HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Σεπτέμβριος 2016. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν πολύ ταλαντούχο μουσικό: τον Joe Bouchard. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος και μπασίστας των Blue Oyster Cult. Έμεινε στο συγκρότημα για 16 χρόνια και έγραψε ή συνέγραψε κλασσικά τραγούδια όπως τα “Astronomy”, “Hot Rails to Hell” και “Nosferatu”. Τον Απρίλιο κυκλοφόρησε το τέταρτο solo album του με τίτλο “The Power of Music”, το οποίο είναι και το καλύτερό του μέχρι σήμερα. Επιπροσθέτως, συνέχιζει να παίζει με τους Blue Coupe, το συγκρότημα που σχημάτισε με τους Albert Bouchard (πρώην drummer των BOC) και Dennis Dunaway  (Alice Cooper Band -μπάσο). Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

joe2Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έχετε λάβει μέχρι τώρα από τους οπαδούς και τον Τύπο για το album “The Power of Music”;

Ναι. Πιστεύω ότι οι κριτικές ήταν πολύ καλές. Φυσικά, θα ήθελα να έχω περισσότερες κριτικές, αλλά είμαι ευτυχής που στο κόσμο άρεσε πολύ αυτό το album, είχε σπουδαία ανταπόκριση και περιέχει πολλά από τα καλύτερα τραγούδια μου. Νομίζω ότι μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έχω γράψει ποτέ είναι σε αυτό το album. Έτσι, είμαι ικανοποιημένος με την ανταπόκριση.

 

Γιατί αποφασίσατε να προσφέρετε γυαλιά 3D με το CD;

Λοιπόν, το εξώφυλλο είναι 3D. Η φίλη μου ήταν η καλλιτέχνις που έκανε το εξώφυλλο. Έκανε αυτή την 3D φωτογραφία, και είπα: «Λοιπόν, δεν ξέρω», αλλά στην πραγματικότητα η ανταπόκριση για τα γυαλιά 3D ήταν καλή. Μου αρέσει η ιδέα ότι η κιθάρα πετάγεται έξω από το εξώφυλλο προς το μέρος σου. Θα κάνουμε πιθανότατα περισσότερα πράγματα με ταινίες 3D και τρισδιάστατη τέχνη στο μέλλον. Ασχολείται πολύ με τη ζωγραφική και δουλεύει πάνω σε τρισδιάστατες ελαιογραφίες. Είναι πολύ καλή καλλιτέχνις.

 

Προσπαθήσατε να επαναδημιουργήσετε την BOC ατμόσφαιρα στο νέο σας album;

Δεν το σκέφτηκα αυτό. Πολλές κριτικές γράφουν: «Έτσι θα ‘πρεπε να είναι οι Blue Oyster Cult». Πραγματικά δεν το σκέφτομουν αυτό και απλά προσπαθούσα να δημιουργήσω τα καλύτερα τραγούδια που μπορούσα και που βρίσκονται κοντά στην προσωπικότητά μου. Είμαι κλειδωμένος μέσα στον ήχο των πρώιμων Blue Oyster Cult. Ήμουν το ένα πέμπτο του συγκροτήματος για 16 χρόνια και αυτό είναι φυσικά το στυλ μου. Είναι μεγάλη τιμή που πιστεύουν ότι ακούγεται πολύ σαν Blue Oyster Cult, αλλά δεν προσπάθησα να το κάνω αυτό επίτηδες.

 

Μ’αρέσει πραγματικά το “Dusty Old Piano”! Τι σας ενέπνευσε να γράψετε αυτό το τραγούδι;

Ω το “Dusty Old Piano”! Ήμουν σε ένα παλιό αμφιθέατρο στο σχολείο, όπου δίδασκα. Ήταν πολύ σκοτεινό και υπήρχε ένα σκονισμένο παλιό πιάνο στη γωνία. Έτσι, άρχισα να παίζω σε αυτό το πράγμα. Απλά δούλευα part time όταν το έγραψα αυτό, αλλά για αρκετό καιρό ήμουν εκπαιδευτικός πλήρης απασχόλησης στο σχολείο αυτό. Υποτίθεται ότι η σοφίτα του κτηρίου ήταν στοιχειωμένη με φαντάσματα. Έτσι, σκέφτηκα: «Πω πω, αυτό είναι τόσο cool!» Και το χέρι μου ξεκίνησε να παίζει αυτόματα πιάνο. Καθόμουν και περιμένα έναν μαθητή να έρθει και σκέφτηκα: «Πω πω, αυτό είναι υπέροχο!» Και το ηχογράφησα αυτό στο τηλέφωνό μου και το είχα για 4-5 χρόνια και δεν μπορούσα να επανέλθω σε αυτό επειδή ακουγόταν τόσο στοιχειωμένο και απόκοσμο. Έτσι, έπρεπε πραγματικά να επανέρθω και ν’ επανηχογραφήσω το αρχικό πιάνο. Χρησιμοποίησα ένα παλιό πιάνο και νομίζω ότι αυτό ακούγεται πολύ καλό και ενδιαφέρον. Είναι λίγο θλιμμένο σε σχέση με τις άλλες rock-ιές σε αυτό το album, αλλά πραγματικά με τραβάει γιατί σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που συνήθιζαν να σκέκονται γύρω από αυτό το παλιό πιάνο με την ουρά, το οποίο είναι σκονισμένο και ελαφρώς ξεκούρδιστο, και μπορείς να αισθανθείς τις γενιές των ανθρώπων που στέκονταν γύρω από αυτό το πιάνο και τραγουδούσαν μαζί την μία ή την άλλη εποχή. Έτσι, αυτό ήταν η έμπνευση για το “Dusty Old Piano”.

 

Θα περιοδεύσετε για το “The Power of Music” album;

Δουλεύω πάνω σ’αυτό. Θα ήθελα να κάνω μια εθνική περιοδεία ή ακόμα και μια διεθνή περιοδεία. Έχω προβάρει τα τραγούδια ως ντουέτο με μόνο δύο κιθάρες. Σκέφτομαι να κάνω μια πλήρη περιοδεία και πρέπει να έχω ένα πραγματικό συγκρότημα να με συνοδεύει με πλήκτρα, drummer και μπασίστα. Αλλά ναι, δουλεύω πάνω σε αυτό.

 

joe6Τον Ιούνιο παίξατε με τους Blue Oyster Cult στο BB King’s στη Νέα Υόρκη, σε μια συναυλία αφιερωμένη στον Allen Lanier (πλήκτρα, κιθάρα). Πόσο συναισθηματικό ήταν εκείνο το βράδυ;

Νομίζω ότι ήταν η καλύτερη συναυλία που έπαιξα εδώ και χρόνια. Ήταν πολύ συναισθηματική. Το πρώτο set είχε όλα τα τραγούδια που έχουν γραφτεί από τον Allen Lanier και μερικά από αυτά δεν είχαν παιχτεί ποτέ επί σκηνής. Ήμασταν πραγματικά πολύ έκπληκτοι με το πόσο καλό ήταν αυτό το set. Ήταν καταπληκτικό. Ξεκίνησα την συναυλία παίζοντας πιάνο σε ένα τραγούδι που έγραψε ο αδελφός μου (σ.σ: “Ravens”) και μετά κάναμε ένα άλλο τραγούδι που ονομάζεται “Dance the Night Away”, το οποίο ήταν πραγματικά υπέροχο. Αυτό ήταν ένα τραγούδι που έγραψε ο Allen για τους Blue Oyster Cult, αλλά ποτέ δεν ηχογραφήθηκε. Ήταν ένα bonus κομμάτι, αλλά σκεφτήκαμε ότι πραγματικά ταιριάζει εξαιρετικά και, στη συνέχεια, κλείσαμε με το τραγούδι-σήμα κατατεθέν του το οποίο είναι το “In Thee”. Οι οπαδοί το λάτρεψαν. Ο χώρος ήταν εντελώς sold-out. Δεν θα μπορούσαμε να περάσουμε καλύτερα. Ας ελπίσουμε ότι, θα υπάρξουν περισσότερες συναυλίες στο μέλλον. Δεν παίζω με τους Blue Oyster Cult σε τακτική βάση. Μερικές φορές, σε ειδικές εκδηλώσεις, όπως αυτή, σίγουρα δουλεύει καλά για τους οπαδούς και για όλους τους εμπλεκόμενους.

 

Ήσασταν λίγο νευρικός όταν οι Blue Oyster Cult έκαναν οντισιόν μπροστά στον Clive Davis, το αφεντικό της Columbia Records;

Πάμε πολλά χρόνια πίσω. Παίξαμε πέντε τραγούδια στην αίθουσα συνεδριάσεων της Columbia Records. Δεν νομίζω ότι πήγαμε καλά … και αυτό ξεκίνησε την καριέρα μας. Ήταν αρκετά εκπληκτικό. Όλοι ήμασταν πολύ νέοι και αφελείς, αλλά ευτυχώς το 1976 είχαμε μια μεγάλη επιτυχία με ένα τραγούδι που ονομάζεται “(Don’t Fear) The Reaper” και εξακολουθεί να παίζεται όλη την ώρα.

 

Σας εξέπληξε όταν είδατε τον Harry Nilsson στην αίθουσα συνεδριάσεων σε αυτή την οντισιόν;

Ω, έκανες πραγματικά βαθιά έρευνα! Ναι, μου αρέσει ο Harry Nilsson! Συνήθιζα να ακούω τις επιτυχίες του όλη την ώρα στο ραδιόφωνο. Ήμουν πολύ έκπληκτος που ήταν εκεί. Υπήρχαν περίπου επτά άνθρωποι εκεί. Ήταν πολύ ωραίος, πολύ φιλικός και υποτίθεται ότι είπε στον Clive Davis, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής της εταιρείας τότε: «Ας τους υπογράψουμε». Αυτό σίγουρα βοήθησε πολύ.

 

Πώς γράψατε το “Hot Rails to Hell” (από το “Tyranny and Mutation” -1973);

Εντάξει. Αυτό ήταν το 1972 ή ίσως το 1973. Το δεύτερο album μας κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1973, οπότε ίσως ήταν το 1972. Ήταν γραμμένο για έναν ατζέντη ο οποίος συνήθιζε να «κλείνει» συναυλίες των Blue Oyster Cult. Το όνομά του ήταν Phil King και, δυστυχώς, δολοφονήθηκε πολύ ξαφνικά. Ήταν μια κατάσταση όπου έπαιζε τζόγο και υπήρχε κάποια διαφωνία σχετικά με τα χρέη στο τζόγο. Ήμουν κοντά με τον Phil King. Μέναμε μαζί στο ίδιο σπίτι. Έτσι, είπα: «Ξέρετε, πρέπει να γράψω αυτό το τραγούδι, το “Hot Rails to Hell”». Δεν το σκεφτόμουν, αλλά ήταν ένα από εκείνα τα έντονα πράγματα που προκύπτουν και πήρε ίσως δύο ώρες για να γράψω ολόκληρο το τραγούδι. Ο τίτλος προέρχεται βασικά από τον Sandy Pearlman (σ.σ: παραγωγός, manager και στιχουργός των Blue Oyster Cult), ο οποίος είπε ότι θα έπρεπε να το πούμε “Hot Rails to Hell” και ήταν πολύ ενθουσιασμένος με αυτό την πρώτη φορά που το άκουσε. Αυτό κόλλησε και είναι ένα από τα χαρακτηριστικά τραγούδια μου και το παίξαμε στην επανένωση τον Ιούνιο με τους Blue Oyster Cult και ήταν πραγματικά καλό. Έβαλα τον άλλο κιθαρίστα, τον Richie Castellano, να τραγουδήσει την πρώτη στροφή και όλοι οι οπαδοί σκέφτηκαν: «Ω, όχι, δεν θα το τραγουδήσει» και μετά βγήκα και τραγούδησα τη δεύτερη στροφή. Αυτό ήταν πραγματικά διασκεδαστικό. Ναι, αυτό είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε για έναν φίλο μας που πέθανε τραγικά. Ήταν ένα είδος ξεχωριστού χαρακτήρα, σίγουρα όχι απλά φίλος, αλλά ήταν αρκετά τρελός για να μας «κλείσει» σε πολλά clubs. Μας άρεσε ως τύπος, μας άρεσε ως χαρακτήρας.

 

joe5Ποια είναι η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του “Astronomy”, το οποίο συγγράψατε με τον αδελφό σας, Albert (drums) και τον Sandy Pearlman.

Είχα τους στίχους που πήρα από τον Sandy, ο οποίος πάντα έψαχνε για νέα τραγούδια. Ο Sandy είχε μια στοίβα από στίχους πάνω σε ένα πιάνο όπου κάναμε πρόβες και μαζευόμασταν εκείνη την εποχή. Έτσι, διάλεξα αυτό από τη στοίβα με τα χαρτιά, το κοίταξα ίσως για λίγες ημέρες και στη συνέχεια άλλαξα μερικούς από τους στίχους όπως το “Clock strikes twelve”. Αυτός ήταν ο δεύτερος στίχος. Σκέφτηκα ότι το “Clock strikes twelve” έπρεπε να είναι ο πρώτος στίχος του τραγουδιού και έκανα μικρές αλλαγές σαν κι αυτή. Όχι πάρα πολλές. Προβάραμε στο σπίτι μας και στη συνέχεια πήγα μια βόλτα στην παραλία και σκεφτόμουν το τραγούδι “Astronomy”. Περπάτησα για 15-20 λεπτά και επέστρεψα στο σπίτι και είπα: «Το βρήκα» και είχα τη μελωδία στο κεφάλι μου και στη συνέχεια πιστεύω ότι το ηχογραφήσαμε σε κασέτα. Απλά το έπαιξα στα παιδιά και ο αδελφός μου, ο Albert είπε: «Πω πω, είναι πολύ καλό! Άσε με να δω τι μπορώ να κάνω με αυτό». Ήρθε την επόμενη μέρα με ολόκληρη την ενορχήστρωση, όλα τα συνδετικά riffs και αρχίσαμε να προβάρουμε ποιος πρέπει να το τραγουδήσει. Έτσι, το τραγούδησα εγώ, μετά το τραγούδησε ο Eric (σ.σ: Bloom -φωνητικά, κιθάρα) και μετά το τραγούδησε ο Albert. Στη συνέχεια, ο Sandy, ο manager μας είπε: «Νομίζω ότι ο Albert πρέπει να το τραγουδήσει». Ο Albert ήταν πολύ καλός στο να το τραγουδήσει. Μετά, πήγα να ηχογραφήσω αυτό το κομμάτι και στη συνέχεια, αφού πήγα στο σπίτι, την επόμενη μέρα, ο Eric το τραγούδησε. Νομίζω ότι ο Eric ήταν σπουδαίος, καλύτερος από τον Albert. Ποιός ξέρει; Όλοι καταφέρνουμε να το τραγουδήσουμε τώρα. Είναι κλασικό. Το τραγουδάω στις ακουστικές συναυλίες μου και ο Albert το τραγουδάει. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια που κάναμε ποτέ. Ηχογραφήθηκε από τους Metallica.

 

Σας αρέσει η διασκευή των Metallica στο “Astronomy”;

Την λατρεύω. Την λατρεύω. Όταν βγήκε, έλαβα την κασέτα με το ταχυδρομείο. Αυτό συνέβη πίσω στο 1998 και οδηγούσα το αυτοκίνητό μου, την έβαλα να παίξει και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ήθελα να πηδήξω πάνω-κάτω. Οδηγούσα το αυτοκίνητο και ήθελα να πηδήξω πάνω-κάτω! Δεν μπορούσα να το πιστέψω, ήταν σπουδαίο! Τέλος πάντων, τελικά μπήκα στο σπίτι και το άκουσα στο στερεοφωνικό του σπιτιού μου. Μπορούσα να ακούσω τα drums του Lars να ξεκινάνε και μου άρεσαν τα φωνητικά του James Hetfield. Προσπάθησε να μιμηθεί τον Eric Bloom, αλλά έκανε πολύ καλή δουλειά σε αυτό. Αυτό ήταν ενδιαφέρον και ήμασταν πολύ τυχεροί.

 

Ο Sandy Pearlman απεβίωσε στις 26 Ιουλίου. Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του στο συγκρότημα;

Ο ρόλος του ήταν πραγματικά σημαντικός. Αυτός πραγματικά επινόησε την ιδέα του concept. Τον σκέφτομαι πολύ. Αν δεν είχαμε συναντήσει τον Sandy, θα μπορούσαμε να έχουμε καταλήξει να είμαστε κάποιου είδους pop/soul συγκρότημα ή κάτι τέτοιο. Αλλά συνέχισε να μας βάζει να κάνουμε heavy πράγματα και ως παραγωγός πραγματικά ωθούσε τον Donald “Buck Dharma” (σ.σ: Roeser) να γίνει καλύτερος κιθαρίστας. Πάντα έλεγε: «Αυτό δεν ήταν αρκετά καλό. Καλύτερα να κάνεις ένα νέο take που να είναι καλύτερο» και ο Donald το έκανε. Αυτή ακριβώς η εκτίμηση δείχνει τη μακροζωία της μουσικής και αυτός ήταν μια σημαντική φιγούρα στη ζωή μου για 16 χρόνια.

 

Έχουν περάσει 40 χρόνια από την κυκλοφορία του “Agents of Fortune”. Είστε περήφανος για αυτό το album;

Ω! ναι! Το λατρεύω το album. Είναι ένα από τα albums που κάναμε με τον καλύτερο ήχο. Ναι, μου αρέσει αυτό το album. Αυτό που μου αρέσει σ’αυτό, είναι ότι είναι τόσο νεοϋορκέζικο. Το “This Ain’t the Summer of Love”, το “Morning Final” με το μετρό και την επιρροή του Allen Lanier στα τραγούδια του. Μοιάζει τόσο νεοϋορκέζικο. Το 1976, όλος ο κόσμος άκουγε τη μουσική της California. Νομίζω ότι ένα από τα πράγματα σχετικά με το “Agents of Fortune” είναι ότι είναι τόσο νεοϋορκέζικο. Θέλω να πω, οι Fleetwood Mac, είναι ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα και παρόλο που ξεκίνησαν στην Αγγλία, ήταν το μεγαλύτερο συγκρότημα στον κόσμο το 1976 και σίγουρα είχε καλιφορνέζικο ήχο. Ήμασταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό. Μας έκανε καλό.

 

joe8Τι αναμνήσεις έχετε από την θρυλική “Black & Blue” περιοδεία με τους Black Sabbath το 1980;

Ω καλά, ήταν η μεγαλύτερη περιοδεία της χρονιάς. Δεν ξέρω πόσο κόσμο είχαμε. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες περιοδείες. Ήταν μεγαλύτερη από τους Rolling Stones. Ήταν πραγματικά μεγάλη. Μεγάλα πλήθη κάθε βράδυ, πυροτεχνήματα… Πίστευα ότι παίξαμε πολύ καλά και ένα από τα πράγματα ήταν ότι η διάθεσή μας ήταν καλή. Σίγουρα τα πήγαμε καλύτερα από τους Black Sabbath, αν και ήταν πολύ καλοί. Θέλαμε να τους σβήσουμε από την σκηνή κάθε βράδυ αν μπορούσαμε και πιστεύω ότι σίγουρα το είχαμε στο μυαλό μας και το έδειχνε η διάθεσή μας.

 

Γιατί το DVD από αυτή την περιοδεία δεν έχει κυκλοφορήσει;

Αυτό συμβαίνει επειδή πιστεύω ότι ο Tony Iommi δεν θέλει να κυκλοφορήσει. Ίσως να μην ήταν ευχαριστημένος με την εμφάνιση των συγκροτημάτων. Δεν γνωρίζω. Ίσως κάποια μέρα αλλάξει γνώμη. Μου έχουν πει ότι είναι σίγουρα ένα προσωπικό ζήτημα. Ίσως θα κυκλοφορήσει μετά την απόσυρσή τους, η οποία θα γίνει σύντομα.

 

Ήταν μια δύσκολη απόφαση να αφήσετε τους Blue Oyster Cult το 1986;

Όχι, δεν ήταν δύσκολη για μένα. Ήμουν στο συγκρότημα για 16 χρόνια, είχα μια καινούργια οικογένεια εκείνη την εποχή και ήμουν αρκετά καμμένος από τις περιοδείες. Ένιωθα σαν να μην υπήρχε καμία πρόοδος, δεν γινόμασταν καλύτεροι καλλιτεχνικά και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό. Δεν ήξερα τι επρόκειτο να κάνω. Δεν είχα σχέδιο. Δεν είχα ένα επιχειρηματικό σχέδιο ή κάτι του στυλ: «Τι θα κάνω μετά;» Έτσι, νομίζω ότι ήταν καλή απόφαση. Υπήρξαν κάποιες δύσκολες στιγμές μετά από αυτό. Ήθελαν να επιστρέψω, αλλά είπα: «Όχι». Κοιτάζοντας πίσω στα τελευταία 30 χρόνια, νομίζω ότι έχω κάνει τη σωστή επιλογή. Έχω κάνει πολλά καταπληκτικά projects που δεν θα είχα κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Κατάφερα να πάω και να παίξω στο Ιράκ το 2010 για τους στρατιώτες. Έχω κάνει τέσσερα solo albums -και δουλεύω σε ένα άλλο solo album, και δύο albums με τους Blue Coupe. Αυτοί είναι ο Dennis Dunaway και ο αδελφός μου και θα κάνουμε κι άλλο album. Ο Alice Cooper τραγούδησε ένα από τα τραγούδια που έγραψα στο τελευταίο Blue Coupe album και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.

Έτσι, μου αρέσει η ιδέα να είμαι σε θέση να κάνω μια συναυλία και να έχω το δικό μου setlist. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος όταν παίζω στη σκηνή και νομίζω ότι γίνεται όλο και καλύτερο. Είμαι πολύ χαρούμενος με αυτή την κατάσταση. Θα ήθελα πολύ να κάνω περισσότερες guest εμφανίσεις με τους Blue Oyster Cult, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ ευχαριστημένοι με Kasim Sulton (σ.σ: Utopia -μπάσο). Νομίζω ότι έκαναν μια εξαιρετική επιλογή με αυτόν. Έχει μεγάλη καριέρα με πολλά διαφορετικά συγκροτήματα και αυτό προσθέτει πολύ. Αλλά αν με καλέσουν, ίσως θα κάνω μια guest εμφάνιση. Θα κάνουν 14 συναυλίες και επειδή έχω μόνο ένα τραγούδι, το σκέφτηκα και είπα ότι είναι πολλή δουλειά για ένα τραγούδι. Έτσι, πρότεινα να τραγουδήσει ο Richie Castellano και όλοι συμφώνησαν με αυτό. Μου αρέσει το γεγονός ότι σε άλλους ανθρώπους αρέσει να τραγουδάνε τα τραγούδια μου. Οι άλλοι άνθρωποι τα αναζωογονούν. Κάνει πολύ καιρό το τραγούδι “Hot Rails to Hell” και είναι πολύ καλός τραγουδιστής. Είναι πραγματική τιμή να έχεις ένα καλό τραγουδιστή να τραγουδάει το τραγούδι σου.

 

joe7Είστε απογοητευμένος που οι Blue Oyster Cult δεν είναι στο Rock and Roll Hall of Fame; Η Patti Smith είναι.

Όχι, όχι. Αγαπώ τους ανθρώπους του Rock and Roll Hall of Fame. Έπαιξα εκεί τέσσερις φορές. Μας φέρθηκαν σαν βασιλιάδες. Κάναμε μια μεγάλη ξενάγηση στο μουσείο. Κατόρθωσα να δω την κάπα του James Brown. Είχε μια σκηνή που έπεφτε στα γόνατά του και ο βοηθός του ερχόταν και του έριχνε μια κάπα πάνω του και αυτός την πέταγε από τη σκηνή και αυτή ήταν σπουδαία θεατρική σκηνή. Ήταν καταπληκτικό! Μόλις πετούσε την κάπα, άρπαζε το μικρόφωνο και τραγουδούσε απίστευτα! Έτσι, κατορθώσαμε να δούμε την κάπα του.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία το να παίζετε το “Roadhouse Blues” με τον Robby Krieger των Doors;

Φυσικά, μου αρέσει ο Robby. Παίξαμε τρεις ή τέσσερις φορές. Παίξαμε σε ένα club στην Καλιφόρνια και είχαμε κοινές φίλους. Είπε ότι ήθελε να παίξει μαζί μας και ήρθε και έφερε την κιθάρα του. Πίστευα ότι θα έφερνε πολύ εξοπλισμό και αυτός έφερε μόνο μια κιθάρα και ένα πετάλι Ibanez Tube Screamer. Όταν ήρθε στο μέρος που ήμουν, κάποιος είπε: «Κοίτα αυτό! Είναι του Robby Krieger!» Είπα: «Ουάου! Αυτό είναι τόσο… παλιό!» (Γέλια) Ήρθε μια-δυο φορές και τελικά το ηχογραφήσαμε για ένα album. Ήρθε και έπαιξε το “Roadhouse Blues” για το album. Έκτοτε, ήταν ειδικός προσκεκλημένος στο πρώτο album των Blue Coupe. Έπαιξε σε ένα τραγούδι μου που ονομάζεται “Angel’s Well” και είμαι υπερήφανος που το έκανε. Είναι πολύ ωραίος τύπος. Ελπίζω ότι θα παίξω και πάλι μαζί του.

 

Οι Blue Oyster Cult στις πρώτες ημέρες τους περιόδευσαν με τους The Byrds και στη συνέχεια με τους Alice Cooper. Ποια ήταν η διαφορά μεταξύ των δύο περιοδειών;

Ήταν σαν την μέρα με την νύχτα. Όταν παίξαμε με τους The Byrds, κανείς δεν ήθελε να μας ακούσει. Ήταν ένα μεγαλύτερο σε ηλικία ακροατήριο και, τότε δεν ήταν πολύ επιτυχημένοι. Στη συνέχεια, μας ζητήθηκε να ανοίξουμε τις συναυλίες για τους Alice Cooper και όταν βγήκαμε για πρώτη φορά στη σκηνή από την πρώτη νότα ο κόσμος τρελάθηκε εντελώς! Αυτό άλλαξε ολόκληρη την καριέρα μας. Αυτό ήταν υπέροχο και είμαι έκπληκτος ακόμα και τώρα που παίζω ακόμα με τον Dennis (σ.σ: Dunaway- αρχικό μπασίστα των Alice Cooper Band) 40-τόσα χρόνια αργότερα. Αυτός είναι ένας από σπουδαιότερους φίλους μου. Είναι ένας προσωπικός, πολύ καλός φίλος. Τώρα, προωθεί το βιβλίο του και θα παίξω μαζί του αυτό το Σαββατοκύριακο (σ.σ: 17-18 Σεπτεμβρίου) και επίσης το επόμενο Σαββατοκύριακο. Μας άλλαξε πραγματικά. Μας έδειξε ότι πρέπει να έχεις ένα πραγματικά καλό show, περάσαμε πραγματικά υπέροχα και δεν πρέπει να φοβάσαι να είσαι διαφορετικός. Ο Alice ήταν πολύ γενναιόδωρος μαζί μας. Εμείς κυρίως περιοδεύσαμε την άνοιξη του 1972 με τον Alice Cooper και η ανταπόκριση ήταν σπουδαία και, μετά αναπτύξαμε αισιοδοξία πάνω στη σκηνή, σκεφτόμασταν με έναν πολύ θετικό τρόπο και αυτό συνέβη λόγω του Alice.

 

joe10Στις 6 Ιουνίου του 1976, οι Blue Oyster Cult έπαιξαν στην Day on the Green συναυλία του Bill Graham με τους Jeff Beck, Mahogany Rush και Sammy Hagar. Θυμάστε αυτή τη συναυλία;

Αμυδρά, ναι. Μου άρεσε να κάνω εκείνες τις Day on the Green συναυλίες, ήταν πάντα οι καλύτερες. Δεν μπορώ να θυμηθώ αυτή την συναυλία (γέλια), αλλά θυμάμαι ότι ήταν μια σπουδαία εμπειρία. Την κάναμε την εποχή που καταφέραμε να παίζουμε σε στάδια. Κάναμε εκατοντάδες και εκατοντάδες μίλια και ήμασταν πολύ καλοί πάνω στη σκηνή. Όταν βγήκε ο ήχος, το κοινό τρελάθηκε. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες εμπειρίες στη ζωή μου. Δεν είμαι σίγουρος ότι ο Sammy Hagar ήταν ο headliner (σ.σ: οι J. Geils Band ήταν οι headliners), δεν ήταν τόσο δημοφιλής τότε. Αλλά ήταν δημοφιλής στην San Francisco Bay Area.

 

Ποια είναι τα τελευταία νέα από τους Blue Coupe;

Είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε ένα νέο album. Το πράγμα που μας εμποδίζει, είναι ότι ο Dennis Dunaway, δήλωσε ότι σχεδιάζουν μια επανένωση όλων των εν ζωή μελών του αρχικού συγκροτήματος του Alice Cooper, εκτός από τον Glen Buxton (σ.σ: κιθάρα, πέθανε το 1997) και την ηχογράφηση ενός νέου album. Το πρόγραμμα έχει αλλάξει μια-δυο φορές. Ο Dennis μου είπε χθες το βράδυ ότι θα κυκλοφορήσουν το reunion show που έκαναν σε ένα βιβλιοπωλείο στο Dallas του Texas. Ο Dennis μου είπε επίσης ότι όποτε είναι ελεύθερος, θα κάνουμε το album.

 

Πιστεύετε ότι η δημοφιλής μουσική που γράφτηκε τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 είναι πολύ καλύτερη από τη σημερινή μουσική;

Ναι. Είναι ένας διαφορετικός κόσμος σήμερα. Ίσως, αν ήμουν 12 χρονών θα έλεγα: «Δεν μου αρέσει αυτή η παλιά μουσική», αλλά η σημερινή δημοφιλής μουσική είναι τόσο δευτερογενής. Δεν αισθάνομαι ότι υπάρχει τόση πρωτοτυπία. Σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –έχω έναν λογαριασμό στο Spotify- είναι δύσκολο να βρεις ένα καλό νέο τραγούδι για να το ακούσεις κάθε μήνα, ενώ στα παλιά κλασσικά, υπάρχουν απίστευτα πράγματα. Συμφωνώ ότι η σημερινή μουσική δεν είναι τόσο καλή όσο ήταν παλιά. Στο παρελθόν, οι ακροατές ρίσκαραν με ανθρώπους που ήταν πιο καλλιτεχνικοί και ανησυχούσαν λιγότερο για το μάρκετινγκ, και έδιναν σε κάποιους πιο ριζοσπαστικούς καλλιτέχνες την ευκαιρία, που θα μπορούσαν να μην την έδιναν ποτέ.

 

joe1Θέλετε να προσθέσετε κάτι;

Ναι, θέλω να προσθέσω ότι ζούσα στην Ελλάδα. Όταν ήμουν 4 ετών, ζούσα στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας μου εργαζόταν για την αμερικανική κυβέρνηση, ήταν μέλος της Φωνής της Αμερικής, ενός ραδιοφωνικούς σταθμού. Το 1952, πετάξαμε για την Αθήνα και μείναμε στην Αθήνα για κάποιο διάστημα. Μετά πήγαμε στη Θεσσαλονίκη, που την έλεγαν «Σαλονίκη» εκείνη την εποχή. Από τότε, έχω θερμά συναισθήματα για τους ανθρώπους στην Ελλάδα. Μου αρέσει το γεγονός ότι έχουμε τόσους πολλούς οπαδούς των Blue Oyster Cult στην Ελλάδα. Θα ήθελα πολύ να ξαναπάμε εκεί. Θα ήθελα πολύ να παίξω εκεί. Για μένα, το να παίξω εκεί θα είναι η πρώτη φορά, αλλά οι Blue Oyster Cult έχουν παίξει πολλές φορές. Ή μπορεί απλά να έρθω για διακοπές κάποτε. Είναι μια όμορφη χώρα. Υπάρχουν πολλά αρχαία ερείπια. Όταν ήμουν 4 ετών, πήγα σε όλα τα αρχαία ερείπια και είδα όλα τα αγάλματα. Ήταν μια υπέροχη στιγμή. Ήμουν εκεί μόνο για περίπου 6 μήνες το 1952.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Joe Bouchard για τον χρόνο του.

Joe Bouchard Official website: www.joebouchard.com

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry