HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Δεκέμβριος 2012. Είχαμε την τεράστια τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό μουσικό και υπέροχο άνθρωπο: τον Stanley Clarke. Ο Stanley είναι πρωτοπόρος στο ακουστικό, ηλεκτρικό και όρθιο μπάσο εδώ και 40 χρόνια. Έχει μια πολύ επιτυχημένη solo καριέρα, είναι μέλος των fusion ηρώων Return To Forever και έχει παίξει με τους SMV (με Marcus Miller & Victor Wooten), Jeff Beck, George Duke, John McLaughlin, Al Di Meola, Billy Cobham, Stewart Copeland, Keith Richards και Ronnie Wood (ως The New Barbarians),Dizzy Gillespie, Art Blakey, Aretha Franklin, Bela Fleck και πολλούς άλλους. Ακόμα, είναι διακεκριμένος συνθέτης και ενορχηστρωτής soundtracks. Δυστυχώς, συνεντεύξεις με τόσο σπουδαίους καλλιτέχνες στην Ελλάδα αντί ν’ αποτελούν τον κανόνα, αποτελούν την εξαίρεση. Το να καταφέρεις να μιλήσεις με έναν τέτοιο γίγαντα της μουσικής, χωρίς να πάρεις την άδεια κανενός, χωρίς μεσάζοντες, χωρίς νταβατζήδες και ειδικά σε χρονική περίοδο που δεν προωθεί κάποιο προϊόν στην αγορά, φαντάζει σε κάποιους σχεδόν παρανοϊκό. Η ευκολία και η υπακοή είναι οι ιερές αγελάδες τους. Το τελευταίο του solo album είναι το “The Stanley Clarke Band Album” που κυκλοφόρησε το 2010. Διαβάστε παρακάτω τα όσα εξαιρετικά ειλικρινή μας είπε:

 

stanley2Ποια είναι τα τελευταία νέα σας; Κάνετε καθόλου ηχογραφήσεις αυτή την περίοδο;

Δουλεύω πάνω σε ένα νέο δίσκο για τη solo μπάντα μου. Στη συνέχεια, δουλεύω εδώ και κάποιο καιρό πάνω σε ένα ειδικό δίσκο, έναν δίσκο με πιο κλασικό μπάσο. Το κύριο πράγμα στο οποίο δουλεύω σήμερα είναι ένας δίσκος για τη μπάντα μου, η συνέχεια του “The Stanley Clarke Band Album” που κάναμε το 2010.

 

Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που λάβατε από τους οπαδούς και τον Τύπο για το “The Stanley Clarke Band Album”;

Ναι, απολύτως! Άρεσε πολύ στον κόσμο αυτό το album. Περιοδεύσαμε σε όλο τον κόσμο γι’ αυτό το album και είμαι πολύ χαρούμενος γιατί δουλέψαμε πολύ σκληρά.

 

Στα τέλη του Μαΐου τιμηθήκατε από την πατρίδα σας, την Φιλαδέλφεια και το Δήμαρχο Michael Nutter με την «Ημέρα Stanley Clarke». Πόσο συναισθηματική εκείνη εκείνη η ημέρα για σας;

Ήταν πολύ συναισθηματική για μένα, επειδή οι περισσότεροι από την οικογένειά μου ζουν εκεί. Η οικογένειά μου που ζει εκεί και βρίσκονται ακόμα στη ζωή. Οι θείες μου και οι θείοι μου ήταν όλοι εκεί. Είναι 80-φεύγα, 90 χρονών. Είναι πολύ γέροι, αλλά είναι πολύ δυνατοί ανθρώποι. Αλλά και όλοι οι φίλοι μου από το σχολείο ήταν εκεί. Λίγο-πολύ όλοι από την τάξη αποφοίτησής μου. Ήταν πολύ ενδιαφέρον να συναντιέσαι με ανθρώπους μετά από 40-45 χρόνια. Ήταν πολύ συναισθηματικό και πολύ ωραίο να βρίσκεσαι εκεί εκείνη την ημέρα.

 

Ευχαριστηθήκατε την πρόσφατη περιοδεία σας με τον George Duke (solo, Frank Zappa – πλήκτρα);

Ναι, ο George είναι ένας από τους παλαιότερους φίλους μου. Τον γνωρίζω από το 1970. Είναι ένας πραγματικά ευφυής άνθρωπος, το παίξιμό του είναι πολύ εκφραστικό. Είναι πολύ-πολύ αστείο άτομο. Όποτε περιοδεύω με τον George, είναι σαν να πηγαίνω διακοπές.

 

Είστε υπερήφανος για το κλασικό status που έχει το “School Days” τραγούδι και album μέχρι σήμερα;

Ναι, είμαι πολύ τυχερός και αισθάνομαι πολύ ευτυχής που έχω συνδεθεί με ένα κλασικό album. Το “School Days”  είναι ένα κλασικό album. Νομίζω ότι κι ένα ή δύο albums των Return to Forever είναι επίσης κλασικά albums. Είναι πολύ ωραίο να είσαι μέρος σε κάτι τέτοιο. Μάλιστα, σε κάθε μέρος που πάω πάντα υπάρχει εκεί κάποιος που να ξέρει το τραγούδι “School Days”. Παντού.

 

Είναι το δικό σας “Stairway to Heaven”.

(Γέλια) Ναι, ναι! Έχω πάει σε μέρη στην Αφρική, μες στη ζούγκλα,και  κάποιος θα έρθει και θα φωνάξει  “School Daaayyys” (γέλια)! Είναι σπουδαίο, είμαι πολύ ευτυχισμένος που έχω  ένα κλασικό album.

 

Είστε ο πρώτος μπασίστας που έκανε sold-out συναυλίες και έλαβε χρυσούς δίσκους ως solo καλλιτέχνης. Περιμένατε αυτή την επιτυχία;

Όχι, όχι. Όταν ξεκίνησα δεν είχα πραγματικά ιδέα του τι είναι φήμη. Ξέρεις, ανήκαμε στο είδος του αουτσάιντερ. Κάναμε κάτι που ήταν εντελώς νέο. Ακόμη και η ιδέα ενός μπασίστα με solo album, με τον τρόπο που το κάνω εγώ, ως ένας ηλεκτρικός μπασίστας, ήταν μια καινούργια ιδέα. Δεν νομίζω ότι κάποιος άλλος είχε κάνει κάτι τέτοιο στο παρελθόν. Έτσι, ήταν κάτι νέο και πάντα με εκπλήσσει πόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν αγοράσει αυτά τα albums.


stanley4Μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί το ακουστικό και το ηλεκτρικό μπάσο είναι δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι για σας;

Επειδή το ηλεκτρικό μπάσο είναι πραγματικά μια κιθάρα, μια bass guitar. Το ακουστικό μπάσο παίζεται με διαφορετικούς τρόπους. Μπορείς να «απλώσεις» τον ήχο και παίζεται διαφορετικά με τα δάκτυλα απ’ ότι το ηλεκτρικό μπάσο. Έτσι, τελικά, ακόμη και αν η έννοια της μουσικής είναι η ίδια, το ίδιο το παίξιμο είναι πραγματικά πολύ διαφορετικό τεχνικά. Παίζεις το ακουστικό μπάσο με διαφορετικό τρόπο στα δάκτυλα  απ’ ότι το ηλεκτρικό μπάσο.

 

Πότε συνειδητοποιήσατε για πρώτη φορά ότι έχετε ένα ιδιαίτερο χάρισμα στο μπάσο, ότι δεν είστε ο μέσος μπασίστας;

Ξέρεις, ακούω από τους ανθρώπους ότι είμαι λίγο διαφορετικός, αλλά πάντα πίστευα ότι είμαι ο μέσος μπασίστας.

 

Όχι, όχι (γέλια)!

(Γέλια) Όταν ήμουν μικρός είχα πολλούς φίλους. Μεγάλωσα με πολλούς μπασίστες που είχα φίλους. Αλλά ποτέ δεν είδα τον εαυτό μου ξεχωριστά από τους άλλους. Ποτέ δεν είδα τον εαυτό μου ως κάτι το ιδιαίτερο. Φυσικά, υπήρχαν πράγματα που μπορούσα να κάνω, αλλά άλλοι μπασίστες δεν έκαναν. Το απέδιδα κυρίως στην εξάσκηση. Νομίζω ότι εξασκόμουν λίγο περισσότερο εκείνες τις μέρες. Όταν ήμουν νέος αφιέρωνα πραγματικά πολύ-πολύ χρόνο για εξάσκηση. Εξακολουθώ να εξασκούμαι. Μαθαίνω ακόμα πράγματα στο μπάσο, δεν νομίζω ότι θα σταματήσω ποτέ να το κάνω αυτό. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που έμαθα όταν ήμουν πολύ νέος: εξάσκηση. Ποτέ μην σταματάς να παίζεις.

 

Πώς ήταν το να βρίσκεσαι σε μια μπάντα (The New Barbarians) και να περιοδεύεις με τον Keith Richards και τον Ronnie Wood;

Αυτό ήταν πολύ διασκεδαστικό. Ήταν σκέτη διασκέδαση. Από τη στιγμή που ξεκίνησε μέχρι την στιγμή που τελείωσε. Υπήρχε πολλή πλάκα στο να παίζεις με αυτούς τους τύπους. Μου άρεσε πολύ. Ήταν μια 100% εμπειρία παλιού rock ‘n’ roll. Ήταν σπουδαία, ήταν πραγματικά 100%.

 

Ο Jeff Beck έχει πει ότι είστε ο καλύτερος μουσικός με τον οποίο έχει παίξει. Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από την περίοδο που παίζατε με τον Jeff Beck;

Ξέρεις τι μου αρέσει στον Jeff; Ότι κανείς δεν παίζει όπως ο Jeff. Κανείς δεν μπορεί να παίξει σαν κι αυτόν. Στον τρόπο παιξίματος του Jeff, νομίζω ότι είναι ο καλύτερος. Είναι ο καλύτερος σε ό, τι κάνει. Έχει το δικό του στυλ. Κανείς δεν παίζει τις μελωδίες όπως ο Jeff Beck. Έχει το καλύτερο ήχο, έχει τον πιο όμορφο ήχο στην κιθάρα και ο τρόπος που ερμηνεύει μια μελωδία είναι μοναδικός.

 

Πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα πράγματα μαζί;

Με τον Jeff; Θα ήθελα να κάνω κάποια περισσότερα πράγματα με τον Jeff. Νομίζω ότι όταν έρθει η ώρα, θα ήθελα να κάνω κάτι με τον Jeff. Θα ήθελα να βγουμε και να περιοδεύσουμε. Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να το προγραμματίσουμε για κάποια στιγμή στο μέλλον και θα ήταν ωραίο.

 

Ο Tony Williams έφυγε από τη Βοστώνη και άρχισε να παίζει με τον Miles Davis όταν ήταν 17 ετών. Πιστεύετε ότι υπάρχουν σήμερα αυτού του είδους οι ευκαιρίες;

Αα, ναι. Βασικά ήταν ένας νεαρός που ήρθε και έπαιξε με τους παλαιότερους μουσικούς της jazz. Ακόμα έχουμε παλιούς μουσικούς της jazz τριγύρω (γέλια)! Ναι, νέα παιδιά μπορούν να εμφανιστούν. Υπάρχουν τρομεροί νέοι μουσικοί που έρχονται και παίζουν. Αυτό που λείπει τώρα είναι (παύση) ..

 

 

Η πρωτοτυπία.

Ναι, είναι διαφορετικά τώρα, γιατί δεν υπάρχουν ανθρώποι που να παρακολουθούν τους instrumental μουσικούς, τους νέους instrumental μουσικούς. Νομίζω ότι έχουν αναστείλει το ενδιαφέρον που είχαν όταν ήμουν εγώ νέος. Η μουσική βιομηχανία είναι αυτή τη στιγμή είναι πολύ-πολύ-πολύ περίεργη. Στο χώρο της μουσικής υπάρχουν άνθρωποι που νομίζω ότι δεν κατανοούν πραγματικά όλα τα είδη της μουσικής. Όταν ήμουν νέος υπήρχαν μεγαλοστελέχη της μουσικής βιομηχανίας, όπως ο Ahmet Ertegun (σ.σ.: ο Τούρκος ιδρυτής της Atlantic Records). Ήταν ένας τεράστιος άνθρωπος, μπορούσε τη μια μέρα να πάει να δει τους Rolling Stones, και τη δεύτερη μέρα να πάει να δει τον Miles Davis, και την τρίτη μέρα να πάει να δει τον Ray Charles. Ήταν ένα αληθινό στέλεχος δισκογραφικής εταιρίας.

 

Υπέγραψε τους Led Zeppelin.

Και τους Led Zeppelin, ναι. Και οι αυθεντικοί δίσκοι των Rolling Stones κυκλοφόρησαν από την Atlantic Records. Υπέγραψε τους Rolling Stones. Ήταν ένας τύπος που είχε την ικανότητα να ακούει πολλά είδη μουσικής. Δεν έχουμε αυτών των ειδών τα στελέχη τώρα. Τα στελέχη σήμερα είναι στενόμυαλα και ο εγκέφαλός τους δεν έχει διευρυνθεί αρκετά. Δεν θέλω να πω ότι δεν είναι έξυπνοι, αλλά δεν έχουν την ικανότητα να βλέπουν τα πράγματα. Υπάρχει ένας τύπος που έχει μια rap δισκογραφική εταιρεία. Στη συνέχεια, υπάρχει μια δισκογραφική εταιρεία για την ηλεκτρονική μουσική. Είναι πολύ περιορισμένο. Επειδή οι instrumental μουσικοί δεν πωλούν πολλούς δίσκους, αλλά οι instrumental μουσικοί παραδοσιακά σε όλη την ιστορία έχουν κάνει τον πολιτισμό αυτό που είναι. Σε κάθε χώρα. Στη χώρα σας υπάρχουν κάποιοι τεράστιοι instrumental μουσικοί, μπορεί να μην πουλάνε εκατομμύρια δίσκους, αλλά αναγνωρίζονται ως ιδιοφυΐες. Και όταν σκέφτεσαι την Ελλάδα, σκέφτεσαι αυτούς. Αν έρθεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και σκεφτείς πολύ καλούς τρομπετίστες, θα σκεφτείς τον Miles Davis. Ο Miles ποτέ του δεν πουλήσε 50 εκατομμύρια δίσκους, αλλά είναι ο Miles Davis. Σκέψου τον Dave Brubeck, τον John Coltrane και τον Jimi Hendrix, ποτέ δεν πούλησαν εκατομμύρια δίσκους, αλλά ήταν τεράστιοι μουσικοί. Νομίζω ότι το πρόβλημα με τη μουσική βιομηχανία τα τελευταία 25 χρόνια είναι ότι τα στελέχη της μουσικής βιομηχανίας ενδιαφέρονται μόνο για τις πωλήσεις. Πόσους δίσκους θα πρέπει να πουλήσουν. Έτσι, αυτό που συνέβη είναι ότι τα στελέχη των δισκογραφικών έκαναν καλλιτέχνες που αντιγράφουν άλλους καλλιτέχνες που πουλάνε. Έτσι έχεις την Madonna, αλλά κι εσείς στην Ελλάδα θα έχετε κάποια σαν κι αυτή. Ή έχεις τον Michael Jackson, αλλά υπάρχει κι ένας Ιάπωνας Michael Jackson. Αυτός δεν είναι ο τρόπος για να δημιουργήσεις έναν καλλιτέχνη. Ο μεγάλος καλλιτέχνης δημιουργείται απ’ ό,τι βρίσκεται στην καρδιά του. Όπως ο Jimi Hendrix, που δεν αντέγραφε κανέναν. Και ο Miles Davis δεν αντέγραφε κανέναν. Σήμερα, όμως, δεν θα είχες ποτέ ένα Jimi Hendrix. Σήμερα, με τον τρόπο που δουλεύουν οι δισκογραφικές εταιρίες δεν θα είχες ποτέ τους Beatles. Ποτέ. Ποτέ δεν θα είχες τον Miles Davis. Σίγουρα δεν θα έχεις άλλον Coltrane, σίγουρα δεν θα έχεις τον Duke Ellington. Επειδή η μουσική βιομηχανία είναι επικεντρωμένη σε άλλα πράγματα, σε άλλους τρόπους δημιουργικότητας. Έτσι, νομίζω ότι κάποια στιγμή, δεν ξέρω πόσο καιρό θα πάρει, αλλά αυτό θα επανέλθει. Επειδή η μουσική βιομηχανία σε όλο τον κόσμο αλλάζει. Πρώτον για μουσικούς λόγους, και δεύτερον για λόγους τεχνολογικούς. Η μουσική θα γίνει πιο ελεύθερη. Οι άνθρωποι θα την θέλουν δωρεάν. Έχω την αίσθηση ότι στο μέλλον οι συναυλίες πρόκειται να γίνουν μεγαλύτερες και πάλι. Ίσως σ’ ένα σημείο κανείς δεν θα πληρώνει για ένα δίσκο. Όλοι θα χρειάζονται τη μουσική δωρεάν. Ξέρω σίγουρα ότι οι συναυλίες θα είναι όλο και μεγαλύτερες. Αυτό που εγώ προσωπικά βρίσκω πολύ ενδιαφέρον είναι ότι έχω πολλούς νέους οπαδούς που έρχονται στις συναυλίες μου και μου λένε ότι με παρακολούθησαν στο Youtube. Έτσι, τα social media μπορεί πραγματικά να είναι ένα πλεονέκτημα για τους νέους μουσικούς, ιδιαίτερα για τους νέους instrumental μουσικούς. Απλά συνέχισε να παίζεις. Συνέχισε να παίζεις.

 

Είστε απογοητευμένος από την έλλειψη προβολής που η μουσική σας λαμβάνει από τα κυρίαρχα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς;

Όχι, έχουμε πραγματικά κάποια προβολή. Δεν έχουμε ακόμα το είδος της προβολής που νοιάζει τους πάντες πλέον στην μουσική: την τηλεόραση. Δεν μας προβάλλει πια η τηλεόραση. Και το ραδιόφωνο. Κανείς δεν θέλει πραγματικά να παιχτεί στο ραδιόφωνο (γέλια). Το ραδιόφωνο σήμερα είναι φρικτό.


Ναι, αλλά στη δεκαετία του ’70 μπορούσες να ακούσεις εκπληκτική μουσική στο ραδιόφωνο.

Ναι. Στη δεκαετία του ’70, και ακόμη και λίγο στη δεκαετία του ’80, το ραδιόφωνο ήταν πολύ καλό. Θυμάμαι όταν το  “School Days” μου βγήκε (1976) το πράγμα που μου άρεσε ήταν ότι το “School Days”  album παιζόταν στο rock ‘n’ roll ραδιόφωνο. Μερικές φορές, οδηγούσα το αυτοκίνητό μου στη Νέα Υόρκη και μπορεί να άκουγα τους Led Zeppelin και στη συνέχεια μπορεί να άκουγα το “School Days” και μετά μπορεί να άκουγα τον Frank Zappa. Ξέρεις τι εννοώ; Δεν ήταν μεγάλη υπόθεση τότε αυτό.

 

Σήμερα αν το κάνεις αυτό θα νομίζουν ότι είσαι παράφρων.

Ναι. Τώρα τα πάντα είναι τα ίδια. Ακούς ένα ραδιοφωνικό σταθμό και να ακούς «ντουπ-ντου-ντουπ/ντουπ-ντου-ντουπ/ντουπ-ντου-ντουπ/ντουπ-ντου-ντουπ» (γέλια). Αν είναι ένας rap ραδιοφωνικός σταθμός, τα πάντα είναι rap και ούτω καθεξής. Δυστυχώς, είναι πολύ στενόμυαλοι. Τώρα, υπάρχει κάτι πολύ δημοφιλές, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι καλό πράγμα: τα shows που έχουν τραγούδι, όπως το American Idol. Κάθε χώρα έχει κάποια έκδοση αυτού και είναι πολύ δημοφιλές τώρα. Οι άνθρωποι λατρεύουν να ψηφίζουν, οι άνθρωποι λατρεύουν να ψηφίζουν. Αλλά αυτό δημιουργεί πραγματικά καλύτερη μουσική; Δεν ξέρω.

 

stanley3Είμαι πολύ περίεργος να μάθω: Ποιες είναι οι επιρροές σας ως παραγωγός;

Λατρεύω τον Quincy Jones. Επίσης, είχα τη χαρά και ήμουν πολύ τυχερός να συνεργαστώ με τον George Martin (τον θρυλικό παραγωγό των Beatles).

 

Η τελευταία συνέντευξη μου ήταν με τον Sir George Martin και είμαι ο μοναδικός Έλληνας που το έχει καταφέρει αυτό  !

Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ όταν άκουσα ότι είναι (σ.σ: σχεδόν) κουφός. Φαντάσου έναν άνθρωπο ο οποίος πέρασε όλη του τη ζωή στη μουσική και δεν μπορεί να ακούσει μουσική. Αυτό είναι πολύ λυπηρό. Τον είδα πριν από μερικά χρόνια, νομίζω το 2009, στο Λονδίνο. Οι Return to Forever ήταν εκεί για να πάρουν ένα βραβείο και μας παρουσίασε και είπε μερικά ευγενικά λόγια. Είναι ένας από τους περισσότερο αγαπημένους μου, γιατί είναι πολύ έξυπνος. Μου αρέσει γιατί είναι πολύ-πολύ έξυπνος. Έκανε πολλά διαφορετικά πράγματα. Επίσης, ο Quincy Jones έκανε παραγωγή σε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους: στον Frank Sinatra, στον Michael Jackson, στους Rufus, σε πράγματα απ’ όλα τα είδη. Είναι πολύ έξυπνος. Μου άρεσε πολύ η μουσική στην οποία έκανε παραγωγή.

 

Με ποιους μουσικούς έχετε την καλύτερη μουσική και πνευματική σύνδεση επί σκηνής;

Νομίζω ότι υπάρχουν δύο: Νομίζω ο Chick Corea (Return to Forever, Miles Davis-πιανίστας) και, στη συνέχεια είναι ο George Duke. Ο Chick είναι ένας πολύ μοναδικός μουσικός και έχει τη δυνατότητα να αναπαράγει (σ.σ: είπε “duplicate”) τον άλλο μουσικό όταν παίζει. Κανένας άλλος στον κόσμο δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Αυτός είναι ο καλύτερος σε αυτό εδώ και χρόνια.

 

Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να παίξετε μαζί του και δεν έχει συμβεί ακόμα;

Αα, για να δούμε. Θα ήθελα να παίξω .. Δεν ξέρω. Έχω παίξει με τόσους πολλούς ανθρώπους.

 

Ίσως με τον Ry Cooder;

Λατρεύω τον Ry Cooder. Είναι σπουδαίος. Αγαπώ πολύ τον Ry Cooder. Το να παίζεις μπάσο είναι πολύ ενδιαφέρον. Θα ήθελα να παίξω κάποια blues με τον Buddy Guy (γέλια). Είναι τρελός (τρελά γέλια). Είναι πολύ τρελός. Δεν έχω παίξει πολύ blues. Ξέρεις, έχω παίξει με τον B.B. King μία φορά. Λατρεύω αυτή τη μουσική. Θα ήθελα πολύ να παίξω με τον Buddy Guy.

 

Σας λείπει το κλεμμένο Alembic μπάσο σας, που το χρησιμοποιούσατε στις πρώτες solo ημέρες σας;

Ναι, ναι! Μου λείπει ακόμα. Εύχομαι ο τύπος που το έκλεψε για να το φέρει πίσω.

 

Είστε ευχαριστημένος με την θριαμβευτική επιστροφή του LP;

Ναι, φυσικά! Απολύτως, ναι.

 

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για την πρόσφατη απώλεια του Dave Brubeck (μεγάλος πιανίστας της jazz);

Γνώρισα τον Dave Brubeck, όταν ήμουν 18 ή 19 ετών. Ο Dave έπαιζε στο New Jersey και ο μπασίστας του δεν μπορούσε να είναι εκεί. Έτσι, με ρώτησαν γιατί κατά κάποιον τρόπο ήμουν ο πιο hot μπασίστας στη Φιλαδέλφεια και η συναυλία ήταν στο New Jersey. Το New Jersey είναι κοντά στη Φιλαδέλφεια, έτσι έτυχε να παίξω και ήμουν πολύ νέος. Με δυσκολία διάβαζα τη μουσική, ήμουν φοβισμένος μέχρι θανάτου. Είναι αστείο, γιατί κάθε φορά που τύχαινε να τον δω τα τελευταία ένα-δύο χρόνια πριν πεθάνει, πάντα μιλούσαμε για εκείνο το βράδυ. Ήταν πολύ ωραίο να κάνεις παρέα με αυτόν τον άνθρωπο. Είναι ένας από τους πιο φιλικούς μουσικούς που έχω γνωρίσει ποτέ. Είναι ένας πολύ σημαντικός μουσικός και είναι πολύ-πολύ-πολύ λυπηρό το γεγονός ότι έφυγε από τη ζωή. Αλλά είχε μια καλή ζωή, είχε μια μακρά ζωή. Ήταν ωραίο να τον βλέπεις ακόμη και στα 90 του, έγραψε πολλά σπουδαία τραγούδια. Όλοι τον αγαπούσαν.

 

Θυμάστε τα συναισθήματά σας την πρώτη φορά που παίξατε με τον Dizzy Gillespie (μεγάλος τρομπετίστας της jazz);

Έπαιξα με τον Dizzy στο Hollywood Bowl. Ήταν πραγματικά εκπληκτικός. Ξέρεις, μερικές φορές οι άνθρωποι όταν μεγαλώνουν, συνειδητοποιούν περισσότερο τα πράγματα που έχουν κάνει στη ζωή τους. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι έπαιζα με τον Dizzy Gillespie, το άτομο που δημιούργησε την bepop με τον Charlie Parker. Είναι μεγάλο πράγμα το να βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή με τον Dizzy Gillespie.

 

Ήταν ένα σοκ για σας ο απροσδόκητος θάνατος του φίλου σας Jaco Pastorius;

Ναι, ήταν. Επειδή πριν πεθάνει ήταν στο νοσοκομείο και μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να τον βγάλω από το νοσοκομείο. Προσπαθούσα να σκεφτώ πώς θα μπορούσα να τον βοηθήσω. Και τότε κάποιος τύπος στο San Francisco τον πήρε από το νοσοκομείο και ίσως -δεν ξέρω τι συνέβη- το μόνο που ξέρω είναι ότι μετά από αυτό βρέθηκε κάπου και σκοτώθηκε. Ήταν πολύ λυπηρό γιατί ήταν ένας σπουδαίος μπασίστας και ένας καλός μου φίλος. Πολλοί πίστευαν ότι δεν είχαμε φιλικές σχέσεις. Όμως ήμασταν πολύ-πολύ καλοί φίλοι. Ερχόταν στο σπίτι μου για πολλά χρόνια στα γενέθλια του γιου μου και έδωσε στο γιο μου ένα δώρο. Ο γιος μου ήθελε να γίνει παίχτης του μπέιζμπολ και του έδωσε ένα γάντι του μπέιζμπολ. Ήταν ένας ωραίος τύπος.

 

Γνωρίζατε τον Miles Davis. Μπορείτε να μας περιγράψετε αυτή την εμπειρία;

Ποτέ δεν έπαιξα πραγματικά σε μια συναυλία μαζί του, αλλά ζούσα λίγα τετράγωνα μακριά του και πήγαινα και τον έβλεπα στο σπίτι του συχνά. Παίξαμε πολλές συναυλίες μαζί. Το καλύτερο πράγμα που οφείλω στον Miles Davis είναι ότι έκανα κάποιες συναυλίες μαζί του, ανοίγοντας γι’ αυτόν. Άνοιγα ως solo μπασίστας. Ανέβαινα στη σκηνή και έπαιζα μπάσο και το χρωστάω στον Miles αυτό. Έπρεπε να παίξω μπάσο για 35-40 λεπτά μόνος μου στη σκηνή και μετά έβγαινε αυτός και ήταν τρομερός. Μου άρεσε να πηγαίνω στο σπίτι του και να κάνω παρέα με τον Miles. Ο Lenny White (Return to Forever), ο drummer, ήταν στενός φίλος με τον Miles και εγώ πήγαινα συχνά στο σπίτι του και μίλαγα με τον Miles.

 

Πόσο πιθανό είναι να παίξετε σύντομα στην Ελλάδα;

Ξέρεις, θα λάτρευα να παίξω σύντομα στην Ελλάδα. Ξέρω ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν κάποια οικονομικά προβλήματα. Ξέρω ότι ο διοργανωτής που χρησιμοποιούσαμε στην Ελλάδα έχει κάποια προβλήματα, αλλά είμαι πραγματικά έτοιμος για να παίξω στον Ελλάδα μόλις ένας διοργανωτής πει «έλα». Είμαι έτοιμος να παίξω εκεί.

 

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Stanley Clarke για τον χρόνο του και τις απαντήσεις του.

Stanley Clarke Official Website: http://stanleyclarke.com

Stanley Clarke Official Facebook page: http://www.facebook.com/stanleyclarkemusic

Roxboro Entertainment Group Website:  http://roxboroentertainment.com

Stanley Clarke Music Foundation:  http://stanleyclarke.org

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry