HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάρτιος 2015. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με τον Franz Di Cioccio, drummer, τραγουδιστή και ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Premiata Forneria Marconi (επίσης γνωστοί ως PFM). Οι PFM είναι το πιο επιτυχημένο συγκρότημα που βγήκε από την συγκλονιστική Ιταλική progressive rock σκηνή της δεκαετίας του ‘70. Έχουν ηχογραφήσει κάποια εξαιρετικά albums όπως τα “Storia di un Minuto”, “Per un amico”, “L’isola di niente” και “Chocolate Kings”. Επίσης, υπέγραψαν στην εταιρία των Emerson, Lake & Palmer, Manticore Records και έχουν συνεργαστεί με τους Peter Sinfield (στιχουργός των King Crimson), Peter Hammill (Van der Graaf Generator) και Ian Anderson (Jethro Tull). Οι PFM είναι ακόμα ενεργοί και περιοδεύουν στην Ιταλία και το εξωτερικό. Η τελευταια τους κυκλοφορία είναι το live album “Un’ Isola”. Διαβάστε τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε ο Franz:

 

pfm2Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που είχατε μέχρι τώρα για το “Un’ Isola” (2014) live album;

Ναι, φυσικά. Είμαι πολύ περήφανος για αυτό το album, γιατί η ιδέα μου ήταν να κάνουμε σήμερα μια live έκδοση των πέντε πρώτων albums. Επειδή μου αρέσει το πώς αντιδράει σήμερα ο κόσμος όταν παίζουμε τη μουσική όπως την παίζαμε στο παρελθόν, ίσως και καλύτερα. Ξέρεις, αυτή η ιστορία είναι σαν το “Star Wars”… Το ηχογραφήσαμε στο Τόκιο σε δύο βραδιές. Ηχογραφήσαμε όλες τις συναυλίες και οι συναυλίες έχουν ακριβώς, ακριβώς το ίδιο tracklist με τα albums. Δεν κάναμε κανένα overdubbing. Παίξαμε ακριβώς το tracklist του album: το πρώτο, το δεύτερο και ούτω καθεξής. Κάναμε τα πρώτα τρία albums την πρώτη ημέρα, και τα άλλα τρία albums τη δεύτερη. Λέω τρία albums, γιατί παίξαμε στη συναυλία μας και κάποιο επιπλέον υλικό. Οι συναυλίες ήταν τα albums συν ένα ειδικό μέρος που ονομάζεται “The Best of rest”. Έτσι, σε δύο συναυλίες παίξαμε όλα τα albums καθώς και μερικά κομμάτια που αρέσουν πολύ στον κόσμο από τ’ άλλα albums.

 

Ποια είναι τα τελευταία νέα των Premiata Forneria Marconi; Είδα ότι Franco Mussida (κιθάρα/φωνητικά) αποχώρησε από τους PFM.

Δεν είχαμε μεταξύ μας κάποιο πρόβλημα, ούτε διαφωνήσαμε ή τσακωθήκαμε και τέτοια πράγματα. Το πρόβλημα με τον Franco ήταν ότι είναι πολύ απασχολημένος με άλλα projects. Έχει ένα μουσικό σχολείο και έχει επίσης άλλα projects. Του αρέσουν οι εικαστικές τέχνες. Κάνουμε ως συγκρότημα ένα meeting κάθε χρόνο, όπου αποφασίζουμε τι πρόκειται να κάνει το συγκρότημα κατά τη διάρκεια του έτους. Αποφασίζουμε ό,τι είναι πολύ σημαντικό. Φέτος έχουμε μια μεγάλη περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα κάνουμε μια συναυλία στο Cruise to the Edge, επειδή το κάναμε και πέρυσι και τα πήγαμε πολύ καλά και γι’ αυτό συμφωνήσαμε και για φέτος επίσης. Είμαστε στο line up και οι διοργανωτές της κρουαζιέρας, μας είπαν: «Θα θέλαμε να σας έχουμε και πάλι φέτος». Έχουμε μια μεγάλη περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα πάμε και στη Χιλή, την Αργεντινή, τη Βραζιλία, και το Πουέρτο Ρίκο. Θα πάμε στον Καναδά. Έχουμε 4 συναυλίες στον Καναδά και 5-6 συναυλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα παίξουμε στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες. Για εμάς, είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε την περιοδεία στις ΗΠΑ και, επίσης, να βρισκόμαστε και πάλι στο Cruise to the Edge. Αυτό το είδος δουλειάς παίρνει πολύ χρόνο με το να κάνεις πρόβες και να αναθεωρείς το υλικό. Ο Marco δεν έχει αρκετό χρόνο να αφιερώσει για αυτά τα πράγματα. Έτσι, εμείς παίρνουμε ένα δρόμο και αυτός παίρνει άλλο. Αλλά αυτό δεν βλάπτει τη φιλία μας. Είμαστε ακόμα φίλοι. Έχουμε τέσσερις συναυλίες να κάνουμε μαζί μέχρι τις 29 Απριλίου. Και την 1η Μαΐου θα παίξουμε με τη νέα σύνθεση. Θέλω να πω στους οπαδούς ότι είμαι πολύ χαρούμενος που την 1η Μαΐου θα έχουμε μια καινούργια σύνθεση. Δυναμική και πολύ δυνατή.

 

Περάσατε καλά πέρυσι παίζοντας στο Cruise to the Edge με τους Yes και άλλους σπουδαίους μουσικούς;

Το απόλαυσα πάρα πολύ γιατί ήταν μια πολύ παράξενη εμπειρία. Το πλοίο ήταν πολύ μεγάλο και φανταστικό. Ονομαζόταν MSC Divina και μετέφερε 4.000 οπαδούς. Υπήρχαν πολλές συναυλίες επειδή τα συγκοτήματα έπαιζαν συνέχεια. Το σπουδαίο πράγμα όσον αφορά την κρουαζιέρα ήταν ότι εσύ έβλεπες όλα τα άλλα συγκροτήματα και όλα τα άλλα συγκροτήματα έρχονταν και έβλεπαν εσένα. Μπορούσες να μιλήσεις με τον κόσμο. Μπορούσες να τον συναντήσεις στην πισίνα ή αλλού. Η συναυλία πήγε πολύ καλά και ο κόσμος το απολάμβανε. Ήταν επίσης μια ευκαιρία να δω μερικούς παλιούς φίλους όπως τον Steve Hackett, τον Armando Gallo, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο για τους Genesis και τους Three Friends με τον Gary Green (σ.σ: Gentle Giant -κιθάρα). Παίζει τη μουσική των Gentle Giant και τώρα ονομάζονται Three Friends. Έτσι, ήταν μια ευκαιρία για να δω όλη την prog οικογένεια και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Θα παίξουμε και πάλι φέτος. Θα υπάρξουν, επίσης, και κάποια άλλα συγκροτήματα. Θα είναι οι Marillion και ο Allan Holdsworth. Μπορεί να βρεις περισσότερα πράγματα στο Facebook ή στο Διαδίκτυο ( http://cruisetotheedge.com). Μπορείς να δεις το line up εκεί.

 

Πόσο σημαντική ήταν η επιτυχία του single “Impressioni di Settembre”/ “La carrozza di Hans” για την καριέρα των PFM;

Ήταν σημαντική γιατί το συγκεκριμένο τραγούδι, το “Impressioni di Settembre” είναι ένα ωραίο τραγούδι, αλλά το πιο σημαντικό πράγμα είναι ότι οι μουσικές φράσεις ακούγονται πολύ παράξενες και αίσθησή του είναι σαν να βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Ο ήχος των πλήκτρων και ο ήχος των φράσεων ήταν πολύ παράξενος και τραβάει όλο τον κόσμο. Είναι πολύ διαφορετικός από των άλλων συγκροτημάτων. Είμαστε πολύ περήφανοι για αυτόν τον ήχο. Είναι ένα σπουδαίο τραγούδι. Το ηχογραφήσαμε το 1970. Το “Celebration”, το “È Festa” είναι επίσης ένα σπουδαίο τραγούδι, επειδή έχει επηρεαστεί από τη μουσική της Νότιας Ιταλίας, την ταραντέλα, και αυτό κάνει τον κόσμο πολύ χαρούμενο. Μοιάζει πολύ με το Ceilidh από την Αγγλία ή το χορό 4 ζευγαριών σε τετράγωνο ή λαϊκούς χορούς από άλλες χώρες. Το τραγούδι έχει πολύ επιτυχημένες ενορχηστρώσεις στην κιθάρα και επίσης η μίξη έχει γίνει πολύ φυσικά.

 

pfm3Είστε περήφανος που το “Storia di un Minuto” (1972) θεωρείται κλασσικό album;

Ναι, φυσικά. Επειδή αυτό το album έκανε τη διαφορά σε σχέση με ό,τι συνέβαινε στην Ιταλία, στη μουσική. Και εκτός Ιταλίας. Επειδή αυτό το album μάς έφερε μεγάλη δημοτικότητα σε άλλες χώρες. Το επόμενο album “Per Un Amico” (1972) και η αγγλική εκδοχή του, το “Photos of Ghosts” με στίχους από τον Peter Sinfield (σ.σ: στιχουργός των King Crimson και ELP) έγινε μεγάλη επιτυχία και μπήκε στα charts του Billboard. Ήταν η πρώτη και η μοναδική φορά που ένα Ιταλικό συγκρότημα μπήκε στα charts του Billboard. Είμαι πολύ περήφανος για αυτό. Δείξαμε ότι δεν ήμασταν επιτυχημένοι μόνο στην Ιταλία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

Κατά τη γνώμη σας, τι έκανε τους PFM το πιο επιτυχημένο ιταλικό progressive rock συγκρότημα;

Επειδή ήμασταν οι πρώτοι που προσπάθησαν να βγουν έξω από την Ιταλία και κάναμε μουσικές επιλογές που ήταν επιτυχημένες. Επίσης, επειδή είχαμε ήδη παίξει πάρα πολύ. Ήμασταν session μουσικοί και παίζαμε για 5 χρόνια. Ήμασταν πολύ έμπειροι και πολύ έτοιμοι να κάνουμε albums και περιοδείες. Κατά τις πρώτες μας μέρες, συνηθίζαμε να παίζουμε διασκευές και μεταξύ αυτών των διασκευών υπήρχαν κι ένα-δύο τραγούδια των King Crimson. Ο Peter Sinfield άκουσε αυτή τη κασέτα και ξαφνιάστηκε από το γεγονός ότι κάποιο άλλο συγκρότημα έπαιζε τόσο καλά τα τραγούδια των King Crimson. Έτσι, μας κάλεσαν στο Λονδίνο για ένα είδος showcase (σ.σ: συνήθως η εμφάνιση ενός συγκροτήματος μπροστά σε κοινό από στελέχη δισκογραφικών). Και σε αυτό το showcase παίξαμε όλες τις διασκευές που κάναμε. Αυτός δεν έγραφε στίχους μόνο για τους King Crimson, αλλά επίσης συνεργάστηκε και με τον Greg Lake και τους Emerson, Lake & Palmer. Και αρχίσαμε να δουλεύουμε μαζί. Στον Peter Sinfield άρεσε αυτό που κάναμε και έκανε την παραγωγή στο “Photos of Ghosts”. Το album ήταν επιτυχημένο, επειδή οι στίχοι του Peter Sinfield ήταν εξαιρετικοί. Ήταν σε θέση να γράφει πολύ ειλικρινείς στίχους, αλλά με ιταλική γεύση, με ιταλική καρδιά. Γι’ αυτό το album ήταν επιτυχημένο. Επειδή οι στίχοι ήταν φανταστικοί. Το “Mr. 9 ‘till 5” ήταν ένα instrumental κομμάτι. Στα ιταλικά ονομαζόταν “Generale”. Έγραψε φανταστικούς στίχους.

 

Ξαφνιαστήκατε όταν ο Greg Lake σας ζήτησε να υπογράψετε στην εταιρία των Emerson, Lake & Palmer, Manticore Records;

Δεν ξαφνιαστήκαμε γιατί βρισκόμασταν υπό την αιγίδα του Peter Sinfield. Ήταν σπουδαίο, που υπογράψαμε στην Manticore Records. Έψαχναν για νέα ταλέντα, για νέους ανθρώπους. Στον Peter Sinfield άρεσε πάρα πολύ η μουσική μας, αγαπούσε το συγκρότημα και αργότερα μας ζήτησε να κάνει παραγωγή στο συγκρότημα. Αλλά όταν κάναμε το showcase, η Island, η Vertigo, και όλες οι καλύτερες αγγλικές εταιρίες βρίσκονταν επίσης στο showcase.

 

Πώς νιώσατε όταν παίξατε στη τηλεοπτική εκπομπή “Midnight Special” και εκατομμύρια Αμερικανοί σας παρακολουθούσαν;

Ποτέ δεν νοιαζόμασταν πραγματικά να παίξουμε στην τηλεόραση, επειδή στην Αγγλία παίξαμε στο The Old Grey Whistle Test. Πάντα προτιμούσαμε να παίζουμε ζωντανά από το να κάνουμε δίσκους. Επειδή κάναμε δίσκους σε όλη μας τη ζωή. Κάναμε session δουλειά. Θελήσαμε να αποβάλλουμε τα πλεονεκτήματα του studio, την πίεση του χρόνου. Μας άρεσε πολύ ο αυτοσχεδιασμός. Ο λόγος που ο κόσμος μας αγαπά, είναι επειδή δεν παίζουμε το υλικό μας ακριβώς όπως είναι στο δίσκο. Μας αρέσει να επιμηκύνουμε τα τραγούδια, όπως κάνει ο αυτοσχεδιασμός στην jazz. Αυτό είναι κάτι που και κάποια άλλα συγκροτήματα το έχουν κάνει επίσης, όπως οι Grateful Dead. Ο κόσμος αγαπάει πάρα πολύ τον αυτοσχεδιασμό. Στην Αμερική και την Αγγλία, στις τηλεοπτικές εκπομπές, εκτός του Top of the Pops, τα συγκροτήματα παίζουν πάντα ζωντανά. Διότι αυτό κάνει τους ανθρώπους να συμμετέχουν περισσότερο. Μπορούν να δουν το συγκρότημα να παίζει ζωντανά και τις ικανότητές του. Είναι πολύ διαφορετικό να ακούς ένα playback απ’ότι ένα συγκρότημα που παίζει ζωντανά. Πραγματικά μου άρεσε πολύ που έπαιξα εκεί. Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορώ να κάνω: να παίζω ζωντανά.

 

pfm4Τι θυμάστε περισσότερο από τις αμερικανικές περιοδείες σας με τους Little Feat , Santana, Beach Boys, Allman Brothers Band και πολλούς άλλους;

Θυμάμαι τα πάντα. Παίξαμε με πολύ διαφορετικά είδη συγκροτημάτων όπως οι Santana και οι Beach Boys. Αλλάζαμε συνέχεια κοινό. Ήταν έκπληξη για μας να ανακαλύψουμε ένα κοινό που παρακολουθούσε τις συναυλίες μας. Αυτό συνέβη γιατί διεσχίσαμε την Αμερική από την Ανατολή μέχρι τη Δύση. Δεν παίξαμε μόνο σε clubs, παίξαμε επίσης μεγάλες συναυλίες με μεγάλα ακροατήρια. Παίξαμε στο Texas με τους ZZ Top και με τους Santana σε άλλες πόλεις. Κάθε μέρος της Αμερικής, ήταν διαφορετικό από το άλλο. Θα σου πω μια ιστορία: παίζαμε στο Texas με τους ZZ Top και οι ZZ Top και ο κόσμος φορούσαν καπέλα όπως οι καουμπόηδες και τους άρεσαν τα τραγούδια μας. Αυτό ήταν πολύ παράξενο. Θυμάμαι να παίζουμε στη Savannah της Georgia και πολλοί μαύροι έρχονταν στην συναυλία μας. Η Savannah είναι στον Αμερικανικό Νότο. Έμεινα έκπληκτος που σε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους άρεσε η μουσική του συγκροτήματός μας. Επειδή στην Αμερική δεν νοιάζονται για την εθνικότητα ή το χρώμα του δέρματός σου, κλπ. Το μόνο πράγμα που τους νοιάζει είναι αν παίζεις καλά και μπορείς να τους μεταδώσεις συναισθήματα και είμαι ευτυχής που τ’ άλλα πράγματα δεν σημαίνουν τίποτα για αυτούς.

 

Πιστεύετε ότι το Internet έχει βοηθήσει τους νεότερους ακροατές να μάθουν τη μουσική των PFM;

Σίγουρα. Είναι ένα νέο είδος προσέγγισης με τους ανθρώπους. Το φυσικό προϊόν φαίνεται ότι θα χαθεί στο εγγύς μέλλον. Τώρα, ο κόσμος μπορεί να είναι πιο εξοικειωμένος με τη δουλειά σου και επίσης μπορεί φτάσει σε ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο την ίδια στιγμή. Στο παρελθόν, έπρεπε να μπεις στο λεωφορείο και να ταξιδέψεις, και δεν μπορούσες να πας παντού. Τότε, ο κόσμος έπρεπε να έρθει στην συναυλία σου για να σε δει live. Τώρα, μπορείς να βρίσκεσαι οπουδήποτε σε αγαπάει ο κόσμος. Μπορούν να μπουν στο Facebook και μπορουν να σε παρακολουθήσουν και να διαβάσουν μια συνέντευξη που έκανες. Είναι πολύ διαφορετικά σήμερα. Αυτό κάνει τα πράγματα ευκολότερα.

 

Αισθανόσασταν άνετα όταν παίζατε με δημοφιλείς ιταλούς τραγουδιστές σαν τους Lucio Battisti, Fabrizio De André και Piero Pelù;

Ο καθένας που αναφέρες είναι διαφορετικός. Παίξαμε με τους μεγαλύτερους ιταλούς τραγουδιστές από το 1967 έως το 1971. Ήμασταν session μουσικοί στους δίσκους τους. Με τον Fabrizio κάναμε μια περιοδεία το 1979 και ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει στην Ιταλία. Και με τον Piero παίξαμε στην Piazza del Campo (σ.σ: στην Σιένα). Είναι πολύ ωραίος τύπος και καλό παιδί.

 

pfm7Απολαύσατε το να δουλεύετε με τον Peter Hammill (Van der Graaf Generator) το 2003;

Σίγουρα, γιατί είναι ένας από τους ανθρώπους που θαυμάζω περισσότερο, μαζί με τον Peter Gabriel, τον Ian Anderson, τον Phil Collins και κάποιους άλλους. Είναι ωραίος τύπος. Μιλήσαμε και έγραψε στίχους και τραγουδάει σε ένα τραγούδι. Παίξαμε δύο συναυλίες μαζί στην Ιταλία και στο Τόκιο. Αυτό άρεσε πάρα πολύ στον κόσμο. Και στη συνέχεια, μας κάλεσε να πάμε στην Αγγλία και κάναμε μια συναυλία μαζί του στο Λονδίνο.

 

Το 2010, κάνατε το “Live At Roma” με τον Ian Anderson στο Prog Exhibition. Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία το να παίζεις επί σκηνής με τον Ian Anderson;

Ήταν μια υπέροχη εμπειρία, επειδή ήμουν μεγάλος οπαδός των Jethro Tull και διασκευάζαμε τα τραγούδια τους, πριν γράψουμε δικό μας υλικό. Οι PFM διασκεύαζαν τραγούδια των Jethro Tull πριν κάνουμε το πρώτο μας album. Οι Jethro Tull ήταν μία από τις πρώτες μας επιρροές μαζί με τους King Crimson, τους Ekseption, τους Chicago και άλλους. Αυτά τα πράγματα αποτέλεσαν έμπνευση για μας στις πρώτες μας μέρες. Το 2010, ένα μεγάλο festival, το Prog Exhibition έλαβε χώρα, και όλα τα σπουδαία ιταλικά συγκροτήματα ήταν εκεί. Παίξαμε μερικά τραγούδια μαζί: το “La Carrozza di Hans”, το “Bouree” και το “My God” και το διασκέδασε πραγματικά. Ήταν ένας πάρα πολύ ωραίος τύπος.

 

Το 1980 γράψατε το σπουδαίο τραγούδι “Maestro Della Voce” για τον Demetrio Stratos (τραγουδιστής των Area, πέθανε το 1979. Πραγματικό όνομα: Ευστράτιος Δημητρίου). Μπορείτε να μας πείτε μερικά πράγματα σχετικά με αυτό το τραγούδι και με τον Demetrio Stratos;

Ήμασταν φίλοι, ήμασταν πολύ κοντά οι δυο μας. Παίζαμε μαζί σε συγκροτήματα πριν από τους PFM. Συνηθίζαμε να παίζουμε σε clubs στην Ιταλία. Την μία ημέρα, την τάδε ώρα. Την άλλη ημέρα, άλλη ώρα. Παίζαμε από τις 9.00 έως τις 3.00 κάθε βράδυ. Παίζαμε εναλλάξ. Ήμασταν πολύ κοντά οι δυο μας. Μετά το ξεκίνημα της καριέρας του, βρισκόταν μακριά, αλλά για άλλους λόγους. Και με τους Area, παίζαμε μαζί, σε clubs, σε ανοιχτές συναυλίες. Την μέρα πριν από την είσοδό του στο νοσοκομείο, είχαμε ένα γεύμα μαζί. Έλεγε ότι θα κάνει μια εξέταση αίματος. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον είδα, γιατί μετά μπήκε στο νοσοκομείο στο Μιλάνο. Αργότερα μεταφέρθηκε στην Αμερική και μία ημέρα, ένας από τους διευθυντές της δισκογραφικής εταιρείας του, της Cramps, είπε: «Ο Demetrio χρειάζεται κάποια ειδική θεραπεία στο νοσοκομείο και χρειάζεται χρήματα γιατί είναι πολύ ακριβή». Με τον manager μου, τον Franco Mamone, οι PFM και οι Area διοργάνωσαν μια συναυλία για συγκεντρώσουν χρήματα για τη θεραπεία του, αλλά το βράδυ πριν τη συναυλία, πέθανε. Έτσι, κάναμε τη συναυλία ως ένα είδος φόρου τιμής. Θυμάμαι, κάποια στιγμή αργότερα, ήμουν στο σπίτι μου στην εξοχή και πήγα στην κηδεία του. Μετέφερα το φέρετρό του στους ώμους μου, μαζί με άλλους φίλους. Όντας φίλος του, μου έδωσε την ιδέα να γράψω ένα τραγούδι με τους στίχους: «Είσαι ο μαέστρος της φωνής, δίδαξέ με πώς να τραγουδήσω ένα τραγούδι». Αυτό είναι ένα τραγούδι που πολλοί άνθρωποι αγαπούν.

 

pfm8Συναντήσατε τον Fish (πρώην τραγουδιστής των Marillion) -που είναι τεράστιος οπαδός των PFM- στο Μιλάνο πριν από μερικά χρόνια και συζητήσατε για να παίξετε μαζί και να τραγουδήσει αυτός το τραγούδι “Chocolate Kings”. Τι συνέβη πραγματικά;

Ο Fish είναι σπουδαίος τραγουδιστής. Μου αρέσει πάρα πολύ και είμαστε φίλοι. Έχει μια σπουδαία φωνή. Πρέπει να βρούμε το χρόνο να το κάνουμε. Ίσως, αυτό θα συμβεί από σύμπτωση. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για να παίξουμε live κάποια τραγούδια μαζί. Και οι δύο μας θέλουμε να το κάνουμε, αλλά έχουμε πολύ διαφορετικά προγράμματα. Νομίζω ότι θα συμβεί κάποια στιγμή.

 

Πιστεύετε ότι οι συναυλίες είναι πιο σημαντικές από τα studio albums;

Για μένα, αυτό είναι σίγουρο. Αγαπώ τα lives. Προτιμώ ένα live album από ένα studio album. Επειδή σε ένα live album, υπάρχει ο κόσμος, υπάρχει περισσότερο συναίσθημα και πάθος. Αγαπώ το ρίσκο.

 

Θα θέλατε να παίξετε ξανά με τον Mauro Pagani (βιολονίστας και ιδρυτικό μέλος των PFM);

Όχι. Βρισκόμαστε σε διαφορετικούς δρόμους. Τώρα κάνει soundtracks. Εμείς κάνουμε διαφορετικά πράγματα.

 

Γιατί έχετε πάντα τόσες πολλές μπαγκέτες στη ζώνη σας κατά τη διάρκεια της συναυλίας;

Επειδή δεν θέλω να χάνω τον χρόνο, εάν μια μπαγκέτα πέσει από τα χέρια μου. Έτσι, έχω όλες τις μπαγκέτες στην πλάτη μου και μπορώ να πάρω μια αμέσως, σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, χωρίς να χάσω το χρόνο σε ένα τραγούδι. Μπορείς να το δεις αυτό στο “PFM Live in Japan” του 2002. Στο τραγούδι “La Luna Nuova”, χάνω τη μπαγκέτα μου και παίρνω από την πλάτη μου μία άλλη. Είναι κάτι σαν τσίρκο. Επίσης, επειδή πολύ παλιότερα έκανα καράτε, τάι τσι και μερικά άλλα πράγματα. Στην Ιαπωνία, στο Τόκιο, αγαπούν πολύ το συγκρότημα. Υπάρχει μια όπερα του Πουτσίνι, η “Madame Butterfly”. Στα ιαπωνικά ονομάζεται Cho-Cho-San. Το όνομά μου είναι Di Cioccio και με φωνάζουν Cho-Cho-San.

 

Σας άρεσαν άλλα ιταλικά συγκροτήματα της εποχής σας, όπως οι Le Orme, οι Banco del Mutuo Soccorso και οι Goblin;

Ναι, φυσικά. Κάναμε πολύ διαφορετικά είδη μουσικής, αλλά είναι σπουδαία συγκροτήματα. Κάνουν άλλα πράγματα. Είναι τόσο διαφορετικοί. Οι Orme είχαν το δικό τους ύφος, οι Banco είχαν το δικό τους και οι Goblin επίσης. Όλοι έπαιξαν στο Prog Exhibition το 2010. Ήμουν ο μουσικός διευθυντής του festival. Μερικές φορές οι άνθρωποι λένε: «αυτό το συγκρότημα είναι καλύτερο από το άλλο». Κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον. Ο ένας πάει από τη μια μεριά κι ο άλλος πάει από την άλλη.

 

pfm9Έχετε συναντήσει ποτέ τον Robert Fripp ή τον Peter Gabriel;

Έχω συναντήσει τον Peter Gabriel, όταν αρχίσαμε και όταν οι Genesis άρχισαν να παίζουν στην Ιταλία. Παίζαμε μαζί. Οι Genesis δεν ήταν τότε γνωστοί στην Αγγλία. Γίναμε φίλοι με τον Peter Gabriel. Όταν πήγαινα στην Αγγλία, οι φίλοι μου μου έλεγαν: «Έι, πες ένα “γεια” στον Peter». Να θυμάσαι ότι ο Phil Collins, είπε κάποτε σε μια συνέντευξη στην Corriere della Sera, την εφημερίδα: «Χωρίς τους PFM, δεν νομίζω ότι θα είχαμε ποτέ τόσο μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία. Επειδή έκαναν αυτό το είδος μουσικής, πολύ δημοφιλές». Ήμουν πολύ χαρούμενος όταν έμαθα τι δήλωσε ο Phil Collins. Δεν έχω γνωρίσει τον Robert Fripp. Φυσικά, γνωρίζω πολύ καλά τη δουλειά του με τους King Crimson. Παίζαμε στο ίδιο στούντιο, τα Command Studios, όταν ηχογραφούσαμε το “Photos of Ghosts”. Ήταν σε άλλο studio, ίσως στον επάνω όροφο και ηχογραφούσε το “Larks’ Tongues in Aspic” (1973). Δεν συναντηθήκαμε ποτέ, αλλά οι King Crimson ήταν πολύ μεγάλη επιρροή για εμάς.

 

Πόσο πιθανό είναι να παίξετε στην Ελλάδα;

Θα ήθελα να παίξω στην Ελλάδα. Αγαπώ την Ελλάδα. Δεν είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε στην Ελλάδα. Ελπίζω ότι θα έχουμε την ευκαιρία. Μπορείς να κάνεις ένα δημοψήφισμα (γέλια). Επίσης, επειδή ο Patrick (σ.σ: Djivas –μπάσο. Έπαιξε, επίσης, στο πρώτο album των Area, “Arbeit Macht Frei” -1973) είναι μισός Έλληνας.

 

Δεν το ήξερα αυτό! Νόμιζα ότι μόνο ο Demetrio Stratos ήταν Έλληνας.

Δεν το ‘ξερες;! Ο Demetrio Stratos ήταν Έλληνας και ο Patrick σχημάτισε τους Area με τον Demetrio, επειδή ήταν πολύ κοντά οι δυο τους. Ο Patrick είναι μισός Έλληνας, μισός Γάλλος. Το όνομά του είναι Τζίβας. Είναι μισός Έλληνας αλλά μιλάει ελληνικά -όχι και τόσο καλά. Αλλά αισθάνεται πολύ Έλληνας.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον to Franz Di Cioccio για τον χρόνο του.

Official PFM website: www.pfmworld.com

Official PFM Facebook page: www.facebook.com/premiataforneriamarconiofficial

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry