HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ιανουάριος 2016. Είχαμε την τεράστια τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό μουσικό και συνθέτη: τον Fred Frith. Είναι περισσότερο γνωστός ως κιθαρίστας των Henry Cow, ενός πολύ σπουδαίου avant-garde rock συγκροτήματος. Ήταν επίσης μέλος των Art Bears, Massacre, Skeleton Crew και έχει συνεργαστεί με τους Brian Eno, Robert Wyatt, Syd Barrett, Mike Oldfield, The Residents, John Zorn, Bill Laswell και πολλούς άλλους. Πρόσφατα, επανακυκλοφόρησε το “Propaganda”, το οποίο περιέχει 21 κομμάτια για χορό και ηχογραφήθηκε το 1987. Επιπροσθέτως, έγραψε μουσική για το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους “Last Day of Freedom”, που είναι φέτος υποψήφιο για Oscar. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

fred2Γιατί αποφασίσατε να κυκλοφορήσετε το “Propaganda” 28 χρόνια μετά την ηχογράφησή του;

Σταθερά επανακυκλοφορώ όλες τις παλαιότερες ηχογραφήσεις μου εδώ και σχεδόν 20 χρόνια. Το “Propaganda” ήταν μια ειδική περίπτωση, διότι το stereo master έλειπε, και σε κάθε περίπτωση, η κυκλοφορία του LP έπρεπε να προσαρμόζεται στη πλευρά του LP, έτσι κάποια μέρη έμειναν εκτός. Ασχολούμενος με τη μουσική από τις αρχικές πηγές και βρίσκοντας και προσθέτοντας τα πράγματα που έλειπαν ήταν χρονοβόρο, και ο χρόνος είναι κάτι που δεν έχω σε πλεόνασμα. Τέλος, αρκετοί άνθρωποι έγραφαν για να με ρωτήσουν γι’αυτό και πίστευα ότι θα έπρεπε να βάλω κάτω το κεφάλι και να τελειώσω τη δουλειά!

 

Ποια είναι τα τρέχοντα projects με τα οποία ασχολείστε;

Η κύρια ασχολία μου είναι η διδασκαλία – από το 1999 διδάσκω σύνθεση και αυτοσχεδιασμό στο Mills College στο Όκλαντ της Καλιφόρνια, και πριν από πέντε χρόνια άρχισα να μοιράζω τη δουλειά επειδή βοηθάω στη λειτουργία του μεταπτυχιακού για την αυτοσχεδιαστική μουσική στην Μουσική Ακαδημία της Βασιλείας στην Ελβετία. Όταν προσθέσεις σ’αυτό το ότι είμαι επισκέπτης καθηγητής στο Universidad Austral στη Χιλή δεν μένει πολύς χρόνος για άλλα πράγματα. Ωστόσο, συνεχίζω να συνθέτω (πιο πρόσφατα για κουαρτέτο κρουστών και prepared piano), κάνω soundtracks ταινιών (το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ “Last Day of Freedom” από τους Nomi Talisman και Dee Hibbert-Jones, για το οποίο έκανα τη μουσική, είναι υποψήφιο φέτος για Όσκαρ), και ηχογραφήσεις (δίσκους με το τρίο μου, και με την Ikue Mori, και επίσης ένα ζωντανό διπλό CD των Massacre, βρίσκονται όλα στο στάδιο της παραγωγής).

 

Περιμένατε όταν ηχογραφούσατε το “Guitar Solos” το 1974 ότι θα γίνει ένα κλασικό album; Γιατί ο Captain Beefheart (Don Van Vliet), δήλωσε ότι τον αντιγράψατε σε αυτό το album;

Φυσικά δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι θα γίνει το “Guitar Solos”. Ποτέ δεν το ξέρεις, απλά συνεχίζεις τη δουλειά. Νομίζω ότι ο Don αναφερόταν στον τίτλο “No Birds”, που είναι στίχος από ένα από τα τραγούδια του!

 

Πώς συνέβη να παίξετε στα “Before and After Science” (1977) και “Music for Films” (1978) albums του Brian Eno; Έχω διαβάσει ότι χτυπούσατε μια κιθάρα με μια μπαγκέτα σε ένα rhythm section που ήταν και ο Phil Collins!

Ο Brian έμαθε τη δουλειά μου από τον Robert Wyatt, και αρχίσαμε να κάνουμε λίγο παρέα. Ήταν κατά τη διάρκεια του έτους πριν μετακομίσω στη Νέα Υόρκη, και τα πηγαίναμε καλά, οπότε ήταν μια φυσική εξέλιξη. Θα ήθελα πολύ να ακούσω και πάλι εκείνα τα ρυθμικά μέρη του Phil Collins, ποτέ δεν κυκλοφόρησαν…

 

fred3Πόσο συναισθηματικές ήταν οι συναυλίες επανένωσης των Henry Cow το 2014, ως φόρο τιμής στην Lindsay Cooper (φαγκότο, όμποε);

Πολύ. Τόσο εντός όσο και εκτός σκηνής. Ήταν μια πραγματικά συγκινητική και θαυμάσια εμπειρία να γιορτάσουμε τη μουσική της Lindsay με αυτόν τον τρόπο με όλη την αρχική σύνθεση.

 

Πόσο σημαντικό ήταν το πρώτο Peel Session στο BCC Radio 1 (Φεβρουάριος 1972) για την μετέπειτα καριέρα των Henry Cow;

Ήταν καθοριστικό. Δεν νομίζω ότι θα είχαμε συνεχίσει χωρίς αυτή τη στήριξη, η οποία επέστησε την προσοχή πολλών σημαντικών ανθρώπων σε εμάς, αν μη τι άλλο και από τα άτομα από την Virgin Records..

 

Όταν ολοκληρώσατε τις ηχογραφήσεις για το “Leg End” είχατε συνειδητοποιήσει ότι δημιουργήσατε ένα επαναστατικό album;

Όπως είπα, δεν σκεφτόμασταν έτσι. Είναι αρκετά δύσκολο να κάνεις τη δουλειά χωρίς να ανησυχείς για «σημασία» της, που βρίσκεται έξω από τον έλεγχό σου ούτως ή άλλως. Όταν τελειώσαμε ήδη σκεφτόμασταν τι θα κάνουμε στη συνέχεια …

 

Πιστεύετε ότι το “Hopes and Fears” (1978) album των Art Bears ήταν η αρχή του τέλους για τους Henry Cow;

Ναι, φυσικά. Αποφασίσαμε αμέσως αφού το κάναμε ότι δεν ήταν ένας δίσκος των Henry Cow, και αυτό οδήγησε τις διαφορές μας να βγουν –και να παραμείνουν- στην επιφάνεια. Ήταν η ώρα.

 

Κοιτάζοντας πίσω, η Virgin Records βοήθησε ή έβλαψε τους Henry Cow;

Βοήθησε, και πάρα πολύ μάλιστα! Χωρίς αυτή την υποστήριξη, δεν θα κάναμε ευρωπαϊκές περιοδείες, ούτε θα είχαμε δημοσιότητα- αυτοί μας έβαλαν στον χάρτη και μας έδωσαν τα μέσα για να κανουμε τους τρεις πρώτους μας δίσκους σε απίστευτα πολυτελείς συνθήκες, και μας έδωσαν ζεστασιά και φιλική παρότρυνση. Δεν θα μπορούσε να διαρκέσει για όλους τους λόγους (κυρίως εμπορικούς), αλλά είμαι ακόμα πολύ ευγνώμων σε αυτούς.

 

fred4Στους Henry Cow συζητούσατε τα πάντα μέχρι θανάτου. Είναι πιθανό κάποιες καλές ιδέες να μην υλοποιήθηκαν ποτέ εξαιτίας αυτής της διαδικασίας;

Όλοι ζήσαμε περισσότερο από το συγκρότημα, οπότε ίσως ο θάνατος να είναι η λάθος λέξη; Το να δουλεύεις σε μια κολεκτίβα είναι μια δέσμευση, και αυτό σημαίνει να υποχωρείς σε πολλά πράγματα. Αλλά τα οφέλη υπερκαλύπτουν εύκολα τα αρνητικά κατά τη γνώμη μου, ακόμα και αν αυτό μπορεί να είναι απογοητευτικό κατά καιρούς. Οι καλές ιδέες δεν χρειάζεται να απο-υλοποιηθούν, μπορούν επίσης να γίνουν καλύτερες ιδέες! Και μερικές φορές μπορείς να παραβλέψεις την ποιότητα αυτού που ήταν εκεί από την αρχή.

 

Μπορείτε να μας πείτε για τη σύντομη συνεργασία σας με τον Syd Barrett και τους Last Minute Put Together Boogie Band το 1972;

Πράγματι, ήταν πολύ σύντομη. Ο φίλος μου ο Jack Monck προσπαθούσε να βοηθήσει τον Syd να βγάλει την μουσική του εκεί έξω, και με κάλεσε να συμμετάσχω σε ένα συγκρότημα με αυτούς τους δύο και τον Twink (σ.σ: Tomorrow, The Pretty Things, Pink Fairies –drums). Μετά από μία πρόβα και μια συναυλία, αποφάσισα ότι αυτό ήταν μια χαμένη υπόθεση και προχώρησα. Ο Syd απλά δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσει πλέον με έναν τρόπο που έβγαζε νόημα.

 

Ποια ήταν η αρχική ιδέα σχετικά με το Rock In Opposition (RIO);

Να φέρουμε κοντά έναν αριθμό συγκροτημάτων που αισθάνονται ότι έχουν κάποιο κοινό γνώρισμα –κυριώς αυτό έχει να κάνει με την ανεξαρτησία και την αντίσταση στην εμπορευματοποιημένη μουσική βιομηχανία- με την ελπίδα ότι θα τους βοήθησουμε να γίνουν περισσότερο γνωστοί στις χώρες τους.

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από τις περιοδείες των Henry Cow με τον Robert Wyatt; Παίξατε βιόλα και στο “Rock Bottom” (1974) album του.

Κάναμε τρεις συναυλίες με τον Robert, στο Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη. Ήταν υπέροχες και αξέχαστες εμπειρίες. Ο Robert και εγώ, έχουμε μια μακρά ιστορία που πηγαίνει πίσω στην εποχή που τον ενοχλούσα να με αφήσει να ενταχθώ στους Soft Machine, όταν ήμουν ακόμα φοιτητής -ήμουν πολύ ενθουσιασμένος. Είχα προσκληθεί να ενταχθώ στους Matching Mole ακριβώς πριν από το ατύχημα (σ.σ: του Wyatt, που έμεινε παράλυτος), έτσι ένιωσα ότι ήταν πολύ φυσικό να συμμετέχω στη συνέχεια. Το παίξιμο της βιόλας με οδήγησε στο να με καλέσουν να παίξω στο δίσκο του Ivor Cutler, “Velvet Donkey” (1975), το οποίο ήταν ένα επιπλέον μπόνους!

 

fred6Νομίζετε ότι το να παίζεις με διαφορετικούς ανθρώπους, είναι μια ακόμα μορφή εξέλιξης;

Δεν καταλαβαίνω την ερώτηση. Παίζω με τους ίδιους ανθρώπους εδώ και 40 χρόνια, και η μουσική συνεχίζει να αναπτύσσεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Μου αρέσει επίσης να συναντώ νέους μουσικούς. Είναι διεγερτικό όπως και να το δει κανείς, αν κι εσύ είσαι έτοιμος να διεγερθείς…

 

Ήταν μια σοφή απόφαση να μετακομίσετε στη Νέα Υόρκη το 1978; Κάνατε πολύ ενδιαφέρουσες συνεργασίες κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.

Ήταν κάτι τυχερό. Οι Henry Cow είχαν διαλυθεί, ήμουν σε αδιέξοδο, και ο Giorgio Gomelsky (αιωνία η μνήμη του) μου έστειλε ένα αεροπορικό εισιτήριο για να πάω και να ελέγξω τι συνέβαινε. Συνάντησα τον Bill Laswell και τον Michael Beinhorn την πρώτη ημέρα, και τους Residents, τους Muffins, τον Glenn Branca και πολλά άλλα άτομα την δεύτερη. Την τρίτη ημέρα ο Rhys Chatham με προσκάλεσε να επιστρέψω και να κάνω μια solo συναυλία στο The Kitchen. Την επόμενη μέρα γύρισα σπίτι, αλλά τα πάντα είχαν αλλάξει. Μετακόμισα εκεί λίγους μήνες αργότερα. Μεταξύ των ετών 1979 και 1983 έκανα τα “Gravity”, “Speechless”, “Cheap at Half the Price” (σ.σ: solo albums), δύο ακόμα δίσκους των Art Bears, ξεκίνησα τους Massacre, ηχογράφησα με τους Aksak Maboul, Material, The Residents, John Zorn, Eugene Chadbourne, και Lindsay Cooper, έκανα παραγωγή σε δίσκους των The Muffins, The Orthotonics, Etron Fou Leloublan, και V-Effect, και έκανα συναυλίες με αυτοσχεδιασμούς παντού. Σοφή ή όχι επιλογή, φαίνεται ότι είχα πολλά να κάνω.

 

Μήπως τα καθήκοντα καθηγητή στο Mills College σας αποσπούν από τη δημιουργία περισσότερης μουσικής;

Δεν μου αποσπούν την προσοχή, αλλά σίγουρα καταλαμβάνουν πολύ χρόνο.

 

Είναι τυχαίο το γεγονός ότι μία από τις μεγαλύτερες επιρροές σας, ο John Cage, ήταν επίσης καθηγητής στο Mills College (και ο Steve Reich ήταν μαθητής);

Ο Cage ήταν ακομπανιατέρ στο τμήμα Χορού στο Mills College, όχι καθηγητής. Το γεγονός είναι ότι σχεδόν όλοι οι σημαντικοί έχουν περάσει από το Mills κάποια στιγμή της ζωής τους τα τελευταία 50 χρόνια, και θεωρώ ότι είναι τιμή μου που βρίσκομαι εδώ. (Οι Pauline Oliveros, Lou Harrison, Terry Riley, Joëlle Léandre, Alvin Curran, Anthony Braxton, Hilda Paredes, Roscoe Mitchell και πολλοί άλλοι).

 

fred8Το punk rock είχε οποιαδήποτε σχέση με τη μουσική ή ήταν απλώς μια εφεύρεση του μάρκετινγκ; Ο Chris Cutler (Henry Cow -drums) αποκάλεσε τα punk rock συγκροτήματα όπως οι Sex Pistols ως “money hoovers”;

Από τη στιγμή που το punk rock εξακολουθεί να υπάρχει, και υπάρχει σχεδόν εξ ολοκλήρου ανεξάρτητα από την μουσική βιομηχανία, θα έλεγα ότι να το απορρίψεις ως «εφεύρεση του μάρκετινγκ» είναι λίγο τραβηγμένο! Μπορεί να σ’αρέσει ή να το αντιπαθείς, αλλά αυτοί που το εξασκούν είναι ειλικρινείς και ενθουσιώδεις. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ 1977 και 1980, η δισκογραφική βιομηχανία το καταβρόχθισε και το έφτυσε πάλι, αλλά οι παρορμήσεις που οδήγησαν σε αυτό υπάρχουν ακόμα και πιθανώς τώρα να είναι πιο κοντά σε ό,τι η ρητορική του ισχυρίστηκε ότι είναι. Μουσικά εγώ αισθάνομαι ότι δεν πηγαίνει κάπου, και το γεγονός ότι έχει χρησιμοποιηθεί για την υποστήριξη τόσο ακροδεξιών, όσο και ακροαριστερών σκοπών σου λέει αυτό που πρέπει να ξέρεις..

 

Νομίζετε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το YouTube και το Facebook, βοηθούν νεότερους ακροατές να μάθουν για τη μουσική σας;

Δεν έχω ιδέα. Γιατί μόνο νέους;

 

Ήταν το ντοκιμαντέρ “Step Across the Border” (1990) μια εμπειρία που άλλαξε τη ζωή σας; Με ποιο τρόπο σας επηρέασε;

Μου δίδαξε να αποδέχομαι τον εαυτό μου για αυτό που είναι. Αυτό ήταν κάτι που άλλαξε τη ζωή μου!

 

Είναι κολακευτικό το ότι λάβατε το Βραβείο Demetrio Stratos το 2008 για τα επιτεύγματά σας στην πειραματική μουσική; Ήσασταν εξοικειωμένος με τη μουσική του; (Ο Demetrio Stratos ήταν Έλληνας όπως κι εγώ).

Γνώρισα τον Demetrio στην Ιταλία, όταν παίζαμε στην ίδια συναυλία με τους Area, και μου άρεσε πολύ το έργο του (επίσης η πιο πειραματική δουλειά του με τη σόλο φωνή, για παράδειγμα). Το να λάβεις αυτό το βραβείο ήταν μια μεγάλη τιμή.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Fred Frith για τον χρόνο του και τις απαντήσεις του.

Official Fred Frith website: http://www.fredfrith.com

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry