HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ιούλιος 2016. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν σπουδαίο μουσικό: τον Ray Thomas. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος, φλαουτίστας, τραγουδιστής και συνθέτης των Moody Blues. Ηχογράφησε δεύτερα φωνητικά στο “I Am the Walrus” και φυσαρμόνικα στο “The Fool on the Hill” των Beatles. Την δεκαετία του ’70 κυκλοφόρησε δύο solo albums (“From Mighty Oaks” και “Hopes Wishes and Dreams”) μαζί με τον Nicky James. Την περασμένη χρονιά, η Esoteric Recordings κυκλοφόρησε την επετειακή re-mastered έκδοση για τα 50 χρόνια του “The Magnificent Moodies” ντεμπούτου των Moody Blues. Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε:

 

ray2Είστε ευχαριστημένος με την re-mastered έκδοση για την 50η επέτειο του “Magnificent Moodies” album;

Να σου πω την αλήθεια δεν το έχω ακούσει ακόμα. Νομίζω ότι είναι μια χαρά.

 

Γιατί η πρώτη σύνθεση των Moody Blues δεν κράτησε για πολύ;

Ο Denny (σ.σ: Laine -κιθάρα, φωνητικά) ήθελε να ακολουθήσει solo καριέρα και ο Clint (σ.σ: Warwick -μπάσο) δεν ήθελε να περιοδεύει πλέον, γιατί είχε οικογένεια. Έτσι, γι’ αυτό δεν κράτησε για πολύ καιρό.

 

Πότε θα κυκλοφορήσει το νέο σας solo album;

Ω, αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Δεν γνωρίζω. Κάποια κομμάτια είναι έτοιμα, υποθέτω. Έχω να κάνω κάποιες επιπλέον ηχογραφήσεις, μερικές κιθάρες…

 

Στη δεκαετία του ‘70 ηχογραφήσατε δύο solo albums με τον Nicky James. Ήταν μια απελευθερωτική εμπειρία το να ηχογραφήσετε αυτά τα albums έξω από τους Moody Blues;

Ήταν ωραία, απολύτως υπέροχα. Ο Nicky James -είναι νεκρός τώρα- και εγώ, δουλέψαμε πολύ καλά μαζί. Είχαμε το δικό μας studio με τους Moody Blues και ο Derek Varnals (σ.σ: παραγωγός, μηχανικός ήχου) ήταν στο προσωπικό μας, και ήταν απολύτως υπέροχο να έχεις τον πλήρη έλεγχο του πράγματος.

 

Όταν τελειώσατε τις ηχογραφήσεις του “Days of Future Passed” (1967) είχατε συνειδητοποιήσατε ότι δημιουργήσατε ένα επαναστατικό album;

Ήμασταν αρκετά φίλοι με τα παιδιά από τους Beatles. Ήρθαν με το “Sgt. Pepper’s” στο σπίτι μας και αργότερα, όταν τελειώσαμε το “Days of Future Passed” χρειαζόμασταν την συμβουλή τους και το παίξαμε σε αυτούς και εντυπωσιάστηκαν πάρα πολύ. Θέλω να πω, το “Sgt. Pepper’s” κατά κάποιον τρόπο έγινε από μόνο του, ενώ το “Days of Future Passed” νομίζω ότι ήταν περισσότερο ένα concept album.

 

ray3Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του παραγωγού Tony Clarke στις ηχογραφήσεις των Moody Blues;

Ω, ήταν απολύτως κορυφαίος. Ο Tony έβαλε το κεφάλι του στον ντορβά με το “Days of Future Passed”. Ήταν παραγωγός που ανήκε στο προσωπικό της Decca και ήθελαν εμάς και τον Peter Knight (σ.σ: μαέστρος, ενορχηστρωτής) να κάνουμε την «Συμφωνία του Νέου Κόσμου» του Dvorák και τη μετατρέψαμε στο “Days of Future Passed”. Η Decca δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτό μέχρι να το τελειώσουμε. Είχαν ένα meeting, το έπαιξαν και είπαν: «Ποιος θα θέλει να το αγοράσει αυτό;» Ευτυχώς, ένας τύπος από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν εκεί, που λεγόταν Walt Maguire. Ήταν ο επικεφαλής της London Records, η οποία ήταν το αμερικανικό παράρτημα της Decca και είπε: «Αν δεν το θέλουν αυτοί, σίγουρα το θέλω εγώ. Αυτό πρόκειται να εκτοξεύσει τις πωλήσεις μας στην Αμερική». Έτσι έχει το πώς κυκλοφόρησε.

 

Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το σπουδαίο τραγούδι “Legend of a Mind” (από το “In Search of the Lost Chord” album των Moody Blues -1968);

Για να είμαι ειλικρινής μαζί σου, αυτό ήταν ένα αστείο. Διάβασα ένα βιβλίο του Timothy Leary και είδα το αστρόπλοιο σαν τα βαμμένα με ψυχεδελικά χρώματα, διπλάνα που κάνουν ταξίδια γύρω από τον κόλπο στα παραθαλάσσια θέρετρα. Εκείνη την εποχή, όλοι ασχολούμασταν με τα πνευματικά πράγματα, όπως τη «Θιβετιανή Βίβλο των Νεκρών» (σ.σ: επίσης επιρροή του Lennon στο τραγούδι των Beatles “Tomorrow Never Knows”) και μετά την ανάγνωση αυτού, είπα: «Ο Timothy Leary είναι νεκρός / Όχι, ο-ο-όχι είναι έξω από το σώμα του και κοιτάζει προς τα μέσα». Και αυτό άρεσε στον Tim! Ήμασταν αρκετά καλοί φίλοι με τον Tim. Ήρθε να μας δει να παίζουμε στο Ελληνικό Θέατρο στο Λος Άντζελες και ήρθε backstage μετά από αυτό και είπε: «Μπορώ να μιλήσω για λίγο μαζί σου, Ray;», λοιπόν είπα: «Ναι». Με οδήγησε έξω και μου είπε: «Αν πεις σε κανέναν ότι το είπα αυτό, εγώ θα το αρνηθώ». Είπε: «Αυτό το αναθεματισμένο τραγούδι με έκανε περισσότερο διάσημο απ’ ο,τιδήποτε άλλο έκανα εγώ» (γέλια). Ήταν πολύ καλός φίλος. Ήταν απλά ένας σκανταλιάρης Ιρλανδός. Ήταν ένας τύπος ενάντια στο κατεστημένο.

 

Είχατε κάποια προβλήματα με μία δημοσιογράφο των New York Times, όταν πέθανε.

Ω, το πράγμα ξέρεις ήταν ότι όταν πέθανε ο Tim όλοι ήθελαν να μιλήσουν μαζί μου (γέλια). Υπήρχε μια γυναίκα από την εφημερίδα New York Times και είπε: «Τι ναρκωτικά έκανες με τον Tim Leary;» και απάντησα: «Ποτέ δεν πήρε οποιοδήποτε ναρκωτικό με τον Tim και ποτέ δεν είδα τον Tim να παίρνει ναρκωτικά». Επέμενε και ήθελε να ξεθάψει κάποια βρωμιά. Εγώ απλώς είχα χάσει ένα φίλο. Της είπα: «Άντε χάσου» (γέλια)! Τώρα, μπορείς απλά να γελάς με αυτό.

 

Έχετε καθόλου αναμνήσεις από την εμφανισή σας στο Isle of Wight Festival το 1970;

Ω, αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κοινά που έχω παίξει, ίσως το μεγαλύτερο κοινό που παίξαμε ποτέ. Ήταν κολοσσιαίο. Το να βλέπεις το κοινό από τη σκηνή ήταν εκπληκτικό. Όταν μας προλόγισαν, η ζεστασιά των ανθρώπων ήταν απίστευτη. 600.000 άνθρωποι έστελναν το γέλιο τους, ήταν σαν ένα τζάμπο τζετ που απογειώνεται. Ξέρεις, μια μεγάλη βαβούρα.

 

ray4Πως είναι να είσαι πιθανότατα ο πρώτος rock ‘n’ roll φλαουτίστας;

Ο παππούς μου μου έδωσε ένα φλάουτο όταν ήμουν νεαρός. Ποτέ μου δεν έκανα κανένα μάθημα φλάουτου. Το σημαντικό ήταν ότι το φλάουτο δένει όμορφα με τα έγχορδα και τα πράγματα που παίζει το mellotron. Έχεις ακούσει τους Moody Bluegrass; Μου έστειλαν μια κόπια, όταν κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album. Μας έχουν διασκευάσει οι πάντες, από reggae μέχρι punk. Δεν τους γνώριζα πραγματικά μέχρι που άκουσα αυτό. Ήμουν τόσο εντυπωσιασμένος με τους απίστευτους εργάτες από το Nashville. Μου άρεσε η μουσική, τα τραγούδια και τους έστειλα ένα σημείωμα λέγοντας ότι μου άρεσε και ότι είμαι πραγματικά ευγνώμων για την πολύ καλή δουλειά που έχουν κάνει στη μουσική μας. Έστειλα: «Το μόνο πράγμα που λείπει είναι το φλάουτό μου» και τους έστειλα ένα μικρό ασημένιο φλάουτο σε μια θήκη. Και όταν έκαναν το δεύτερο μέρος μου είπαν: «Εμείς θα κάνουμε το “Dear Diary”, θέλεις να παίξεις φλάουτο σε αυτό;» Είπα: «Σίγουρα» και μου έστειλαν το κομμάτι και ευτυχώς ήταν στο ίδιο κλειδί. Έτσι έπαιξα αυτά τα δύο φλάουτα στο “Dear Diary”. Έβαλα αυτά τα φλάουτα σε αυτό και το έστειλα πίσω και μου απάντησαν: «Είσαι ο πρώτος rock ‘n’ roll φλαουτίστας. Τώρα είσαι ο πρώτος bluegrass φλαουτίστας »(γέλια).

 

Είναι κολακευτικό το ότι ο Pete Townshend (The Who) είναι τεράστιος οπαδός του “On the Threshold of a Dream” (1969) album;

Ναι. Δεν το γνώριζα αυτό. Ω, αυτό είναι υπέροχο. Είμαι κολακευμένος.

 

Είστε απογοητευμένος που οι Moody Blues δεν είναι στο Rock and Roll Hall of Fame;

Όχι καθόλου. Θέλω να πω, υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα έπρεπε να είναι εκεί. Το πράγμα είναι ότι πηγαίνοντας εκεί, το εγκρίνεις αυτό. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι θα έπρεπε να είμαστε εκεί.

 

Αισθανόσασταν άνετα όταν οι Moody Blues συνόδευσαν τον Tom Jones στο τραγούδι “It’s a Hung Up, Baby” στην τηλεοπτική εκπομπή του το 1969;

Αυτό ήταν δική μου ιδέα. Αναρωτιόμασταν αν ο Tom Jones ταιριάζει σε ένα συγκρότημα και εμείς απλά συνοδεύσαμε τον Tom στα φωνητικά. Το πράγμα είναι ότι ο Tom έχει μια τόσο δυνατή φωνή -απίστευτη – και σκεφτόμασταν με ποιο τρόπο αυτό θα δουλέψει. Έτσι, είπα απλά: «Γιατί δεν γινόμαστε το συγκρότημα που θα τον συνοδεύει και να κάνουμε τα δεύτερα φωνητικά;» , το οποίο ήταν υπέροχο και ήταν αυτό που κάναμε.

 

Το 1983, ο Stevie Ray Vaughan άνοιξε 17 συναυλίες για τους Moody Blues στη Βόρεια Αμερική. Θυμάστε εκείνη την περιοδεία;

Όχι δεν μπορώ, για να είμαι ειλικρινής. Το πράγμα είναι ότι έκανα τόσες πολλές περιοδείες που όλες αρχίζουν να συγχωνεύονται σε μία.

 

ray12Πώς συνέβη να παίξετε στα τραγούδια των Beatles “I Am the Walrus” και “The Fool on the Hill”;

O Mike (σ.σ.: Pinder -πλήκτρα, mellotron) και εγώ -ανέφερα ότι ήμασταν πολύ φίλοι με τους Beatles- πήγαμε στο Abbey Road, το studio όπου ηχογραφούσαν και κάναμε το “The Fool on the Hill” και το “I Am the Walrus”. Και ήταν μία από τις προτάσεις μου το να βάλουμε φυσαρμόνικες στο “The Fool on the Hill”, επειδή έπαιζα επίσης φυσαρμόνικα όταν ήμουν νέος. Είχαν αφθονία από φυσαρμόνικες –μεγάλες μπάσες, μεγάλες μακριές και ούτω καθεξής. Ήταν ο George (Harrison), ο John (Lennon), ο Mike και εγώ, όλοι αρπάξαμε μια φυσαρμόνικα και κάναμε το (σ.σ: μιμείται τον ήχο) “won-won-woon”. Και αυτό δούλεψε! Ο Paul ήταν στην κονσόλα στο control room. Ο George Martin (σ.σ: παραγωγός των Beatles) δεν ήταν εκεί εκείνη τη στιγμή.

 

Εντυπωσιαστήκατε όταν οι Beatles σας έπαιξαν το “Sgt. Pepper’s” album πριν από την κυκλοφορία του;

Ω, εντυπωσιαστήκαμε! Πρώτα απ’ όλα, ακούσαμε το “Rubber Soul” (1965) και μας έδειξαν τη φωτογραφία από το “Rubber Soul”, όταν ο φωτογράφος τους Bob Freeman την τύπωσε, και είπαν: «Αυτή θα χρησιμοποιήσουμε». Ο Brian Epstein (σ.σ: manager των Beatles) μας μανάτζαρε για αρκετό καιρό. Ήταν καλός άνθρωπος, ένας τζέντλεμαν. Δεν υπάρχει τίποτα κακό να πω για τον Brian. Οι Beatles πάντα ζητούσαν τη γνώμη μας, και εμείς κάναμε το ίδιο με αυτούς. Δεν υπήρχαν πισώπλατα μαχαιρώματα ή ο,τιδήποτε τέτοιο εκείνη την εποχή. Θαυμάζαμε πάντα οτιδήποτε δημιουργικό παραγόταν. Τους άρεσε το “Days of Future Passed” και μας άρεσε το “Sgt. Pepper’s”, μας άρεσε το “Tommy”. Εκείνη την εποχή, υπήρχε πολλή δημιουργικότητα.

 

Τα πηγαίνατε καλά με τον Brian Epstein, όταν ήταν manager των Moody Blues;

Ω, ναι! Ο Brian ήταν εντάξει. Το πράγμα ήταν ότι ο Brian ήταν ομοφυλόφιλος, κάτι που δεν θα’πρεπε να είσαι εκείνη την εποχή. Ήταν ερωτευμένος με έναν ταυρομάχο, έναν Ισπανό ματαντόρ και έτσι ξόδευε όλο και λιγότερο χρόνο μανατζάροντας συγκροτήματα και όλο και περισσότερο χρόνο με τον φίλο του. Είχαμε συμβόλαιο μαζί του την εποχή που έπρεπε να έχουμε περισσότερη δουλειά. Μας έδωσε το συμβόλαιο πίσω, μας ευχήθηκε καλή τύχη και δεν υπήρχαν πισώπλατα μαχαιρώματα. Θέλαμε να φύγουμε και ο ίδιος θα μπορούσε να συνεχίσει να μας έχει να δουλεύουμε γι’ αυτόν. Ήταν ένας κύριος στο όλο ζήτημα. Δεν υπάρχει τίποτα αρνητικό να πω για τον Brian.

 

Είναι αλήθεια ότι όταν περιοδεύατε με τους The Beatles, ο John Lennon σας είπε: «Κοίτα με» και έπαιξε ένα τελείως διαφορετικό τραγούδι στην κιθάρα;

(Γέλια) Αυτό ήταν στην τελευταία περιοδεία που έκαναν. Είπαν: «Αυτό είναι γελοίο, να παίζουμε όμορφα τραγούδια και κανείς να μην ακούει μια λέξη από αυτά!», επειδή υπήρχαν πολλά ουρλιαχτά και ο John είπε: «Παρακολούθησε αυτό». Το συγκρότημα ανακοινώθηκε, υπήρχε γέλιο και έπαιξε κάτι εντελώς διαφορετικό. Και δεν μπορούσες να το ακούσεις! Δεν μπορούσες να το ακούσεις το αναθεματισμένο!

 

ray5Πιστεύετε ότι η δημοφιλής μουσική που γράφτηκε στη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 είναι πολύ καλύτερη από τη σημερινή μουσική;

Έτσι νομίζω. Νομίζω ότι υπήρχε περισσότερη δημιουργικότητα τότε απ’ ό,τι υπάρχει τώρα. Ένα σημαντικό πράγμα που νομίζω ότι είναι διαφορετικό τώρα είναι ότι τα νέα συγκροτήματα δεν έχουν καμία μαθητεία. Ξεκινήσαμε να παίζουμε σε clubs της νεολαίας, σε pubs, πολύ πριν πάμε σε θέατρα και αν δεν το κάνεις αυτό, δεν μπορείς να το μάθεις. Υπάρχουν συγκροτήματα στα οποία βάζουν χρήματα και είναι σαν τελειωμένοι αναπτήρες. Τους πετάνε, όταν δεν τους φέρνουν πλέον χρήματα. Γι’αυτό υπάρχουν τώρα τόσο πολλά one hit wonders.

 

Είχατε γνωρίσει ποτέ τον Jimi Hendrix;

Ω,ναι! Τον γνώρισα όταν ο Chas Chandler τον έφερε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Chas ήταν ο μπασίστας των Animals. Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε σε ένα club που ονομαζόταν The Scotch of St. James και ο Chas έφερε τον Jimi εκεί. Ο Jimi Hendrix ανέβηκε στη σκηνή και όλοι συνήθιζαν να πηγαίνουν σε αυτά τα μέρη, ήταν όλα τα συγκροτήματα, οι τραγουδιστές και οι μουσικοί που σύχναζαν στα clubs: ο Eric Clapton, ο Jimi Hendrix, οι μισοί από τους Stones, οι μισοί από τους Beatles, ο Pete Townshend…

 

Πόσο συναισθηματικό ήταν το να παίξετε ξανά με τον John Lodge (Moody Blues -μπάσο) στο περσινό του album “10,000 Light Years Ago”;

Ήταν ο John που μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι είχε γράψει ένα τραγούδι για τον εγγονό του (σ.σ: το “Simply Magic”) και με ρώτησε αν ήθελα να παίξω μερικά φλάουτα σε αυτό το τραγούδι. Αυτό ήταν εντάξει. Γνωρίζω τον John από τότε που ήμουν 15 και αυτός ήταν 14. Δεν έχω δουλέψει με τον John για χρόνια, αλλά όταν πήγαμε στο studio, ήταν σαν να ήμασταν εκεί χθες. Ο John τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα. Έπαιξα το μπάσο φλάουτο και το αυλακωτό φλάουτο. Ο John είπε ότι ήταν μια χαρά. Το κάναμε όλο σε ένα απόγευμα. Ήταν μια σπουδαία στιγμή. Ήταν πραγματικά, πραγματικά ευχάριστο.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Ray Thomas για τον χρόνο του.

Official Ray Thomas website: www.raythomas.me

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry