HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Αύγουστος 2016. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό συνθέτη: τον Ron Geesin. Είναι περισσότερο γνωστός για την συνεργασία του με τους Pink Floyd στην “Atom Heart Mother” σουίτα, την οποία και συνέγραψε, από το ομώνυμο album. Επίσης το 1970 δούλεψε με τον Roger Waters στο για το soundtrack “The Body”, ακολουθούμενο από το album “Music from The Body”. Ως solo καλλιτέχνης, έχει κυκλοφορήσει πολλά πειραματικά albums από το 1967. Το τελευταίο του solo album είναι το “RonCycle1: The Journey of a Melody”, που κυκλοφόρησε το 2011. Το 2013, κυκλοφόρησε το βιβλίο “The Flaming Cow: The Making of Pink Floyd’s Atom Heart Mother”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

ron3Ποια είναι τα live projects σας αυτή την εποχή;

Κανένα. Δεν παίζω πολύ τώρα εξαιτίας της αρθρίτιδας στο αριστερό χέρι. Το να παίζεις πιάνο είναι εντάξει, αλλά το να παίζεις μπάντζο και άλλα έγχορδα όργανα δεν είναι καλό.

 

Ποιο είναι το concept του τελευταίου σας album “ RonCycle1: The Journey of a Melody”;

(Γέλια) Το concept είναι το ταξίδι μιας μελωδίας. Αυτό είναι. Πώς μια μελωδία γεννιέται. Μεγαλώνει από ένα είδος αρχέγονης λάσπης ή βούρκου και στη συνέχεια ζει τη ζωή της και συναντά πολύ διαφορετικές καταστάσεις, όπως το να εμπλέκεται σε διαφωνίες και καλές καταστάσεις όπως το να συνοδεύει άλλες μελωδίες. Είναι πραγματικά η ιστορία μιας ζωής κατά κάποιον τρόπο.

 

Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του Mark Ayres (γνωστός για τη μουσική του στην σειρά “Doctor Who”) στο “Roncycle1”;

Ήταν πολύ σημαντικός γιατί είχα δημιουργήσει όλα αυτά τα κομμάτια στον υπολογιστή και δεν μπορούσα να δω έναν τρόπο να κάνω την μίξη. Δεν ήταν εύκολο να σκεφτώ έναν τρόπο να κάνω την μίξη σε ο,τιδήποτε και ήμουν αρκετά κουρασμένος, έτσι σκέφτηκα ότι καλύτερα θα ήταν να βρω ένα άλλο ζευγάρι αυτιά για να κατανοήσουν αυτό το πράγμα. Έτσι, αυτός έκανε την μίξη και ήταν πολύ διαισθητικός, επειδή, για παράδειγμα, όταν φτάσαμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ήθελα να του πω: «Μπορείς να ανεβάσεις λίγο αυτό το μπάσο; Θέλω να το κάνω πιο δυνατό» και γύρισε και μου είπε: «Το έχω ήδη κάνει αυτό» (γέλια). Έτσι, στην πραγματικότητα ήταν μπροστά από μένα. Ήξερε τι συνέβαινε. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό.

 

Ήταν μια δύσκολη διαδικασία το να γράψετε το βιβλίο “The Flaming Cow”;

Όχι, δεν ήταν δύσκολο γιατί ήταν συνέχεια μέσα στο κεφάλι μου. Απλά έπρεπε να το αφήσω να ξεχυθεί προς τα έξω. Ήταν αρκετά εύκολο. Τα γεγονότα έπρεπε να αναφερθούν. Μέσα σ’ αυτά τα 40 χρόνια είχα κρατήσει όλα αυτά τα γεγονότα στο μυαλό μου και μετά ήταν εύκολο απλά να τα βγάλω έξω.

 

ron2Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που λάβατε από τους οπαδούς και τον Τύπο για το “The Flaming Cow”;

Όχι. Δεν υπήρχει μεγάλη ανταπόκριση. Νομίζω ότι μερικές φορές στους οπαδούς των συγκροτημάτων δεν αρέσει να λέγεται την αλήθεια. Όποια φαντασίωση κι αν υπάρχει στο κεφάλι τους, τους αρέσει να την κρατούν εκεί. Έτσι, το να ειπωθεί η αλήθεια των πραγμάτων δεν είναι τόσο συναρπαστικό για αυτούς. Ό,τι έβαλα εκεί είναι σωστό και αυτό με ευχαριστεί. Ξέρεις ότι έχω γράψει άλλο ένα βιβλίο; Το έχεις δει αυτό;

 

Όχι. Ένα βιβλίο με την ιστορία της ζωής σας;

Όχι. Το “Adjustable Spanner”. Δεν έχει καμμία σχέση με τη μουσική. Είναι πολύ σημαντικό. Πώς μεταφράζεται το “adjustable spanner” στα ελληνικά; Μερικές φορές μεταφράζεται από τα αγγλικά ως «αγγλικό κλειδί» (σ.σ: Οι Έλληνες το αποκαλούν «γαλλικό κλειδί»). Αυτό είναι επίσης ένα σημαντικό βιβλίο. Είναι όλα μέρος του ενδιαφέροντός μου για τα μηχανικά πράγματα. Έκανα ηλεκτρονική μουσική από το 1965. Εμένα προφανώς με ενδιέφερε να χειρίζομαι κασετόφωνα και να χειρίζομαι διαφορετικά πράγματα που παράγουν ήχους. Είναι όλα προεκτάσεις του χεριού. Είναι όλα προεκτάσεις του μυαλού και αυτό είναι και το γαλλικό κλειδί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μ’ενδιαφέρει αυτό.

 

Μπορείτε να μας εξηγήσετε τον αφορισμό σας: «Το πιο εύκολο μέρος για να κρυφτείς είναι στο avant-garde»;

Ω ναι! Λοιπόν, από την εμπειρία μου στο λεγόμενο «avant-garde» υπάρχουν πολλοί από αυτούς που θα μπορούσα να αποκαλέσω, ποζεράδες, με άλλα λόγια, υποκριτές, σε αυτό το παιχνίδι και κρύβονται υπό το πρόσχημα ότι κάνουν κάτι καινούργιο. Αλλά πολλά γεγονότα, που υποτίθεται ότι είναι καινούργια, δεν είχαν καλή φόρμα. Ήταν απλά ενάντια σε οτιδήποτε υπήρχε προηγουμένως. Πάντα αναφερόταν ότι ανήκω στο avant-garde, αλλά δεν μου αρέσει. Απλά ήθελα να με αποκαλούν ένα συνηθισμένο ανθρώπινο ον με κάποιες ιδέες. Ξέρεις, κάνοντας happenings στη δεκαετία του ‘60, όπου μπορούσα να κάνω τους ήχους για κάποιον άλλο -δεν ήταν εξ ολοκλήρου δικό μου το show- και σκεφτόμουν «Τι είναι αυτή η ανοησία;». Αλλά το έκανα αυτό. Τις πρώτες μέρες της «καριέρας» μου ασχολιόμουν με τα πάντα, έτσι όταν κάποιος μου ζητούσε να κάνω κάτι εγώ το έκανα.

 

Πόσο συναρπαστικό ήταν να γράφετε μουσική για τα Media;

Πόσο συναρπαστικό; Μερικές φορές είναι απλά τρομακτικό, δεν είναι συναρπαστικό (γέλια). Το πλεονέκτημα που είχα κάνοντας πολλά τηλεοπτικά προγράμματα και ταινίες, ήταν ότι υπήρχε ένα πλαίσιο που παρουσιαζόταν σε μένα. Το πλαίσιο ερχόταν ήδη έτοιμο και έπρεπε να συμπληρώσω το μέρος μου. Είχα το ταλέντο και την ικανότητα να ταιριάζει με τις εικόνες. Το πλεονέκτημα εκεί είναι ότι ο συνθέτης δεν έχει να δημιουργήσει το δικό του πλαίσιο, αλλά το πλαίσιο παρέχεται. Τώρα που δεν κάνω ταινίες, πραγματικά προτιμώ να φτιάχνω το δικό μου πλαίσιο. Αυτό έκανα, για παράδειγμα, στο “RonCycle1”. Αυτό είναι το δικό μου πλαίσιο. Υπάρχουν μπορούν να υπάρξουν πολλά πλεονεκτήματα στο να δουλεύεις σε ένα υπάρχον πλαίσιο. Νομίζω ότι αυτός είναι -σε κάποιο βαθμό- ο λόγος που το “Atom Heart Mother” ήταν επιτυχημένο. Επειδή οι Floyd παρείχαν το πλαίσιο και εγώ το γέμισα με χρώμα.

 

ron5Ποιες είναι οι επιρροές σας ως συνθέτης;

Όλοι οι μεγάλοι συνθέτες του παρελθόντος. Θα έπρεπε να πω «σχεδόν όλοι οι μεγάλοι συνθέτες του παρελθόντος». Δεν μου αρέσει ο Άγγλος συνθέτης Benjamin Britten ή ο Ρώσος Dmitri Shostakovich, αλλά υπάρχουν άλλοι Ρώσοι συνθέτες που μ’αρέσουν: ο ο Prokofiev, ο Rachmaninoff, ο Scriabin. Και στη συνέχεια στη Γαλλία, όλοι οι μεγάλοι ρομαντικοί και ιμπρεσιονιστές: ο Debussy, ο Ravel, ο Canteloube, ο Franck, ο Fauré. Ω, ο μεγάλος Βρετανός συνθέτης Edward Elgar. Ο Γάλλος που αργότερα πήγε στη Νέα Υόρκη, ο Edgard Varese. Πολύ πιο σύγχρονος. Στην πραγματικότητα, δημιούργησε ένα εκπληκτικό ηλεκτρονικό κομμάτι, το “Poème Electronique” για το Philips Pavilion στην Παγκόσμια Εμπορική Έκθεση των Βρυξελλών το 1958.

 

Σας αρέσει ο Karlheinz Stockhausen; Είναι πολύ επιδραστικός.

Όχι (γέλια). Είναι εντάξει. Νομίζω ότι έχω κάποιες ηχογραφήσεις από τις συνθέσεις του, αλλά δεν είναι οι αγαπημένες μου. Υπάρχει τόσο πολύ περιγραφή και υποτιθέμενη φιλοσοφία που συνοδεύει τις συνθέσεις, που δεν μπορώ πραγματικά να ακούσώ τι ακολουθεί. Δεν το εκτιμώ πολύ αυτό. Η άλλη κύρια επιρροή για μένα είναι η Αφρο-αμερικανική jazz μουσική , από την αρχή το 1917. Δεν αναφέρομαι σε αυτήν ως μια επιρροή, είναι μια έμπνευση. Και όλα τα είδη της παραδοσιακής μουσικής: ινδική, ελληνική, ρουμάνικη, από την Αφρική, απ’ όλον τον κόσμο. Είναι πολύ καλή. Ήμουν ιδιαίτερα ερωτευμένος με την ρουμάνικη τσιγγάνικη μουσική από την εποχή που ήμουν 17 ετών.

 

Γιατί δεν ακούτε ηλεκτρονική μουσική ή συγκροτήματα;

Τα συγκροτήματα, τα σύγχρονα συγκροτήματα απλά δεν τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα. Η ηλεκτρονική μουσική νομίζω ότι είναι απλά πολύ κοντά σε αυτό που κάνω. Δεν χρειάζεται να ακούω πράγματα που είναι κοντά σε αυτό που κάνω. Μου αρέσει να ακούω μοτίβα από άλλα μέρη, που είναι ο λόγος που μου αρέσει η παραδοσιακή μουσική, η πρώιμη jazz μουσική και οι Ρομαντικοί συνθέτες. Αυτός είναι ο λόγος.

 

Ήταν κολακευτικό το ότι ο John Peel ήταν μεγάλος θαυμαστής της μουσικής σας;

Δεν ξέρω για κολακευτικό. Ήταν καλό. Ήταν μεγάλος υποστηρικτής. Νομίζω ότι δεν ήταν τόσο πολύ κολακευτικό όσο χρήσιμο, ενθαρρυντικό. Ίσως με το «κολακευτικό» εννοείς το ίδιο πράγμα. Πιστεύω ότι η ενθάρρυνση είναι καλή, ναι.

 

ron4Θα επιθυμούσατε η μουσική σας να ήταν πιο δημοφιλής;

(Γέλια) Αυτή είναι η ερώτηση, φίλε! Αυτή είναι η ερώτηση! Ναι, φυσικά. Υπάρχουν πολλά πράγματα που έχω κάνει, που δεν έχουν ποτέ ακουστεί και θέλω να κάνω κάτι γι’ αυτό. Νομίζω ότι θα πρέπει να μπω τώρα στον κόσμο του download, επειδή τα CDs όπως ίσως γνωρίζεις δεν πουλάνε καλά πια. Φυσικά, θα ήθελα το υλικό μου να είναι εκεί έξω ακόμα περισσότερο. Αλλά αυτό είναι εν μέρει δικό μου λάθος, γιατί πάντα δημιουργούσα την μουσική μου τέχνη, αλλά μετά δεν πήγαινα να την πουλήσω. Δεν την προωθώ, επειδή δεν είμαι καλός σ’ αυτό. Έτσι, δεν το κάνω.

 

Πώς ο John Peel σας βοήθησε να πάρετε τη δουλειά για το “The Body”;

Αυτό είναι πολύ απλό: Είχε προσεγγιστεί από τους δημιουργούς της ταινίας. Ο παραγωγός ήταν ο Tony Garnett και ο σκηνοθέτης ήταν ο Roy Battersby. Τον ρώτησαν ποιο είναι το πιο καυτό όνομα στη σκηνή εκείνη τη στιγμή και ο John Peel, δήλωσε: «Ο Ron Geesin. Αυτός είναι ο τύπος». Αυτό ήταν στις αρχές του 1970 και στη συνέχεια άκουσαν κάποιο από το υλικό μου και προφανώς ήθελαν τραγούδια στην ταινία. Είπαν: «Μπορείς να κάνεις τραγούδια;» και απάντησα: «Όχι. Δεν κάνω τραγούδια, αλλά ξέρω έναν άνθρωπο που κάνει» και αυτός ήταν ο Roger Waters. Έτσι είναι πώς οι δυο μας βρεθήκαμε να κάνουμε την ταινία και στη συνέχεια το album.

 

Τι αναμνήσεις έχετε από την εμφάνισή σας στο 14 Hour Technicolor Dream στο Alexandra Palace στις 29 Απριλίου του 1967; Οι Pink Floyd, Soft Machine, The Move, Tomorrow και Pretty Things εμφανίστηκαν επίσης εκείνη την ημέρα.

Καμμία απολύτως (γέλια). Δεν έχω καθόλου αναμνήσεις. Επειδή ως μοναχικός, ως ατομική επιχείρηση όταν έπρεπε να βγω στη σκηνή, έβγαινα στη σκηνή και έκανα ό,τι έκανα. Δεν έχω καμία ανάμνηση του τι έκανα, γιατί δούλευα εντελώς από το υποσυνείδητο -ας ελπίσουμε ότι ήταν από το υποσυνείδητο. Δεν νομίζω ότι έμεινα πολύ ώρα. Δεν έμεινα τριγύρω για να ακούσω τα άλλα συγκροτήματα. Έκανα απλά τη δουλειά μου και πήγα σπίτι. Είχα την τάση να κάνω τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. Προφανώς, αν περιόδευα με αυτά τα συγκροτήματα -όπως έκανα με τους Genesis και μερικές συναυλίες με τους Pink Floyd- θα καθόμουν και θα άκουγα το set τους μετά το δικό μου. Δεν έχω καμμία ανάμνηση απολύτως από το Alexandra Palace, αλλά ξέρω ότι ήμουν εκεί!

 

Ο John Lennon παραβρέθηκε επίσης σ’αυτή τη συναυλία. Μήπως τον συναντήσατε εκεί;

Όχι. Για το λόγο ότι δεν ήξερα ότι ήταν εκεί. Και πάλι, έκανα απλά τη δουλειά μου και πήγα σπίτι.

 

Συνεισφέρατε δύο ατμοσφαιρικά μέρη στο “Just to Be There” (1970) album των Amory Kane. Θυμάστε εκείνη την ηχογράφηση;

Ναι, έχω μια κόπια στο αρχείο μου. Ήθελαν μερικές συνδέσεις μεταξύ των κομματιών, νομίζω. Ήταν πραγματικά μια ακόμη λεπτοδουλειά. Και πάλι, ήταν ένα πράγμα, όπου κάποιος μου παρείχε ένα πλαίσιο και εγώ γέμισα μερικά μέρη. Έτσι έγινε αυτό. Αυτός, ο Amory, μου έδωσε μια μίξη των κομματιών, έτσι ήξερα πού πήγαινα, κι έπρεπε να προσθέσω κάποια ατμοσφαιρικά σημεία όταν χρειάστηκε κάτι και αυτό ήταν.

 

Πόσο συναισθηματικό ήταν το να παίζετε την σουίτα του “Atom Heart Mother” ζωντανά με τον David Gilmour στο Cadogan Hall στο Chelsea του Λονδίνου το 2008;

Αυτό ήταν πολύ διασκεδαστικό και αξέχαστο γιατί ο David ήρθε και έκανε μια ωραία εμφάνιση. Μπορώ να πω ότι ήταν πολύ ενθαρρυντικό να έχω αυτή την εμφάνιση. Υπήρξαν κάποια λάθη στην εκτέλεση, αλλά όχι στα μέρη του David Gilmour. Ήταν κατά την εκτέλεση των πνευστών και ήθελα το καλύτερο. Αλλά αυτά τα πράγματα μπορούν να συμβούν μερικές φορές…

 

Ήταν μεγάλη πρόκληση για σας το να δουλέψετε με την EMI Pops Orchestra για τη σουίτα του “Atom Heart Mother” στα Abbey Road Studios;

Το περιγράφω αυτό στο βιβλίο, το “Flaming Cow”. Οι μουσικοί στα πνευστά ήταν σκληροί session άνθρωποι και μπορούσαν να δουν ότι ήμουν ένας νεαρός τυχάρπαστος χωρίς μεγάλη εμπειρία. Το έκαναν δύσκολο για μένα, γιατί δεν ήμουν μαέστρος και διευθυντής ορχήστρας, έτσι τους έλεγα: «Εδώ είναι η μελωδία των πνευστών. Τι νομίζετε; Πώς θα σας άρεσε να το κάνουμε;» επειδή δεν είχα βάλει πολλά σύμβολα στη μουσική. Είχα επίτηδες αφήσει έξω τις ενδείξεις δυναμικής κάτι που επέτρεπε στους μουσικούς να βάλουν την έκφρασή τους σε αυτό, αλλά ήταν σκληροί session άνθρωποι και δεν ανταποκρίνονταν σε τέτοιου είδους αιτήματα. Ανταπαντούσαν: «Τι θέλεις; Τι θέλεις;» έλεγαν συνέχεια. Ένας που έπαιζε το Γαλλικό κόρνο είχε γίνει ιδιαίτερα επικριτικός και ήμουν έτοιμος να τον χτυπήσω. Ξέρεις, θα του ‘ριχνα μπουνιά. Αν τον είχα χτυπήσει, δεν θα υπήρχε “Atom Heart Mother”. Έτσι, αυτό που συνέβη τότε ήταν ότι οι άνθρωποι στο control room συμπεριλαμβανομένου του συγκροτήματος -επειδή το control room ήταν σε ένα άλλο επίπεδο, πάνω στο κλιμακοστάσιο- είπαν: «Ron,  μείνε μακριά από αυτό για 5 λεπτά» και μετά ο John Alldis, ο διευθυντής της χορωδίας -αυτός έτυχε να είναι εκεί εκείνη την ημέρα, απλά για να δει πώς είναι το κομμάτι- ανέλαβε την διεύθυνση της ορχήστρας. Το περιστατικό όπου ήμουν έτοιμος να χτυπήσω τον κορνίστα, ήταν πολύ κοντά στην καταστροφή.

 

ron7Ποια ήταν η αντίδρασή σας όταν είδατε τους Pink Floyd να παίζουν την “Atom Heart Mother” σουίτα στο Hyde Park στις 18 Ιουλίου 1970;

Η εμφάνιση ήταν απαράδεκτη. Ήταν χάλια. Είχα δάκρυα στα μάτια. Έφυγα με δάκρυα στα μάτια, αυτό είναι όλο. Ήταν απλά χάλια. Θα μπορούσα να εξηγήσω γιατί ήταν χάλια: δεν υπήρχε αρκετός προγραμματισμός. Μερικοί από τους μουσικούς των πνευστών δεν είχαν δει ποτέ προηγουμένως αυτό το συγκρότημα ούτε την παρτιτούρα. Δεν ήταν οι ίδιοι μουσικοί που ήταν στο Abbey Road. Ήταν απλά session άνθρωποι που δεν ήξεραν. Αυτό ήταν μια καταστροφή.

 

Ο Syd Barrett ήταν παρών σε ορισμένες από τις ηχογραφήσεις του “Atom Heart Mother”. Είναι αλήθεια ότι νόμιζατε ότι ήταν τρελός;

(Γέλια) Όχι. Ήρθε στο studio για περίπου 5 λεπτά. Ο ίδιος δεν ήταν παρών στις ηχογραφήσεις. Αν θεωρείς ότι ήταν παρών με το να έρχεται για 5 λεπτά και στη συνέχεια να φεύγει από αυτό, τότε ναι ήταν παρών. Δεν υπάρχουν πολλά να κατακρίνω. Απλά στεκόταν εκεί με ένα μακρύ παλτό. Δεν υπήρχε καμμία ένδειξη για την ψυχική του κατάσταση. Δεν ήξερα τίποτα γι’αυτόν, έτσι κι αλλιώς. Ποτέ δεν θα τον αποκαλούσα «τρελό». Υπάρχουν πολλοί μύθοι που έχουν αναπτυχθεί. Είπα νωρίτερα για κάποιους οπαδούς που δεν θέλουν να ακούν την αλήθεια και συνέχιζουν να έχουν καινούργιες φαντασιώσεις.

 

Απογοητευτήκατε όταν ο Roger Waters δήλωσε το 1985: «Το Atom Heart Mother είναι μια καλή περίπτωση, νομίζω, για να πεταχτεί στον σκουπιδοτενεκέ και να μην το ακούσει κανένας ποτέ ξανα»;

Πίστευα ότι ξέφυγε λίγο: τελικά, απλώς αντέδρασε υπερβολικά εκεί. Το γεγονός είναι ότι αυτός είχε πολύ λίγη σχέση με το “Atom Heart Mother”. Μάλλον είχε την λιγότερη σχέση απ’όλους απ’ το συγκρότημα. Από την εγωϊστική του οπτική γωνία, δεν ήθελε να γίνει επιτυχία. Δεν υπάρχει τίποτα το λάθος. Νομίζω ότι ο Roger δεν έχει κρατήσει το στόμα του κλειστό σε πολλά πράγματα. Αυτός είναι ο τρόπος του. Όλοι απογοητευόμαστε και θα μπορούσαμε να πούμε κάτι που μετανιώνουμε αργότερα.

 

Είχατε οποιεσδήποτε άλλες προτάσεις από συγκροτήματα μετά το “Atom Heart Mother”;

Όχι. Το “Atom Heart Mother” ήταν πολύ δύσκολο. Δεν θυμάμαι άλλες προτάσεις. Χαίρομαι, στην πραγματικότητα, γιατί έπρεπε να πάρω τον δικό μου δρόμο, να μην με σταματάει οποιοδήποτε pop ή rock συγκρότημα. Πιθανώς, αν ήθελα μπορούσα να το ξανακάνω αυτό, αλλά προτίμησα να συνεχίσω τη δική μου solo και μάλλον μοναχική ζωή.

 

Πάνω σε τι δουλεύετε τώρα;

Η επόμενη μεγάλη μου δουλειά είναι το ‘RonCycle2: journey of a rhythm’. Φυσικά επειδή είμαι διεστραμμένος τύπος ανθρώπου, δουλεύω σ’αυτό κάποιες δυνατές μελωδίες.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Ron Geesin για τον χρόνο του.

Official Ron Geesin website: www.rongeesin.com

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry