HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάρτιος 2015. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό μουσικό και παραγωγό: τον Jon Hiseman. Είναι περισσότερο γνωστός ως drummer και ηγέτης των Colosseum. Έχει επίσης σχηματίσει τους Tempest (με τον Allan Holdsworth) και τους Colosseum II (με τους Gary Moore και Don Airey) και έχει παίξει με τους Graham Bond Organisation, John Mayall & the Bluesbreakers, Barbara Thompson’s Paraphernalia, Georgie Fame, Jack Bruce, Andrew Lloyd Webber, Eric Clapton και Roland Kirk. Οι Colosseum έπαιξαν την τελευταία τους συναυλία στις 28 Φεβρουαρίου στο Shepherd’s Bush Empire. Το τελευταίο studio album τους είναι το πολύ καλό “Time On Our Side” (2014). Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε ο Jon:

 

jon9Πόσο συναισθηματική ήταν η αποχαιρετιστήρια περιοδεία των Colosseum και ειδικότερα η τελευταία συναυλία στο Shepherd’s Bush Empire;

Νομίζω ότι για ορισμένα μέλη του συγκροτήματος ήταν μια αρκετά συναισθηματική βραδιά, αυτό είναι σίγουρο. Εγώ, προσωπικά, το περίμενα εδώ και πολύ καιρό. Και η κατάσταση της Barbara (σ.σ: Thompson -σαξοφωνίστρια των Colosseum και σύζυγος του Jon Hiseman), το Πάρκινσον επιδεινώνεται, επειδή, ξέρεις, δεν υπάρχει καμία θεραπεία για το Πάρκινσον. Έτσι, ήξερα ότι αν καταφέρναμε να επιστρέψουμε στο δρόμο αυτή τη φορά, ήξερα ότι θα είναι και η τελευταία. Έτσι, εγώ το περίμενα εδώ και πολύ καιρό. Στην πραγματικότητα, ακόμη και χωρίς την Barabara, νομίζω ότι ήταν μια καλή στιγμή για να σταματήσουμε όταν προηγείσαι ακόμα στο παιχνίδι και νομίζω ότι ήμασταν σε κορυφαία φόρμα. Έτσι, ο Dave Greenslade (σ.σ: πλήκτρα) στην πραγματικότητα δεν ήταν πολύ καλά την τελευταία βραδιά. Είχε έναν τρομερό ιό της γρίπης και τον έβγαλε τελείως εκτός. Υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα έπρεπε πραγματικά να βρίσκεται στη σκηνή. Όμως, παρά τη γρίπη του, όλα δούλεψαν καλά. Νομίζω ότι σταματώντας το συγκρότημα τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Ήταν η κατάλληλη στιγμή να σταματήσουμε το συγκρότημα το 1971. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσουμε και πάλι το 1994 και νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να το σταματήσουμε τώρα.

 

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο concept ή βασική ιδέα πίσω από το “Time On Our Side” album;

Λοιπόν, εμείς ποτέ δεν σκεφτόμαστε. Όταν κάναμε το live album από το 2005, το “Live05” album, ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι θα κάνουμε άλλο ένα studio album. Νομίζω ότι όταν αρχίσαμε να κάνουμε αυτό το album ξεκινήσαμε πραγματικά το 2011 να κοιτάμε τις ιδέες και και τα τραγούδια που είχαμε, για να δούμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε- νομίζω ότι ήταν λίγο έκπληξη για όλους ότι πραγματικά καταφέραμε να κάνουμε ένα album τόσο εύκολα. Παραδοσιακά, τα albums των Colosseum δεν είναι πολύ εύκολο να γίνουν. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό. Νομίζω ότι πάντα ήταν δύσκολο να καταλήξουμε σε υλικό που ήταν χαρακτηριστικά Colosseum. Είναι δύσκολο να μείνουμε ικανοποιημένοι με κάτι, αλλά με αυτό το album, υπήρχε κάτι ελεύθερο σ’αυτό και ήταν αρκετά εύκολο να βγει με το υλικό που ηχογραφήσαμε. Έτσι, μου αρέσει πάρα πολύ το album, γιατί όταν το ακούω, υπάρχει ένα είδος ευκολίας. Κάποια από την πρώιμη μουσική των Colosseum ήταν αρκετά σκληρή. Είμαι πραγματικά ευχαριστημένος που το πνεύμα του, είναι πιο cool. Ελπίζω να αρέσει και στους οπαδούς τόσο πολύ.

 

Ασχολείστε τώρα με άλλα projects;

Τελειώνω το μεγαλύτερος μέρος του album των Barbara Thompson’s Paraphernalia. Έχει κάνει ένα album που ονομάζεται “The Last Fandango”. Το fandango είναι ένα είδος ισπανικού χορού. Έτσι, αυτό ονομάζεται “The Last Fandango”. Στα αγγλικά “fandango” σημαίνει επίσης ένα είδος περίπλοκης κατάστασης, ένα είδος δύσκολης κατάστασης. Έτσι, το “The Last Fandango” είναι ένα είδος λογοπαιγνίου. Και πραγματικά αυτό σημαίνει ότι αυτό θα είναι το τελευταίο album των Paraphernalia, γιατί φυσικά η Barbara δεν θα είναι σε θέση να παίζει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, η πρώτη μου προτεραιότητα είναι να το τελειώσω αυτό και να το κυκλοφορήσω. Και ελπίζω ότι αυτό θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους.

 

Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που λάβατε από τους οπαδούς και τον Τύπο για την βιογραφία σας “Playing the Band” (2010);

Ναι, είμαι! Όλοι φαίνεται να την απολαμβάνουν πολύ. Έχουμε πουλήσει εκπληκτικά πολλά αντίτυπα. Σχεδόν 3.000 αντίτυπα, τα οποία είναι πολλά βιβλία. Και τώρα είναι, επίσης, διαθέσιμη στο Kindle. Ίσως αυτό το έτος, αλλά σίγουρα στις αρχές του επόμενου έτους, θα βγάλουμε και την γερμανική μετάφραση. Έτσι, θα είναι ένα πλήρες πρωτότυπο βιβλίο, με ένα επιπλέον τελευταίο κεφάλαιο και  με όλες τις φωτογραφίες. Επειδή, βέβαια η Αυστρία, η Ελβετία και η Γερμανία ήταν πάντα οι μεγαλύτερες αγορές μας. Αγαπούσαν πολύ το συγκρότημα και δουλέψαμε πολύ εκεί. Έχω, λοιπόν, μια γερμανική μετάφραση και τώρα γίνεται η επεξεργασία και ίσως θα είναι διαθέσιμη τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος έτους. Δεν είμαι σίγουρος ακόμα. Αλλά πράγματι έχει λάβει πολύ καλή υποδοχή.

 

jon2Είσαι περήφανος για το κλασσικό status που έχει το album “Valentyne Suite” (1969);

Λοιπόν, ξέρεις, δεν είμαι το είδος ανθρώπου που ακούει τις δικές του ηχογραφήσεις. Μόλις τελειώσω ένα album, μερικές φορές δεν το ακούω για πολλά-πολλά χρόνια. Εμείς το δημιουργήσαμε με έναν τρόπο που δεν ήμασταν σε θέση να γνωρίζουμε τι κάναμε. Δεν κάνω κρίσεις. Αν αποφάσιζα ότι ένα album ήταν άθλιο, μπορεί να μην έκανα άλλο. Έτσι, δεν κάνω κρίσεις. Κάνουμε πάντα το καλύτερο που μπορούμε εκείνη τη στιγμή. Και η στιγμή που κυκλοφορεί ένα album, είναι μια δήλωση σχετικά με εκείνη τη στιγμή. Αλλά αυτό δεν ισχύει απαραίτητα όλες τις φορές. Αλλά το κοινό το καθιστά αληθινό. Έτσι, αν το κοινό το αγαπάει, τότε είναι αληθινό. Και εγώ δεν αποφασίζω σχετικά με αυτό. Μόνο το κοινό μπορεί να αποφασίσει.

 

Σας λείπει ο Dick Heckstall-Smith (Colosseum, Graham Bond –σαξόφωνο);

Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να μου λείπει ο Dick Heckstall-Smith. Ο Dick έπινε πάρα πολύ και ο ίδιος σκότωσε τον εαυτό του. Δεν μπορώ να λυπάμαι εγώ για αυτό. Κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Ήταν ένα υπέροχος, υπέροχος μουσικός και ένας ενδιαφέρων άνθρωπος και δυνατός χαρακτήρας. Αλλά στο τέλος παραήταν σκληρός με τον εαυτό του. Είχαμε εξαιρετικά καλές στιγμές μαζί, αλλά ο ίδιος έβλαψε τον εαυτό του και ό,τι έγινε, έγινε. Και, ξέρεις, οι Colosseum ήταν ένα είδος σκληροτράχου συγκροτήματος και η αλήθεια είναι ότι όταν ήρθε η Barbara στο συγκρότημα, ήταν το μόνο άτομο που θα ταίριαζε. Αν δεν μπορούσε να έρθει, θα είχα σταματήσει το συγκρότημα, όταν πέθανε ο Dick (σ.σ: το 2004). Ήταν και στα τρία πρώτα albums, έτσι κι αλλιώς. Και εμείς έπρεπε να την χρησιμοποιούμε όταν θέλαμε να διπλασιάσουμε τα μέρη του σαξοφώνου. Είναι στα τρία πρώτα albums και όταν εντάχθηκε στο συγκρότημα, έφερε κάτι εντελώς διαφορετικό σ’αυτό. Και είναι αυτό το διαφορετικό που ακούς στο “Time On Our Side”. Έφερε μια πιο ήπια, πιο λυρική πλευρά στο συγκρότημα, που δείχνει την δύναμη της επιρροής της Barbara. Και είμαι πολύ ευχαριστημένος με αυτό, επειδή πιστεύω ότι ίσως είχα λίγο κουραστεί με την σκληροτράχηλη πλευρά των Colosseum. Χρειαζόταν λίγο περισσότερο φως και σκιά και όταν ήρθε η Barbara, αυτό είναι αυτό που πήραμε. Και ξέρω ότι και το υπόλοιπο συγκρότημα πραγματικά σκέφτεται το ίδιο πράγμα. Έτσι, παίρνουμε το καλύτερο από όλους. Ο Dick ήταν ένας φανταστικός παίκτης, τρελός τύπος. Είχαμε τόσες πολλές αστείες στιγμές με τον Dick, τόσα πολλά γέλια. Και ό,τι έγινε, έγινε και μπορούμε μόνο να κοιτάζουμε προς τα εμπρός.

 

Ήσασταν απογοητευμένος με την έλλειψη εμπορικής επιτυχίας που είχαν οι Tempest;

Δεν είμαι σίγουρος. Εκείνη την εποχή, ήμουν. Επειδή εκείνη την εποχή τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Εκείνη την εποχή που τα ζούσαμε, ήταν πολύ ενοχλητικό. Αλλά με έναν παράξενο τρόπο, όταν για πρώτη φορά σχημάτισα τους Tempest, πίστευα είχαμε αργήσει -είχε τελειώσει ο χρόνος μας. Και όταν σχημάτισα τους Colosseum ΙΙ, ακόμα και την στιγμή που βγήκαμε σε περιοδεία, ήξερα ότι η εποχή τους είχε περάσει. Η εποχή των Colosseum II είχε τελείωσει… πριν καν ξεκινήσει. Εμπορικά. Επειδή ο κόσμος είχε μετακινηθεί. Και εμείς εξακολουθούσαμε να παίζουμε μουσική που υπήρχε 10 χρόνια πριν. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο οι Colosseum ανήκαν στην εποχή τους και οι Tempest σχεδόν ανήκαν στην εποχή τους και οι Colosseum II ήταν εκτός της εποχής τους. Αλλά δεν θέλω να πω ότι δεν κάναμε κάποια σπουδαία μουσική. Δεν θέλω να πω ότι δεν είχαμε μερικούς θαυμάσιους οπαδούς που μας ακολουθούσαν. Αλλά εμπορικά δεν υπήρξε ποτέ καμμία ευκαιρία για τους Tempest ή τους Colosseum II. Και παρόλο που είναι λίγο ενοχλητικό, καταλαβαίνω απολύτως το γιατί και αυτό δεν είναι πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, το πιο επιτυχημένο συγκρότημα που ήμουν είναι οι Barbara Thompson’s Paraphernalia. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν αυτό. Αλλά κάναμε περισσότερα albums και πούλησαμε περισσότερα albums και κάναμε περισσότερες περιοδείες και κάναμε πιο μεγάλες περιοδείες και πιο μακροχρόνιες περιοδείες με τους Barbara Thompson’s Paraphernalia απ’ οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα στο οποίο ήμουν. Αλλά ήταν instrumental μουσική και η instrumental μουσική δεν τραβάει την προσοχή όπως κάνει η μουσική με φωνητικά. Έτσι, εκτός και αν βρισκόσουν στο κοινό βλέποντας το συγκρότημα, τότε μάλλον δεν έχεις συνειδητοποιήσει ότι ήταν ένα πολύ επιτυχημένο συγκρότημα.

 

Γιατί ο Allan Holdsworth έφυγε από τους Tempest μετά το πρώτο τους album;

Ήθελε να εξερευνήσει το όραμά του για την κιθάρα. Και δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό στον δικό μου κόσμο. Ήθελε να ξεφεύγει όλο και περισσότερο και εγώ δεν το ήθελα αυτό στο συγκρότημα. Και το ήξερε. Έτσι, ποτέ δεν τσακωθήκαμε γι’αυτό, αλλά ήταν σαφές ότι μετά από ένα χρόνο ήθελε να προχωρήσει. Κανένα πρόβλημα με αυτό. Πολλοί μουσικοί πρέπει να το κάνουν αυτό.

 

jon3Έχετε πει ότι ποτέ δεν σας ενδιέφεραν τα drums. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε αυτό;

Λοιπόν, το πρόβλημα με τα drums είναι ότι δεν μπορείς να τα παίξεις μόνος σου. Ναι, φυσικά κάνω drum solos και όταν ξεκίνησα να κάνω ένα drum solo έγινε κατά λάθος. Επειδή ο Graham Bond με έκανε να κάνω drum solos όταν εντάχθηκα στο συγκρότημά του. Επειδή ο Ginger Baker (Cream, Blind Faith) πάντα έκανε drum solos. Έτσι, έπρεπε να κάνω κι εγώ επίσης. Θέλω να πω, το drum solo δεν ήταν ποτέ σημαντικό για μένα. Ποτέ δεν έκανα εξάσκηση ούτε μία ημέρα για ένα drum solo και τα drums δεν ήταν ποτέ τόσο ενδιαφέροντα για μένα, όσο η επιρροή των drums στο συγκρότημα. Έτσι, αν θέλεις να είσαι ο «μαέστρος» σε ένα rock ‘n’ roll συγκρότημα, το καλύτερο πράγμα είναι να είσαι drummer. Ποτέ δεν μ’ενδιέφεραν τα drums για να παίζω drums. Μ’ενδιέφεραν τα drums για να παίζω μέσα στο συγκρότημα. Και πάντα πίστευα ότι όλα όσα παίζουν τα drums, βρίσκονται ήδη μέσα στο συγκρότημα, έτσι κι αλλιώς. Το μόνο που έκανα ήταν να τους δίνω μια σημασία, μια όψη. Έτσι, δεν έκανα ποτέ εξάσκηση στα drums μετά τα πρώτα 6 ή 7 χρόνια που έπαιζα. Από τη στιγμή που έγινα επαγγελματίας όταν ήμουν 22 ετών, σπάνια έκανα εξάσκηση στα drums. Πάντα κρατιόμουν σε φόρμα μεταξύ των περιοδειών, αλλά το να κάνεις εξάσκηση είναι για πράγματα που δεν έχεις ήδη κάνει και ποτέ δεν είχα χρόνο γι’αυτό. Απλά ανέπτυσσα το στυλ μου μέσα στα συγκροτήματα με τα οποία έπαιζα. Προσπαθούσα να παίζω τη μουσική του συγκροτήματος, όχι τα drums.

Υπάρχουν εκατοντάδες υπέροχοι drummers, μπορείς να τους δεις στο YouTube, να παίζουν τρελά πράγματα, αλλά σχεδόν κανένας από αυτούς δεν παίζει με συγκροτήματα. Και όντως παίζουν με συγκροτήματα. Δεν παίζουν με το συγκρότημα, παίζουν drums και χρησιμοποιούν τα drums για να κάνουν φιγούρα. Και αυτό δεν είναι καλό. Θα πρέπει να μπεις βαθιά μέσα στην ουσία του συγκροτήματος, αν είσαι drummer. Να μπεις κατευθείαν μες στα κεφάλια των μουσικών, αν είσαι drummer…. Κατευθείαν μέσα στο κεφάλι τους. Και πρέπει να τους δώσεις αυτοπεποίθηση για να πετάνε. Και αυτό είναι αυτό που κάνει ένας drummer. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το να παίζεις drums. Η φυσική δραστηριότητα του να παίζεις drums δεν είναι για τα drums καθαυτά. Στην πραγματικότητα, η φυσική δραστηριότητα του να παίζεις οποιοδήποτε όργανο δεν είναι γι’ αυτό καθαυτό. Η Barbara Thompson έχει την νόσο του Πάρκινσον εδώ και 17 χρόνια. Κατά τα τελευταία 4 χρόνια, δεν μπορεί να παίξει καθόλου. Καθόλου, σε σύγκριση με αυτό που μπορούσε να παίξει πριν από 10 χρόνια. Αλλά κάθεται και το όργανο δεν υπάρχει. Και αυτό που κάνει, οι ήχοι που παράγει πηγαίνουν κατευθείαν στην ψυχή του ακροατή… και το όργανο είναι εντελώς αόρατο επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να παίξει το όργανο. Και όταν παίζει το “Valentyne Suite” με τον Mark Clarke (σ.σ: μπάσο και φωνητικά), να τραγουδάει, μεγάλοι σε ηλικία άντρες κλαίνε. Σε όλο το ακροατήριο. Επειδή μπορεί να κάνει αυτό, μπορεί να αγγίξει τους ανθρώπους. Και αυτό κάνουν οι Colosseum. Οι Colosseum δεν είναι τα όργανα, δεν είναι το παίξιμο της κιθάρας, δεν είναι το drumming, δεν είναι τίποτα. Τα όργανα είναι διαφανή. Είναι μόνο οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι αγγίζουν το κοινό. Και το περίεργο μείγμα των προσωπικοτήτων αγγίζει με κάποιο τρόπο το κοινό. Δεν ξέρω πώς λειτουργεί αυτό, ξέρω τι είναι. Έτσι, εάν είσαι μουσικός, αν παίζεις ένα όργανο, ξέχνα τ’ όργανό σου. Το όργανό σου πρέπει να είναι διαφανές στα χέρια σου. Τα drums είναι πάντα διάφανα στα χέρια μου. Δουλύω σε ένα διαφορετικό επίπεδο το όργανο. Το όργανο δεν έχει σημασία.

 

Πόσο δύσκολο ήταν να υπογράψετε ένα συμβόλαιο για τους Colosseum II;

Πολύ δύσκολο. Θέλαμε να ονομάσουμε το συγκρότημα Ghosts. Σκεφτήκαμε ότι το Ghosts ήταν ένα καλό όνομα. Προσπαθήσαμε 9 μήνες ή ένα χρόνο για να υπογράψουμε ένα συμβόλαιο και κανείς δεν μας έδινε ένα. Δεν πίστευαν ότι η μουσική ήταν εμπορική. Και, τελικά, ο Gerry Bron (σ.σ: παραγωγός, manager και αφεντικό της Bronze Records), δήλωσε: «Απλά ονομάστε τους Colosseum-κάτι. Θα σας δώσω ένα δισκογραφικό συμβόλαιο». Έτσι, πήρα τηλέφωνο όλα τα μέλη των Colosseum και τους είπα: «Κοιτάξτε, δεν μπορώ να υπογράψω ένα δισκογραφικό συμβόλαιο και είμαι πάρα πολύ χρεωμένος επειδή μου πήρε 9 μήνες για φτιάξω το συγκρότημα και ξόδεψα πολλά από τα δικά μου χρήματα και η μόνη ευκαιρία για να πάρω πίσω τα χρήματα, είναι να βγάλω το συγκρότημα σε περιοδεία. Σας πειράζει αν τους ονομάσω Colosseum II;» και όλοι στο συγκρότημα ήταν τόσο απασχολημένοι με τα δικά τους projects και είπαν: «Κανένα πρόβλημα. Κάν ‘το». Και τους ονομάσαμε Colosseum II. Αλλά στην πραγματικότητα το συγκρότημα ήταν πάντα οι Ghosts.

 

Πώς ήρθατε αρχικά σε επαφή με τον Andrew Lloyd Webber;

Οι Colosseum II έκαναν ένα album που λεγόταν “Electric Savage” (1977) και είχαμε υπογράψει σε μια δισκογραφική εταιρεία που ονομάζεται MCA. Και η MCA ήταν η εταιρεία που έχει κυκλοφορήσει το “Don’t Cry for Me Argentina” από το “Evita” (1976) του Andrew Lloyd Webber. Και ο Andrew ήταν στο γραφείο μια μέρα, μιλώντας τους για το νέο project που είχε και αυτοί έπαιζαν το δίσκο μας στο γραφείο. Και είπε: «Ποιος είναι αυτός; Είναι ο ήχος που θέλω για το νέο δίσκο μου». Και έτσι μετά από δυο μέρες μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Παρακαλώ, έλα να με βρεις». Πήγα να τον δω και έπαιξε στο πιάνο ολόκληρο το “Variations” (1978) για μένα. Όταν έφυγα από το σπίτι του, δεν μπορούσα να θυμηθώ τίποτα. Κάθισα και ένιωσα ότι αυτό είναι κάτι με το οποίο πρέπει να εμπλακούμε γιατί αυτός ο άνθρωπος -που δεν είχα συναντήσει ποτέ- μου φάνηκε να είναι πραγματικά ενθουσιασμένος και έξυπνος. Έτσι, πήγαμε στο studio για δύο εβδομάδες και ηχογραφήσαμε το “Variations”. Και μετά από αυτό έμεινα ως drummer του μέχρι το τις πρώτες βδομάδες του “Cats” και η Barbara -που την σύστησα στον Andrew όταν έψαχνε για φλαουτίστα/σαξοφωνίστα- έμεινε μαζί του μέχρι το τέλος του “Requiem”.

 

jon4Ήταν ο Graham Bond ένα εύκολο άτομο για να δουλέψεις μαζί του;

Όχι, ήταν εφιάλτης να δουλέψεις μαζί του. Ήταν εξαρτημένος από την ηρωίνη, μανιωδώς εξαρτημένος από την ηρωίνη. Και οι ηρωινομανείς είναι πολύ δύσκολα άτομα για να δουλέψεις μαζί τους. Ήταν ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος, ήταν ένας πολύ ευφυής άνθρωπος. Ήταν πολύ προικισμένος ως μουσικός. Αλλά ήταν εξαρτημένος από την ηρωίνη. Και αυτό τον έκανε εξαιρετικά δύσκολο να δουλέψεις μαζί του.

 

Νιώθατε μεγάλη πίεση, όταν αντικαταστήσατε τον Ginger Baker (Cream) στους Graham Bond Organisation;

Όχι. Είχα ακούσει τον Ginger μόνο δύο φορές. Τον είχα δει να παίζει μόνο δύο φορές πριν από αυτό. Δεν αισθανόμουν απολύτως καμία πίεση επειδή ήξερα ότι το ύφος μου ήταν τόσο διαφορετικό από το δικό του. Ότι είτε θα αρέσει αυτό είτε όχι. Ο Graham Bond με είχε ήδη ακούσει να παίζω περίπου ένα χρόνο πριν με ένα συγκρότημα και ο Dick Heckstall-Smith ήταν με τον Graham εκείνη τη στιγμή. Και όταν άκουσε το συγκρότημα με το οποίο έπαιζα, είπε στον Dick: «Αν ο Ginger μας αφήσει ποτέ, αυτός θα είναι ο νέος drummer». Ήξερα ότι με ήθελαν και ήξερα ότι τους άρεσε αυτό που έκανα. Έτσι, δεν προσπάθησα να αλλάξω τίποτα και απλά προσπάθησα να είμαι ο εαυτός μου. Ποτέ δεν ήμουν καλός στο να αντιγράφω drummers, ούτως ή άλλως. Δεν θα μπορούσα να αντιγράψω κανέναν.

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από την περίοδο που παίζατε με τους John Mayall & the Bluesbreakers;

Ναι, ο John ήταν ένας φανταστικός άνθρωπος και τα πήγαινα πολύ καλά μαζί του. Και μερικές φορές, ακόμα συναντιόμαστε, συνομιλούμε και γελάμε. Είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος. Έκανε το να ηγείσαι ενός συγκροτήματος να φαίνεται εύκολο. Αυτός είναι ο λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι τον άφησαν για να σχηματίσουν τα δικά τους συγκροτήματα. Επειδή έκανε το να ηγείσαι ενός συγκροτήματος να φαίνεται πολύ εύκολο. Πολύ έξυπνος άνθρωπος.

 

Όταν ηγογραφήσατε την αυθεντική εκτέλεση του “Theme for an Imaginary Western” με τον Jack Bruce, είχατε συνειδητοποιήσει ότι ήταν ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ;

Όχι. Κάναμε πολύωρες ηχογραφήσεις μέσα στη νύχτα για αυτό το album (σ.σ: “Songs for a Tailor”- 1969), με τον Jack. Εκείνη την εποχή, δεν ήμουν σίγουρος τι έκανα. Παίξαμε όλα τα κομμάτια πάρα πολλές φορές. Δεν ήταν εύκολη η ηχογράφηση αυτού του album. Αλλά όταν το άκουσα αφού ολοκληρώθηκε, έμεινα έκπληκτος. Και αυτό είναι ακόμα ένα από τα αγαπημένα μου albums απλά για να το ακούω. Στην πραγματικότητα, αυτό ίσως είναι το μοναδικό album που ακούω πραγματικά (γέλια) από όλα τα πράγματα που έχω κάνει. Έκανα ένα υπέροχο album στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1980, που ονομάζεται “A Night in the Sun”. Και το ακούω αυτό γιατί μου αρέσει αυτό το album. Το έκανα με τον Marcio Montarroyos και κάποιους Βραζιλιάνους μουσικούς. Πέταξα στο Ρίο ντε Τζανέιρο και έκανα ένα album. Αυτό λέγεται “A Night in the Sun”. To “A Night in the Sun” και το “Songs for a Tailor” είναι τα δύο albums που ακούω απ’ αυτά που παίζω.

 

Θυμάστε το καταπληκτικό τζαμάρισμα που κάνατε στο “Supershow” (26 Μαρτίου 1969), με τους Eric Clapton, Roland Kirk, Jack Bruce και Dick Heckstall-Smith; Το έχω δει στο Youtube !!

Λοιπόν, ξέρω ότι το έκανα, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα απ’ αυτό. Α, είναι στο Youtube! Θα του ρίξω μια ματιά. Ήταν ένα από εκείνα τα πράγματα: δουλεύαμε κάθε μέρα και η εταιρία μας μας έστελνε μία φορά την εβδομάδα ένα χαρτί με τις εμφανίσεις μας και έλεγαν: «Πηγαίνετε σε αυτό το μέρος». Πηγαίναμε σε αυτό το μέρος, κάναμε ό,τι μας έλεγαν και όταν τελειώναμε, φεύγαμε (γέλια). Πηγαίναμε αμέσως στην επόμενη συναυλία. Πραγματικά, δεν θυμάμαι πολλά για αυτό.

 

jon6Γιατί πιστεύετε ότι η jazz μουσική έχει τελειώσει;

Το πρόβλημα είναι το εξής: Δεν έχω ακούσει καμμιά εξέλιξη της jazz μουσικής τα τελευταία 30 χρόνια. Πράγμα που σημαίνει ότι έχει τελειώσει ως κάτι που μπορείς να καθοδηγηθείς μέσα από αυτό. Με άλλα λόγια: μπορείς να ακούσεις τις απαρχές της στο Storyville στις αρχές της δεκαετίας του 1900. Και μπορείς να δεις μια αλλαγή, αλλά μπορείς να τη δεις ως το ίδιο πράγμα με τους ίδιους στόχους και τα ίδια συστήματα που τη διατρεχεί σε όλη την πορεία κατευθείαν πιθανώς μέχρι τον Miles Davis. Αλλά μετά από αυτό, αυτή άλλαξε και έχασε το κοινό. Το κοινό δεν μπορούσε να την ακούσει πια. Έγινε πάρα πολύ τεχνική, πολύ δύσκολη. Δεν λειτουργούσε ως το κέντρο της ψυχής πια. Και έτσι, χάθηκε. Και είναι ακόμα χαμένη. Πάντα θα υπάρχουν ένα ή δύο καλλιτέχνες που απλά δεν έχει σημασία τι παίζουν. Το κοινό θα πρέπει να αγγιχτεί από αυτούς. Αν συμβαίνει να παίξουν αυτοί jazz, για μια σύντομη περίοδο, το κοινό θα αγγιχτεί από την jazz και πάλι. Αλλά βασικά, νομίζω ότι ως μια μορφή τέχνης, έχει κολλήσει. Και αυτό δεν θα αλλάξει πολύ τώρα. Καινούργια πράγματα θα έρθουν και οι νέοι θα είναι ενθουσιασμένοι με διαφορετική μουσική, νομίζω. Ή μήπως θα κάνει κύκλους πάλι. Δεν μπορώ να πω. Αλλά οι περισσότεροι από τους σπουδαίους μουσικούς είναι νεκροί και οι νέοι μουσικοί βασικά ακούγονται σαν αντίγραφα. Αυτό δεν είναι τόσο καλό .

 

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για τον παλιό φίλο σας, Jack Bruce ο οποίος απεβίωσε πριν από μερικούς μήνες;

Ο Jack ήταν ένας από τους μεγάλους μπασίστες και συνθέτες εκείνης της εποχής. Ήταν ένας θαυμάσιος τραγουδιστής. Ό, τι έκανε προερχόταν από το κέντρο της καρδιάς του. Έπαιζε το μπάσο μοναδικά, αλλά ποτέ δεν έπαιζε τεχνικά. Έγραψε θαυμάσια μουσική. Νομίζω ότι πήρε κάποιους πολύ έξυπνους στίχους συνήθως από τον Pete Brown (σ.σ: στιχουργός των Cream). Ήταν μοναδικό ταλέντο και δεν νομίζω ότι είχε εμπορική αναγνώριση, αλλά θα έπρεπε να είχε. Αλλά μάλλον δεν θα μπορούσε να το έχει αυτό, επειδή βασικά ήταν πάρα πολύ καλός. Ένα υπέροχος, υπέροχος μουσικός. Ένα υπέροχο, υπέροχο άτομο που ήταν μεγάλη πηγή έμπνευσης για μένα. Και στις πρώτες ημέρες μου, μου έδωσε πολλή ενθάρρυνση. Ήταν υπέροχο που συνάντησα πρόσφατα τον γιο του, Malcolm, όταν το συγκρότημά του έπαιξε support σε μας στο Shepherd Bush’s Empire, στην τελευταία συναυλία που δώσαμε ποτέ.

 

Είχατε γνωρίσει ποτέ τον Jimi Hendrix;

Ναι, ήμουν μαζί με τον Jimi Hendrix στο λεωφορείο που μας πήγε από το αεροδρόμιο στο Fehmarn Festival, στη Βόρεια Γερμανία. Ήταν το τελευταίο festival που πήγε (σ.σ: στις 6 Σεπτεμβρίου 1970). Νομίζω ότι πέθανε δυο βδομάδες αργότερα. Και ο ίδιος ήταν εντελώς χαμένος. Εντελώς εκτός εαυτού εξαιτίας των ναρκωτικών. Κράταγε το κεφάλι του με τα χέρια του και με δυσκολία μπορούσε να περπατήσει από τα ναρκωτικά. Μια ακόμα τραγική, τραγική ιστορία ενός σπουδαίου ταλέντου που έφυγε άδικα.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Jon Hiseman για τον χρόνο του.

Official Jon Hiseman website: www.temple-music.com

Official Colosseum Facebook page: https://www.facebook.com/groups/190791594273657

Colin Richardson’s blog: http://colinrichardsonjazz.typepad.com/blog

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry