HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Mάρτιος 2016. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό jazz μπασίστα: τον Miroslav Vitous. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος των Weather Report. Έχει μια πολύ επιτυχημένη solo καριέρα από το 1969 και έχει παίξει επίσης με τους Miles Davis, John McLaughlin , Chick Corea, Larry Coryell , Jack DeJohnette, Jan Hammer και πολλούς άλλους. Το τελευταίο του album “Remembering Weather Report” κυκλοφόρησε το 2009. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

miroslavvitous2Ποια είναι τα τρέχοντα projects με τα οποία ασχολείστε;

Αυτή τη στιγμή, γράφω μια συμφωνία. Δουλεύω με πολλούς ανθρώπους. Κυκλοφόρησα ένα album με τίτλο “Wings” με τον Πολωνό σαξοφωνίστα, Adam Pierończyk. Κάνω πράγματα στην Τσεχία και φυσικά συνεχίζω την καριέρα μου εκτός Τσεχίας παίζοντας με ντουέτα, τρίος, κουαρτέτα, κουιντέτα. Έχω μια συναυλία που γίνεται τον Ιούνιο για τους European Legends. Υπάρχει μια οργάνωση η οποία αποφάσισε για τους μουσικούς που αξίζουν να ονομάζονται «θρύλοι». Έτσι, έχουν αποφασίσει ότι ο Miroslav Vitous είναι ένας θρύλος της ευρωπαϊκής τζαζ, λόγω αυτών που έχω καταφέρει στη ζωή μου. Αυτό λαμβάνει χώρα στο Gütersloh, κοντά στο Ανόβερο της Γερμανίας στις 25 Ιουνίου. Είναι μεγάλη υπόθεση. Θα κάνουν ένα βιβλίο και ένα CD για αυτό. Νομίζω ότι η τηλεόραση θα καλύψει τη συναυλία. Υπάρχουν πολλά projects. Υπάρχει ένα κουιντέτο με το οποίο παίζω. Και φυσικά έχω κι άλλα projects σε εξέλιξη όσο συνεχίζω.

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε το μουσικό σας όραμα σας στο “Remembering Weather Report” (2009) solo album;

Η βασική ιδέα των Weather Report, όταν ήμουν στην μπάντα, ήταν ότι ο ρόλος του μπάσου ήταν να κάνει τους άλλους μουσικούς να επικοινωνούν απευθείας. Επειδή δεν έπαιζα το ρόλο του μπάσου σαν να έπαιζα drums, «μπουμ-μπουμ-μπουμ-μπουμ», ξέρεις. Έπαιζα μοτίβα που αντιμετώπιζε ο Wayne Shorter (σαξόφωνο) και ο Joe Zawinul (πλήκτρα) και έπρεπε να ξεκινήσουν μια συζήτηση. Αυτή ήταν η αρχική ιδέα των Weather Report. Φαίνεται ότι απέρριψαν αυτή την ιδέα για κάποιά εμπορική ή οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση αφού έφυγα από τους Weather Report. Έτσι τώρα, σε αυτό το album, το “Remembering Weather Report” έκανα συνθέσεις οι οποίες δεν είναι ακριβώς Weather Report, αλλά μερικές από αυτές είναι. Νομίζω ότι το “Nefertiti” είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα εκτέλεσης αυτού του τραγουδιού. Έτσι, αυτό έκανα στο “Remembering…” και αυτή δεν είναι βασικά η αιτία, αλλά είναι ο τρόπος που ήταν. Συνεπώς, υπάρχει ένα album που βγαίνει, το “Music of Weather Report” από την ECM, μόλις σε δύο μήνες από τώρα. Είναι ένα album μου με ένα κουιντέτο, το οποίο στην πραγματικότητα παίζει τη μουσική των Weather Report, συμπεριλαμβανομένων των “Birdland” και “Pinocchio”, τα τραγούδια μου από την Weather Report περίοδο και άλλα πράγματα. Εκθέτει περαιτέρω την ελευθερία της έκφρασης. «Η ελευθερία των μουσικών» θα ήταν μια καλύτερη περιγραφή. Δεν είναι ένα «τουν-τουν-τουν-τουν» πράγμα. Η μουσική ζει και κινείται με τους τρόπους που απαιτούν τα μοτίβα. Ακριβώς ό,τι η μουσική θέλει να κάνει. Αυτό είναι αυτό που κάνουν. Αλλά αυτό δεν ήταν το ζήτημα όταν οι Weather Report έγραψαν αυτά τα τραγούδια (σ.σ: μετά την αποχώρησή του). Είχαν μεγάλες μουσικές δυνατότητες, αλλά δεν έδειξαν αυτές τις δυνατότητες. Κινήθηκαν σε έναν εμπορικό δρόμο. Αν ακούσεις το “Birdland” σε δύο ή τρεις μήνες, όταν κυκλοφορήσει το album, θα καταλάβεις τι λέω.

 

Γιατί αποφασίσατε να χρησιμοποιήσετε διαφορετικά line-ups στα “Universal Syncopations” (2003) και “Universal Syncopations ΙΙ” (2007) albums;

Επειδή κάθε album έχει ό,τι χρειάζεται. Το “Universal Syncopations”, το αρχικό, με τους Jack DeJohnette, Chick Corea, Jan Garbarek και John McLaughlin οδηγεί σε άλλον δρόμο. Ήταν περισσότερο σαν καλεσμένοι μου στις ιδέες που είχα. Το “Universal Syncopations ΙΙ” είναι η ορχηστρική εκδοχή του οράματός μου για τη μουσική που έπαιζα εκείνη την εποχή. Είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα. Υπήρχε ένας λόγος για να κάνω κάτι με την ορχήστρα, επειδή δεν ήταν αρκετό να το κάνω με μια μπάντα.

 

Είστε περήφανος για το ότι το “Infinite Search” (1969) θεωρείται ένα κλασσικό album;

Ναι, πάρα πολύ. Είναι ένα κλασσικό άλμπουμ που φέρνει την ποιότητα της ευρωπαϊκής μουσικής στην αμερικανική jazz με τον καλύτερο τρόπο.

 

miroslavvitous3Περάσατε πολλά χρόνια δουλεύοντας πάνω στο Miroslav Vitous Symphonic Samples. Ήταν μια δύσκολη διαδικασία να το κάνετε αυτό;

Ναι ήταν, γιατί χρειάστηκαν σχεδόν 15 χρόνια. Είναι πλέον ολοκληρωμένο. Τώρα έχω μια ωραία ορχήστρα στο σπίτι κάτω από τα δάχτυλά μου. Τώρα, γράφω μια συμφωνία. Αυτός είναι ο λόγος που το έκανα όλο αυτό για περίπου 15 χρόνια. Τώρα, μπορώ να έχω μια ολόκληρη ορχήστρα να παίζει τη μουσική που μου έρχεται. Την οποία ακούω και μπορώ να παίξω, όπως μου έρχεται. Δεν πρέπει να τη γράψω με μολύβι. Για μένα, πρέπει να την ακούσω όπως έρχεται. Αν δεν το κάνεις, δεν έρχεται. Με το μολύβι, δεν έρχεται. Απλά γράφεις κάτι με μολύβι. Απλά γράφεις νότες με μολύβι, ξέρεις τι εννοώ. Το μολύβι δεν είναι αρκετό για να προβάλλεις τη μουσική, εκτός κι αν έχεις μια ιδιοφυΐα σαν τον Μότσαρτ. Δεν είναι δυνατό να το κάνεις αυτό.

 

Πώς συνέβη να παίξετε με τον Miles Davis στο Village Gate της Νέας Υόρκης το 1967;

Αυτό συνέβη με αυτόν τον τρόπο: Ήμουν στο Σικάγο στο London House club με τους Clark Terry Quintet, όταν ο Miles ήρθε στο Σικάγο για να παίξει σε ένα festival στο Opera House το ίδιο βράδυ. Όλη η μπάντα μετά τη συναυλία ήρθε στο club στο Σικάγο, το οποίο ονομαζόταν London House. Ήταν ένα club της πολύ υψηλής κοινωνίας, πολύ υψηλού επιπέδου. Και ο Miles ήρθε σε αυτό το club, εκείνο το βράδυ και με ρώτησε αν θα ήθελα να παίξω μαζί του. Αυτός είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος που συνέβη. Το ενδιαφέρον είναι ότι την επόμενη νύχτα το ίδιο πράγμα συνέβη και με τον Herbie Mann. Ο Herbie Mann ήρθε στο London House και ήρθε σε μένα μετά τη συναυλία και είπε: «Θα σ’ ενδιέφερε να ενταχθείς στην μπάντα μου;» και είπα: «Ναι». Έτσι, ήταν σαν δύο θαυματουργές ημέρες. Σε δύο μέρες τα πάντα ανοίξαν διάπλατα στην καριέρα μου και στα πάντα. Ήταν δύο θαυματουργές ημέρες.

 

Ο Herbie Hancock (πιανίστας των Miles Davis Quintet) αργότερα σας είπε ότι η μπάντα ήταν εξαιρετικά δημιουργική εκείνη την εβδομάδα. Αισθανόσασταν το ίδιο;

Λοιπόν, να σου πω την αλήθεια δεν ήξερα, γιατί δεν ήξερα πώς έπαιζαν πριν από μένα και μετά από μένα. Αλλά έμαθα μέσω του Herbie ότι ήμουν μέρος αυτής της δημιουργικής διαδικασίας. Ναι, νομίζω ότι ο Miles Davis το γράφει στην αυτοβιογραφία του.

 

Πιστεύεται ότι το “Live in Tokyo” (1972) είναι το καλύτερο παράδειγμα για το τι ήταν οι Weather Report;

Εκείνη την εποχή, πιθανόν ναι.

 

miroslavvitous4Γιατί αποφασίσατε να φύγετε από τους Weather Report το 1972;

Υπήρχε μια διαφωνία που έχει να κάνει με την ίδια τη μουσική. Το νούμερο ένα πράγμα ήταν ότι ο Joe Zawinul ήθελε να πάει σε έναν εμπορικό δρόμο. Ήθελε να πάει προς την μαύρη funk μουσική και εγώ δεν γεννήθηκα για αυτό. Γεννήθηκα για άλλα πράγματα. Η διαφωνία ήταν πολύ μεγάλη. Επίσης, υπήρχε ένα πρόβλημα, διότι το ταλέντο μου εκεί την εποχή πήγαινε τόσο μπροστά, που ήταν πολύ δύσκολο το παίξιμο του μπάσου μου να να ταιριάξει σε μία μπάντα. Αν ακούσεις προσεκτικά τις ηχογραφήσεις και τη μουσική που συνέβη εκείνη τη χρονική στιγμή, θα παρατηρήσεις ότι το μπάσο δίνει την κατεύθυνση που να πάει η μουσική. Επειδή το μπάσο απαιτεί κάποια έκφραση από τα άλλα όργανα. Δεν παίζει το ρόλο του μπάσου. Έτσι, νομίζω ότι δεν άρεσε αυτό πολύ στον Joe Zawinul, γιατί ήθελε να είναι αυτός η κύρια δύναμη που θα αποφασίσει που θα πάει το κάθε όργανο. Ήθελε μια εμπορική κατεύθυνση για το συγκρότημα, ώστε να είναι πιο επιτυχημένο εμπορικά και επίσης οικονομικά. Και αυτό ακριβώς συνέβη. Έτσι, αυτός είναι ο λόγος που χώρισαμε σε εκείνο το σημείο.

 

Πόσο σημαντική ήταν η «Ώρα της Jazz» του Willis Conover στο Radio Free Europe για σας ως νέος μουσικός;

Ήταν πάρα πολύ σημαντική όχι μόνο για μένα, αλλά και για άλλους μουσικούς στην Ευρώπη. Είμαι σίγουρος. Ήταν πάρα πολύ, πάρα πολύ σημαντική.

 

Υπάρχει ακόμα χώρος για πειραματισμό στην jazz μουσική;

Λοιπόν, θα το θέσω έτσι: Η jazz μουσική όπως την αποκαλούμε, η οποία είναι bebop, post-bop και σύγχρονη jazz, έχει τελειώσει. Μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να παίξουν σύγχρονη jazz, ethnic και world μουσική, αλλά δεν ξέρουν τι παίζουν. Δεν έχουν τη βάση για αυτή. Δεν έχουν την μουσική προσωπικότητα, θα έλεγα. Οι άνθρωποι με τους οποίους έχω παίξει, όπως οι Herbie Hancock και Wayne Shorter είναι μουσικά μνημεία. Δεν ήταν απλά παίχτες, ήταν μουσικές προσωπικότητες. Ήταν πολύ-πολύ περισσότερα. Δεν έπαιζαν μόνο το σαξόφωνο ή οτιδήποτε άλλο. Ήταν μουσικά μνημεία, λόγω αυτών που έχουν επιτύχει και έχουν πει. Ήταν γίγαντες της μουσικής. Αλλά τώρα έχεις ανθρώπους που προσπαθούν να παίξουν bebop, jazz ή ο,τιδήποτε άλλο οι οποίοι δεν είναι μουσικοί γίγαντες. Απλώς μιλάνε για κάτι και προσπαθήσουν να κάνουν κάτι. Αλλά για να απαντήσω στην ερώτησή σου, η jazz έχει πεθάνει, έχει τελειώσει.

 

Γιατί πιστεύετε ότι η disco κατέστρεψε τα πάντα;

Είναι θέμα business, διότι όλες οι δισκογραφικές εταιρείες έψαχναν για πωλήσεις. Δεν έψαχναν για καλλιτεχνική αξία ή καλλιτεχνική συνεισφορά. Έψαχναν για πωλήσεις. Έχω δει ότι πολλοί μουσικοί έχουν πράγματι εξαφανιστεί εντελώς μετά από αυτή την περίοδο της disco.

 

miroslavvitous7Αισθάνεστε τυχερός που παίξατε με τόσους πολλούς σπουδαίους μουσικούς;

Ναι, αισθάνομαι πολύ τυχερός. Ήρθα στην Αμερική σε ένα χωροχρόνο που είχα την ευκαιρία να παίξω με όλους αυτούς τους μουσικούς. Δεν υπάρχει άλλος μουσικός που να ήρθε από την Ευρώπη και να έπαιξε με όλους αυτούς τους μουσικούς. Έπαιξα με τους Herbie Mann, Blue Mitchell, Lee Morgan… Δεν μπορώ να σου πω με πόσους μουσικούς έχω παίξει στην Αμερική. Μπορώ να σου πω πως φέρνω τη γνώση της αμερικανικής jazz μουσικής στο μέλλον, διότι έζησα και έπαιξα την jazz. Τους γνώρισα, τους αγάπησα και με αγάπησαν. Ήταν τέλεια.

 

Τόσο ο John McLaughlin όσο και ο Larry Coryell έπαιξαν με τον Jimi Hendrix. Γνωρίσατε ποτέ τον Jimi;

Όχι, δεν τον γνώρισα.

 

Σας άρεσε ο Jaco Pastorius ως μπασίστας;

Ναι. Όχι μόνο ως μπασίστας, αλλά και ως μουσικός και οραματιστής της μουσικής. Νομίζω ότι ήταν ένας φανταστικός μουσικός. Τον γνώρισα στο Βερολίνο σε ένα jazz festival και είχαμε μια θαυμάσια συνομιλία. Τότε ήταν που τον γνώρισα και δεν τον είδα μετά. Έχω ακούσει από τους φίλους του μουσικούς ότι ήμουν το είδωλό του. Αυτό που προσπαθούσε να κάνει στο ηλεκτρικό μπάσο είναι αυτό που παίζω στην πραγματικότητα στο ακουστικό μπάσο.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Miroslav Vitous για τον χρόνο του.

Official Miroslav Vitous website: http://www.miroslavvitous.com

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry