HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Νοέμβρης 2014.

Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό μουσικό: τον Nik Turner. Είναι περισσότερο γνωστός ως σαξοφωνίστας, φλαουτίστας και τραγουδιστής των πρωτοπόρων του space rock Hawkwind. Έχει επίσης ηχογραφήσει albums με τους Sphynx, Inner City Unit, Nik Turner’s Fantastic Allstars, Space Ritual, PinkWind, Galacticos και ως solo καλλιτέχνης. Το τελευταίο του solo album είναι το πολύ ενδιαφέρον “Space Gypsy”, το οποίο ηχογραφήθηκε το 2013. Πρόσφατα ηχογράφησε μια διασκευή στο “Touch Me” για το tribute album, “Light My Fire: A Classic Rock Salute to The Doors”. Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε:

 

nik2Είσαι ευχαριστημένος με τις εξαιρετικές κριτικές που έλαβες για το τελευταίο solo album σου, “Space Gypsy”;

Ναι, είμαι πολύ χαρούμενος με αυτό το album. Μόλις τελείωσα μια περιοδεία και πρόκειται να κάνω ένα ακόμα album. Μου αρέσει πολύ το “Space Gyspy” album. Έκανα φωνητικά και έγραψα μερικούς στίχους σ’ αυτό και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό, γιατί είναι σπουδαίο space rock και μου αρέσει το space rock.

 

Έκανες μια διασκευή στο “Touch Me” για το tribute album “Light My Fire: A Classic Rock Salute to The Doors” με τους Robert Gordon, Jordan Rudess (Dream Theater) και Steve Morse (Deep Purple). Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία για σένα να ηχογραφήσεις αυτό το τραγούδι με αυτούς τους σπουδαίους μουσικούς;

Ήταν υπέροχο να δουλεύεις με τόσο σπουδαίους μουσικούς, έπαιξα τενόρο σαξόφωνο σ’αυτό. Το Doors tribute album είναι πολύ καλό. Μου αρέσουν πολύ τα τραγούδια.

 

Μόλις τελείωσες μια Βορειο-Αμερικάνικη περιοδεία. Περάσες καλά εκεί;

Ναι, ήταν πολύ καλά. Επέστρεψα πριν από δύο βδομάδες περίπου. Ήταν υπέροχα και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτή την περιοδεία. Ήταν πολύ σκληρή δουλειά. Παίξαμε 30 συναυλίες σε 33 ημέρες. Και κατά τη διάρκεια των τριών ημερών που είχαμε ρεπό, οι δύο ημέρες ήταν μέρες ταξιδιού και μια μέρα είχαμε προβλήματα με το βαν μας. Χάλασε αυτό στο δρόμο. Πραγματικά, δεν υπήρχε χρόνος ούτε να κάτσουμε. Αλλά είμαι καλύτερα τώρα.

 

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Έχω ακούσει ότι έχεις ένα project με τον Billy Cobham  (Mahavishnu Orchestra, Miles Davis -drums).

Ναι, με τον Billy Cobham. Κάνω ένα album στο οποίο υπάρχει το drumming του. Είμαι πολύ περήφανος γι΄αυτό. Θεωρώ ότι είναι μια πραγματική πρόκληση και πρέπει να βάλω τον καλύτερο εαυτό μου. Είμαι μεγάλος οπαδός του Billy Cobham. Μου αρέσει πάρα πολύ να ακούω το “Bitches Brew” του Miles Davis και είναι ένας από τους drummers σ’ αυτό. Έτσι, θεωρώ ότι είναι προνόμιο να βρίσκομαι εδώ και να δουλεύω μαζί του πάνω στο ίδιο album. Θα είμαι πολύ χαρούμενος μ’αυτό όταν τελειώσει. Και ελπίζω ότι αυτό θα δουλέψει καλά. Αλλά είναι πολύ μεγάλη πρόκληση και δεν έχουμε τελειώσει ακόμα.

 

nik3Πώς ήταν να ηχογραφείς το φλάουτο μέσα στον Βασιλικό Θάλαμο της Πυραμίδας του Χέοπα για το “Xitintoday” album σου το 1978;

Ω, ήταν αρκετά φοβερό, ξέρεις. Ήταν φανταστικό. Απλά μπήκα μέσα, έκατσα στο πλάι της Σαρκοφάγου και έπαιξα το φλάουτό μου, απεικονίζοντας το Πάνθεον των Αιγύπτιων Θεών. Το έκανα αυθόρμητα και δεν ήξερα τι επρόκειτο να παίξω. Και μετά ανακάλυψα ότι το είχε κάνει ο Paul Horn πριν από εμένα (γέλια). Πραγματικά, δεν με πειράζει αυτό. Ήμουν οπαδός του album του με τίτλο “Inside” (1968), το οποίο ηχογράφησε στο εσωτερικό του Ταζ Μαχάλ. Και όταν ήμουν στην Ινδία, επισκέφθηκα το Ταζ Μαχάλ και άκουσα τι σπουδαίο ήχο είχε, αλλά δεν μπορούσα να κάνω καμία ηχογράφηση τότε, επειδή ήταν γεμάτο τουρίστες. Ήταν εντελώς γεμάτο κόσμο για να το κάνω, και έτσι έφυγα από το Ταζ Μαχάλ και το εγκατέλειψα. Το Pyramid album μου (σ.σ: αναφέρεται στο “Xitintoday”) είναι πολύ διαφορετικό από αυτό του Paul Horn. Έκανα τα δικά μου πράγματα πολύ εποικοδομητικά, μιας και απεικόνιζα μουσικά τους Αιγύπτιους Θεούς και τις Πυραμίδες μέσα στο χωροχρόνο. Πρόκειται για ένα τύπο που μπαίνει μέσα σε μια Μεγάλη Πυραμίδα στην Αφροδίτη, και στη συνέχεια βγαίνει στην Αίγυπτο. Οι Αιγύπτιοι Θεοί είναι το πλήρωμα της Πυραμίδας/Πύλης των διαστάσεων και συναντάει τον Άνουβι, τον Θωθ, τον Ώρο, τον Όσιρι, την Ίσιδα και την την Νέφθυ. Ήταν μια τρομερή εμπειρία το να βρίσκομαι μέσα στην Πυραμίδα του Χέοπα, παίζοντας το φλάουτό μου και προσπαθόντας να απεικονίσω τους Αιγυπτίους Θεούς μουσικά, για την πάρτη μου. Ναι, αυτό ήταν φανταστικό. Όταν τελείωσα την ηχογράφηση του φλάουτου, αποφάσισα να προσπαθήσω να κάνω τη δισκογραφική εταιρεία μου, η οποία ήταν η Charisma Records, για να με χρηματοδοτήσει για να μπω σε ένα studio ηχογράφησης με τον Steve Hillage  (σ.σ: Gong, Khan, System 7, solo -κιθάρα), τον Mike Howlett (σ.σ: Gong -μπάσο), τον Tim Blake (σ.σ: Gong, Hawkwind -synthesizers), τη Miquette Giraudy (σ.σ: System 7, Gong –φωνητικά, synthesizers), τον Harry Williamson (σ.σ: κιθάρα), τον Morris Pert (σ.σ: Brand X, Kate Bush, Mike Oldfield) στα κρουστά, τον Andy Anderson (Steve Hillage band, Cure –drums) και πολλούς άλλους φίλους. Και όταν τελείωσε το album, έβαλα τους στίχους και κάναμε ένα μεγάλο party για την κυκλοφορία του στο Roundhouse στο Λονδίνο, το οποίο είναι ένας μεγάλος χώρος και μπορεί να φιλοξενήσει 3.500 άτομα. Ήταν μια μεγάλη συναυλία με ελεύθερη είσοδο. Είχαμε πολλούς μουσικούς και συγκροτήματα. Είχαμε το συγκρότημα του Michael Moorcock, τους The Deep Fix. Αυτή ήταν η μόνη συναυλία που έκαναν ποτέ, το συγκρότημα του Steve Took, τους Horns, άλλο ένα συγκρότημα που έπαιξε για πρώτη και τελευταία φορά, τους Blood Donor, τους Tanz Der Youth του Brian James (ex-Damned), ποιήτες όπως ο John Cooper Clarke και ο Patrick Fitzgerald και πολλά περισσότερα συγκροτήματα και καλλιτέχνες που είναι τόσοι πολλοί που δεν μπορώ να τους αριθμήσω και να τους θυμηθώ.. Ήταν μια πολύ συναρπαστική μέρα, το εξώφυλλο το σχεδίασε ο αγαπητός μου φίλος, Barney Bubbles, που επίσης ήταν από τους διοργανωτές του event και χορογράφησε την συναυλία μου. Στη συνέχεια, μετά το party για την κυκλοφορία του δίσκου, έβγαλα το όλο πράγμα στο δρόμο, παίζοντας μέσα σε μια πυραμίδα, που είχα κατασκευάσει ως Pyramid Stage, βασισμένη στις ίδιες διαστάσεις με την Πυραμίδα του Χέοπα και είχα επίσης έναν συσσωρευτή οργόνης που εναλλάσσει τα στρώματα των οργανικών και μη οργανικών υλικών. Τα είχα αυτά στο δρόμο και ήταν από την αρχή μια πολύ συναρπαστική και τρομερή εμπειρία.

 

Είσαι περήφανος το “Space Ritual” (1973) album των Hawkwind;

Ναι, πίστευα ότι ήταν ένας πολύ καλός δίσκος. Θέλω να πω, απλά κάνω πράγματα και στη συνέχεια προχωράω. Ήμουν στην Αμερική πρόσφατα κάνοντας περιοδείες, όπου παίζαμε το “Space Ritual” και ήταν πολύ καλό και μου άρεσε πολύ. Πραγματικά, προσπάθησα να το κάνω αυτό όσο πιο μαγικό γινόταν. Ναι, ήμουν υπερήφανος για αυτό το άλμπουμ, πραγματικά απολαμβάνω τη μουσική του και είμαι πολύ χαρούμενος που συμμετείχα σε αυτό.

 

Όταν οι Hawkwind κυκλοφόρησαν το “Urban Guerrilla” single το 1973, η (Βρετανική) Αντιτρομοκρατική ξήλωσε μέχρι και τις σανίδες του πατώματος στο διαμέρισμά σου! Τι συνέβη πραγματικά;

Ναι, έχεις δίκιο (γέλια)!! Ξήλωσαν τις σανίδες του πατώματος στο σπίτι μου, ψάχνοντας για όπλα και βόμβες και τέτοια πράγματα. Δεν βρήκαν τίποτα από αυτά τα πράγματα. Στη συνέχεια, η δισκογραφική εταιρεία απέσυρε το single, λόγω της αρνητικής δημοσιότητας και επίσης λόγω της κατάστασης στην Ιρλανδία. Ο IRA έβαζε βόμβες και τέτοια πράγματα. Έτσι, οι Αρχές έκαναν έρευνες σε μένα και ερευνούσαν και το συγκρότημα. Όταν ήμασταν σε περιοδεία, μας σταματούσαν από το Τελωνείο όταν βγαίναμε έξω από τη Βρετανία και μας σταματούσαν για μια μέρα ή κάτι τέτοιο. Πραγματικά, ήταν πολύ ενοχλητικό. Όμως, η δισκογραφική εταιρεία απέσυρε το δίσκο τελικά, επειδή το ραδιόφωνο, το BBC, δεν θα το έπαιζε ούτως ή άλλως. Ήταν πολύ ανόητοι τότε και είχαμε πολλά προβλήματα εξαιτίας αυτού του single όπως μπορείς να φανταστείς.

 

Ήταν ο Robert Calvert ένα εύκολο άτομο για να δουλέψεις μαζί του;

Ήξερα τον Robert πριν ενταχθεί στους Hawkwind. Ήμασταν καλοί φίλοι, αλλά ήταν πολύ εύθραυστος. Πάθαινε ένα νευρικό κλονισμό κάθε 18 μήνες και το έλαβα αυτό υπόψιν μου όταν ήμουν μαζί του. Από κει και πέρα, ήταν πολύ εύκολο άτομο για να δουλέψεις μαζί του. Τα πήγαινα πολύ καλά μαζί του και τον φρόντιζα, όταν ήμουν μαζί του. Οι άλλοι άνθρωποι δεν θα το έκαναν αυτό. Όταν έφυγα από το συγκρότημα, πραγματικά αυτός δεν αντιμετωπιζόταν καλά. Υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ για το πώς οι Hawkwind του φερόντουσαν. Κανείς δεν νοιαζόταν γι’ αυτόν, ή ήξερε πώς να νοιαστεί γι’αυτόν, ή μπορούσε να νοιαστεί, ούτε ο tour manager ήξερε πως να νοιαστεί για αυτόν. Δεν ήμουν στο συγκρότημα τότε. Όταν έφυγα από το συγκρότημα, ο Robert ήταν εκτός εαυτού λόγω της ψυχικής του κατάστασης και κόσμος τον φοβόταν, εγώ ποτέ δεν τον φοβόμουν. Αν βρισκόμουν εκεί, θα του έκανα μια μεγάλη αγκαλιά και θα τον πήγαινα στο νοσοκομείο (γέλια). Δεν θα το έκαναν άλλοι αυτό, έτρεχαν μακριά του.

 

nik6Θεωρείς τον εαυτό σου ως ένα jazz μουσικό;

Ναι, έτσι νομίζω. Είμαι πάρα πολύ χωμένος στην εξπρεσιονιστική μουσική. Θέλω να κάνω τα πράγματα που γουστάρω πραγματικά και με συναρπάζουν. Μου αποδίδεται ότι είμαι αυτός που εισήγαγε την free jazz στον κόσμο του space rock και είμαι πολύ ευτυχής να αναγνωρίζομαι επειδή έχω επηρεαστεί από μερικούς πραγματικά σπουδαίους μουσικούς. Έτσι, είμαι πολύ ευτυχής που αναγνωρίζομαι ως επιρροή στο κόσμο της μουσικής από αυτή την άποψη.

 

Επισκέφθηκες τον Timothy Leary στην Ψυχιατρική Φυλακή του Vacaville. Μπορείς να μας περιγράψεις αυτή τη συνάντηση;

Πήγα εκεί με τη σύζυγό του, τη Joanna Leary που το οργάνωσε αυτό για μένα. Στην πραγματικότητα πήγα εκεί δύο φορές, επειδή την πρώτη φορά δεν είχα το διαβατήριο μαζί μου και η φυλακή δεν με άφησε να μπω. Έπρεπε να φύγω και να επιστρέψω μια-δυο μέρες αργότερα. Και τότε μου επετράπη να εισέλθω, επειδή είχα το διαβατήριό μου. Πραγματικά, ήταν μια αρκετά τρομερή εμπειρία. Λόγω των ηλεκτρονικών θυρών, των ανιχνευτών μετάλλων, των μεγαλόσωμων φρουρών και των μεγάλων όπλων. Υπήρχε πολύ αυστηρή ασφάλεια. Ήταν μια αρκετά σπουδαία εμπειρία. Και όταν συνάντησα τον Timothy, είχε τα χέρια του αλυσοδεμένα στη μέση του. Η σωφρονιστική αρχή είπε ότι δεν ήθελαν αυτός να βλάψει τον εαυτό του. Συνειδητοποίησα φυσικά ότι αυτός δεν είχε καμμία πρόθεση να βλάψει τον εαυτό του, πραγματικά δεν ήθελε να το κάνει αυτό. Αλλά είχα μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνομιλία μαζί του για τις ιδέες του, τις εμπειρίες του και τις πνευματικές απόψεις του για το LSD. Πίστευε ότι στο ανθρώπινο είδος ο καθένας είναι ένα διαφορετικό στοιχείο. Υπέθετε ότι υπάρχουν τόσα πολλά στοιχεία όσα υπάρχουν. Σκεφτόταν ότι στο ανθρώπινο είδος αντιπροσωπεύονται όλα αυτά τα στοιχεία. Έτσι, ο καθένας έχει έναν διαφορετικό ατομικό αριθμό. Ο δικός μου είναι του Υδράργυρου (σ.σ: λογοπαίγνιο με την λέξη “mercury” που σημαίνει υδράργυρος και Ερμής) (γέλια). Αυτό είναι η αστρολογική μου ομάδα και ο σχηματισμός μου. Ναι, ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον πρόσωπο για να μιλήσεις μαζί του. Η ιδέα του ήταν οι αστεροειδείς μπορεί να είναι αυτάρκεις, σφραγισμένοι, με πολλούς ανθρώπους που ζουν εκεί, καλλιεργούν τα τρόφιμά τους και έχουν τη δική τους ατμόσφαιρα. Πραγματικά, σκέφτηκα ότι το Star-Seed Project του ήταν πολύ ενδιαφέρον και αρκετά εφικτό. Έχω διαβάσει περισσότερα για τους ιπτάμενους δίσκους τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει ένα βιβλίο του George Adamski, το οποίο βρήκα αρκετά ενδιαφέρον και ονομάζεται «Μέσα στα Διαστημόπλοια». Ο ίδιος λέει ότι είχε απαχθεί από εξωγήινους και οι εξωγήινοι μοιάζουν με ανθρώπινα όντα, αλλά είναι όλοι εξαιρετικά ευφυείς και επικοινωνούν τηλεπαθητικά. Είναι πολύ προηγμένοι. Έχουν φανταστική τεχνολογία. Τα διαστημόπλοια τους ταξιδεύουν με ταχύτητα 40.000 μίλια/ώρα με ένα κλείσιμο του ματιού. Έχουν τη δική τους βαρύτητα, επισκέπτονται τη Γη με τη δική τους ηλεκτρομαγνητική ενέργεια. Θεωρώ ότι όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα. Και ο George Adamski λέει ότι όλα προέρχονται από διαφορετικούς πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και έξω από το ηλιακό μας σύστημα. Και αυτοί ζουν σε πλανήτες, στην Αφροδίτη, στον Ερμή, στη Σελήνη. Δεν χρειάζεται να φορούν τις διαστημικές στολές τους για να αναπνέουν στην ατμόσφαιρα και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό εκεί. Ο Tim Leary γράφει για αστεροειδείς, για διαστημόπλοια, για την οικολογία, για αυτάρκεις πλανήτες όπου οι άνθρωποι μπορούν να αποθηκεύουν τα τρόφιμά τους. Γράφω ένα album αυτή τη στιγμή για τους Ανουνάκι, τον Nibiru και τους Μάγιας. Ενδιαφέρομαι για τη μυθολογία και τους αρχαίους πολιτισμούς. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος μ’ αυτό το album. Κάνω ένα άλλο album με τον Ginger Baker (σ.σ: Cream, Blind Faith) αυτή τη στιγμή. Παίζει drums σε αυτό. Εξακολουθώ να παίζω με το συγκρότημά μου, τους Space Ritual και έχω ένα άλλο συγκρότημα, τους Project 9, όπου παίζω όλο το ρεπερτόριο μου από τους Inner City Unit, τους Sphynx, τους Space Ritual, τους Nik Turner’s Fantastic All-Stars, όπου παίζουμε πολύ funk, πολύ Latin Jazz, πολύ jazzy dance music και rock ’n’ roll. Τους αποκαλώ Space Junk (γέλια). Θεωρώ ότι όλα αυτά είναι πολύ συναρπαστικά.

 

Ήταν σωστή η απόφαση των Hawkwind να διώξουν τον Lemmy το 1975;

Δεν ήταν δική μου απόφαση, όλοι το αποφάσισαν αυτό, αλλά ήμουν ο μόνος που είχε το θάρρος να πάει στον Lemmy και να του το ανακοινώσει. Αλλά δεν θέλω να διεκδικήσω εύσημα γι’ αυτό. Δούλεψα με τον Lemmy, αλλά πίστευα ότι ήταν πολύ δύσκολο να δουλέψεις μαζί του. Μ’ενδιαφέρει το να παίζω μουσική, όχι το να παίρνω ναρκωτικά. Ο Lemmy συνελήφθη στα σύνορα Καναδά/Αμερικής με αμφεταμίνες στις τσέπες του. Αρχικά, οι αρχές θεώρησαν ότι ήταν κοκαΐνη. Ήταν στη φυλακή για αρκετές ημέρες. Εν τω μεταξύ, είχαμε κάποιες συναυλίες, οπότε έπρεπε να πάρουμε ένα άλλο μπασίστα. Πήραμε τον Paul Rudolph, ο οποίος έπαιζε κιθάρα στους Pink Fairies, ένα συγκρότημα με το οποίο παίζαμε πολύ μαζί. Εμείς τον πήραμε για να παίξει μπάσο και ο Lemmy ήταν πολύ αναστατωμένος. Δεν ήταν στην πραγματικότητα απόφασή μου το να απολύσουμε τον Lemmy. Απλά ήμουν αυτός που είχε τα κότσια να το του το πει. Δυστυχώς, το έκανα. Είμαι ακόμα σε επαφή με τον Lemmy. Τον βλέπω όταν έρχεται στην Αγγλία. Τον συνάντησα στο Λος Άντζελες με το γιο του, τον Paul, πέρυσι. Έχω ακόμα καλές σχέσεις με τον Lemmy. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον Lemmy.

 

nik5Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για τη φιλία σου με τον Michael Moorcock (διάσημος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας);

Συνάντησα για πρώτη φορά τον Michael, όταν δούλευε περιοδικό Frendz, στην οδό Portobello, στο Ladbroke Grove, στο Notting Hill του Λονδίνου. Ήταν συντάκτης επιστημονικής φαντασίας. Εκείνη την εποχή, διοργάνωνε συναυλίες κάτω από το Flyover στην Οδό Portobello, ο Barney Bubbles με σύστησε σ’αυτόν. Όταν κάλεσα τον Robert Calvert να ενταχθεί στους Hawkwind και να διαβάζει τα ποιήματά του με το συγκρότημα. Ο Barney ήταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του περιοδικού και ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για τους φωτισμούς στο “Space Ritual” των Hawkwind και για όλες τις γραφιστικές δουλειές. Είχε σχεδιάσει τη δική του πόλη όταν βρισκόταν σε περιοδεία εκείνη την εποχή (γέλια). Έκανε όλη τη γραφιστική δουλειά και σχεδίασε όλα τα εξώφυλλα των albums. Ξεκίνησε με το εξώφυλλο του “In Search of Space” album. O Michael Moorcock έκανε περαιτέρω αναγνώσεις με το συγκρότημα, όταν ο Robert (σ.σ: Calvert) δεν ήταν καλά. Με άλλα λόγια, όταν αυτός πάθαινε τις κρίσεις του. Έτσι, ο Michael τον αντικαθιστούσε. Και τότε o Michael, ετοίμαζε ένα βιβλίο που λεγόταν “The Time of the Hawklords” (1976). Όλα τα μέλη των Hawkwind αποτυπώνονταν ως διαφορετικοί χαρακτήρες. Ήμουν ο Thunder Rider, ο Barney μου έδωσε αυτό το όνομα. Νομίζω ότι ο Dave Brock ήταν ο «βαρώνος» Dave Brock και νομίζω ότι ο Lemmy ήταν ο «Κόμης Motorhead», κάτι τέτοιο και ο Simon King (σ.σ: Hawkwind -drums) ήταν ο “Hound Master”. Ο Michael ανακατευόταν με το να συμβουλεύει τον Barney Bubbles. Αφιέρωσε πολλά βιβλία σε μένα. Ανέφερε επίσης τους Hawkwind στο βιβλίο του για τον Jerry Cornelius. Οι Hawkwind ήταν το μέσον του Jerry για το ταξίδι ανάμεσα στις διαστάσεις. Αγαπώ όλες τις ιστορίες του για το διάστημα και τον εναλλακτικό χρόνο. Ο Michael εξακολουθεί να είναι ένας πολύ καλός μου φίλος. Τον είδα πέρυσι όταν περιόδευα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ζει στο Austin του Texas. Τον επισκέφτηκα όταν ήμουν στο Austin. Ήμουν σε επαφή μαζί του τον τελευταίο καιρό γιατί ήθελα να συμπεριλάβω μερικά από τα ποιήματά του στο επόμενο album μου. Πρόσφατα, ηχογράφησα ένα album στο Σαν Φρανσίσκο και ήθελα να βάλω κάποια από τα ποιήματά του στο album. Του ζήτησα να απαγγείλει κάποιο από τα ποιήματά του και είπε ότι θα το έκανε ευχαρίστως. Είναι πολύ καλός μου φίλος και είναι πολύ ωραίος τύπος.

 

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘60, όταν ήσουν στο Βερολίνο, έκανες παρέα με τον Edgar Froese των Tangerine Dream. Ήσουν εντυπωσιασμένος με τη μουσική του;

Ναι, γνώρισα τον Edgar στο Βερολίνο το 1969 ή το ‘68. Είχε ένα blues συγκρότημα εκείνη τη στιγμή που ονομαζόταν Tangerine Dream και έπαιζε support στους Pretty Things σε ένα club στο Βερολίνο, που ονομαζόταν My Beautiful Balloon. Και οι Tangerine Dream έπαιζαν support στους Pretty Things και οι Pretty Things έπαιζαν το album τους “S.F. Sorrow”, στο οποίο συμμετέχει ο Twink  ως drummer και ως ηθοποιός. Αργότερα, έπαιζε στους Pink Fairies. Ο Twink και εγώ, γίναμε καλοί φίλοι και φτιάξαμε τους PinkWind στη δεκαετία του ‘90. Ο Twink τώρα έχει γίνει Μουσουλμάνος, λέγεται Abdullah Mohammed. Ήμουν με τον Twink σε ένα συνέδριο στο Λονδίνο, στο Πανεπιστήμιο του Greenwich, με θέμα τα ψυχεδελικά ναρκωτικά. Διήρκησε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο, όπου μιλήσαμε και υπήρχαν πολλοί άνθρωποι εκεί. Πολλοί αξιόλογοι, ενδιαφέροντες ανθρώποι και… εγώ κι ο Twink (γέλια)! Είχε πλάκα.

 

Πιστεύεις ότι οι συναυλίες είναι πιο σημαντικές απ’ότι οι studio ηχογραφήσεις;

Ναι, έτσι νομίζω, για πολλούς λόγους. Οι ζωντανές εμφανίσεις είναι πιο εκφραστικές. Στα studio albums, παίρνει χρόνο το να κάνεις τεχνολογικά όλα αυτά τα μέρη των μελωδιών. Μου αρέσει πολύ το ζωντανό πράγμα, ειδικά όταν περιόδευα με την πυραμίδα και όλα τ’άλλα. Έχει τα θετικά και τα αρνητικά του και όλα αποτελούν μέρος της ευρύτερης εικόνας. Ναι, είμαι πολύ χαρούμενος που κάνω συναυλίες.

 

nik4Ηχογράφησες το τραγούδι “Nuclear Waste” με τον Sting το 1978. Θυμάσαι εκείνη την ηχογράφηση;

Αυτό είναι ένα τραγούδι που συνέγραψα με τον Harry Williamson, τον κιθαρίστα με τον οποίο έγραφα εκείνη την εποχή. Δουλεύαμε για την πυραμίδα μου, το album των Sphynx (“Xitintoday”). Είχαμε τον Simon Heyworth ο οποίος ήταν συμπαραγωγός στο “Tubular Bells” (σ.σ: του Mike Oldfield) και ο Harry ήταν φίλος του Simon. Ο Mike Howlett, ο μπασίστας που έπαιξε με τους Gong, παίζει στο Sphynx album μου. Δούλευε με πολλούς ανθρώπους που εργαζόντουσαν για την Virgin Records, εκείνη τη χρονική στιγμή. Έκανε παραγωγή στους Police και ο ίδιος ήταν σε επαφή με τον Sting. Και είπε στον Sting να έρθει και να τραγουδήσει το τραγούδι.

 

Στις 27 Ιανουαρίου 1972, ο Syd Barrett τζάμαρε με τους Last Minute Put Together Boogie Band όταν άνοιξαν για τους Hawkwind και τους Pink Fairies στο Cambridge Corn Exchange. Συνάντησες τότε τον Syd;

Ναι, έχεις δίκιο. Στο Cambridge Corn Exchange. Νομίζω ότι μπορεί να έπαιξα κι εγώ μαζί του εκεί. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Όλα αυτά είναι λίγο θολά τώρα. Παίρναμε πολλά παραισθησιογόνα και τέτοια πράγματα. Περάσαμε πολύ καλά. Ο Syd ήταν χωμένος σε όλα αυτά τα πράγματα και κατέληξε με νευρικό κλονισμό. Περίπου σαν τον Robert Calvert. Δεν είχε κανέναν να τον φροντίζει. Νομίζω ότι κατέληξε σε ένα σπίτι με τη μαμά του και πάχυνε πολύ. Ήταν σε φαρμακευτική αγωγή. Νομίζω ότι ήταν το καλύτερο πράγμα όσον αφορά τους Pink Floyd. Τώρα έχουν γίνει πολύ εμπορικοί. Αυτή είναι η γνώμη μου (γέλια).

 

Έχεις οποιαδήποτε επαφή με τον Dave Brock σήμερα;

Όχι, πραγματικά. Δεν είναι πολύ φιλικός. Σίγουρα αυτός δεν θέλει να είναι φίλος μου. Εγώ θα ήθελα να είμαι φίλος του. Ο Dave είναι τώρα σε μια κατάσταση όπου κατέχει αποκλειστικά το όνομα των Hawkwind και το στερεί από όλους τους άλλους, απ’ όλους τους ανθρώπους που ήταν στο πρώτο τους album. Ο Dave θα έπρεπε να είναι συν-ιδιοκτήτης του ονόματος των Hawkwind. Θα έπρεπε να είναι συν-ιδιοκτήτης του ονόματος με μένα, τον Mike Slattery (κιθάρα, φωνητικά), τον John Harrison (μπάσο, φωνητικά), τον Dik Mik (synthesizer) και τον Terry Ollis (drums). Όλοι είμαστε ιδιοκτήτες του ονόματος, ήμασταν όλοι στο συμβόλαιο του πρώτου album του συγκροτήματος. Ο Dave τους απέλυσε όλους από το συγκρότημα και στη συνέχεια κατοχύρωσε εμπορικά το όνομα. Έτσι, κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να το έχει. Και δεν θα άφηνε κανέναν άλλο να το έχει. Δεν θα άφηνε τους ανθρώπους που ήταν στο συγκρότημα να χρησιμοποιούν το όνομα. Είναι λυπηρό, αλλά έτσι είναι η ζωή.

 

Σε εκπλήσσει το γεγονός ότι είσαι ακόμα ζωντανός;

Ναι, έτσι νομίζω. Μάλλον, ναι. Τώρα ζω μια αρκετά υγιή ζωή. Δεν παίρνω ναρκωτικά. Τρώω υγιεινά τρόφιμα, κυρίως βιολογική διατροφή, δεν καπνίζω τσιγάρα, πραγματικά δεν παίρνω καθόλου ναρκωτικά. Ίσως μερικές φορές να καπνίσω κανένα τσιγαριλίκι. Αλλά κατά τα άλλα, δεν έχω καμία κακή συνήθεια. Προσπαθώ να είμαι υγιής και να ζω μια υγιή ζωή. Δεν είμαι σαν τον Pete Townshend, ο οποίος ελπίζει να πεθάνει πριν γεράσει (γέλια)!!

 

nik9Αισθάνεσαι τυχερός που κατάφερες να γνωρίσεις ανθρώπους σαν τον Frank Zappa και τον Jerry Garcia (Grateful Dead);

Πράγματι συνάντησα τον Frank Zappa μια-δυο φορές. Δεν τον συμπάθησα πάρα πολύ. Είχα μια συναυλία όπου οι Hawkwind έπαιζαν εκεί και οι Grand Wazoo (σ.σ: του Frank Zappa) έπαιζαν εκεί και δεν είχαν πωληθεί πολλά εισιτήρια. Οι Jeff Beck Group έπαιζαν επίσης στη συναυλία. Ήταν στο Oval Cricket Ground, στο νότιο Λονδίνο (σ.σ: στις 16 Σεπτεμβρίου 1972). Είχε μια συναυλία εκεί, οι Hawkwind ήταν headliners ως ειδικοί προσκεκλημένοι, ο Frank Zappa και οι Grand Wazoo έπαιζαν εκεί, και όπως περπατούσα γύρω από τα παρασκήνια, υπήρχε ένα νεαρό παιδί που ερχόταν τρέχοντας γρήγορα και ο Frank Zappa στεκόταν δίπλα μου, νομίζω ότι μιλούσα μαζί του και όπως αυτό το νεαρό παιδί ερχόταν τρέχοντας γρήγορα, ένας από τους γορίλες του Frank Zappa -ξέρεις, αυτοί οι μεγάλοι, χοντροί άντρες- είπε: «Α, πού είναι το εισιτήριό σου;» και το παιδί είπε: «Δεν ξέρω, το έχασα» ή κάτι τέτοιο και το χτύπησαν. Ένας από αυτούς είχε τη λαβή του σφυριού και αυτός του έριξε στο στομάχι με τη λαβή του σφυριού. Έπεσε στο πάτωμα και άρχισαν να το κλωτσούν στο κεφάλι και ο Frank Zappa στεκόταν εκεί αρκετά ήρεμος βλέποντας αυτό και σκέφτηκα ότι ήταν πολύ λυπηρό, σκέφτηκα ότι θα χτυπούσαν κι εμένα αν επενέβαινα.

Σε άλλη στιγμή, συνάντησα τον Jerry Garcia στο Bickershaw Festtival όπου έπαιζαν οι Grateful Dead, ήταν πολύ ωραίος τύπος, πέρασα κάποια ώρα μαζί του, απλά κουβεντιάζοντας.

 

Πω- πω! Μπροστά στον Frank Zappa;!

Ναι. Ο Frank Zappa στεκόταν εκεί και παρακολουθούσε. Ο Frank Zappa είχε σπρωχτεί εκτός σκηνής στο Rainbow Theatre περίπου ένα χρόνο πριν, από το αγόρι ενός κοριτσιού που ήταν ερωτευμένο μαζί του ή κάτι τέτοιο. Έπεσε από τη σκηνή και έσπασε το πόδι του. Έτσι, αυτός είχε αρχίσει να είναι πολύ μυγιάγγιχτος με τους ανθρώπους που είναι κοντά του. Αλλά έχω γνωρίσει όλους αυτούς τους ανθρώπους: τον Alice Cooper, τον Stevie Wonder, τον Captain Beefheart, τον Dr John, τους Canned Heat και πολλούς άλλους. Ελπίζω να σε δω όταν θα έρθω στην Ελλάδα. Ίσως θα μπορούσες να με βοηθήσεις να οργανώσουμε μερικές συναυλίες μαζί, θα ήταν σπουδαίο αυτό, σ’ευχαριστώ.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Nik Turner για τον χρόνο του.

Nik Turner Official website: http://www.nikturner.com

Nik Turner Official Facebook page: https://www.facebook.com/NikTurnermusic

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry