορούν να αποδοθούν σε ένα ισχυρό μουσικό αποτέλεσμα και μια ισχυρή κατεύθυνση . Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μου αρέσουν albums που είναι «ανακατωμένα» κατά κάποιο τρόπο. Είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που μου αρέσουν σε albums όπως το “Grace for Drowning” -και είμαι ακόμα περήφανος γι’ αυτό το album -, ότι είναι πολύ πιο «εύπλαστα» και πολύ πιο «ανακατωμένα», από την άποψη των διαφορετικών στυλ, των διαφορετικών μουσικών που συμμετέχουν κλπ. Μου αρέσουν και οι δύο προσεγγίσεις. Αλλά νομίζω ότι το line-up του “The Raven that Refused to Sing (And Others Stories)” ήταν πολύ καλό και μπορούμε να πούμε ότι όντως υπάρχει μια συνοχή στο album.

 

Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή του Alan Parsons (επίσης μηχανικός ήχου στο “Dark Side of the Moon” των Pink Floyd) στο The Raven that Refused to Sing”;

Νομίζω ότι το έκανε να ακούγεται καλό. Ήθελα να είμαι ελεύθερος ώστε να είμαι σε θέση να επικεντρωθώ στην μουσική διεύθυνση του album, και συνήθιζα να βρίσκομαι στην κατάσταση που έπρεπε ν’ ασχολούμαι με τα πάντα. Έτσι, τώρα ήθελα να είμαι σε θέση να επικεντρωθώ στην διεύθυνση, ένα πράγμα στο οποίο πιστεύω ότι είμαι καλός. Έτσι, άφησα το ζήτημα της ηχογράφησης σε κάποιον που είναι καλός στην ηχογράφηση, κάποιον που το γνώριζε καλύτερα. Ο Alan είναι ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών στο να ηχογραφεί ζωντανά τους μουσικούς με ένα πολύ φυσικό, οργανικό τρόπο. Νομίζω ότι Alan διαδραμάτησε ισχυρό ρόλο στην σύλληψη του ήχου που παίξαμε, το οποίο είναι πολύ πιο εύκολο να το λες, παρά να το κάνεις. Είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις αυτό. Είναι εύκολο για τον Alan (γέλια).


Οι στίχοι για το
The Raven that Refused to Sing γράφτηκαν πολύ αργότερα από τη μουσική. Μήπως αναρωτήθηκες κάποια στιγμή για το αν θα μπορούσες να το κυκλοφορήσεις χωρίς στίχους, ως ένα instrumental album;

Εεε … όχι! Πάντα πίστευα ότι τα τραγούδια χωρίς στίχους, δεν είναι τραγούδια. Νομίζω ότι δεν μπορείς να πεις ιστορίες χωρίς στίχους. Και στο album μου σήμερα, τα τραγούδια, είναι ιστορίες. Ο καλύτερος τρόπος για να μεταδώσω μια ιστορία είναι μέσα από την συναισθηματική ποιότητα μιας φωνητικής απόδοσης. Όχι, δεν σκέφτηκα να κάνω ένα instrumental album.

 

Το “The Raven that Refused to Sing” είναι ένα concept άλμπουμ. Όταν κάποιος γράφει ένα μυθιστόρημα ή κάνει ένα concept album είναι κάτι σαν Θεός: Μπορεί να καθορίσει τη μοίρα των χαρακτήρων, να τους κάνει ευτυχισμένους ή να τους βάλει να πεθαίνουν κλπ. Είναι αυτό μια συναρπαστική πτυχή για σένα, κάθε φορά που κάνεις ένα concept album;

Μου αρέσει η αναλογία που κάνεις με τα μυθιστορήματα. Μου αρέσει που ένα album μπορεί να θεωρηθεί ως ένα εκτενές μυθιστόρημα ή ως μια ταινία, ως ένα έργο στον κινηματογράφο. Φυσικά ένα εκτενούς μεγέθους album, είναι αδύνατον να αποδωθεί σε περίπου τρία λεπτά. Στον κινηματογράφο, μέσα από την πλοκή, οι αναπτυσσόμενες ιστορίες, χρειάζονται πολύ μεγαλύτερη φόρμα. Κατ’ αυτή την άποψη, η φαντασία μου είναι πολύ πιο υπεύθυνη: Μπορείς να κάνεις ό, τι θέλεις, μπορείς να κάνεις τα πάντα με τους ανθρώπους. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βλέπω τον εαυτό μου ως ένα είδος μαριονετίστα (σ.σ: puppet master) ή κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι μερικές φορές οι χαρακτήρες μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είναι πολύ σημαντικό ν’ αναφέρω ότι οι χαρακτήρες είναι σε θέση να έχουν τα δικά τους συναισθήματα μες την ψυχή τους. Έχουν τη δική τους ζωή, τελικά. Είναι σε θέση κατά κάποιον τρόπο να γράφουν τις δικές τους ιστορίες. Αλλά δεν μπορείς να με δεις ως ένα μαριονετίστα ή περισσότερο, ως ένα υπερβολικό πράγμα, όπως είναι ο Θεός, κάτι που είπες.


© Naki Kouyioumtzis.Steven Wilson, on location, oxfordshire.Έχεις ξεκινήσει το γράψιμο για το επόμενο
solo album;
Δεν έχω αρχίσει το γράψιμο για το επόμενο solo album, κανονικά, αλλά έχω αναπτύξει ένα νέο κομμάτι που θα το παίξω στην επόμενη solo περιοδεία μου. Θα περιοδεύσω τον Οκτώβριο/Νοέμβριο και θα ήθελα να προσθέσω κάτι νέο στην εν λόγω περιοδεία.

 

Μπορούμε να έχουμε το όνομα του τραγουδιού;

Όχι, δεν έχω τίποτα ακόμα. Έχω μόνο κάποιες πολύ βασικές γραμμές. Νομίζω ότι δεν είναι ακόμα ένα αρκετά μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι.

 

Θα είναι ένα τραγούδι από το επόμενο solo album σου; Μπορούμε να το πούμε αυτό;
Ναι, πιστεύω ότι τελικά θα είναι κάτι σαν αυτό που κάναμε με το “Luminol” στην “Grace for Drowning” περιοδεία. Και σε πολλούς από το ακροατήριο άρεσε. Και μου αρέσει πάρα πολύ η ιδέα να έχω στην περιοδεία για αυτό το album (σ.σ.: Το “The Raven that Refused to Sing”), κάτι από το επόμενο.


Στο “The Raven that Refused to Sing” δεν έχεις guest μουσικούς. Θα ήθελες να έχεις κάποιους καλεσμένους στο επόμενο album σου ή θα συνεχίσεις να δουλεύεις με την ίδια μπάντα;

Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω με το συγκρότημα. Αλλά φυσικά, θα ήθελα να συνεργαστώ με κάποιους άλλους ανθρώπους. Όταν έκανα το “Grace for Drowning” δεν είχα μπάντα. Κατά μία έννοια, ο καθένας σε αυτό το album ήταν καλεσμένος. Τώρα έχω μια μπάντα και αυτή η ομάδα ανθρώπων θα είναι ο πυρήνας, σίγουρα για το επόμενο άλμπουμ, αν όχι τα επόμενα δύο ή τρία.

 

Είσαι επίσης οπαδός ορισμένων μουσικών και ίσως να ήθελες δουλέψεις μαζί τους.
Δεν υπάρχει ένας μουσικός στη γη που δεν είναι οπαδός κάποιου άλλου μουσικού. Όλοι μας είμαστε οπαδοί. Όχι, δεν υπάρχει πλέον κάποιος που να μου αρέσει τόσο πολύ για να συνεργαστούμε. Νομίζω ότι κάθε guest μουσικός θα πρέπει να προταθεί βάσει του υλικού, όχι αντιστρόφως. Αν γράψω ένα τραγούδι, και έχω ένα solo κιθάρας ή ένα άλλο μέρος, τότε θα μπορούσα να αρχίσω να σκέφτομαι ένα άτομο που θα ταίριαζε. Νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι να ξεκινάς από τη μουσική που έχεις, και όχι αντιστρόφως.

 

Έχεις κάνει 3 solo albums και έχεις χρησιμοποιήσει πάνω από μια ντουζίνα εξαιρετικούς μουσικούς. Πιστεύεις ότι το να παίζεις με διαφορετικούς ανθρώπους είναι επίσης μια μορφή εξέλιξης;

Νομίζω ότι είναι απίστευτα δημιουργικό. Φαντάσου στη δουλειά-οποιαδήποτε δουλειά και αν είναι, είτε είναι δουλειά γραφείου είτε πουλάς ασφάλειες, ο,τιδήποτε θα μπορούσες να κάνεις-, φαντάσου ότι πρέπει να πηγαίνεις στο γραφείο κάθε μέρα και να λες τα ίδια πράγματα με τους ίδιους ανθρώπους, κάθε μέρα, για 20, 30, 40 χρόνια. Πόσο εποικοδομητικό είναι αυτό;

 

steven5Ή να τρως το ίδιο φαγητό κάθε μέρα.

Ακριβώς. Κανείς πραγματικά δεν θα το ‘θελε αυτό. Μερικοί οπαδοί πιστεύουν ότι όταν έχεις μια μπάντα, και ειδικά αν το συγκρότημα είναι γνωστό, ότι θα πρέπει να συνεργάζεσαι με τους ίδιους ανθρώπους κάθε μέρα της ζωής σου, για το υπόλοιπο της ζωής σου. Δεν είναι αυτή η φιλοσοφία μου. Και νομίζω ότι ένα από τα κορυφαία πράγματα της δουλειάς μου, είναι η ευκαιρία που έχω να ταξιδεύω, να ζω και να εργάζομαι με ανθρώπους από πολλά διαφορετικά μέρη και πολιτισμούς και μου αρέσει πολύ αυτή τη διαδικασία. Ένα από τα πράγματα της φιλοσοφίας μου είναι ότι δεν πρέπει να συνεργάζομαι με τους ίδιους ανθρώπους όλη την ώρα. Αν δεν είμαι πολύ ευτυχισμένος, θα μπορούσα να αλλάξω. Αυτή τη στιγμή, δεν το κάνω. Είμαι πολύ ευτυχισμένος μ’ αυτή τη μπάντα και θα ήθελα να κάνω κάποιες παραπάνω ηχογραφήσεις μαζί της! (Παύση) Όμως, στο μέλλον μπορεί να ήθελα να κάνω ένα ηλεκτρονικό album ή ένα ακουστικό album. Δεν χρειάζεται να γραπωθείς σ’ ένα μόνο είδος μουσικής, θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά πράγματα.


Σου λείπουν οι προ-“Signify” μέρες;

Κατά κάποιο τρόπο, είμαι πάλι εκεί πίσω. Όταν ξεκίνησα, άρχισα να κάνω solo δίσκους, αλλά το μόνο διαφορετικό πράγμα είναι ότι έκανα solo δίσκους με το όνομα των Porcupine Tree. Όταν καθιερώσαμε την μπάντα -κάτι που συνέβη στο “Signify” και φυσικά έκανε την μπάντα πιο σεβαστή στον κόσμο- ακόμα εγώ έκανα το μεγαλύτερο μέρος του γραψίματος και των ηχογραφήσεων. Κατά κάποιο τρόπο, είμαι πάλι εκεί πίσω, κάνοντας δίσκους για τους οποίους είμαι υπεύθυνος για κάθε πτυχή. Παρά το γεγονός ότι έχω μια μπάντα και είμαι πολύ ικανοποιημένος με αυτήν. Είναι σαν ένας πλήρης κύκλος, είμαι ακριβώς πίσω εκεί που ήμουν, αν και δεν χρησιμοποιώ το όνομα των Porcupine Tree πλέον. Κάνω το καλύτερό που μπορώ τώρα, όπως έκανα πάντα. Είμαι πάλι εκεί πίσω.

 

Μου αρέσει πάρα πολύ το τραγούδι “Index” από το Grace for Drowning”

-Κι εμένα το ίδιο.

 

Μπορείς να μας πεις για τους στίχους του και τη σύνδεσή τους με το εξαιρετικό βιβλίο του John Fowles, «Ο Συλλέκτης» (Εκδ. Εστία στα Ελληνικά);

Είναι βασισμένο στο βιβλίο του John Fowles, «Ο Συλλέκτης». Ο μόνος λόγος που δεν ονόμασα το τραγούδι «Ο Συλλέκτης» είναι ότι οι Nine Inch Nails είχαν ήδη γράψει ένα τραγούδι με το ίδιο όνομα (σ.σ: “The Collector”) για το “With Teeth” album, και δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον ίδιο τίτλο. Είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω γράψει ποτέ. Είναι ίσως ένα από τα αγαπημένα τραγούδια της ζωής μου. Έχει προφανώς πολύ σκοτεινούς, διεστραμμένους, απειλητικούς στίχους και είναι για κάποιον που αντιμετωπίζει τα ανθρώπινα όντα σαν να συλλέγει βινύλια. Είτε αυτός έχει απέναντί του ένα άτομο είτε μια πεταλούδα, είναι το ίδιο γι’ αυτόν. Και το πιο αστείο και ενδιαφέρον πράγμα -όπως και στο βιβλίο- είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα στραβό με αυτόν. Και γι’ αυτό «Ο Συλλέκτης» είναι τόσο σπουδαίο βιβλίο, επειδή νομίζεις ότι δεν υπάρχει τίποτα λάθος με το χαρακτήρα, ότι είναι μια χαρά. Μου αρέσει πολύ η μουσική σε αυτό το τραγούδι, και ιδίως το αίσθημα που νιώθω όταν το παίζουμε ζωντανά και νομίζω ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια απ’ όλη την καριέρα μου.

 

Έχεις ήδη συνεργαστεί με τον Trevor Horn (στο “Welcome to my DNA” των Blackfield) και τον Alan Parsons (στο “The Raven that Refused to Sing”). Ποιος είναι ο επόμενος;

Εννοείς και τα δύο πράγματα, όσον αφορά, μηχανικούς ήχου/παραγωγούς; Ένας από τα πράγματα όσον αφορά εμένα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει παραγωγή στη μουσική μου, όπως κάνει παραγωγή σ’ άλλους ανθρώπους. Είμαι πολύ σίγουρος για το τι θέλω, είμαι βέβαιος για το τι θέλω, είμαι ένα control freak. Ο Alan δούλεψε μαζί μου ως μηχανικός ήχου και όχι ως παραγωγός, και αυτό έπρεπε να του το κάνω σαφές από την αρχή, επειδή είμαι unproducable (σ.σ: αμετάφραστο). Δεν θέλω να συμβιβαστώ με κάποιον άλλο για τις ιδέες μου και για το πού πάει η μουσική μου. Δεν ψάχνω πραγματικά για παραγωγούς. Σίγουρα θα συνεργαστώ με τον Alan και πάλι, γιατί ο Alan είναι ένας θαυμάσιος μηχανικός ήχου. Όμως, όσον αφορά τους «εξωτερικούς» παραγωγούς, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να συνεργαστώ με κάποιον άλλο, επειδή δεν θέλω να συμβιβαστώ.

 

Μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έχεις γράψει είναι b-sides (“Buying New Soul”, “Half Light”, “Futileκαι άλλα). Αισθανόσουν ανασφαλής για αυτά τα τραγούδια τότε, ή αυτό συνέβη για άλλους λόγους;

Τώρα εκφράζεις τη γνώμη σου. Η απάντηση στο ερώτημα είναι ότι εγώ μπορεί να μην αισθάνομαι ότι αυτά τα τραγούδια είναι τα καλύτερά μου. Πιστεύω όντως ότι το “Half Light” είναι ένα υπέροχο τραγούδι. Στο album “Deadwing” περιλαμβάνεται το τραγούδι “Glass Arm Shattering”, το οποίο κλείνει τον δίσκο και νομίζω ότι έκανα λάθος επιλογή. Αλλά τότε δεν νομίζω ότι κοίταξα τόσο πολύ τα υπόλοιπα τραγούδια, κι έτσι έκανα τη λάθος επιλογή. Το “Futile” δεν νομίζω ότι είναι τόσο καλό. Έχω κάνει λάθη, πράγματι. Ένα πράγμα που πρέπει να καταλάβετε είναι ότι μερικές φορές όταν εργάζεσαι πάνω σε ένα δίσκο, βρίσκεσαι πολύ κοντά. Και μόνο αργότερα έχεις το χρόνο να διαπιστώσεις ότι κάποια τραγούδια δεν δούλεψαν τόσο καλά.

 

steven6Αυτό συμβαίνει συχνά με τους μουσικούς. Δεν τους αρέσουν όλα όσα έχουν κάνει. Για παράδειγμα, ο Roger Waters μισεί τα “Atom Heart Mother” και “Ummagumma” albums.

Ναι, υπάρχουν κάποια τραγούδια που έγραψα για albums που δεν μου αρέσαν καθόλου. Αλλά, επίσης, υπάρχουν κάποια τραγούδια, που δεν βρίσκονται μέσα σε albums, που πραγματικά τ’αγαπώ. Υπάρχουν και κάποια τραγούδια, που δεν βρίσκονται μέσα σε albums, που πραγματικά δεν μου αρέσουν. Νομίζω ότι έκανα πολλά πράγματα λάθος. Το θέμα είναι ότι ένας οπαδός έχει πάντα διαφορετικό γούστο. Αυτό που σου λέω είναι ότι δεν συμμερίζομαι την άποψή σου για μερικά από τα τραγούδια, την συμμερίζομαι για μερικά άλλα. Στο “Half Light” υποθέτω ότι συμμερίζομαι την άποψή σου. Υπάρχει και ένα άλλο τραγούδι που ονομάζεται “Drown With Me”, το τελευταίο τραγούδι που έγραψα για το “In Absentia”, το οποίο και είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω γράψει ποτέ! Και δεν μπορώ να θυμηθώ το λόγο για τον οποίο δεν περιλαμβάνεται στο άλμπουμ. Δεν μπορώ να το θυμηθώ! Πιθανόν να είναι κάποιος ηλίθιος λόγος, όπως ότι δεν ήθελα μια γραμμή από τους στίχους, ή ότι δεν μου άρεσε μια βραχνάδα στα φωνητικά. Κάτι που είχε σημασία εκείνη την εποχή, αλλά δεν έχει σημασία αργότερα. Υπάρχουν επίσης και κάποια τραγούδια που πραγματικά λυπάμαι που τα έβαλα σε album, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν.


Έχεις γράψει αμέτρητα τραγούδια, έτσι αυτό δεν είναι και πολύ περίεργο.

Είναι αστείο ότι αυτό συνέβη με ένα τραγούδι που ονομάζεται “Trains”. Όταν το κάναμε, κανείς δεν πίστευε ότι το τραγούδι ήταν και τόσο καλό. Θέλω να πω, σκέφτηκα ότι ήταν ένα καλό τραγούδι, αλλά δεν με είχε συνεπάρει. Αλλά είναι μακράν το πιο δημοφιλές τραγούδι που έχω γράψει ποτέ.

 

Ανέφερα πριν το “Futile” γιατί live είναι πολύ καλύτερό απ’ ότι στη studio εκδοχή.

Για μένα το “Futile” δεν ήταν ποτέ ένα σπουδαίο τραγούδι. Ποτέ δεν λειτούργησε. Ήταν ένα είδος πειράματος: θέλαμε κάτι πιο metal, πιο βαρύ. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο σπουδαίο. Χαίρομαι που σου αρέσει (γέλια)! Επίσης, θέλω να πω ότι ο συνθέτης ενός τραγουδιού μερικές φορές νομίζει ότι ένα τραγούδι είναι ένα από τα καλύτερα του που έχει γράψει ποτέ, αλλά για οποιουσδήποτε λόγους, αυτό δεν γίνεται δημοφιλής από τους οπαδούς.

 

 Τον περασμένο Οκτώβριο, είχα την τεράστια τιμή για να κάνω μια συνέντευξη με τον George Martin (Παραγωγός των Beatles). Μπορείς να μας πεις για την επιρροή του σε σένα ως παραγωγός, και ειδικά στο “Insurgentes” album; Ξέρω ότι έκανες το «κόλπο» που έκανε στο “A Day In The Life” με την ορχήστρα.

(Παύση. Σκέφτεται) Ώωωχχ! Αυτό είναι αρκετά δύσκολο! Είναι ένα πράγμα σαν δυσαρμονία. Ναι! Για να είμαι ειλικρινής, πίστευα ότι το πήρα από άλλους καλλιτέχνες, αν και όντως το έκανε στο “A Day In The Life”.

 

Σε αυτή την συνέντευξη για το “Insurgentes”, λες «Οι Beatles το έκαναν αυτό» και το πράγμα που περιγράφεις συνέβη στο “A Day In The Day”.

Ναι, έχεις δίκιο.

 

Το ξέρω, γιατί ρώτησα τον George Martin πώς το έκανε (γέλια).

Είναι το πιο διάσημο παράδειγμα για το πώς χρησιμοποιείς μια ορχηστρική δυσαρμονία σε ένα δημοφιλές είδος. Νόμιζα ότι μου έκανε εντύπωση σε κάποια avant-garde κλασική μουσική, όπως στο Karlheinz Stockhausen. Ξέρεις τον Scott Walker;

 

steven7Είμαι ένα τεράστιος οπαδός του. Πιστεύω ότι το “Scott 4” είναι ένα από τα καλύτερα albums όλων των εποχών!

Έχετε ακούσει για τα πιο πρόσφατα albums του; Στο άλμπουμ “Tilt”(1995), υπάρχει ένας απίστευτος πλούτος ορχηστρικής δυσαρμονίας. Νομίζω, σκεφτόμουν τότε περισσότερο αυτούς τους καλλιτέχνες. Άκου, φυσικά ο καθένας έχει εμπνευστεί από τους Beatles.

 

Εννοώ από άποψη παραγωγής, όχι όσον αφορά την σύνθεση των τραγουδιών.

Ναι, είναι φανταστική. Δεν ήμουν ποτέ τόσο μεγάλος οπαδός των Beatles. Δεν νομίζω ότι η μουσική μου είναι τόσο πολύ επηρεασμένη από τους Beatles. Φυσικά, ο Scott Walker αποτελεί μέρος του DNA μου.

 

Πιστεύεις ότι τα albums που ηχογραφήθηκαν τη δεκαετία του ’70 έχουν καλύτερο ήχο από τα σημερινά albums. Εγώ πιστεύω επίσης ότι η μουσική δημοσιογραφία τη δεκαετία του ’70 ήταν πολύ καλύτερη απ’ ό, τι σήμερα. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν στις μέρες μας άνθρωποι σαν τον Dick Cavett, τον Tony Wilson και τον John Peel. Ποια είναι η γνώμη σου επ’αυτού;

Συμφωνώ. Συμφωνώ απολύτως. Νομίζω ότι συνδέονται αυτά τα δύο πράγματα. Το γεγονός είναι, ότι η ηχογραφημένη μουσική -που είναι τόσο δυναμική, τόσο διασκεδαστική, τόσο φιλόδοξη, τόσο εκπληκτική- γράφτηκε από πραγματικά ευφυείς μουσικούς στοχαστές. Σήμερα αν υπάρχει κάποιος που να έχει αυτές τις ιδέες, γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρεται για τη μουσική; Δεν υπάρχει τίποτα το ενδιαφέρον στη σύγχρονη μουσική. Υπάρχει, αλλά όχι τόσο ενδιαφέρουσα μουσική σε ότι αφορά την φαντασία και την δημιουργικότητα. Δεν υπάρχει τίποτα εξαιρετικό για να συζητήσεις, να γράψεις και να σκεφτείς. Τότε, η μουσική ήταν τόσο λεπτή, γι’ αυτό και υπήρχαν σπουδαίοι συγγραφείς, σπουδαίοι DJs, σπουδαίοι στοχαστές, σπουδαίοι διανοητές! Αν κάτι ήταν καινούργιο και ωραίο και είχε ένα αντίκτυπο, το ανέδειχναν. Τώρα, η pop μουσική δεν έχει καμία επίδραση στην εποχή. Νομίζω ότι το τελευταίο είδος μουσικής που είχε κάποιου είδους επίδραση ήταν στη δεκαετία του ’90 η ηλεκτρονική μουσική, αλλά και η έκρηξη του grunge που ήρθε από την Αμερική. Αυτό ήταν το τελευταίο κίνημα που είχε ισχυρό αντίκτυπο στα πάντα: στον τρόπο που σκέφτεσαι,στον τρόπο που μιλάς, σε ό,τι αφορά τη μόδα, είχε αντίκτυπο στον κινηματογράφο… Δεν νομίζω ότι η pop μουσική έχει αντίκτυπο σήμερα. Και ως εκ τούτου, οι άνθρωποι που μιλούν γι’ αυτήν: οι συγγραφείς, οι DJs, οι ραδιοτηλεοπτικοί παραγωγοί, ασχολούνται με άλλα πράγματα: είναι στην πολιτική, στον κινηματογράφο .. Δεν ασχολούνται με τη μουσική. Αυτό είναι κρίμα.

 

Οι άνθρωποι που ανέφερα πήραν ρίσκα τότε. Τώρα όλοι τους λένε «ναι, ναι, ναι». Ο Tony Wilson, που είναι και ήρωάς μου, δεν ήταν και πολύ αγαπητό πρόσωπο.

Ο Tony Wilson, ο Alan McGee, όλα αυτά τα παιδιά είχαν απίστευτα ανεξάρτητα μυαλά. Έπαιρναν ρίσκα, επειδή οι μουσικοί έπαιρναν ρίσκα. Τώρα πραγματικά αναρωτιέμαι τί μουσική αυτά τα μυαλά θα έβρισκαν σήμερα για να μιλήσουν; Δεν υπάρχει σήμερα αυτό το είδος της μουσικής που ν’ αξίζει τόσο πολύ να μιλήσεις γι’αυτό, δυστυχώς.

 

Είσαι ευχαριστημένος με την επιστροφή των Camel για την “Retirement Sucks Tour” το φθινόπωρο;

Είμαι χαρούμενος γι’ αυτό. Νομίζω ότι οι Camel ήταν μια από τις μεγάλες μπάντες της δεκαετίας του ’70. Είναι θαυμάσιο τώρα που οι νέοι άνθρωποι θα είναι σε θέση να δουν την μπάντα. Ο Andy Latimer σημαίνει πολλά για μένα. Είναι ο μόνος που έμεινε. Από το κλασικό line-up των Camel -υπήρχαν 4 – αυτός είναι ο μόνος τύπος που έμεινε. Νομίζω ότι οι συναυλίες της επιστροφής τους θα είναι απίστευτες. Αλλά έχω μια πολύ περίεργη σχέση γενικότερα με το θέμα νοσταλγία. Υπάρχει μια τάση τώρα μπάντες από εκείνη την εποχή επανασυνδέονται για να παίξουν τη μουσική που έγραψαν πριν από 40 χρόνια. Είμαι σίγουρος ότι οι οπαδοί θα ήθελαν να τους δουν και ότι οι μπάντες θα το απολαύσουν πάρα πολύ. Προσπαθούν σήμερα να ξαναζωντανέψουν την ατμόσφαιρα που υπήρχε πριν από 40 χρόνια, αλλά δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι τώρα. Δεν μιλάω για τους Camel. Είμαι πολύ χαρούμενος για τους Camel, είμαι πολύ χαρούμενος για τον Andy Latimer, και είμαι βέβαιος ότι οι οπαδοί θα γουστάρουν.

 

Θα ‘θελες να κάνεις remix σε μερικά από τα κλασικά albums των Camel;
Θα ήθελα! Φυσικά, θα ήθελα πολύ να κάνω. Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι θα μπορούσε να συμβεί κάποια μέρα. Γι’ αυτό μου αρέσει να remix-άρω albums. Μπορείς να κάνεις remix σε κάτι που έγινε πριν από 40 χρόνια και να είναι απολύτως δημιουργικό και εμπνευσμένο. Προσπαθείς να ξαναζωντανέψεις αυτή την ατμόσφαιρα. Η στοιχειωμένη έμπνευση δεν είναι πια εκεί. Έτσι, δεν είναι μια φυσιολογική ηχητική διαδικασία. Ναι, είμαι μεγάλος οπαδός της μπάντας.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΠιστεύεις ότι οι δουλειές σου είναι επίσης ένας τρόπος για τους νεότερους ανθρώπους να ανακαλύψουν τη μουσική των Soft Machine, των Marillion, του Klaus Schulze και άλλων;

Νομίζω ότι όλη η μουσική είναι μια πύλη προς άλλη μουσική. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, όπως η μουσική που να έρχεται από το πουθενά. Όλη η μουσική συνδέεται με άλλη μουσική. Ακόμα κι αν σκεφτείς μπάντες όπως οι Beatles και οι Led Zeppelin. Και μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η μουσική τους προέρχεται εντελώς από το πουθενά. Δεν το πιστεύουν όλοι αυτό, αλλά τα media αυτό λένε. Αλλά φυσικά τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Οι Beatles έκλεβαν όλη την ώρα από σπουδαίους Αμερικάνους rock ‘n’ roll μουσικούς όπως ο Chuck Berry. Οι Led Zeppelin έκλεβαν όλη την ώρα από μπλουζίστες από το Chicago. Και το θέμα είναι ότι όλη η μουσική προέρχεται από άλλη μουσική. Ναι, απολύτως! Ελπίζω ότι η μουσική μου θα μπορούσε να βοηθήσει τους νέους να ανακαλύψουν κάποιους καλλιτέχνες και συγκροτήματα, όπως αυτούς που ανέφερες, στους οποίους και έχω μεγάλο σεβασμό.

 

Η γενιά του downloading ενδιαφέρεται για το artwork και τους στίχους των albums, τόσο όσο έκαναν οι παλαιότερες γενιές;

Μερικοί το κάνουν. Θα σου πω για κάτι που το αντιλήφθηκα κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών: Μετά την συναυλία, κάποια παιδιά έρχονται σε μένα κρατώντας βινύλια. Είναι ωραίο ότι μικρά παιδιά ακούν τα βινύλια, συλλέγουν δίσκους και να κοιτάζουν το artwork, με τον τρόπο που το έκανα κι εγώ όταν ήμουν νέος. Και αυτό είναι ενθαρρυντικό. Ξέρω ότι όσοι ενδιαφέρονται για το βινύλιο είναι η μειοψηφία, υποθέτω ότι πολλοί περισσότεροι ενδιαφέρονται για το «κατέβασμα» στις μέρες μας… Δεν έχει σημασία πόσοι είναι, αυτό που έχει σημασία είναι το πόσο πολύ τους αρέσει να ακούν τα βινύλια, να κοιτάζουν το artwork και να διαβάζουν τους στίχους.

 

Ως οπαδός, απογοητεύεσαι όταν οι περισσότερες σύγχρονες μπάντες παίζουν το σύνηθες 90-λεπτο show, ενώ πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία καλλιτέχνες όπως ο Bruce Springsteen και ο Phil Lesh παίζουν για 3 ώρες;

Εξαρτάται από το show. Θα σου πω κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν: Ακόμα και αν η μπάντα είναι αρκετά ζωντανή, αρχίζω να γίνομαι λίγο ανυπόμονος μετά τα πρώτα 40-50 λεπτά. Και ο λόγος που γίνομαι ανυπόμονος είναι ότι σε πολλές συναυλίες δεν υπάρχει καμία αίσθηση της ανάπτυξης, γενικά κάτι που να σε τραβήξει στο show. Δεν υπάρχει τίποτα τόσο έντονο οπτικά, δεν υπάρχει τίποτα τόσο έντονο μουσικά, δεν υπάρχει τίποτα τόσο έντονο στις δυναμικές. Είναι κάτι που με ενδιαφέρει πραγματικά και το παρακολουθώ από τους μεγάλους καλλιτέχνες όπως είναι ο Prince, οι Pink Floyd και ο Michael Jackson. Χωρίς να έχω πολλά κοινά με όλους τους, μουσικά, εγώ πάντα μαθαίνω από αυτούς τους ανθρώπους πώς να κάνω μια ενδιαφέρουσα συναυλία. Πώς να χρησιμοποιώ τα οπτικά εφέ και τις δυναμικές σε ένα τραγούδι. Δεν νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να κάνει μια ενδιαφέρουσα συναυλία για τρεις ώρες. Πάω σε heavy metal συναυλίες και βαριέμαι μετά από τρία τραγούδια. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα να πουν μετά από τρία τραγούδια. Ξέρεις τι εννοώ; Και μετά τί πρέπει ν’ ακούσω; Άλλο ένα heavy metal τραγούδι. Ok. Και στη συνέχεια, άλλο ένα heavy metal τραγούδι. Και αν φύγεις από τη συναυλία και πας σπίτι, δεν θα χάσεις τίποτα. Αυτό δεν είναι αυτό που θέλω να συμβεί στις συναυλίες μου.

 

steven9Μπορείς να γράψεις μουσική όταν περνάς καλά ή η κακή διάθεση ευνοεί περισσότερο την έμπνευση;

Νομίζω ότι είμαι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που σίγουρα βρίσκουν έμπνευση στην αρνητική πλευρά των πραγμάτων. Το περίεργο είναι ότι οι άνθρωποι που με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν ότι είμαι χαμογελαστός και δεν είμαι ο μανιοκαταθληπτικός που πολλοί μπορεί να πιστεύουν όταν ακούν τη μουσική μου. Ο λόγος για αυτό είναι ότι μπορώ να χρησιμοποιώ τη μουσική ως εξορκισμό της αρνητικής πλευράς του εαυτού μου. Έτσι, η θλίψη, η μελαγχολία, η οργή, αυτά τα πράγματα αναφλέγονται μέσα μου όταν γράφω ένα τραγούδι. Όταν είμαι χαρούμενος, νομίζω ότι δεν μπορώ να γράψω αυτό το είδος της μουσικής.

 

Σ’ αρέσουν σύγχρονες progressive μπάντες όπως οι Riverside;

(Παύση) Τους θαυμάζω, αλλά δεν είναι κάτι που θ’ άκουγα (γέλια). Ξέρεις, ο Mariusz (σ.σ.: Duda, ο ηγέτης των Riverside) είναι φίλος μου και πραγματικά θαυμάζω αυτό που κάνουν. Πρόκειται για ένα ποιοτικό συγκρότημα. Αλλά αυτό το είδος της μουσικής -που κάνω κι εγώ κατά κάποιο τρόπο- δεν είναι κατ’ ανάγκην ό,τι θα άκουγα ο ίδιος από μια νέα μπάντα. Και αν θα ‘θελα ν’ ακούσω αυτό το είδος της μουσικής, θα προτιμούσα να ακούσω τα πράγματα από τη δεκαετία του ’70, αυτά που κλασικές μπάντες όπως οι Pink Floyd και οι Yes δημιούργησαν, τα οποία βρίσκονται στο DNA μου. Για να απαντήσω στην ερώτησή σου, θαυμάζω μπάντες σαν τους Riverside, αλλά δεν είναι κάτι που θα ήθελα να ακούσω ο ίδιος.

 

Ποτέ δεν έχεις δώσει μια solo συναυλία στην Ελλάδα. Είναι δυνατόν να σε δούμε στην Ελλάδα σύντομα;

Πραγματικά το ελπίζω. Δεν είναι ότι σκόπιμα δεν θέλω να έρθω. Η Ελλάδα είναι πάντα ένα υπέροχο μέρος για να παίξεις. Πίσω στις πρώτες ημέρες των Porcupine Tree, οι Έλληνες ήταν ένα φανταστικό κοινό. Δεν ξέρω γιατί. Υποθέτω ότι υπάρχουν προβλήματα με την οικονομία εκεί και όλα αυτά τα πράγματα. Απλά εμείς δεν έχουμε προσκληθεί να παίξουμε ακόμα. Αλλά το ελπίζω.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Steven Wilson για το χρόνο και τις απαντήσεις του.

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τη Σοφία Γεωργιάδου για την βοήθειά της στην Αγγλική βερσιόν της συνέντευξης.

Τσεκάρετε τα www.stevenwilsonhq.com και www.facebook.com/StevenWilsonHQ .

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry