Την Άρτεμις Ματαφιά, θα την γνωρίζετε πολλοί από εσάς, μια κι η πορεία της δεν είναι μικρή στο χώρο της μουσικής και του παραδοσιακού λαϊκού τραγουδιού. Αλλά είμαστε εδώ για να τη μάθετε καλύτερα! 

Από την Ηρώ Τζημίκα

Την Άρτεμις, ποτέ δεν την είχα ακούσει ζωντανά να τραγουδάει και δεν είχα ψάξει πολλά γι’αυτή μια κι είναι σε διαφορετικά ακούσματα από τα δικά μου.

Οπότε, θεώρησα ότι ήταν μία καλή ευκαιρία αφού μου έγινε η πρόταση, να πάω και να δω τι «παίζει». Η αλήθεια είναι ότι εξεπλάγην. Γιατί; Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις από μουσικούς που στην ουσία δεν είναι και τόσο γνωστοί, ( αν πάρεις παράδειγμα ποιους γνωρίζει ο κόσμος σήμερα κι ακούει τα τραγούδια τους εκεί που θα βγει να διασκεδάσει). Κι όταν λέω περιμένεις, εννοώ το ότι δεν ξέρεις αν θα σου αρέσει αυτό που θα ακούσεις. Εδώ μιλάμε για παραδοσιακό-λαϊκό τραγούδι, κάτι που δεν το κάνουν πολλοί, γιατί είναι δύσκολο και φυσικά το φοβούνται…

Η Άρτεμις λοιπόν, ήταν η έκπληξη για μένα. Με πολλά χρόνια καριέρας πίσω της, είτε σε μικρά μαγαζιά, είτε σε μεγάλα, δείχνει τελικά ότι οι αληθινοί καλλιτέχνες, είναι αυτοί, που προσπαθούν μέρα με τη μέρα να επιβιώσουν μόνο από την αγάπη τους για τη μουσική κι όχι μαζί με τα φώτα της δημοσιότητας και της επικαιρότητας. Ίσως από τα πιο ακομπλεξάριστα άτομα του μουσικού στερεώματος που έχω γνωρίσει έως τώρα στην μικρή μου πορεία.

Πιστεύω πολλοί από εσάς, δεν θα πάρετε την παρέα σας ώστε να ακούσετε τέτοιου είδους μουσική σε μία βραδινή έξοδο. Γιατί πολύ απλά, η νέα γενιά είναι μαθημένη σε άλλα ακούσματα. Σας το λέω εγώ, που είμαι μία από τη γενιά αυτή, ότι αξίζει να αφιερώσετε δύο ώρες και να ακούσετε την κοπέλα που λέγεται Άρτεμις Ματαφιά. Όχι μόνο θα σας ταξιδέψει, αλλά θα θυμηθείτε ή και μάθετε αν θέλετε, πώς είναι ακριβώς το καλό παραδοσιακό, λαϊκό κι έντεχνο ελληνικό τραγούδι.

«Πηνελόπη και Μνηστήρες» στο Γκάζι, κάθε Τετάρτη μετά τις 11, πίσω από το κέντρο Αθηνών.

Αφού σας έκανα έναν πρόλογο, θέλω να περάσουμε στη μικρή κουβεντούλα που είχαμε μαζί με την Άρτεμις.

– Καλησπέρα Άρτεμις, τι κάνεις; Πώς πηγαίνουν τα πράγματα; 

– Καλησπέρα Ηρώ!! Τα πράγματα πηγαίνουν πολύ καλά κι αυτή την περίοδο βρισκόμαστε στο μαγαζί «Πηνελόπη και Μνηστήρες» στο Γκάζι. Έχουμε φτιάξει μία ορχήστρα με κάποιους ανθρώπους γεμάτους μεράκι και διάθεση, οι οποίοι ασχολούνται με τη μουσική και την ελληνική δισκογραφία, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Θεωρώ μεγάλη τιμή και χαρά, που τους μάζεψα και τους συγκέντρωσα! Στην ουσία θα παίξουμε ένα παλιό λαϊκό πρόγραμμα, με αναφορές και στο ρεμπέτικο και λίγο στο παραδοσιακό. Θα είμαστε εδώ κάθε Τετάρτη μετά τις 11 και πριν από εμάς υπάρχει ένα αφιέρωμα στην ελληνική παραδοσιακή μουσική με ένα χιουμορισικό concept.

Η ορχήστρα μας αποτελείται από τον Αλέξη Πάπο – κοντραμπάσο, Φώντας Σταματέλος – μπουζούκι, Νίκος Παπαδάκης – μπουζούκι, Βασίλης Αρμένης – ακορντεόν, Γιάννης Καραλής – κιθαρά και τραγούδι.

– Πες μου λίγα λόγια το σχήμα σας αυτό. 

– Τα τραγούδια μας περιλαμβάνουν κι αγγίζουν εποχή Τσιτσάνη, Βαμβακάρη…  Έχουμε αναφορές και στην πιο σύγχρονη λαική μουσική από διάφορους ερμηνευτές που αγαπάει πολύ ο κόσμος όπως, Μοσχολιού, Καζαντζίδη, Πόλυ Πάνου κ.α. Ένα λαικό πάλκο, όπως το ακούγαμε στην παλιά Αθηναϊκή νύχτα. Όπως έβγαιναν παλιά οι κυρίες ντυμένες με τα καλά τους, τις συνόδευαν οι κύριοι και πηγαίνανε σε αυτά τα σαλόνια κι ακούγανε την παλιά λαική μουσική και διασκέδαζαν με αυτό τον τρόπο. Αυτό κάνουμε εδώ στην ουσία.

– Ουσιαστικά είναι και πάνω στα ακούσματα τα δικά σου… 

– Εγώ μεγάλωσα ακούγοντας πολύ Στέλιο Καζαντζίδη αλλά και πολύ παραδοσιακό τραγούδι γιατί η γιαγιά μου τραγουδούσε παραδοσιακά. Οι αναφορές που έχω εγώ ως τραγουδίστρια είναι στο ρεμπέτικο και στο παραδοσιακό τραγούδι.Έχω κάνει βέβαια κι άλλα πράγματα στην πορεία, όπως το μουσικό θέατρο αλλά η μεγάλη μου αγάπη κι αυτό που κάνω ως Άρτεμις, έχει αναφορά εκεί!

– Έχεις σκεφτεί ποτέ να ζήσεις στην τότε εποχή; 

– Για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα να ζήσω στο πολύ μακρινό μέλλον, για να δω αν όλη αυτή η προσπάθεια από κάποιους ανθρώπους στο παρόν θα έχει αναφορά στο μέλλον. Θα ήθελα να ζήσω στο 2080 ας πούμε, για να δω αν θα επιβιώσει το λαϊκό τραγούδι.

– Βλέπεις ότι το λαϊκό τραγούδι περνάει στη νέα γενιά; Γιατί πλέον τα ακούσματα είναι και πάρα πολλά κι οι νέοι δεν το προτιμούν τόσο…

– Το τραγούδι το οποίο προβάλλεται σήμερα, είναι μία σύγχρονη μορφή, μια πιο μοντέρνα τάση στη μουσική. Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν σύγχρονα κομμάτια πάρα πολύ καλά κι ο κόσμος χαίρεται να διασκεδάζει με αυτά. Το παλιό λαϊκό, παραδοσιακό, ρεμπέτικο αλλά και το σμυρναίικο τραγούδι δεν έχουν βρει στην εποχή μας τη θέση που τους αξίζει. Δεν έχουν υπάρξει ακόμα άνθρωποι που να το στηρίξουν αυτό. Είναι βέβαια και δύσκολο. Για να το υποστηρίξεις, χρειάζεται και βιώματα και καλώς ή κακώς, οι άνθρωποι του σήμερα δεν έχουν τα ίδια βιώματα με τους παλιούς τότε. Δεν μου αρέσει να γκρινιάζω, γιατί στα μαγαζιά που έχω παίξει κατά καιρούς, βλέπω να έρχονται νέοι άνθρωποι. Μου είναι αδύνατον να το πιστέψω ότι βλέπω τόσο νέο κόσμο. Είναι μειοψηφία, αλλά αυτό το είδος έχει τόσο μεγάλη δύναμη, που έστω λίγοι αν το στηρίζουν, μπορεί και προχωράει!

– Πολύ ωραία τα λέμε, αλλά σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να μιλήσουμε και λίγο για σένα. Πώς ξεκίνησες την ενασχόληση σου με τη μουσική;

– Εγώ ξεκίνησα να τραγουδάω στην Θεσσαλονίκη όπου και σπούδασα στο Πολυτεχνείο. Τραγουδούσα όταν ήμουν φοιτήτρια σε πολλά μαγαζιά εκεί κι είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ κόσμο και πολλούς μουσικούς. Σχεδόν με όλους που βρίσκονται ακόμα εκεί και συνεχίζουν και παίζουν στα διάφορα μαγαζιά. Στην αρχή ξεκίνησε σαν χόμπι αλλά κατέληξε να εδραιωθεί ως επάγγελμα στην μετέπειτα πορεία μου γιατί όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισα να το αγαπάω ακόμα περισσότερο. Άρχισε να γίνεται πιο συνειδητά με περισσότερο κόπο και πολλές στερήσεις. Έτσι, σιγά, σιγά έγινε βασική δουλειά. Μετά κατέβηκα και στην Αθήνα, όπου ασχολήθηκα και με άλλα πράγματα, εκτός του παραδοσιακού και λαϊκού τραγουδιού, όπως ήταν το jazz τραγούδι αλλά και με το μουσικό θέατρο. Είχα θράσος και πήγαινα σε διάφορες ακροάσεις τότε, και στάθηκα πολύ τυχερή γιατί έχω παίξει σε αρκετά σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο! Τόση ώρα που μιλάω, σκέφτομαι από μέσα μου, τι άλλο να πω σε αυτή την καλή κοπέλα που έχω απέναντί μου; (γέλια) Γιατί ξέρεις, είμαι άνθρωπος που δεν μου αρέσει να μιλάω πολύ για μένα… Συνήθως αφήνω τη μουσική κι όταν βγαίνει πάνω στη σκηνή να το κάνουν αυτό!

– Όπως είπες κι εσύ, έχεις κάνει πολλές και διάφορες συνεργασίες από τότε που κατέβηκες από τη Θεσσαλονίκη. Ποια είναι η αγαπημένη σου; 

– Δύσκολη ερώτηση αυτή γιατί από όλες τις συνεργασίες μου, πάντα παίρνω τα καλύτερα και τις τοποθετώ πολύ ψηλά. Μία αγαπημένη μου όμως, είναι αυτή με τον Γιώργο Τσαγκάρη, ο οποίος δεν βρίσκεται στη ζωή, που με επέλεξε να τραγουδήσω στην παράσταση «Ελλαδρογραφία» στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Ακόμα μία είναι με τον Δήμο Αβδελιώδη που θα την χαρακτηρίσω ως συγκινησιακά φορτισμένη. Εκεί παίξαμε σε όλα τα αρχαία θέατρα, όχι μόνο στην Ελλάδα, Έφεσο, Τραπεζούντα κτλ.

– Από ότι έχω διαβάσει, εσύ έχεις γεννηθεί εδώ. Σου αρέσει η Αθήνα; 

– Έχω γεννηθεί εδώ ναι, αλλά κατάγομαι από την Λευκάδα που την λατρεύω! Ναι, μου αρέσει η Αθήνα πολύ κι είναι ίσως η ομορφότερη πόλη της Ευρώπης. Έχει πάρα πολλές επιλογές από το να διαλέξεις να πας στη θάλασσα, μέχρι το κέντρο και το βουνό! Έχει και πολλή ζωή η Αθήνα, ίσως όχι τόσο όσο είχε παλιότερα λόγω της κατάστασης που περνάμε τώρα, αλλά υπάρχει ζωή!

– Αυτή την κατάσταση, πώς τη βιώνεις; 

– Εμένα με επηρεάζει στο βαθμό που επηρεάζει και τους άλλους γιατί πάνω από όλα είμαστε μια κοινωνία ανθρώπων. Όταν βλέπω τους ανθρώπους να μην έχουν την ίδια διάθεση όπως παλιά, επηρεάζομαι. Προσωπικά δεν με έχει αγγίξει σε μεγάλο βαθμό, γιατί ούτε τότε είχα χρήματα, ούτε τώρα έχω (γέλια) Καταλαβαίνεις πώς το λέω, δεν ήμουν σε κάποια δημόσια θέση και ξαφνικά απολύθηκα ή στον ιδιωτικό τομέα. Εγώ προσπαθούσα πάντα για το προς το ζην, όπως και τώρα!

– Από ελεύθερο χρόνο πας τα πας; 

– Είναι περιορισμένος το τελευταίο διάστημα κι αρχίζω κι ανησυχώ! (γέλια) Αλλά όταν βρίσκω ελεύθερο  χρόνο το σίγουρο που θα πάω να κάνω, είναι να κολυμπήσω! Η ζωή μου είναι μέσα σε ένα νερό όταν δεν είναι στην ξηρά. Στην κολύμβηση έχω βρει μία μορφή άθλησης που μου ταιριάζει πάρα πολύ. Μου αρέσουν τα πιο μοναχικά αθλήματα, δεν είμαι τόσο του ομαδικού.

– Έχουμε όμως και καινούργιο τραγούδι…Ο τίτλος του «Και δεν υπάρχω». Πες μου μερικά πράγματα πάνω σε αυτό! 

– Πραγματικά πρέπει να πάρεις μία συνέντευξη μόνο γι’αυτό το τραγούδι κάποια στιγμή (γέλια) Εγώ γράφω τραγούδια περίπου από το 1995! Τα οποία τα έχω βάλει σε ένα συρτάρι κι αυτό το συρτάρι έχει σκάσει! Σιγά, σιγά όμως αυτά τα τραγούδια παίρνουν μορφή με την βοήθεια πολλών και καλών συνεργατών. Ένα από αυτά που ανεβάσαμε είναι το «Και δεν υπάρχω» που σε αυτό που βοήθησε πολύ ο Στάθης ο Λαγογιάννης ο ηχολήπτης μου. Κάνουμε γενικότερα μία προσπάθεια να ανεβάζουμε τραγούδια, διότι δεν υπάρχει κάποια βοήθεια από κάποια δισκογραφική γιατί ξέρεις, αυτές οι ιστορίες είναι λίγο μπέρδεμα, και προσπαθούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Τώρα αν στην πορεία προκύψει κι άλλου είδους συνεργασία, πολύ ευχαρίστως…

– Επειδή νιώθω ότι έχεις μία καλή τρέλα, και γενικότερα μου αρέσει να κάνω αυτή την ερώτηση σε τέτοιους ανθρώποις, θέλω να μου πεις μία τρέλα που έχεις κάνει πιο μικρή, ούσα φοιτήτρια ας πούμε και τη θυμάσαι ακόμα! 

– Η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει γενικότερα πολλές τρέλες. Αλλά μία τρέλα όπως λες, ήταν όταν ήμουν φοιτήτρια και δούλευα σε ένα μαγαζί στη Θεσσαλόνικη, τελειώνοντας 4 η ώρα το πρωί πήρα όλους τους μουσικούς και πήγαμε κάτω από το παράθυρο ενός ανθρώπου, και του κάναμε καντάδα (γέλια) Βγήκε όλη η γειτονιά στους δρόμους! Έγινε χαμός, δεν θα το ξεχάσω! Εγώ έμενα στη φοιτητική εστία, κι από πάνω έμενε μία άλλη φίλη και βλέπαμε το καράβι να μπαίνει στο λιμάνι από το μπαλκόνι μας, γιατί είχαμε τη τύχη να βλέπουμε όλη τη Θεσσαλονίκη εκεί στις 40 εκκλησιές, και λέγαμε που να πάει άραγε αυτό το καράβι; Δεν πάμε κι εμείς; Έτσι λοιπόν μπαίναμε μέσα, πηγαίναμε στο Ηράκλειο και με το ίδιο γυρνούσαμε πάλι πίσω!!

– Τι επιφυλάσσει ο καινούργιος χρόνος για την Άρτεμις; 

– Επιφυλάσσει πολύ διάθεση κι όρεξη για δουλειά και δημιουργία νέων πραγμάτων και τραγουδιών. Επίσης θέλω πολύ να πάει καλά αυτό το σχήμα που έφτιαξα, γιατί όλοι τους είναι ένας κι ένας.

– Θα ήθελα να δώσεις και μία ευχή στον κόσμο που θα διαβάσει τη συνέντευξη…

– Η ευχή μου ίσως είναι τετρημένη, αλλά είναι ουσιαστική κι εύχομαι όλοι να έχουν υγεία και να μη πτοούνται από τις δυσκολίες της ζωής… Επίσης, όταν ο κόσμος έχει αγάπη, θα είναι πάντοτε μία μεγάλη αγκαλιά!

– Ευχαριστώ πολύ! 

– Κι εγώ σε ευχαριστώ!

 

 

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ