HIT CHANNEL ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Σεπτέμβριος 2015. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό κιθαρίστα: τον Larry Coryell. Είναι περισσότερο γνωστός ως πρωτοπόρος της jazz fusion και έχει διατελέσει μέλος των The Free Spirits και The Eleventh House. Επίσης, έχει παίξει με τους Charles Mingus, Jimi Hendrix, Gary Burton, John McLaughlin , Billy Cobham  , Paco De Lucia, Chick Corea, Chico Hamilton, Chet Baker, Steve Marcus, Steve Khan, Alphonse Mouzon, Lenny White και πολλούς άλλους. Μόλις κυκλοφόρησε το “Aurora Coryellis”, ένα τριπλό CD με ζωντανές ηχογραφήσεις. Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε ο Larry:

 

larry2Είστε ικανοποιημένος με την ποιότητα του live υλικού που περιέχεται στο
“Aurora Coryellis” box-set;

Ναι, είμαι. Δεν είναι μια κανονική επαγγελματική ηχογράφηση που έχει studio ποιότητα. Αυτές οι ηχογραφήσεις πάρθηκαν από ζωντανές εμφανίσεις. Δεν είναι πάντα τόσο καθαρός και γυαλισμένος ο ήχος όπως είναι σε ένα studio ηχογράφησης, αλλά ένιωσα ότι η μουσική –επειδή παίχτηκε μπροστά σε κόσμο- είχε περισσότερη ζωή μέσα της. Έτσι, φαίνεται να πηγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση.

 

Θα παίξετε δύο συναυλίες στο Δουβλίνο και το Μπέλφαστ σε λίγες ημέρες. Τι θα πρέπει να περιμένουν οι οπαδοί από αυτές τις συναυλίες;

Ένα show θα είναι με κανονικό trio όπως η trio σύνθεση που έχουμε συμπεριλάβει στο “Aurora Coryellis”, το trio με τον Paul Wertico (τύμπανα) και τον Jeff Chambers (μπάσο). Αυτό θα είναι το ένα set. Αυτό είναι στο Δουβλίνο (σ.σ: 13 Σεπτεμβρίου). Στο Μπέλφαστ (σ.σ: 16 Σεπτεμβρίου), πρόκειται να παίξουμε ένα tribute στην εκλιπούσα Emily Remler, την κιθαρίστρια με την οποία είχα μια συνεργασία το 1985. Έχουμε ένα ειδικό μουσικό πρόγραμμα με πρωτότυπες συνθέσεις για δύο κιθάρες και υπάρχει ένας νεαρός που πρόκειται να παίξει μαζί μου: Το όνομά του είναι Peter Moc και είναι από την Τσεχία, αλλά ζει στην Ιρλανδία εδώ και μερικά χρόνια και πρόκειται να ξαναδημιουργήσουμε μερικά από τα κιθαριστικά ντουέτα που έκανα με την Emily Remler.

 

Είστε αναμεμιγμένος σε άλλα projects;

Έγραψα μια όπερα το 2010 και παρουσιάστηκε στο τέλος του 2014 και επίσης το Μάιο του 2015, φέτος. Τώρα, γράφω μια άλλη όπερα. Και οι δύο όπερες βασίζονται σε βιβλία του Λέοντος Τολστόι.

 

Είστε περήφανος που το “Spaces” (1970) θεωρείται ένα κλασσικό album;

Ναι, έχω μεγάλη ευγνωμοσύνη για αυτό το album. Δεν είχα ιδέα ότι αυτός ο δίσκος θα ήταν τόσο διάσημος και τόσο σημαντικός. Είμαι πολύ ευγνώμων.

 

larry4Οι Free Spirits έπαιζαν jazz fusion χρόνια πριν το “Bitches Brew” (1970) album του Miles Davis. Είχατε συνειδητοποιήσει τότε ότι η μουσική των Free Spirits ήταν τόσο επαναστατική;

Δεν το είχα συνειδητοποιήσει εκείνη την εποχή, αλλά τώρα, όταν κοιτάζω πίσω, με την αντίληψη των τόσων χρόνων, οφείλω να συμφωνήσω μαζί σου. Η μουσική ήταν σίγουρα επαναστατική. Συμφωνω απολύτως μαζι σου.

 

Πόσο σημαντικός είναι ο αυτοσχεδιασμός για εσάς;

Πολύ σημαντικός. Ο αυτοσχεδιασμός για μένα είναι αυθόρμητη σύνθεση. Όταν αυτοσχεδιάζεις στο χώρο της jazz, θα πρέπει να πάρεις πολλά ρίσκα και να έχεις πίστη ότι θα είσαι σε θέση να αυτοσχεδιάσεις επιδέξια κάτι που θα έχει νόημα και λόγο ύπαρξης.

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από τη συναυλία που δώσατε στο Royal Albert Hall με τον John McLaughlin και τον Paco De Lucia το 1979;

Ναι. Αυτή ήταν μια πολύ ωραία συναυλία. Είμαι ιδιαίτερα περήφανος γι’αυτή τη συναυλία, ακόμη περισσότερο σήμερα, γιατί έχουμε χάσει τον Paco. Ο Paco δεν είναι πια μαζί μας. Δεν έχω δει τον John εδώ και πολύ καιρό, αλλά ελπίζω να τον συναντήσω και ίσως μπορούμε να παίξουμε μαζί.

 

Θυμάστε τη σπουδαία συναυλία που παίξατε στο Anderson Theater της Νέας Υόρκης το 1972 ανοίγοντας για τους Captain Beefheart & The Magic Band;

Ναι, το θυμάμαι (γέλια)! Πώς το έμαθες εσύ αυτό;

 

Υπάρχει μια σελίδα για αυτή τη συναυλία στο διαδίκτυο! Αρχικά, βρήκα μια αφίσα της συγκεκριμένης συναυλίας. Ο κιθαρίστας των Captain Beefheart δήλωσε ότι τους είπατε: «Γεια σας παιδιά από τους Beefheart, πώς πάει; Ας βγούμε να παίξουμε κάποια μουσική».

Ουάου!! Αυτή ήταν η ιστορία! Ακριβώς! Ακριβώς! Ήταν φανταστικά, ιδιαίτερα η δουλειά που έκανε ο Steve Marcus στο σαξόφωνο εκείνο το βράδυ.

 

larry3Πόσο συναισθηματικό ήταν το να γράψετε την αυτοβιογραφία σας “Improvising: My Life in Music”, που δημοσιεύθηκε το 2007;

Ήταν πολύ συναισθηματικό, αλλά έπρεπε να γίνει και προσπάθησα να είμαι ειλικρινής και να πω την αλήθεια και όχι να κάνω τον εαυτό μου να φαίνεται ξεχωριστός. Όταν έγραψα αυτό το βιβλίο, ήθελα μόνο οι άνθρωποι που θα το διαβάσουν να καταλάβουν τι συμβαίνει στην καρδιά και το μυαλό ενός μουσικού της jazz και όλα τα πράγματα που βίωνε για χάρη της μουσικής. Πάντα για χάρη της μουσικής.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία για σας το για να παίξετε στο “Three or Four Shades of Blues” album του Charles Mingus το 1977;

Ναι, αυτό ήταν ένα από τα highlights της ζωής μου. Όταν ερχόμουν στη Νέα Υόρκη, επιθυμούσα θερμά να έχω κατά κάποιο τρόπο μια σύνδεση με τον Charles Mingus και ήμουν σε θέση να το κάνω αυτό όταν έμαθα για αυτή την ηχογράφηση. Αρχικά, δεν είχα επιλεγεί για να είμαι σε αυτό το δίσκο. Αλλά μίλησα με την Atlantic Records και τους είπα: «Θα πρέπει να με αφήσετε να παίξω σ’αυτό το δίσκο. Αγαπώ τόσο πολύ τον Charles Mingus και θέλω να δείξω τον σεβασμό μου σ’ αυτόν και να παίξω με την καρδιά μου γι’ αυτόν».

 

Ποιες είναι οι επιρροές σας ως κιθαρίστας;

Wes Montgomery, Tal Farlow, Charles Smith, B.B. King και Jimi Hendrix.

 

Tη δεκαετία του ‘60 ακούγατε τους Beatles. Πόσο έχει επηρεάσει η δημοφιλής μουσική τον τρόπο παιξίματός σας;

Πολλά από τα standards που οι jazz μουσικοί έχουν παίξει όλα αυτά τα χρόνια ήταν αρχικά δημοφιλής μουσική που έγινε για παραστάσεις του Broadway ή ίσως για ταινίες. Πράγματα όπως το “All the Things You Are” (1939), το “All of Me” (1931) και το “Laura” (1945). Οι Beatles ήταν η έκδοση της δημοφιλούς μουσικής της δικής μας γενιάς και ακριβώς όπως οι προαναφερθείσες συνθέσεις, πολλές από τις φόρμες των συνθέσεων των Beatles είναι πολύ καλές για αυτοσχεδιασμό. Ειδικά το “Yesterday”, το “She’s Leaving Home” και αυτό που έγραψε ο George Harrison, το “Something”. Επέλεξα κάτι τέτοιο, επειδή έχουν μια καλή φόρμα, έχουν καλές αλλαγές.

 

larry5Πώς συνέβη να παίξετε με τον Jimi Hendrix;

Συνέβη απλά από σύμπτωση, επειδή εκείνη την εποχή ζούσα στη Νέα Υόρκη, και ο Jimi είχε πρόσφατα μετακομίσει στη Νέα Υόρκη και υπήρχε ένα πολύ ανοιχτόμυαλο μουσικό club στο κέντρο του Μανχάταν, στην 46η Οδό, που λεγόταν The Scene. Όλοι οι μουσικοί που βρίσκονταν σε αυτή την πόλη, μαζεύονταν στο Scene, για να πάνε να ακούσουν την καινούργια μουσική στο κόσμο της pop και στον κόσμο της μουσικής και επίσης, να πιάσουν κουβέντα. Ήταν ένα καλό σημείο συνάντησης. Και στον Jimi Hendrix άρεσε να πηγαίνει εκεί και να τζαμάρει. Η γυναίκα μου (σ.σ: Julie) και εγώ, κάναμε πολύ παρέα με τον Jimi Hendrix εκείνη την εποχή και ήμασταν τόσο φίλοι που αυτός έπαιζε μπάσο, όταν έπαιζα κιθάρα και ήταν μια ωραία ευκαιρία.

 

Μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί τη πρώτη φορά που ακούσατε το “Sketches of Spain” album του Miles Davis πιστεύατε ότι ήταν εκτός ρυθμού;

Ναι, δεν είχα πολύ εξελιγμένο αυτί. Είχα ακούσει μόνο περιορισμένα είδη μουσικής όπως δημοφιλή μουσική που άκουγα στο ραδιόφωνο. Πραγματικά δεν καταλάβαινα σχετικά με τη χρήση chord tones που είχε ο Miles. Χρειαζόμουν κάποιον που να ήταν καλύτερος μουσικός από μένα και πιο εξοικειωμένος με τη jazz μουσική από την Ισπανία, έτσι ήθελε ο Miles να ακούγεται. Όταν γύρισα και το ξανάκουσα, έβγαζε νόημα.

 

Κάνατε μια καταπληκτική συνέντευξη με τον Stevie Ray Vaughan, το 1989. Πώς ήταν το να μιλάτε με τον Stevie για κιθαρίστες;

Ω, αυτό ήταν μια εξαιρετική εμπειρία! Φυσικά, ο Stevie ήταν εξπέρ στους κιθαρίστες, κυρίως στους blues κιθαρίστες. Ειδικά στον Hendrix και τον Albert King. Αλλά περισσότερο από αυτό, ο Stevie Ray Vaughan, βίωνε μια κατάσταση στη ζωή του, όπου ως ένα ανθρώπινο ον ανέπτυσσε μια πολύ ισχυρή πνευματικότητα. Και αυτό πραγματικά μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση. Η προσωπικότητά του και το είδος του ανθρώπου που ήταν, έδειχνε έναν σπουδαίο συνδυασμό και έναν πνευματικά ισχυρό άνθρωπο.

 

Πιστεύετε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook και το YouTube έχουν βοηθήσει νεότερους ακροατές να μάθουν για τη μουσική σας;

Ναι. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ειδικά το Youtube και το Facebook, είναι ένας καλός τρόπος για να κάνεις business. Αλλά το YouTube και το Facebook δεν κάνουν τα πάντα. Σήμερα, ειδικά για τους νεότερους μουσικούς η εποχή είναι πολύ δύσκολη για να μπουν σε μια επαγγελματική κατάσταση. Δεν μπορούν να κάνουν τα πάντα να λειτουργούν καλά επαγγελματικά. Είναι πιο δύσκολο αυτές τις ημέρες.

 

larry6Ο Tony Williams έφυγε από την Βοστώνη και μπήκε στη μπάντα του Miles Davis όταν ήταν 17 ετών. Υπάρχουν αυτών των ειδών οι ευκαιρίες σήμερα;

Πω πω, αυτή είναι μια καλή ερώτηση! Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Θα έλεγα: «Ναι». Θα ήθελα να πιστεύω ότι υπάρχουν αυτές οι ευκαιρίες ακόμη και σήμερα, γιατί η jazz μουσική είναι ακόμα jazz μουσική. Υπάρχουν τόσα εκατομμύρια και εκατομμύρια άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τη jazz για να γεμίσουν την ψυχή τους και ιδιαίτερα ένας νεαρός μουσικός μπορεί να εμφανιστεί, όπως έκανε ο Tony και μπήκε στη μπάντα του Miles. Αυτό ήταν μια πολύ μεγάλη είδηση. Αυτό ήταν ένα αναζωογονητικό πράγμα που συνέβη. Ήρθε από την Βοστώνη και έπαιξε τα drums όπως κανείς άλλος δεν είχε παίξει ποτέ στην jazz. Πάντα, οι νέοι μουσικοί μπορούν να εμφανιστούν, να συγκεντρωθούν και μπορούν να συνεχίζουν να παίζουν. Μπορούν να έρθουν, να μάθουν να παίζουν το όργανό τους και να αρχίσουν τις εμφανίσεις. Ένας από τους μαθητές μου, που είναι 18, έχει ήδη αρχίσει να το κάνει αυτό. Έχω μια άλλη μαθήτρια, η οποία είναι 22, και νομίζω ότι πρόκειται να γίνει μεγάλο αστέρι. Έχει μόλις αρχίσει να μαθαίνει το πόσο καλή είναι.

 

Πιστεύετε ότι οι συναυλίες είναι πιο σημαντικές από ό,τι τα studio albums;

Τα χρήματα που μπορείς να κερδίσεις από ένα studio album είναι προφανώς πολύ λιγότερα τώρα απ’ότι ήταν στο παρελθόν. Υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να κερδίσεις χρήματα παίζοντας ζωντανά, είτε παίζοντας σε ένα club είτε σε μια αίθουσα συναυλιών, όπου παίζεται η μουσική.

 

Έχετε απορρίψει ποτέ μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική πρόταση, επειδή ήσασταν απασχολημένος ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο;

Ω, ναι. Έπρεπε να απορρίψω μια πρόσκληση για το πρώτο Crossroads Festival που έκανε ο Eric Clapton, πριν περίπου 15 ή 20 χρόνια. Με κάλεσαν για το πρώτο-πρώτο Crossroads στο Σικάγο και είχα ήδη δεσμευτεί να παίξω στα Κανάρια Νησιά με τον John Abercrombie και τον Badi Assad και δεν ήθελα να εγκαταλείψω τους συνεργάτες μου, αλλά το έχω σκυλομετανιώσει από τότε ( γέλια)! Αυτή ήταν επίσης μια καλή ερώτηση. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν. Θα πρέπει να πάρεις μια απόφαση και ποτέ δεν ξέρεις πραγματικά αν αυτή είναι η σωστή.

 

Έχετε παίξει σχεδόν με τους πάντες. Ποιος είναι ο πιο ταλαντούχος μουσικός που έχετε δει στη ζωή σας;

Ω! Ο πρώτος που μου’ρχεται στο μυαλό; Ο πιο ταλαντούχος μουσικός που έχω δει στη ζωή μου, είναι δύο… Τρεις. Ο Chick Corea, ο Keith Jarrett, ο Herbie Hancock.

 

Είχατε παίξει ποτέ με τον Jaco Pastorius;

Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία και λυπάμαι πάρα πολύ. Ο Jaco άλλαξε την κατεύθυνση της μουσικής. Το ταλέντο του ήταν τόσο ισχυρό, τόσο ευρύ. Άλλαξε σίγουρα τον τρόπο που παίζεται το μπάσο.

 

Ελπίζω να σας συναντήσω σύντομα στην Ελλάδα.

Ευχαριστώ (σ.σ: στα ελληνικά). Είμαι βέβαιος ότι θα είμαι στη χώρα σου σύντομα. Το νιώθω.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Larry Coryell για τον χρόνο του.

Official Larry Coryell website: www.larrycoryell.net

Official Larry Coryell Facebook page: www.facebook.com/Coryell.Larry

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry