HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ιούνιος 2015. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό μουσικό: τον Shawn Phillips. Έχει μια εκπληκτική solo καριέρα και έπαιξε τη δεκαετία του ‘60 σε πολλά albums του Donovan  (“Fairytale”, “Sunshine Superman”, “Mellow Yellow”). Επίσης, έχει συνεργαστεί με τους Eric Clapton, Steve Winwood, Paul Buckmaster, Bernie Taupin και πολλούς άλλους. Επιπροσθέτως, έπαιξε στο Isle of Wight Festival το 1970, έκανε δεύτερα φωνητικά στο “Lovely Rita” των The Beatles, ηχογράφησε με τον Μάνο Χατζιδάκι, τζάμαρε με τον Jimi Hendrix, περιόδευσε με τους Yes και έκανε μαθήματα κιθάρας στην Joni Mitchell. Το 2014, κυκλοφόρησε το πειραματικό “Infinity” album. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

shawn2Γιατί αποφασίσατε να κυκλοφορήσετε το “Infinity” album, 25 χρόνια μετά την ηχογράφησή του;

Είχα στήσει ένα σύστημα (σ.σ: Infinity Device) πριν χρόνια, με το άτομο με το οποίο δουλεύω, τον Chuck Ferry, με το οποίο μπουρούσα λίγο-πολύ να παίξω τα πάντα. Είχαμε κάνει μια συναυλία που παίζαμε με αυτό το σύστημα το “1812” (σ.σ: του Τσαϊκόφσκι) στη πλήρη μορφή με κανόνια και καμπάνες καθεδρικών ναών. Αυτό ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή του. Ήταν πολύ πριν τα drum machines και τον καθένα που προσπαθεί να το κάνει αυτό σήμερα. Ο λόγος που δεν κυκλοφόρησε ήταν γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Δεν ήταν οικονομικά βιώσιμο για μια δισκογραφική εταιρεία να το κυκλοφορήσει. Ενδιαφέρονται μόνο για μουσική που πρόκειται να φέρει πολλά χρήματα. Έτσι, τελικά ο Cary (σ.σ: Ε. Mansfield) από την Varèse Records είπε: «Νομίζω ότι είναι καταπληκτική μουσική. Γιατί δεν το κυκλοφορούμε;» Έτσι, ο Chuck το πήγε στον Cary και κατορθώσαμε να το κυκλοφορήσουμε.

 

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον; Πρόκειται να περιοδεύσετε αυτό το καλοκαίρι.

Κάνω ένα musical για έναν φίλο μου. Έχει διδακτορικό στην Ψυχιατρική, είναι επίσης συνθέτης και ο ίδιος έχει γράψει ένα musical με τίτλο “Peacemaker, The Dreams of Humanity’s Child”. Μου ζήτησε να τραγουδήσω τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό και θα το κάνω από τις 4 έως 12 Οκτωβρίου στο Hartford του Connecticut. Αλλά πριν από αυτό, θα περιοδεύσω στις ΗΠΑ. Απλά θα κάνω μια σύντομη περιοδεία στην Indiana και την Minneapolis και στη συνέχεια, θα πάω μέχρι το Κεμπέκ και θα κάνω ίσως 10 συναυλίες στο Κεμπέκ. Θα είμαι εδώ (σ.σ: Port Elizabeth, Νότια Αφρική) μέχρι τα μέσα Αυγούστου.

 

Είστε περήφανος για το κλασικό status που έχουν τα “Contribution” και “Second Contribution” albums (και τα δύο κυκλοφόρησαν το 1970);

Ναι, βέβαια είμαι! Σίγουρα, είμαι. Θα ήθελα απλά η αγορά σήμερα να δούλευε με αυτή τη μουσική. Σήμερα, για έναν μουσικό που θέλει να εξερευνήσει την τέχνη της μουσικής είναι πολύ-πολύ δύσκολο. Η μουσική και οι στίχοι που γράφονται, γράφονται λίγο πολύ για επίπεδο παιδιού Γ’ Δημοτικού. Υπάρχουν μερικά πράγματα εκεί έξω –ο Hozier είναι ωραίος- αλλά στην πλειοψηφία τους, κανένας πλέον στη μουσική δεν προσπαθεί να πει κάτι. Το βρίσκω αυτό πολύ δύσκολο για πολλούς καλλιτέχνες, επειδή ξέρω πολλούς τραγουδιστές-συνθέτες που είναι απολύτως εκπληκτικοί: Ο David Rovics είναι ένας. Εάν πρόκειται να δουλέψεις με την τέχνη της μουσικής, θα πρέπει να χρησιμοποιείς τη νοημοσύνη σου.

 

Πιστεύετε ότι η solo καριέρα σας θα έπρεπε να είναι περισσότερο δημοφιλής;

Ήμουν πολύ δημοφιλής στη δεκαετία του ’70, αλλά ήμουν δημοφιλής επειδή είχα τη βιομηχανία πίσω μου. Είχα τη μουσική βιομηχανία και η μουσική μου έφτανε στο κοινό. Αυτή είναι η βασική αρχή για κάθε καλλιτέχνη. Η βασική αρχή είναι: Κάν’το να άρεσει στον κόσμο. Διότι, αν δεν αρέσει, δεν πρόκειται να το αγοράσει. Και αυτό άρεσε στον κόσμο. Αλλά το πρόσωπο της μουσικής αλλάζει και αυτό συνέβη. Σήμερα, αν είχα την ίδια βιομηχανία να δουλεύει σαν την A&M Records και την RCA και εκείνες τις δισκογραφικές εταιρείες στις οποίες ήμουν, θα εξακολουθούσα να πουλάω πολλά CD’s. Κάνω CD’s, αλλά κανείς δεν ξέρει ότι υπάρχουν εκεί έξω. Επειδή είμαι ο μόνος που τα κυκλοφορεί και το μόνο μέρος στο οποίο είμαι σε θέση να τα βάλω, είναι χώροι όπως το Facebook και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

 

Αντέγραψαν οι Led Zeppelin την εκδοχή τους για το “Babe, I’m Gonna Leave You” (1969) από το τραγούδι σας “Storm” (1965);

Ναι, το έκαναν! Αυτό είναι σωστό. Ναι.

 

shawn3Έχετε ξεκάθαρες αναμνήσεις από το Isle of Wight Festival του 1970;

(Γέλια) Λοιπόν, δεν ξέρω πόσο γαμημένα ξεκάθαρες είναι. Ήμουν αρκετά μαστουρωμένος τότε. Δεν προβλεπόταν καν να παίξω. Το πράγμα που θυμάμαι περισσότερο είναι ότι κάποιος ακύρωσε και είπαν: «Ω, αυτός ο τύπος, ο Shawn Phillips είναι εδώ και μπορεί να παίξει ένα set». Και είπαν: «Μπορείς να κάνεις ένα 45 λεπτο set;» και είπα: «Ναι». Έτσι, σηκώθηκα και έκανα ένα ωραίο set και έλαβα δύο φορές standing ovation από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Το άλλο πράγμα που θυμάμαι είναι να στέκομαι στα παρασκήνια όταν έπαιζε ο Miles Davis. Αυτό ήταν φανταστικό, Θοδωρή! Αυτή ήταν μια απολύτως μαγευτική στιγμή. Θέλω να πω, ο τύπος στεκόταν εκεί και μπορούσες να αισθανθείς αυτό το groove, αυτό το τζαμάρισμα σε εξέλιξη και περπατούσε μέχρι το μικρόφωνο και έπαιζε 10 νότες στη τρομπέτα σ’ ολόκληρο το τζαμάρισμα. Ήταν καταπληκτικό.

 

Πώς συνέβη να τραγουδήσετε δεύτερα φωνητικά το τραγούδι “Lovely Rita” των Beatles;

Ήμουν φίλος με τον George (Harrison), τον Paul (McCartney) και τον John (Lennon), όχι τόσο πολύ με τον Ritchie (Ringo Starr). Ήμουν φίλος τους και ήμουν με ένα φίλο μου που ονομάζεται Steven Thunders και μας προσκάλεσαν στο studio. Και όταν φτάσαμε εκεί, έκαναν δύο πράγματα: έκαναν δεύτερα φωνητικά για το “Lovely Rita” και ο Paul είπε: «Γεια σου φίλε, χρειαζόμαστε δεύτερα φωνητικά σε αυτό», έτσι είπα: «Εντάξει». Ο David Crosby (σ.σ: CSNY, The Byrds) και εγώ, τραγουδήσαμε δεύτερα φωνητικά σε αυτό. Στη συνέχεια, απλά περιπλανιόμασταν στο studio και το επόμενο πράγμα που συνέβη ήταν ότι ο Paul ξεκίνησε να ετοιμάζει την τελευταία συγχορδία στο πιάνο για το “A Day in the Life”. Χρησιμοποίησαν 22 πιάνα.

 

Κάνατε κάποια μαθήματα σιτάρ στον George Harrison πριν αυτός γνώρισει τον Ravi Shankar.

Πέρασα τρεις εβδομάδες με τον George. Κανόνιζα μια συνάντηση, όταν ήμουν απασχολημένος και πήγαινα σπίτι του, είχαμε δείπνο και καθόμασταν και παίζαμε μερικά τραγούδια και καθόμουν και του μάθαινα το όργανο.

 

Τα πηγαίνατε καλά με τον Mickie Most (παραγωγός Donovan, The Animals, Jeff Beck Group);

Ναι, τα πήγαινα! Τα πήγαινα αρκετά καλά με τον Mickie. Ήταν ωραίος τύπος. Το μόνο πράγμα που δεν μου άρεσε όταν δούλευα με τον Mickie και τον Donovan , ήταν ότι έγραψα τη μουσική για το “Season of the Witch” και ποτέ δεν το έβαλαν αυτό στα συμβόλαια για τα δικαιώματα. Το 2011, όταν έπαιζα με τον Don στο Royal Albert Hall, παραδέχτηκε μπροστά στο κοινό ότι εγώ έγραψα τη μουσική.

 

shawn4Το 2011, παίξατε το “Sunshine Superman” album στο Royal Albert Hall με τους Donovan, Jimmy Page και Danny Thompson (Pentangle). Πόσο συναισθηματική ήταν εκείνη η βραδιά;

Δεν ξέρω, είμαι πάντα πολύ συναισθηματικός. Θέλω να πω, το πράγμα που θυμάμαι περισσότερο ήταν: Γνώρισα τον Jimmy πριν οι Led Zeppelin υπάρξουν καν ως ιδέα, και όταν μπήκα στη δεύτερη μέρα των προβών, ο Jimmy ήταν εκεί με τον τεχνικό της κιθάρας του και έστηναν και μπήκα στο δωμάτιο και με κοίταξε και είπε: «Σε ξέρω» (γέλια). Και είπα: «Ω, ποιο είναι το όνομά μου;» και είπε: «Το όνομά σου είναι Shawn». Είπα: «Έχεις γαμάτη μνήμη, φίλε». Και είπε: «Όχι, όχι. Σε θυμάμαι, φίλε. Θυμάμαι εκείνες τις ηχογραφήσεις που κάναμε». Έτσι, αυτή ήταν μια ενδιαφέρουσα στιγμή.

 

Γράψατε αγγλικούς στίχους και κάνατε φωνητικά στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Η μπαλάντα των Αισθήσεων και των Παραισθήσεων» για την ταινία “The Martlet’s Tale” (1970). Πώς ήρθατε σε επαφή με το Μάνο Χατζιδάκι;

Ήρθα σε επαφή με τον Μάνο μέσω ενός ανθρώπου που ονομάζεται Michael Kamen (σ.σ: συνθέτης και ενορχηστρωτής των Pink Floyd και Queen). Ο Michael με σύστησε στον Μάνο στη Νέα Υόρκη. Επίτρεψέ μου να σου πω κάτι, μέχρι σήμερα το πράγμα που θυμάμαι περισσότερο από τον Μάνο είναι: Όταν έμπαινες στο διαμέρισμά του, αυτό που μύριζες ήταν μια κολώνια που ονομάζεται Vetiver. Αυτό ήταν αυτό που μύριζες όταν έμπαινες στο διαμέρισμά του: Gauloises τσιγάρα και Vetiver. Και φοράω Vetiver μέχρι σήμερα. Έβαλα σήμερα το πρωί.

 

Ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία το να δουλεύεις με τον Μάνο Χατζιδάκι;

Ναι, ήταν υπέροχος. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Με αποκαλούσε «Μαρία Κάλλας του κόσμου της pop». Τον συνάντησα στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια δουλέψαμε μαζί στην Ιταλία.

 

Ποιο είναι το μυστικό της μακροχρόνιας συνεργασία σας με τον Paul Buckmaster (συνθέτης και ενορχηστρωτής των Rolling Stones, David Bowie, Elton John);

Φιλία και πάρα πολύ μεγάλος σεβασμός για την μουσική ικανότητά του.

 

Το 1989, συνεργαστήκατε σε δύο τραγούδια με τον Steve Morse και τον Steve Walsh των Kansas. Γιατί αυτά τα τραγούδια δεν κυκλοφόρησαν ποτέ;

Σωστά. Ω φίλε, ξέρεις πραγματικά το μάθημά σου! Καταπληκτικό! Έχεις απόλυτο δίκιο. Το έκανα. Δουλέψαμε πάνω σ’αυτά στο γκαράζ μου όταν ζούσα στην California. Δεν ξέρω γιατί παρέμειναν ακυκλοφόρητα. Κάποιος έλαβε αυτή την απόφαση. Δεν είχα ιδέα για το ποιος έλαβε αυτή την απόφαση. Έγραψα τους στίχους σε ένα από αυτά.

 

shawn8Κάνατε μαθήματα κιθάρας στην Joni Mitchell, όταν εκείνη ήταν σερβιτόρα.

Ζούσα στη Νέα Υόρκη και έκλεινα συναυλίες σε διάφορα μέρη. Και εκείνη την εποχή, όταν έκλεινες να παίξεις σε ένα club ή ένα café-bar, έκλεινες για περίπου δύο εβδομάδες. Είχα κλείσει στο Louis Riel Coffee House στο Saskatoon του Saskatchewan. Η Joni ήταν σερβιτόρα εκεί και είπε: «Θα μου διδάξεις κιθάρα;» και είπα: «Ναι» και είδα ότι ήταν αμέσως άνετη με το όργανο και ήξερα ότι θα παίξει. Δεν είχα ιδέα ότι θα κάνει ό,τι έκανε, αλλά ναι, γίναμε φίλοι και παραμένουμε φίλοι από τότε.

 

Πότε τζαμάρατε με τον Jimi Hendrix;

Στο σπίτι του Chas (σ.σ: Chandler –manager του Hendrix και μπασίστας των Animals). Ήξερα τον Chas, ο οποίος ήταν ο manager του και συχνάζαμε εκεί. Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι ο Jimi ήταν εξπέρ σε έναν μπλουζίστα που το όνομα του είναι Huddie Ledbetter, τον αποκαλούσαν Lead Belly. Ο Jimi ήταν εξπέρ σε αυτόν και ο Jimi και εγώ τζαμάραμε και παίζαμε τραγούδια του Lead Belly.

 

Γιατί ο manager των Yes σας πέταξε εκτός περιοδείας, όταν άνοιγατε για γι’αυτούς το 1972;

Επειδή λάμβανα καλύτερη αντίδραση από το κοινό. Δεν ήθελαν ένα opening act που να τα πηγαίνει τόσο καλά. Θυμάμαι αυτό: Τη πρώτη βραδιά που έπαιξα ήταν στο Rainbow στο Λονδίνο και έκανα τα τραγούδια από το “Second Contribution” εκείνη την εποχή, και σε ένα από αυτά τα πράγματα χρησιμοποιούσα παραμόρφωση στην κιθάρα και ο ηχολήπτης έσπρωξε το σύστημα ήχου στο όριο, όταν έπαιζα αυτό, και μπορούσαν να το αισθανθούν στα καμαρίνια. Θα σκέφτηκαν: «Τι στο διάολο είναι αυτό;» Βγήκαν και παρακολούθησαν μέχρι το τέλος του set. Άνοιξα γι’ αυτούς ίσως τέσσερις φορές και είπαν: «Τώρα, θέλουμε ένα διαφορετικό opening act»

 

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για τη φιλία σας με τον Brian Jones (Rolling Stones);

Και πάλι, ήταν μία από τις περιπτώσεις όπου έχεις πολλούς μουσικούς και όλοι μαζί κάνουν παρέα στο Λονδίνο. Επειδή έπαιζα σιτάρ, ο Brian και εγώ, κάναμε παρέα και παίζαμε και τζαμάραμε και καπνίζαμε, όπως ακριβώς κάνουν παρέα οι φίλοι.

 

Πιστεύετε ότι η κατάρρευση των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών είναι ένα είδος δικαιοσύνης για την εταιρική απληστία τους όλα αυτά τα χρόνια;

Ναι, πραγματικά το πιστεύω. Η μουσική βιομηχανία, ιδιαίτερα τα τελευταία 10 χρόνια, έχει κάνει περισσότερη δουλειά στο να καταστρέφει τη μουσική. Η Joni είπε κάτι πολύ αληθινό πρόσφατα. Ένα στέλεχος από τη Sony Music ήρθε και της ζήτησε να κάνει κάτι και εκείνη αρνήθηκε. Της είπε να κόψει τα μαλλιά της και εκείνη αρνήθηκε να το κάνει και αυτός ρώτησε: «Γιατί;» Και του απάντησε: «Απλά επειδή μου τηλεφώνησες». Εκείνος είπε: «Δεν ψάχνουμε για ταλέντα πια. Ψάχνουμε κάποιον που έχει την εμφάνιση και είναι σε θέση να ακολουθήσει οδηγίες». Αυτό είπε ένα από τα σημαντικότερα στελέχη της Sony Music: «Δεν ψάχνουμε κάποιον με ταλέντο. Ψάχνουμε κάποιον που έχει εμφάνιση και μπορεί να ακολουθήσει οδηγίες».

 

shawn5Γιατί μετακομίσατε στο Positano της Ιταλίας το 1967;

Όταν ήμουν στην Αγγλία, έληξε η άδεια εργασίας και μου είπαν: «Θα πρέπει να εγκαταλείψεις τη χώρα για τρεις μήνες» και το άτομο για το οποίο τραγουδάω (σ.σ: “The Ballad of Casey Deiss” από το “Second Contribution” album), ο Casey Deiss μου είπε: «Πήγαινε στο Positano και να μείνε εκεί για τρεις μήνες και στη συνέχεια γύρνα πίσω. Γνώρισε αυτόν τον τύπο, τον Giulio Gargiulo και μετά επέστρεψε. Γνώρισε τον Giulio και αυτός θα σου βρει ένα μέρος για να μείνεις». Και πήγα εκεί και απλά δεν μετακόμισα για τα επόμενα 14 χρόνια.

 

Ο Keith Richards και ο Mick Jagger έγραψαν το τραγούδι “Midnight Rambler” στο Positano το 1969. Τους συναντήσατε όταν μένατε εκεί;

Ναι, το έκανα. Ο Keith ήρθε στο σπίτι μου περισσότερες από μία φορές. Ο Mick έμεινε σχεδόν μόνος του. Αλλά ο Keith ήρθε στο σπίτι μου τρεις ή τέσσερις φορές. Ο Keith είναι ωραίος τύπος.

 

Είστε ευχαριστημένος με την επιστροφή των δίσκων βινυλίου;

Ναι είμαι. Παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν αποστρεφόμουν τα CD’s. Νομίζω ότι εξαρτάται από τον τρόπο που κάνεις παραγωγή σε ένα δίσκο. Πολλοί άνθρωποι λένε: «Ω, το CD ακούγεται πολύ ψυχρό». Μπορείς να έχεις αυτόν το ζεστό, αναλογικό ήχο σε CD, ακριβώς όπως τον έχεις στο βινύλιο.

 

Έχετε απορρίψει ποτέ μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική πρόταση, γιατί ήσασταν απασχολημένος ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο;

Ναι, υπήρχε κάτι πολύ πρόσφατα: Τα 90ά γενέθλια του Pete Seeger στο Madison Square Garden. Ο Bob Ezrin  με ρώτησε αν ήθελα να το κάνω και εγώ δεν μπορούσα, γιατί είχα μια συναυλία στο Guthrie Theater στη Minneapolis. Ο Bob είναι πολύ καλός τύπος.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Shawn Phillips.

Shawn Phillips Official website: http://www.shawnphillipsmusic.com

Shawn Phillips Official Facebook page: https://www.facebook.com/ShawnPhillipsMusic

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry