HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Mάρτιος 2016. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικο μουσικό: τον Richard Sinclair. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μελος, μπασίστας και τραγουδιστής των Caravan. Έχει επίσης διατελέσει μέλος των Wilde Flowers, Hatfield and the North, Camel και Caravan of Dreams. Επιπροσθέτως, έπαιξε στο “Rock Bottom” album του Robert Wyatt (1974) και εμφανίστηκε μαζί του παίζοντας το “I’m a Believer” (The Monkees) στο Top of the Pops. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

richardsinclair2Ποια είναι τα τρέχοντα projects με τα οποία ασχολείστε;

Έχω το δικό μου συγκρότημα με το οποίο παίζω. Ασχολούμαι, αυτή τη στιγμή, με τη δημιουργία δύο νέων CD’s με δική μου μουσική και δικούς μου στίχους και ελπίζω να τα κυκλοφορήσω μέχρι το τέλος του έτους. Παίζω τη δική μου μουσική και δουλεύω με κάποιους τοπικούς μουσικούς και φίλους. Ένας από αυτούς είναι ο Angelo Losasso, ο οποίος είναι ο drummer μου. Έχω παίξει αρκετές φορές και έχω ηχογραφήσει με ένα συγκρότημα που ονομάζεται douBt. Δουλεύω εδώ στην Ιταλία με αρκετά νέα συγκροτήματα και τα βοηθάω στη μουσική τους, τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν συνεργάζομαι με δισκογραφική εταιρεία, δουλεύω με σπουδαίους ανθρώπους και δημιουργώ καινουργια μουσική. Μπορούν μόνοι τους να με βρουν στο τηλέφωνο.

 

Πώς ξεκινήσατε να παίζετε με τους Wilde Flowers;

Γεννήθηκα στο Canterbury και ζούσα στο Canterbury και ο πατέρας μου ήταν μουσικός στο Canterbury. Ήταν τραγουδιστής, έπαιζε κοντραμπάσο, κι επίσης, έπαιζε drums. Έτσι, όλες οι επιρροές μου στη μουσική μου προέρχονται από τον πατέρα μου. Οι γονείς του Hugh και του Brian Hopper, ο κύριος και η κυρία Hopper, συνήθιζαν να πηγαίνουν και να βλέπουν τον πατέρα μου να παίζει στα τοπικά ξενοδοχεία και αμφιθέατρα. Έπαιζε όλα τα γνωστά pop τραγούδια από τη δεκαετία του 1930 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘50. Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν οι γονείς των Hoppers συναντήθηκαν με τον πατέρα μου. Οι γιοι τους, ο Hugh (μπάσο) και ο Brian (κιθάρα, σαξόφωνο, φωνητικά) σχημάτιζαν ένα συγκρότημα και ενδιαφέρονταν να είμαι εγώ ο κιθαρίστας. Μια μέρα ο Hugh με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να πάω στο σπίτι των Hoppers για να παίξουμε μαζί μουσική και σιγά-σιγά σχηματίστηκαν οι Wilde Flowers. Προσκάλεσαν τον Robert Wyatt να παίξει drums και τον Kevin Ayers να τραγουδήσει. Ήμουν 16 ετών. Οι άλλοι ήταν λίγο μεγαλύτεροι. Εγώ ως επί το πλείστον έπαιζα με τους Wilde Flowers σε τοπικές pubs. Παίζαμε συνήθως τη μουσική των Chuck Berry και Mose Allison και άλλη pop και rock μουσική, λίγο διαφορετική από όλα τα άλλα συγκροτήματα του Canterbury εκείνης της εποχής. Γνώρισα τον Pye Hastings (κιθάρα, φωνητικά), στην πρώτη συναυλία των Wilde Flowers στο ξενοδοχείο Bear and Key. Ο κοπέλα του Kevin Ayers, η Jane, ήταν η αδερφή του Pye Hastings. Μετά, αποφάσισα να αφοσιωθώ στο διάβασμα για το κολέγιο. Όταν έφυγα από τους Wilde Flowers, ζήτησαν από τον Pye να εναχθεί σ’αυτούς .

 

Ήταν οι Soft Machine το πρότυπο για τους Caravan κατά τις πρώτες ημέρες τους;

Ναι, προφανώς ήταν το πρότυπό μας και ακολουθούσαμε τα βήματα τους. Οι Caravan έπαιξαν με τους Soft Machine σε festivals και περιοδείες. Ήταν το πρώτο συγκρότημα από το Canterbury που το έκανε αυτό. Μετά τον Pye, ο Richard Coughlan (drummer) και ο ξάδερφός μου, ο Dave Sinclair, εντάχθηκαν στους Wilde Flowers. Όταν ο Robert (σ.σ: Wyatt) και ο Kevin (σ.σ: Ayers) σταμάτησαν να παίζουν με τους Wilde Flowers, σχημάτισαν ένα συγκρότημα που ονομάστηκε Soft Machine με τους Daevid Allen (κιθάρες, φωνητικά) και Mike Ratledge (πλήκτρα). Ο πατέρας του Mike Ratledge ήταν ο διευθυντής του σχολείου μου. Αυτό που συνέβη ήταν ότι οι Soft Machine άρχισαν να κάνουν πρόβες στο σπίτι της αδελφής του Pye. Είχε νοικιάσει ένα σπίτι και ο Kevin την επισκεπτόταν πολύ συχνά. Επίσης, θυμάμαι εκεί τον Robert και τον Daevid Allen. Πρόβαραν ένα τραγούδι με όλον τον εξοπλισμό τους έξω και ήταν υπέροχα. Ο Pye Hastings, ο Richard Coughlan και ο Dave Sinclair είχαν σχηματίσει ένα συγκρότημα και μου ζήτησαν να συμμετάσχω σε αυτό. Νοικιάσαμε ένα σπίτι στο Whitstable, στο Westgate Terrace, όπου θα μπορούσαμε να κάνουμε πρόβες. Όταν οι Soft Machine ήταν σε περιοδεία στην Αμερική με τους Jimi Hendrix Experience, μας άφησαν όλο τον εξοπλισμό τους. Έτσι, είχαμε όλο τον εξοπλισμό των Soft Machine. Ο Pye επηρεάστηκε πολύ από την κιθάρα των Soft Machine. Προφανώς, ήταν σαν οικογένεια και φίλοι για μας.

 

richardsinclair4Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις το τζαμάρισμα του Frank Zappa με τους Caravan στο Actuel Festival στο Βέλγιο στις 26 Οκτωβρίου 1969;

Ναι. Παίξαμε σε ένα μέρος που λέγεται Amougies, σε μια πολύ μεγάλη σκηνή. Ο Frank Zappa ήταν εκεί για να παίξει με όλους. Όχι μόνο με μας, με όλους. Αποφάσισε να παίξει 10 λεπτά με όλους. Έπαιξε ένα τραγούδι μαζί μας. Παίξαμε ένα δικό εμάς κομμάτι, το “If I Could Do it All Over Again, I’d Do it All Over You”. Το κάναμε να διαρκέσει 10 λεπτά. Έπαιξε ένα πολύ καλό solo σε αυτό. Ήταν ένα πολύ ωραίο festival. Πολλά σπουδαία συγκροτήματα έπαιξαν εκεί: οι Soft Machine, οι Nice. Οι Nice έπαιξαν την ίδια ημέρα με μας.

 

Πώς πήρε το όνομά του το εκπληκτικό τραγούδι “For Richard” από το “If I Could Do It All Over Again, I’d Do It All Over You” album (1970);

Λόγω του Dave. Εγώ βρήκα το riff (σ.σ: το τραγουδάει). Αυτός έγραψε τη μουσική. Δημιούργησε τη μελωδία στο όργανο με βάση το riff μου και το ονόμασε “For Richard”.

 

Πόσο χρήσιμες ήταν οι εμφανίσεις των Caravan σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το Colour Me Pop, το Top of the Pops και το Beat Club;

Προφανώς ήταν πολύ χρήσιμες. Όταν σχηματίστηκαν οι Caravan κάναμε πολλές συναυλίες. Παίζαμε παντού γύρω από το Canterbury. Όταν υπογράψαμε τελικά ένα δισκογραφικό συμβόλαιο, είχαμε τρεις προσφορές. Αποφασίσαμε να υπογράψουμε με την Verve. Παίζαμε στο Middle Earth club στο Λονδίνο. Το Λονδίνο ήταν αρκετά ενδιαφέρον εκείνη την εποχή. Τους άρεσε αυτό που κάναμε και μας προσέφεραν ένα δισκογραφικό συμβόλαιο. Είχαμε έναν manager, τον Terry King, και οργάνωσε πολλά πράγματα για εμάς. Το πρώτο μας album είχε κάποια προβολή από τις ραδιοφωνικές εκπομπές. Εκείνη την εποχή, οι ραδιοφωνικές εκπομπές ήταν πολύ σημαντικές και ήταν σπουδαίο πράγμα το να παίξεις σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Καταφέραμε να παίξουμε σε μια τηλεοπτική εκπομπή που λεγόταν “Colour Me Pop”. Αργότερα, παίξαμε στο Beat Club στην Γερμανία και στο Top of the Pops. Στο ραδιόφωνο έπαιζαν τη μουσική των Caravan. Αυτές οι τηλεοπτικές εκπομπές ήταν πολύ ωραίες. Αποκτήσαμε μεγάλη δημοσιότητα, αλλά δεν βγάλαμε καθόλου λεφτά τότε. Με τους Caravan ποτέ δεν βγάλαμε λεφτά. Αλλά ήμασταν πολύ δημοφιλείς.

 

Είστε περήφανος για το ότι το “In the Land of Grey and Pink” (1971) θεωρείται κλασσικό album ;

Είμαι ευτυχής που αρέσει στον κόσμο. Είχαμε σπουδαία riffs και ήμασταν ευχαριστημένοι με αυτά που έπαιζε ο Dave. Δημιουργήσαμε μαζί κάποια καταπληκτική μουσική και ακούγεται καλά. Είμαι ευτυχής που αρέσει ακόμα στον κόσμο. Είμαι χαρούμενος που επανένωσα το συγκρότημα το 1990. Ήταν δική μου ιδέα να επανενωθεί το συγκρότημα και να κάνουμε συναυλίες. Όπως έκανα και με τους Hatfield and the North. Έφυγα από τους Caravan γιατί ήθελα να παίξω περισσότερη μουσική. Ο Dave Sinclair έφυγε μετά το “In the Land of Grey and Pink” (1971) και αντικαταστάθηκε από τον αδερφό του Phil Miller (Matching Mole –κιθάρα), τον Steve Miller (πλήκτρα). Κάναμε ένα album με τον Steve Miller, το “Waterloo Lily” (1972). Μετά έφυγα από το συγκρότημα, και άρχισα να παίζω μουσική με τον Phil Miller, τον Steve Miller και τον Pip Pyle (Gong -drums). Ο Pip Pyle έπαιζε με τον Phil Miller στους Delivery. Ο Phil ήταν με τον Robert Wyatt στους Matching Mole. Ο Phil είχε προβλήματα με τον αδελφό του, Steve, ο οποίος έφυγε από το συγκρότημα. Αντικαταστάθηκε από τον Dave Sinclair, ο οποίος έπαιζε με τον Phil στους Matching Mole. Τελικά ονομαστήκαμε Hatfield and the North. Ο Dave δεν έμεινε για πολύ.

 

richardsinclair3Ποια ήταν η έμπνευσή σας για το τραγούδι “Golf Girl” (από το “In the Land of Grey and Pink”);

Ζούσαμε στο Canterbury εκείνη την εποχή. Ζούσαμε πολύ κοντά σε ένα γήπεδο του γκολφ. Είχα αυτά τα λόγια και την μελωδία: “Standing on a golf course/ Dressed in P.V.C./ I chanced upon a Golf Girl/ Selling cups of tea”. Αυτό ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψα.

 

Πόσο αντίκτυπο είχε η αποχώρηση του Dave Sinclair από τους Caravan μετά το “In the Land of Grey and Pink”;

Όταν ο Dave έφυγε, συνεχίσαμε με τον Steve Miller, αλλά άλλαξε το πλαίσιο του συγκροτήματος. Έγινε λίγο πιο jazzy, λίγο πιο bluesy. Αλλά όντως δεν δούλεψε πραγματικά καλά . Τόσο ο Richard όσο και ο Pye ήθελαν το συγκρότημα να παίζει ευθύ pop/rock. Δεν ήμουν πολύ ικανοποιημένος με αυτή την κατεύθυνση. Θέλω η μουσική να είναι πιο αρμονική. Αφού έφυγε ο Dave, η αρμονική εμπειρία στα πλήκτρα είχε χαθεί. Ο Steve Miller ήταν ένας καλός πιανίστας, αλλά δεν ήταν τόσο δημιουργικός στα πλήκτρα, όπως ήταν ο Dave.

 

Είστε ικανοποιημένος με το remix του Steven Wilson  των Porcupine Tree για την 40η επέτειο του “In the Land of Grey and Pink”;

Δεν το έχω ακούσει. Ο Steven Wilson από τους Porcupine Tree; Δεν έχω ιδέα για το remix του.

 

Ευχαριστηθήκατε την επανένωση των Caravan το 1990;

Εγώ την οργάνωσα. Ναι, εγώ την οργάνωσα, με τη νέα συντροφό μου, Heather Kinnear. Έκανα δύο πρόβες μόνος μου στο Canterbury. Ήταν αρκετά δύσκολο να επανακτήσουμε εκείνη τη μαγεία. Ξέρεις, ήταν πολύ δύσκολο. Σχεδόν το καταφέραμε. Σχεδόν. Δεν είχαμε παίξει αυτή τη μουσική μαζί από το 1982. Έτσι, ήταν αρκετά δύσκολο.

 

richardsinclair6Σας λείπει ο Richard Coughlan (drummer των Caravan -πέθανε το 2013);

Ναι, είναι πολύ λυπηρό το γεγονός ότι πέθανε επειδή ήταν η κινητήρια δύναμη των Caravan. Ο συγκεκριμένος συνδυασμός του αρχικού συγκροτήματος. Ειδικά, το καταπληκτικό παίξιμο του Dave στα πλήκτρα και και οι συνθέσεις και οι στίχοι του Pye. Πήγα να δω τους Caravan πρόσφατα. Όταν άρχισαν να παίζουν τα παλιά τραγούδια, δεν υπήρχε η μαγεία που υπήρχε στο παρελθόν. Είναι διαφορετικά τώρα. Η δική τους μουσική τώρα δεν νομίζω ότι είναι τόσο ενδιαφέρουσα. Δεν μ’ ενδιαφέρει. Είμαι ευτυχής που εξακολουθούν να παίζουν και τους εύχομαι το καλύτερο.

 

Περάσατε καλά όταν ηχογραφούσατε το “Rock Bottom” album του Robert Wyatt (1974);

Ναι. Ήμουν εκεί ως session μουσικός. Δεν παίξαμε τη μουσική μαζί. Έκανα overdubs. Προσέθεσα τα μέρη μου σε αυτά που οι άλλοι είχαν ήδη ηχογραφήσει. Ήμουν μόνος μου σε ένα διαφορετικό studio. Υπήρχαν πολλοί σπουδαίου μουσικοί σε αυτόν το δισκο: ο Mike Oldfield, ο Hugh Hopper και ο Fred Frith (Henry Cow – κιθάρα)  . Δεν ήμουν στο ίδιο studio με το συγκρότημα. Δεν έπαιξα με το συγκρότημα. Πολλοί άνθρωποι λένε ότι κάναμε το album μαζί, αλλά δεν είδα τον Robert τότε.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία το να παίξετε το “I’m a Believer” στο Top of the Pops (1974) με τους Robert Wyatt, Nick Mason και Fred Frith ;

Ναι, αυτό ήταν αστείο. Ήταν μια ωραία εμπειρία το να κάνουμε αυτό το single. Μετά, έπρεπε να κάνουμε αυτό το Top of the Pops show. Ήταν αστείο. Ο Robert είναι αστείος τύπος. Δεν παίξαμε τη μουσική ζωντανά στην εκπομπή, όλα είναι playback. Ο Andy Summers (The Police-κιθάρα), ο οποίος είναι σπουδαίος κιθαρίστας, επίσης ήταν εκεί. Η μόνη μουσική που παίξαμε μαζί εκείνη τη μέρα, ήταν έξω από το studio. Ήταν στο σπίτι του Dave MacRae του (Matching Mole -πλήκτρα). Στο studio, κάναμε μόνο playback. Ήταν δύσκολο για τον Robert ο οποίος ήταν σε αναπηρικό καρότσι και οι παραγωγοί της εκπομπής δεν ήθελαν να τον δείξουν. Ήταν δύσκολο για τον Robert, διότι αυτό ήταν το pop τραγούδι του. Έτσι, υπήρχαν κακές στιγμές, επίσης. Για μένα, ήταν μια υπέροχη στιγμή το να είμαι μέρος μιας pop backing band στο pop τραγούδι του Robert. Είναι ένα πολύ ωραίο line-up, έτσι δεν είναι; Είναι ένα ενδιαφέρον line-up (γέλια).

 

richardsinclair7Γιατί δηλώσατε ότι η μουσική των Hatfield and the North έγινε πολύ μηχανικά δομημένη;

Το συγκρότημα έγραψε τραγούδια που η δομή τους δεν ήταν τόσο ενδιαφέρουσα για μένα. Οι ιδέες ήταν ωραίες. Εξακολουθούσαν να έχουν ωραίες ιδέες, αλλά η πραγματική ατμόσφαιρα στο συγκρότηματα δεν ήταν σωστή. Γι’ αυτό έφυγα από το συγκρότημα. Θέλω τα τραγούδια να έχουν περισσότερες εξωτερικές αναφορές. Ήθελα να έχουμε περισσότερη αλληλεπίδραση όταν παίζαμε ζωντανά. Εκείνες τις μέρες, η μουσική ήταν τόσο δυνατή και θορυβώδης. Δεν παίζαμε μουσική που να την είχαμε ανακαλύψει μαζί ζωντανά. Όλα περιστρέφονταν γύρω από το να παίζεις τη μουσική σωστά. Το σημαντικό δεν ήταν να την απολαμβάνεις, αλλά πώς την παίζεις. Δεν ενδιαφερόμουν για την μηχανική της μουσικής των Dave Stewart (Egg -πλήκτρα) και Phil Miller. Δεν ήταν κακή. Μου άρεσε πολλή από αυτή τη μουσική, αλλά δεν αισθανόμουν ότι το πνεύμα του συγκροτήματος εκείνη την εποχή ήταν σωστό, έτσι αποφάσισα να αποχωρήσω. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ιδέες που είχαν δεν ήταν ωραίες.

 

Τι θυμάστε περισσότερο από την περίοδο που παίζατε στους Camel;

Νομίζω ότι ήταν μια ιδιαίτερη εποχή για μένα. Όταν μπήκα στο συγκρότημα, η μουσική για το “Rain Dances” (1977) ήταν έτοιμη. Εγώ μόνο την ηχογράφησα. Ήταν ωραία. Πήγα εκεί και μου άρεσε πραγματικά αυτό που έκανα. Είχαν ήδη συνθέσει τη μουσική. Ήμουν χαρούμενος που βρισκόμουν σε ένα ωραίο συγκρότημα και μια ωραία δουλειά. Νομίζω ότι το παίξιμό μου ήταν λίγο περισσότερο συγκρατημένο όταν έπαιζα την μουσική των Camel επειδή η μουσική τους ήταν δομημένη με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Δούλεψε, πράγματι. Δούλεψε. Κάναμε δύο studio albums και παίξαμε ωραίες συναυλίες. Ήταν το πιο επαγγελματικό συγκρότημα στο οποίο έχω ενταχθεί. Κυριαρχείτο πολύ από τον Andy Latimer , που ήθελε πάντα να έχει τον τελευταίο λόγο στη μουσική και τον τρόπο που έπαιζε ο καθένας και γι’ αυτό έφυγε ο Peter Bardens (πλήκτρα). Υπήρχε ένταση μερικές φορές μεταξύ του Andy Latimer και του Peter Bardens. Νομίζω ότι ο Peter πίστευε ότι η ποιότητα του ήταν μεγαλύτερη και δεν ήθελε να μείνει σε ένα συγκρότημα το οποίο κυριαρχείτο από έναν ηγέτη. Είμαι χαρούμενος που έκανα τον Andy Latimer να αρχίσει να τραγουδάει. Δεν τραγουδούσε τότε. Τώρα, τραγουδάει.

 

Γιατί αποφασίσατε να μετακομίσετε στην Martina Franca στην Ιταλία;

Είχα ήδη ζήσει για 4 χρόνια στην Πολωνία. Ζούσα σε μια πόλη και ήθελα να ζήσω στην ύπαιθρο. Ο καιρός στην Πολωνία είναι εντελώς διαφορετικός: πολύ πιο ακραίος και πολύ πιο υγρός. Τα πάντα είναι εντονότερα. Γι’αυτό και μετακόμισα στην Ιταλία, μένοντας εδώ κάτω. Ήρθα στην Ιταλία με τους επανενωμένους Caravan το 1990. Οι Caravan είχαν χιλιάδες οπαδούς στην Ιταλία, οπουδήποτε κι αν παίζαμε. Άρχισα να κάνω φίλους εδώ και όλοι ήταν οπαδοί της μουσικής μου. Η Ιταλία είναι ένα υπέροχο μέρος για να ζήσεις και είχα πολλούς φίλους εδώ. Έτσι, άλλα 16 χρόνια πέρασαν πριν μετακομίσω στην Ιταλία. Λίγο μετά την επανένωση των Caravan, είχα σχηματίσει το δικό μου συγκρότημα που λεγόταν Caravan of Dreams. Στους Caravan of Dreams έπαιζα με μουσικούς που είχα παίξει στο παρελθόν, όπως τους Dave Sinclair, Jimmy Hastings (Caravan -σαξόφωνο, φλάουτο) και Andy Ward (Camel -drums). Κάναμε ένα album μαζί. Με τους Caravan of Dreams επέστρεψα στην Ιταλία και παίξαμε στην Περούτζια στο Rockin’ Umbria Festival. Αποφάσισα να πάω στο κέντρο της πόλης. Πήγα επίσης και είδα κι άλλες περιοχές στη Νότια Ιταλία και σκέφτηκα ότι θα ήθελα να ζήσω εδώ. Τελικά, οι Caravan of Dreams τελείωσαν και συνέχισα ως solo. Έκανα ένα solo album, που ονομάζεται “R.S.V.P” το 1994 και σκέφτηκα να ζήσω κάπου αλλού. Πήγα στην Πολωνία για 4 χρόνια. Το 2005, ήρθα στην Ιταλία με τους Hatfield and the North για να παίξω στο Fasano Jazz Festival. Όταν οι Hatfield and the North τελείωσαν μετά το θάνατο του Pip Pyle, αποφάσισα να μετακομίσω την Ιταλία. Ζω εδώ από το 2006, δουλεύω πάνω στη δική μου μουσική και παίζω με φίλους από το Λέτσε και τον Τάραντα. Βοηθάω επίσης νεότερα συγκροτήματα, αν και δεν ακούω καινούργια μουσική.

 

richardsinclair9Κατά τη γνώμη σας, τι έκανε την σκηνή του Canterbury τόσο μοναδική;

Νομίζω ότι είναι η αρμονία που υπήρχε εκεί. Νομίζω ότι πρόκειται για ένα μοναδικό μέρος για τη μουσική, έτσι κι αλλιώς. Προσωπικά, βλέπω έξω από τη δημοφιλή ταμπέλα «Σκηνή του Canterbury». Σπουδαία μουσική δεν δημιουργήθηκε μόνο εκεί. Έχει σχέση με την pop σκηνή της εποχής. Δεν υπήρχε μόνο στη Νότια Αγγλία. Στο Canterbury, υπήρχαν τόσο μεγαλοφυείς συνθέτες και τόσο υπέροχοι ανθρώποι όπως ο Kevin Ayers, ο Daevid Allen, ο ξάδελφός μου, Dave, ο Phil Miller και ο Robert Wyatt. Ήταν τόσο ταλαντούχοι συνθέτες. Η μελωδία και η αρμονία στη μουσική μας ήταν προφανώς επηρεασμένη από την εκκλησία. Ακόμη και από την ποίηση: ο Daevid Allen, εγώ και ο Pye Hastings. Κάθε συγκρότημα στο οποίο είχα ενταχθεί, έχει συσχετιστεί με τον ήχο μου, τον ήχο του Canterbury. Μου αρέσει, επίσης, η μουσική έξω από το Canterbury, ειδικά τραγουδιστές των οποίων τη φωνή βρίσκω ιδιαίτερα συγκινητική, όπως του Bobby McFerrin και άλλων ανθρώπων.

 

Είστε ευχαριστημένος με τη συμμετοχή σας στο ντοκιμαντέρ “Romantic Warriors III: Canterbury Tales” (2015);

Αναρωτιέμαι: «Είμαι χαρούμενος με αυτό;» και μετά απαντώ: «Γιατί όχι;» (γέλια). Νομίζω ότι η ιστορία ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτό. Υπήρχαν σπουδαίοι μουσικοί και ερμηνευτές που ποτέ δεν έγιναν δημοφιλείς, ούτε πούλησαν δίσκους. Αλλά ήταν όλοι καλοί συνθέτες. Όλοι όσοι έπαιξαν μουσική εκεί, ήταν σπουδαίοι μουσικοί και δεν γεννήθηκαν όλοι τους στο Canterbury, όπως εγώ, αλλά όλοι σχετίζονται με το Canterbury. Δημιούργησαν, έζησαν και πήγαν σχολείο στο Canterbury. Ο Robert (Wyatt) δεν γεννήθηκε στο Canterbury, γεννήθηκε στο Bristol, αλλά πήγε σχολείο στο Canterbury. Ξέρεις, μου αρέσει αυτό το πράγμα.

 

Μπορείτε να μας πείτε ένα ή δύο από τα αγαπημένα σας albums ως ακροατής;

Λατρεύω εκατοντάδες albums. Δεν είναι pop. Είναι όλοι δίσκοι της jazz. Αγαπώ τον John McLaughlin, τον John Scofield, τον Pat Martino και τον Mike Stern. Τα αγαπημένα μου albums δεν έχουν γίνει ακόμα, και είναι δικά μου (γέλια). Θα κυκλοφορήσω δύο νέα albums και ελπίζω ότι ο κόσμος θα ενδιαφερθεί για τη μουσική μου και θα τα αγοράσει… Η μουσική στο παρελθόν ήταν πιο ενδιαφέρουσα, είχε πιο ελεύθερη μορφή. Ήταν πιο δημιουργική. Τώρα, είναι πολύ επαναλαμβανόμενη. Δεν διαρκεί… Ο πρώτος δίσκος των Soft Machine είχε πάρα πολύ μεγάλη επιρροή στους Caravan. Ειδικά ο ήχος του οργάνου και του μπάσου. Ο μπασίστας. Ο Kevin (Ayers) ήταν σπουδαίος μπασίστας. Δεν ξέρουν πολλοί το πόσο καλός μπασίστας ήταν ο Kevin. Δημιουργούσε πολύ ενδιαφέρουσα, μελωδική μουσική.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Richard Sinclair για τον χρόνο του.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry