HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Οκτώβρης 2014.Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν σπουδαίο μουσικό: τον Ian “Mac” McLagan. Ο Mac είναι περισσότερο γνωστός ως πληκτράς των Small Faces και των Faces. Έχει παίξει επίσης με τους Rolling Stones, Chuck Berry, Bob Dylan, Bruce Springsteen και πολλούς άλλους. Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70s είναι ο ηγέτης των Bump Band. Το τελευταίο album των Ian McLagan & the Bump Band είναι το πολύ καλό “United States” που κυκλοφορεί από την Yep Roc Records. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

mac2Είσαι ευχαριστημένος με τις καλές κριτικές που έλαβες μέχρι τώρα για το “United States” album;

Ναι, οι πρώτες κριτικές ήταν πολύ υποστηρικτικές, αύξησαν λίγο το ενδιαφέρον, είμαι πολύ περήφανος. Είναι το μωρό μου, έτσι αισθάνομαι πολύ ωραία γι’ αυτό.

 

Γιατί αποφάσισες να ονομάσεις το album “United States”;

Λοιπόν, αυτό είναι απλά ένα λογοπαίγνιο. Για να πω ότι μια σχέση είναι ακριβώς σαν μια ηνωμένη πολιτεία. Αναφέρεται πραγματικά στις σχέσεις, όχι στην Αμερική.

 

Τραγούδια όπως το “Love Letter” και το “He’s Not for You” από το “United States” album είναι πολύ άμεσα και συναισθηματικά. Πόσο δύσκολο είναι για έναν καλλιτέχνη να εκθέτει τα πιο βαθιά συναισθήματά του μπροστά στο κοινό;

Λοιπόν, αυτό είναι ένα αστείο πράγμα. Γράφω όλα τα τραγούδια μου αυτοβιογραφικά. Μερικά είναι, κάποια από αυτά ξεκινούν από προσωπικά σκιρτήματα και εξελίσσονται σε ένα τραγούδι. Τα περισσότερα τραγούδια είναι αληθινά ως προς τη φύση τους. Στο “He’s Not for You” δεν υπάρχει καμία επεξεργασία όσον αφορά τη ζωή μου. Είναι μια κατάσταση στην οποία ήμουν ο πρωταγωνιστής. Στο “He’s Not for You” ο τύπος στον οποίο αναφέρομαι -αυτός-, είμαι εγώ. Το άλλαξα. Το ξανάγραψα. Εγώ είμαι αυτός που δίνει συμβουλές σε αυτό το νεαρό κορίτσι. Αρχικά, ήμουν ο κακός (γέλια), ο οποίος είχε μια σχέση, οτιδήποτε… Που προσπαθούσε να έχει μια σχέση. Είμαι γοητευμένος από το έργο του να δημιουργείς ένα τραγούδι και μερικές φορές είμαι ο πρωταγωνιστής, αλλά πάντα επειδή πρέπει να πεις μια ιστορία. Και προσπαθώ να πω μια ιστορία που είναι έξω από την εμπειρία σας.

 

Νομίζεις ότι είσαι στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής σου; Το “United States” και το “Never Say Never” είναι φανταστικά albums!

Σ’ ευχαριστώ. Ναι, είμαι! Και αυτό φαίνεται να συνεχίζεται. Έχω ένα μάτσο τραγούδια έτοιμα για το επόμενο album. Δουλεύω πάνω σε νέα τραγούδια όλη την ώρα. Δεν ξέρω γιατί, δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω πέρα από το να δουλεύω πάνω σε καινούργια τραγούδια.

 

Συνήθιζες να παίζεις σε αρένες με τους Faces και τους Rolling Stones. Σου αρέσει να παίζεις σε μικρότερους χώρους, με την Bump Band;

Λοιπόν, είναι αρκετά αστείο, μου αρέσει να παίζω σε pubs, σε bars, αλλά όταν ήμουν στους Small Faces στην πρώτη μου συνέντευξη, ο τύπος με ρώτησε: «Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;» Αυτό συνέβη το 1965 και είπα «θέλω να παίζω σε ένα club γεμάτο καπνό» (γέλια). Και εδώ βρίσκομαι, εκτός απ’ ότι τα περισσότερα clubs δεν είναι πια γεμάτα καπνό. Έτσι, να είσαι προσεκτικός τι εύχεσαι. Το αγαπώ, ναι!

 

mac3Η Bump Band άνοιξε για τους Rolling Stones στο Austin του Texas το 2006. Αισθάνθηκες λίγο περίεργα να ανοίγεις για ένα συγκρότημα που έπαιζες στο παρελθόν;

Όχι, εννοώ, ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους τους να μου επιτρέψουν να ανοίξω για αυτούς. Σκόπιμα μας τοποθέτησα ακριβώς μπροστά στη σκηνή. Επειδή το στήσιμο των Stones ήταν πραγματικά μεγάλο. Υπήρχε μια ολόκληρη περιοχή. Ήταν μια τεράστια σκηνή. Και έστησα τον εξοπλισμό ακριβώς μπροστά, πολύ κοντά μεταξύ μας και ξέρεις αυτό άρεσε στον κόσμο. Ακριβώς σαν να παίζαμε σε ένα club. Ο Charlie (σ.σ: Watts –drummer των Rolling Stones), ο Keith (σ.σ: Richards) και ο Ronnie (σ.σ: Wood -κιθαρίστας των Rolling Stones και Faces) παρακολουθούσαν από την άκρη της σκηνής.

 

Ήταν δύσκολο για σένα να γράψεις την αυτοβιογραφία σου “All the Rage” (πρώτη έκδοση το 2000, ανανεωμένη και ανατυπωμένη έκδοση το 2013);

Όχι. Στην πραγματικότητα, έγραφα για πολλά χρόνια κάθε μέρα. Καθόμουν και έγραφα για μια-δυο ώρες. Θα σκεφτόμουν μια ιστορία και άρχιζα να γράφω. Μου άρεσε πραγματικά. Προσπάθησα μόνος μου ξανά μήπως και κάνω κάτι περισσότερο, αλλά η ξαφνική έμπνευση δεν μπορεί να βοηθήσει σ’ αυτό. Μου αρέσει πολύ, απλά το απόλαυσα.

 

Πιστεύεις ότι το “Here Come The Nice” box-set των Small Faces είναι μια καλή ευκαιρία για τους νεότερους οπαδούς να ανακαλύψουν τη μουσική των Small Faces;

Ναι, απολύτως. Αλλά αυτό είναι μόνο το μισό περίπου της καριέρας μας, αλλά το δεύτερο μισό. Είμαι τόσο χαρούμενος με αυτό το box-set. Το έχω μπροστά μου, εδώ ακριβώς. Είναι μια όμορφη δουλειά.

 

Είσαι υπερήφανος που το “Ogdens’ Nut Gone Flake” θεωρείται ένα κλασσικό album;

Ω, ναι! Αλλά αυτό έγινε πριν πολύ καιρό. Δεν ακούω πολύ τα πράγματά μου. Το “Here Come The Nice” box set, δείχνει πως ήμασταν στο studio. Νομίζω ότι είναι ένα καλό παράδειγμα, και ο κόσμος μπορεί να ακούσει εμάς να δουλεύουμε πάνω σε εισαγωγές, solos και άλλα πράγματα. Το “Ogdens’ Nut Gone Flake” ήταν πραγματικά η καλύτερη στιγμή μας.

 

mac4Τα πήγαινες καλά με τον manager των Small Faces, Don Arden (και πατέρα της Sharon Osbourne);

Όχι, τον αντιπαθούσα. Τον μισούσα στο σημείο που δεν συμφιλιώθηκα μαζί του μέχρι που πέθανε. Συμφιλιώθηκα με τον Andrew Loog Oldham (σ.σ: αφεντικό της εταιρίας των Small Faces, Immediate Records και πρώην manager των Rolling Stones). Πίστευα ότι ο Don Arden ήταν κλέφτης. Ένα γουρούνι.

 

Κατά τη γνώμη σου, ποιο ήταν το σπουδαιότερο προσόν που είχε ο Steve Marriott (κιθαρίστας/τραγουδιστής των Small Faces);

Ήταν ένας καταπληκτικός τραγουδιστής. Ήταν ένας πολύ ψυχωμένος bluesy τραγουδιστής. Ήταν εξαιρετικός. Και έγραψε σπουδαία τραγούδια. Έπαιζε πλήκτρα, έπαιζε κιθάρα, έπαιζε drums. Μπορούσε να κάνει τα πάντα. Ήταν εξαιρετικός. Είναι κρίμα που πέθανε.

 

Πιστεύεις ότι οι Led Zeppelin αντέγραψαν τους Small Faces;

Λοιπόν, το “Whole Lotta Love” έχει κλαπεί από το “You Need Loving” (1966), το οποίο ο Steve (σ.σ: Marriott) έκλεψε από το “You Need Love” του Willie Dixon, στη διασκευή του Muddy Waters. Αυτοί (σ.σ: Led Zeppelin) το έκλεψαν από εμάς, και εμείς το κλέψαμε από τον Willie Dixon.

 

mac7Έχεις καθόλου αναμνήσεις από την θρυλική περιοδεία στην Αυστραλία που έκαναν οι Small Faces με τους Who το 1968;

Ναι, έχω υπέροχες αναμνήσεις. Στην πραγματικότητα, υπάρχει ένα βιβλίο που βγήκε, από τον Andrew Neill (σ.σ: “A Fortnight of Furore”-1998). Ήμασταν μεθυσμένοι, σχεδόν μας συνέλαβαν. Ο λόγος ήταν ότι το Αυστραλιανό support συγκρότημα είχε μια μπύρα στην πτήση, την οποία δεν επιτρεπόταν να πίνουν, κανείς δεν επιτρεπόταν να πίνει. Οι Αυστραλιανές αεροπορικές εταιρείες είχαν αυστηρή πολιτική εναντίον του αλκοόλ κατά τη διάρκεια της πτήσης. Το αυστραλιανό συγκρότημα είχε μια μπύρα και την γύρναναν μεταξύ τους. Όταν βγήκαμε από το αεροπλάνο, η αστυνομία μας πήγε στο σαλόνι της πρώτης θέσης στο αεροδρόμιο, στο δρόμο μας προς τη Νέα Ζηλανδία, στο μέσον της διαδρομής από το Σίδνεϊ. Ο μπάρμαν εκεί μας ρώτησε αν θα θέλαμε να πιούμε και είπαμε: «Φυσικά και θα πιούμε!» Και μετά ήπιαμε και στο αεροπλάνο προς τη Νέα Ζηλανδία, ήταν μια μακρά πτήση. Και όταν πήγαμε στη Νέα Ζηλανδία, υπήρχαν οκτώ αστυνομικοί που περίμεναν: τέσσερις για τους Who και τέσσερις για τους Small Faces. Και έμεναν μαζί μας συνέχεια, εκτός από όταν κοιμόμασταν, από τη στιγμή που πατήσαμε στη Νέα Ζηλανδία. Πραγματικά, αυτό ήταν ηλίθιο.

 

Ηχογράφησες το τραγούδι “Miss You” με τους Rolling Stones το 1978. Περίμενες ότι αυτό το τραγούδι θα γίνει τόσο δημοφιλές;

Πάντα μου άρεσε. Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι σε αυτό. Ως αποτέλεσμα αυτού του τραγουδιού και ενός-δυο άλλων, μου ζήτησαν να περιοδεύσω μ’ αυτούς και έμεινα μαζί τους για δύο χρόνια. Λατρεύω αυτό το τραγούδι.

 

Θα υπάρξει επανένωση των Faces με τον Rod Stewart το 2015;

Το 2015, φαίνεται. Την επόμενη χρονιά. Προσευχόμαστε για αυτό τώρα. Ο Rod είναι πρόθυμος, ο Ronnie Wood είναι πρόθυμος, ο Kenney Jones (σ.σ: drummer των Faces, Small Faces, The Who) είναι πρόθυμος κι εγώ είμαι πρόθυμος. Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να το κάνουμε.

 

Γιατί απέρριψες μια πρόταση να περάσεις από οντισιόν για τους Grateful Dead;

Δεν πέρασα πραγματικά από οντισιόν. Μου εστάλη μια κασσέτα που έπρεπε να παίξω από πάνω της. Στην πραγματικότητα, δοκίμαζαν αρκετούς πληκτράδες. Όταν άκουσα τη μουσική, αποφάσισα να μην παίξω σε αυτήν, επειδή δεν μου άρεσε η μουσική. Πράγματι ζήτησαν από εμένα και έναν-δυο άλλους να πάμε σε μια οντισιόν, αλλά εγώ δεν πήγα γιατί δεν μου άρεσε η μουσική.

 

mac8Πιστεύεις ότι θα έπρεπε να έχεις λάβει μεγαλύτερη αναγνώριση ως πληκτράς;

Ναι. Βρίσκομαι αυτή τη στιγμή στο εξώφυλλο του περιοδικού Keyboard εδώ στην Αμερική. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, είμαι πολύ ευτυχής που έχω τόση αναγνώριση, ανθρώπους που να γνωρίζουν ποιος είμαι.

 

Πόσο σημαντική ήταν η επίδραση του Booker T. Jones σε σένα;

Ήταν απολύτως απαραίτητη. Αν δεν είχα ακούσει τον Booker, δεν θα είχα όργανο. Με έκανε να πάρω ένα όργανο και ο ίδιος ήταν πάντα το είδωλό μου.

 

Στη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 μπορούσες να ακούσεις υπέροχη μουσική στο ραδιόφωνο. Γιατί το σημερινό ραδιόφωνο είναι τόσο χάλια;

Εδώ πέρα, είναι εντελώς αίσχος. Μόνο και μόνο εξαιτίας των εταιριών. Όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ανήκουν σε εταιρείες. Συμβαίνει συνέχεια αυτό. Και οι εταιρείες δεν θέλουν να παίρνουν ρίσκα. Θέλουν να σου δίνουν περισσότερα από όσα χρειάζεσαι. Για να μπορείς να παραμένεις χαζός και ηλίθιος. Και η μουσική βιομηχανία είναι εντελώς ένα ανέκδοτο. Υπάρχουν μερικοί καλοί καλλιτέχνες εδώ. Υπάρχουν πολλά σκουπίδια. Δεν ξέρω ποιος είναι στα charts. Δεν έχω ιδέα.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να παίζεις στο “The London Chuck Berry Sessions” (1972) με τον Chuck Berry;

Λοιπόν, ήταν μια τιμή που κατάφερα να παίξω μαζί του, αλλά ήταν πάρα πολύ σύντομο. Νομίζω ότι ήμασταν στο studio μόνο για τρεις ώρες. Θυμάμαι ότι του είπα: «Έι Chuck, πρέπει να πάω στην τουαλέτα», και μου είπε: «Λοιπόν, πήγαινε και μελέτα τα επόμενα τραγούδια ενώ βρίσκεσαι εκεί». Με έβαλε στην θέση μου.

 

Έπαιξες στο “Real Live” (1984) live album του Bob Dylan με τον Mick Taylor (πρώην κιθαρίστας των Rolling Stones) και τον Carlos Santana. Εντυπωσιάστηκες από την προσωπικότητα του Bob Dylan;

Αυτός είναι ο πιο ενδιαφέρον άνθρωπος στη μουσική. Ήξερα τα τραγούδια του, είμαι τεράστιος οπαδός του. Ήταν μια δύσκολη περιοδεία για διάφορους λόγους. Το ζήτημα είναι ότι ήταν σπουδαίο να δουλεύεις με τον Bob και τον Mick Taylor, τον οποίο αγαπώ. Αλλά ήταν μια δύσκολη περιοδεία. Είχαμε προβλήματα με τις setlists, με τα δωμάτια των ξενοδοχείων, πράγματα που έπρεπε να ρυθμιστούν, αλλά τελικά κάναμε ένα-δυο πραγματικά σπουδαία lives.

 

mac6Ποιο είναι το πιο ταλαντούχο άτομο που έχεις δει στη ζωή σου;

Υπάρχουν τόσοι πολλοί… Ο Muddy Waters, ο Little Walter, ο Ray Charles, ο Allen Toussaint.

 

Έχεις κάποια μουσική φιλοδοξία που δεν έχεις εκπληρώσει;

Θα ήθελα πολύ να έχω έναν hit δίσκο. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό πια. Τώρα, μιλάμε για αυτόν το δίσκο, θέλω να συνεχίσω να κάνω δίσκους. Αγαπώ αυτό που κάνω, απολαμβάνω το να γράφω και ελπίζω να τραβήξω όλο και περισσότερο την προσοχή. Όσο πιο πολλά κάνεις, τόσο περισσότερο ο κόσμος ξέρει ότι βρίσκεσαι εκεί έξω, το ελπίζω.

 

Είχες συναντήσει ποτέ τον Jimi Hendrix;

Ω, μόλις σκεφτόμουν τον Jimi! Είναι αστείο, γιατί η Experience Hendrix περιοδεία είναι ακριβώς εδώ (σ.σ.: Austin, Texas). Ένας φίλος μου, δουλεύει στην οργάνωση. Δεν συνάντησα ποτέ πραγματικά τον Jimi Hendrix, αλλά συνάντησα τον Paul McCartney. Δεν συνάντησα τον Jimi, αλλά τον είδα live μια-δυο φορές στο Λονδίνο και το Παρίσι. Ο Ronnie Wood έμενε με τον Jimi για λίγο. Ήξερα πολύ καλά τον Mitch (σ.σ: Mitchell -drummer των Jimi Hendrix Experience) και τον Noel (σ.σ: Redding -μπασίστας των Jimi Hendrix Experience). Ζεις στην Αθήνα;

 

Ναι.

Ξέρεις, είχα προορισμό την Αθήνα, αμέσως μετά την μίξη του “Tin Soldier” το 1967. Ερχόμουν εκεί, αλλά δεν πέρασα ποτέ το αεροδρόμιο του Heathrow.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Ian McLagan για τον χρόνο του.

Main photo: Jim Chapin Photography.

Ian McLagan official website: www.macspages.com

Ian McLagan & the Bump Band official Facebook page https://www.facebook.com/ianmclaganandthebumpband

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry