HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Σεπτέμβριος 2016. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό μουσικό: τον Ian Hunter. Είναι περισσότερο γνωστός ως τραγουδιστής των Mott the Hoople. Από το 1975 έχει μια πολύ επιτυχημένη solo καριέρα και έχει συνεργαστεί με τους Mick Ronson, Queen, Ringo Starr, Todd Rundgren, Jaco Pastorius και άλλους. Στις 16 September, οι Ian Hunter & the Rant Band κυκλοφόρησαν το “Fingers Crossed”, ένα πολύ καλό νέο album από την Proper Records. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

ian2Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έχετε μέχρι τώρα από τους οπαδούς και τον Τύπο για το “Fingers Crossed” album;

Ναι, η ανταπόκριση είναι καλή μέχρι τώρα.

 

Πόσο συναισθηματικό ήταν να γράψετε το “Dandy”, ένα τραγούδι για τον David Bowie; Οι στίχοι είναι τέλειοι.

Έγραφα ένα τραγούδι που λεγόταν “Lady”, αλλά είχα κάποια προβλήματα με τους στίχους. Ξαφνικά, ο David απεβίωσε τον Ιανουάριο. Σκεφτόμουν την λέξη “Dandy” και τελικά το “Lady” έγινε “Dandy”. Από εκείνο το σημείο δεν μου πήρε πολύ χρόνο για να το τελειώσω. Ήταν έτοιμο μέσα σε λίγες ημέρες.

 

Διαβάσατε πολύ πριν γράψετε το “Bow Street Runners”, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι αστυνομικοί του Λονδίνου;

Απλά μου άρεσε ο τίτλος. Νομίζω ότι είναι ένας καλός τίτλος και για κάποιο χρονικό διάστημα, σκεφτόμασταν να ονομάσουμε το album “Bow Street Runners”. Στη συνέχεια, έπρεπε να διαβάσω κάποια βιβλία σχετικά με τους “Bow Street Runners”. Το 18ο αιώνα, ζούσαν στο Λονδίνο 500.000 άνθρωποι, αλλά δεν υπήρχε αστυνομία.

 

Τι σας επηρέασε για να γράψετε το “Ghosts”;

Το συγκρότημά μου, η Rant Band, προσκλήθηκε να παίξει στο Sun Studio, στο Μέμφις, το Νοέμβριο του 2014. Ξέρεις, το studio του Sam Phillips… Στους τοίχους υπήρχαν φωτογραφίες του Elvis Presley, του Johnny Cash, του Carl Perkins και άλλων. Μπορούσες να αισθανθείς την παρουσία τους εκεί. Το μέρος ήταν σαν στοιχειωμένο. Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία. Αυτή ήταν η έμπνευσή μου γι’ αυτό το τραγούδι.

 

ian1Πώς σας ήρθε η ιδέα να γράψετε ένα τραγούδι για τον αρχαίο Έλληνα θεό, Μορφέα; Είναι φανταστικό τραγούδι!

Ο κιθαρίστας των Mott the Hoople, Mick Ralphs, μια μέρα άργησε στην πρόβα και όταν τον ρωτήσαμε γιατί άργησε, είπε: «Βρισκόμουν στην αγκαλιά του Μορφέα». Στη συνέχεια, τον ρωτήσαμε τι εννοούσε και μας είπε: «Κοιμόμουν». Έτσι, η ιδέα πρέρχεται από τον Mick Ralphs. Ήθελα να γράψω ένα τραγούδι για τον Μορφέα εδώ και πολύ καιρό και τελικά το έκανα τώρα.

 

Στις 30 Σεπτεμβρίου θα αρχίσετε μια περιοδεία στις ΗΠΑ. Τι πρέπει να περιμένουν οι οπαδοί από αυτή την περιοδεία;

Κάνουμε πρόβες τώρα. Αρχίζουμε την επόμενη Παρασκευή. Τον Νοέμβριο, θα είμαστε στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη. Έτσι, θα είμαστε στο δρόμο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το setlist θα είναι κατά ένα τρίτο καινούργιο υλικό, κατά ένα τρίτο τραγούδια από τη solo καριέρα μου και κατά ένα τρίτο τραγούδια των Mott the Hoople. Ελπίζουμε ότι θα περάσουμε καλά.

 

Πιστεύετε ότι όσο περνούν τα χρόνια, γίνεστε καλύτερος συνθέτης;

Σε οτιδήποτε κι αν κάνεις, γίνεσαι όλο και καλύτερος όσο περνάει ο καιρός. Όταν γράφεις τραγούδια, όσο περνάει ο καιρός, γίνεσαι καλύτερος συνθέτης. Όσον αφορά τους στίχους, είναι διαφορετικό πράγμα. Έχω γράψει στίχους για 300 τραγούδια, έτσι μερικές φορές ξεμένεις από θέματα.

 

Ευχαριστηθήκατε τις συναυλίες επανένωσης των Mott the Hoople το 2009 και το 2013;

Ναι, περάσαμε καλά και ήταν πολύ διασκεδαστικό. Στους οπαδούς άρεσε πολύ, αλλά από επιχειρηματικής πλευράς ήταν δύσκολο πράγμα.

 

ian6Σας λείπει η χημεία που είχατε επί σκηνής με τον Mick Ronson (David Bowie & Spiders from Mars -κιθαρίστας/ενορχηστρωτής);

Φυσικά, μου λείπει η χημεία που είχα επί σκηνής με τον Mick Ronson. Παίζαμε μαζί με διαλείμματα για είκοσι χρόνια. Είκοσι χρόνια είναι πολύς καιρός. Ήμασταν περισσότερο από συνεργάτες. Ήμασταν στενοί φίλοι, οι γυναίκες μας έκαναν παρέα, κλπ. Ο Mick δεν ήταν απλά ένας καλός κιθαρίστας, ήταν επίσης πολύ καλός ενορχηστρωτής.

 

Ποια ήταν η αντίδρασή σας όταν ο David Bowie σας έπαιξε το “All the Young Dudes” (1972);

Πρώτα απ’ όλα, ήμουν χαρούμενος γιατί ήμασταν οι μόνοι που άκουγαν το επόμενο hit. Δεν υπήρχε κανείς άλλος στο δωμάτιο όπου μας το έπαιξε. Το δεύτερο πράγμα ήταν ότι αναρωτιόμουν αν μπορούσα να το τραγουδήσω. Αργότερα, είδα ότι μπορούσα να το τραγουδήσω. Ξέραμε ότι θα ήταν επιτυχία. Προηγουμένως, είχαμε κυκλοφορήσει τρία singles, το BBC τα έπαιξε, αλλά δεν έγινε τίποτα. Το BBC δεν θα μας ξανάπαιζε, αλλά τώρα με το “All the Young Dudes” έπρεπε να μας παίξει.

 

Οι Queen άνοιγαν για τους Mott the Hoople το 1974 και έκαναν δεύτερα φωνητικά στο τραγούδι σας “You Nearly Did Me In” από το “All American Alien Boy” (1976) album. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για τη φιλία σας με τους Queen;

Δεν είναι μόνο οι Queen, πολλά συγκροτήματα ξεκίνησαν την καριέρας τους ανοίγοντας για τους Mott the Hoople. Ήμασταν φίλοι, ήταν πολύ ωραίοι τύποι και παραμείναμε φίλοι αφότου έγιναν διάσημοι. Ήμασταν καλοί φίλοι με τον Freddie. Δεν ήταν το άτομο που έβλεπε ο κόσμος πάνω στη σκηνή. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι πέθανε τόσο νέος. Μετά το θάνατό του, έπαιξα στην tribute συναυλία στο στάδιο Wembley.

 

Ο Jaco Pastorius ηχογράφησε μαζί σας πριν γίνει θρύλος. Τι αναμνήσεις έχετε από τον Jaco;

Γνώρισα τον Jaco μέσω του Bobby Colomby (σ.σ: Blood, Sweat & Tears -drums) πριν κάνω το “All American Alien Boy”. Ζούσε στη Νέα Υόρκη και ζούσα κοντά στο New Jersey εκείνη την εποχή. Έτσι, ζούσαμε αρκετά κοντά ο ένας στον άλλο. Πολλοί jazz μουσικοί έρχονταν για να δουν τον Jaco να παίζει, συμπεριλαμβανομένου του Joe Zawinul (Weather Report -πλήκτρα). Αργότερα, έμεινε στο σπίτι μου για περίπου δύο μήνες. Είχε «εγώ», αλλά τα πηγαίναμε καλά. Έλεγε ανέκδοτα όλη την ώρα και γελούσαμε πολύ. Ο Jaco ήταν επίσης οπαδός των Stones. Το «εγώ» του ήταν σε καλό δρόμο, τότε. Όταν πήγε στο Λος Άντζελες, το «εγώ» του πήρε τον λάθος δρόμο.

 

ian5Είναι αλήθεια ότι οι Mott the Hoople ηχογράφησαν το “Walkin’ with a Mountain” (από το “Mad Shadows” -1970) μπροστά στον Mick Jagger;

Ήμασταν στα Olympic Studios του Λονδίνου. Ήμασταν στο μικρό studio και οι Rolling Stones ήταν δίπλα στο μεγάλο studio. Ήμασταν στο studio με το ρολόι. Δεν ήμασταν επιτυχημένοι τότε, έτσι παίζαμε σε clubs για να ζήσουμε. Ο Keith (σ.σ: Richards) συνήθως απουσίαζε επειδή πήγαινε να ταΐσει το γιο του, τον Marlon. Οι Rolling Stones ήταν στο studio για μήνες χωρίς να κάνουν τίποτα πραγματικά. Για παράδειγμα, θα ήταν εκεί για τέσσερις ώρες και ο Keith θα παρέμενε για μία ώρα. Χωρίς τον Keith, τίποτα δεν δούλευε. Νομίζω, ότι ο Mick είχε μπουχτίσει με τον Keith. Ήρθε στο studio μας για να μας δει και χόρευε στο control room, γι’ αυτό ξεκίνησαμε το “Jumpin’ Jack Flash” στο τέλος. Έτσι ναι, ηχογραφήσαμε το “Walkin’ with a Mountain” μπροστά στον Mick Jagger.

 

Περάσατε καλά όταν κάνατε την “John Anderson for President” περιοδεία το 1980 με τον Mick Ronson, τον Todd Rundgren και τον Michael Shrieve (Santana -drums); Ο Todd μου είπε ότι είχε πολύ πλάκα και ότι έχετε μια πραγματικά μεγάλη αίσθηση του αγγλικού χιούμορ.

Ω, ο Todd; Ο κύριος πολυάσχολος! Έκανα την “John Anderson for President” περιοδεία με τον Todd Rundgren, τον Michael Shrieve, ο Mick Ronson κάποιες φορές ήταν, κάποιες φορές δεν ήταν. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο μπασίστας (σ.σ: ο Stephen Dees από το συγκρότημα του Shrieve, τους Novo Combo). Όλοι συμφωνήσαμε να παίζουμε στη σκηνή την μουσική που παίζαμε στο λεωφορείο. Περάσαμε καλά και γελάσαμε πολύ. Μου άρεσε πολύ να κάνω αυτή την περιοδεία.

 

Το 2001 περιοδεύσατε με τον Ringo Starr & την All-Starr Band. Πώς ήταν να είσαι στο ίδιο συγκρότημα με τον Ringo;

Εννοείς, πώς ήταν να παίζω με έναν Beatle; Μια μέρα γύρισα στο σπίτι και ο Ringo ήταν στον τηλεφωνητή μου. Ήταν παράξενο. Μου ζήτησε να κάνω αυτή την περιοδεία. Στην πραγματικότητα, μου ζητήθηκε δύο φορές. Την πρώτη φορά είπα: «Όχι», αλλά την δεύτερη φορά, είπα «ναι». Υπήρχαν άτομα όλων των ειδών σ’αυτό το συγκρότημα, και επίσης παίζαμε τα τραγούδια τους. Ήταν ενδιαφέρον. Ήταν μια καλή περιοδεία κατά το μεγαλύτερο μέρος.

 

ian3Είχατε την ευκαιρία να ενταχθείτε στο συγκρότημα του Bob Dylan όταν το έκανε ο Mick Ronson;

Ένα βράδυ, ήμουν σε ένα club και έπινα με τον Mick Ronson και ξαφνικά ήρθε ο Bob Dylan και ο Bob Neuwirth. Δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί. Ο Dylan πήρε μια ακουστική κιθάρα και μας έπαιξε όλο το “Desire” (1976) album, αλλά με κωμικό τρόπο. Γελούσε ενώ το έπαιζε. Ο Dylan θα έβγαινε σε περιοδεία. Η σύζυγος του Mick, η Suzi, αργότερα μίλησε στον Bob Neuwirth και μετά μου τηλεφώνησε και είπε: «Έλα την επόμενη Τετάρτη για πρόβες». Είπα: «Όχι, κανένας δεν μου μίλησε». Δεν ήταν κάτι επίσημο. Δεν μπορούσα να το κάνω, ήμουν απασχολημένος κάνοντας άλλα πράγματα τότε. Αυτό συνέβη πραγματικά.

 

Απογοητευτήκατε όταν η Karen Carpenter (The Carpenters- φωνητικά, drums), δήλωσε ότι οι Mott the Hoople «δεν είναι άνθρωποι»;

Όχι, γελούσα! Όλοι οι άλλοι ήταν θυμωμένοι μαζί της. Ήταν το καλύτερο πράγμα που μπορούσε να συμβεί. Είχαμε μεγάλη δημοσιότητα εξαιτίας αυτού. Είχε ωραία φωνή. Μ’άρεσε η δουλειά της με τους Carpenters.

 

Πιστεύετε ότι η κατάρρευση των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών είναι ένα είδος δικαιοσύνης για την εταιρική απληστία τους όλα αυτά τα χρόνια;

Υπάρχουν μερικοί καλοί άνθρωποι σε μεγάλες εταιρείες, αλλά οι μεγάλες εταιρείες είναι σαν κτήνη. Ζω στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή μπορώ να κάνω συμβόλαιο με μια δισκογραφική εταιρεία εδώ χωρίς να χρειάζεται να ακούσουν τη μουσική μου. Δεν παρεμβαίνουν στη μουσική μου. Ακούνε τη μουσική, όταν ο δίσκος έχει ολοκληρωθεί. Εγώ και ο Mick Ronson, πήραμε αυτή την απόφαση πριν από πολλά χρόνια. Αν είχα συμβόλαιο με μια αγγλική εταιρία, θα έπρεπε να έρθουν εδώ για να ακούσουν τη μουσική. Έτσι, μπορούν να πάνε να γαμηθούν! Γι’ αυτό ζω εδώ.

 

ian7Πιστεύετε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το YouTube και το Facebook έχουν βοηθήσει νεότερους ακροατές να μάθουν τη μουσική σας;

Οι Mott the Hoople είχαν εστίες οπαδών εδώ και εκεί, σε όλο τον κόσμο. Αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο, θα είχαμε εξαφανιστεί. Δεν θα υπήρχε επανένωση. Εξακολουθούμε να υπάρχουμε λόγω του διαδικτύου. Όλοι αυτοί οι οπαδοί συνδέονται μεταξύ τους, λόγω του Διαδικτύου. Έτσι, νομίζω ότι τα social media είναι ένα καλό πράγμα για μας.

 

Δουλεύατε για χρόνια σε εργοστάσια. Αισθάνεστε τυχερός που καταφέρατε να ζείτε ως μουσικός;

Εάν έχεις δουλέψει σε εργοστάσια, το μόνο πράγμα που σκέφτεσαι είναι ότι δεν θες να ξαναγυρίσεις στα εργοστάσια. Είναι πιο εύκολο να παίζεις μπροστά σε κόσμο από το να δουλεύεις σε εργοστάσια. Έτσι, θα πρέπει να συνεχίσεις να παίζεις, να διασκεδάζεις τον κόσμο, προκειμένου να μην επιστρέψεις στα εργοστάσια.

 

Παίξατε το “All the Young Dudes” με τον David Bowie και τον Mick Ronson στο Freddie Mercury Tribute Concert στο στάδιο Wembley το 1992. Ήταν μια συναισθηματική βραδιά για εσάς;

Ναι, ήταν συναισθηματική. Στα παρασκήνια υπήρχαν 4000 άτομα crew. Ήταν σαν μια πόλη. Ο Roger Taylor (σ.σ: drums) ήταν υπεύθυνος για τη συναυλία. Ο Brian May δεν ανακατεύτηκε πραγματικά σε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να τραγουδήσω σε green box. Υπήρχε μεγάλο πλήθος. Υπήρχαν 72.000 οπαδοί και σπουδαίοι μουσικοί επί σκηνής. Ο Roger Taylor κατάφερε να οργανώσει μια μεγάλη συναυλία. Ήταν δύσκολο πράγμα για να γίνει. Ηταν φανταστικά.

 

ian8Ο Mick Jones των The Clash ήταν τεράστιος οπαδός των Mott the Hoople. Πώς έτυχε να τον γνωρίσετε;

Ο Mick Jones και άλλοι οπαδοί ποτέ δεν πληρώσαν εισιτήριο για να δουν μια συναυλία των Mott the Hoople. Ποτέ δεν πλήρωσαν, επειδή δεν είχαν τα χρήματα για να αγοράσουν ένα εισιτήριο. Ζούσαν σε καταλήψεις κλπ. Τους αφήναμε να μας δουν κατά τη διάρκεια του soundcheck ή τους αφήναμε από την πίσω πόρτα ή τρύπωναν στο τέλος της συναυλίας. Κατά κάποιο τρόπο, πάντα τρύπωναν. Τον θυμάμαι γιατί ήταν καλοντυμένος τύπος. Είναι ωραίος άντρας (γέλια).

 

Πώς προέκυψε το “The Diary of A Rock N’ Roll Star” (1975);

Κρατούσα ημερολόγιο για το πώς είναι να είσαι σε ένα συγκρότημα. Ο DJ Charlie Gillet είχε συμβόλαιο με την εκδοτική Panther. Το έδειξα σ’αυτόν, του άρεσε και η Panther το εξέδωσε.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Ian Hunter για τον χρόνο του.

Official Ian Hunter website: www.ianhunter.com

Official Ian Hunter Facebook page: https://www.facebook.com/Ian-Hunter-318506480573

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry