HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάιος 2016. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν πολύ ταλαντούχο άνθρωπο: τον Adrian Gurvitz. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος, κιθαρίστας και τραγουδιστής των Baker Gurvitz Army, The Gun και Three Man Army. Έχει κυκλοφορήσει πολλά solo albums και το τραγούδι “Classic” έγινε μεγάλη επιτυχία το 1982. Επίσης συνεργάστηκε με τους Buddy Miles (Jimi Hendrix/Band of Gypsys –drums) και τον drummer των Moody Blues, Greame Edge. Ως επιτυχημένος παραγωγός έχει δουλέψει με τους Andra Day, Transviolet και πολλούς άλλους. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

adrian3Ποια είναι τα τρέχοντα projects με τα οποία ασχολείστε;

Μόλις είχα μια υποψηφιότητα στα Grammy με την Andra Day. Έτσι, έκανα παραγωγή και έγραψα αυτό το δίσκο (σ.σ: “Cheers to the Fall”). Έκανα επίσης παραγωγή σε ένα συγκρότημα που ονομάζεται Transviolet. Έτσι, η Epic Records κυκλοφόρησε ένα νέο single που ονομάζεται “New Bohemia” (σ.σ: των Transviolet) στο οποίο έκανα παραγωγή και το έγραψα.

 

Περίμενατε ότι το solo τραγούδι σας “Classic” (1982) θα γινόταν τόσο δημοφιλές;

Ναι, έτσι πιστεύω.

 

Κυκλοφορήσατε τα τρία πρώτα solo albums σας από την Jet Records. Πώς ήταν να έχετε τον Don Arden (επίσης manager των Black Sabbath και πατέρας της Sharon Osbourne) ως αφεντικό;

Μου άρεσε. Ήταν ένας καλός άνθρωπος. Ωραίος. Ναι, μου άρεσε.

 

Όταν κυκλοφορήσατε το πρώτο album των The Gun, το 1968, είχατε συνειδητοποιήσει ότι ήσασταν ένα από τα πιο heavy συγκροτήματα της εποχής;

Έτσι νομίζω. Ήμασταν ένα από τα πρώτα heavy rock συγκροτήματα, από όσο μπορώ να θυμηθώ (γέλια).

 

adrian5Μ’αρέσει πολύ το τραγούδι “Rat Race” από το πρώτο album των The Gun. Μπορείτε να μας πειτε μερικά πράγματα για αυτό το τραγούδι;

Δεν μπορώ να θυμηθώ πολλά γι’ αυτό. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που έγραψα τραγούδι στο πιάνο. Η μητέρα μου είχε ένα παλιό πιάνο. Θυμάμαι να το γράφω σ’αυτό και όταν κάναμε το δίσκο, ήταν ένα από τα τραγούδια που χρησιμοποιήσαμε. Πραγματικά, δεν έχω πολλά να πω σχετικά με αυτό. Ήταν ένα από εκείνα τα τραγούδια που γράψαμε. Ναι, δεν ξέρω.

 

Ήσασταν κολακευμένος όταν ο Jimi Hendrix έπαιξε το riff του “Race with the Devil” στο Isle of Wight Festival το 1970;

Ήμουν στο Isle of Wight Festival εκείνη τη στιγμή. Ήμουν τότε εκεί, στο πλάι της σκηνής. Ναι, ήταν υπέροχα. Θέλω να πω, ήμουν φίλος με τον Jimi. Τον ήξερα καλά. Ήταν τέλεια. Τι άλλο μπορώ να πω;

 

Σας αρέσει η διασκευή των Judas Priest στο “Race with the Devil”;

Ναι, είναι εντάξει. Δεν νομίζω ότι είναι κακή. Προφανώς, δεν νομίζω ότι κάποια από τις διασκευές του “Race with the Devil” ήταν τόσο καλή όσο το πρωτότυπο.

 

adrian4Είστε περήφανος για το ότι το πρώτο album των Baker Gurvitz Army (1974) θεωρείται κλασσικό;

Είμαι περήφανος για αυτό το album. Νομίζω ότι ήταν το αγαπημένο μου album που έκανα με τον Ginger. Μου αρέσει πολύ. Υπάρχει αρκετό ωραίο παίξιμο σ’αυτό. Το κάναμε στο studio των Who. Το κάναμε σε αυτό το studio.

 

Ήταν ο Ginger Baker (Cream -drums) ένα εύκολο άτομο για να δουλέψετε μαζί του;

Είναι πολύ δύσκολος (γέλια).

 

Το ξέρω. Προσπάθησα να κάνω μια τηλεφωνική συνέντευξη  μαζί του και αυτός απαντούσε μόνο με «ναι» ή «όχι».

(Σ.σ: Μιμείται τον Ginger) «Ναι». «Όχι». «Ναι». Ναι, ξέρω. Δεν είναι πολύ ωραίο.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία το να παίζετε με τον Buddy Miles μπροστά σε μεγάλα πλήθη;

Νομίζω ότι αυτό ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα μου πράγματα που έκανα ποτέ. Όταν ήρθα στην Αμερική, ήμουν 20 ετών. Το να παίζω με τον Buddy Miles και να περιοδεύω μαζί του σε ολόκληρη την Αμερική, ήταν αρκετά σπουδαίο. Μου άρεσε πολύ αυτή η περιοδεία.

 

adrian6Πότε και πώς γνωριστήκατε με τον Jimi Hendrix;

Συνήθιζε να πηγαίνει στο Speakeasy club. Συνάντησα εκεί για πρώτη φορά τον Jimi. Αργότερα, όταν γνώρισα τον Buddy στο Λονδίνο, έπαιξε σε έναν από τους δίσκους μου (σ.σ: το “A Third of a Lifetime” των Three Man Army-1971). Ήξερα ήδη τον Hendrix, και ξανακάναμε παρέα στο Speakeasy. Έπαιξα με τον Jimi περίπου τρεις φορές. Εκείνη την εποχή, έπαιζες στο club και μετά έμπαινε κάποιος όπως ο Jimi, ανέβαινε στη σκηνή και έπαιζε. Δεν θυμάμαι ποιοι ήταν οι άλλοι μουσικοί. Θυμάμαι μόνο εμένα και αυτόν.

 

Περάσατε καλά όταν δουλεύατε στο “Kick Off Your Muddy Boots” (1975) album του Greame Edge; Αγαπώ το τραγούδι “In Dreams”.

Στην αρχή, είχαμε μια καλή σχέση, αλλά ήταν λίγο πότης. Του άρεσε να πίνει και δεν μου άρεσαν τα ποτά (γέλια). Νομίζω ότι μερικές φορές είχαμε προβλήματα λόγω της αλκοολικής του συνήθειας. Αλλά τις περισσότερες φορές ήταν καλά.

 

Είστε επίσης ένας πολύ επιτυχημένος παραγωγός. Υπάρχουν παραγωγοί στις μέρες μας σαν τον George Martin  (The Beatles) και τον Mickie Most (Donovan, Jeff Beck Group);

Έτσι νομίζω. Υπάρχουν πολλοί καλοί παραγωγοί. Νομίζω ότι η μουσική αλλάζει τόσο γρήγορα. Η μουσική δεν είναι τόσο σπουδαία όσο ήταν στο παρελθόν και οι άνθρωποι κάνουν παραγωγή με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο τώρα. Δεν νομίζω ότι η σημερινοί παραγωγοί μοιάζουν πραγματικά με τον George Martin, επειδή ο George Martin ήταν ιδιοφυΐα και είχε τους Beatles (γέλια). Έτσι, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι ιδιοφυΐα μ’αυτούς. Ο Mickie Most ήταν πολύ έξυπνος παραγωγός. Δεν ήταν πραγματικά αυτό που θεωρώ ένας πολύ σπουδαίος παραγωγός. Ακόμα κι αν έχω πολλούς από τους δίσκους του. Ήταν περίεργος παραγωγός. Αλλά αυτό δούλευε. Ο Mickie ήταν παράξενος τύπος.

 

adrian7Είστε χαρούμενος με την επιστροφή των δίσκων βινυλίου;

Νομίζω ότι είναι σπουδαίο ότι το βινύλιο επιστρέφει. Ποτέ δεν μου άρεσε το CD και μισώ το MP3. Έτσι, νομίζω ότι το βινύλιο είναι ο καλύτερος τρόπος για να ακούς μουσική.

 

Γιατί σταματήσατε να παίζετε την δική σας μουσική;

Έκανα πολύ rock από πολύ νωρίς, από τα 15 έως τα 26. Είχα ήδη πολλά χρόνια που έπαιζα blues και rock και αυτοί ήταν κόποι μιας ζωής. Υποθέτω ότι εκείνη την εποχή, δεν ήθελα πραγματικά να συνεχίσω να παίζω μόνο rock. Το έκανα όλη μου τη ζωή. Ήθελα να κάνω όλα τα διαφορετικά είδη μουσικής: pop μουσική, rock μουσική, soul μουσική. Με ενδιέφερε το γράψιμο των τραγουδιών, το να παίζω πολλά διαφορετικά είδη στο ενδιάμεσο, παρά να ξύνω το κεφάλι μου στο heavy rock. Το είχα ήδη κάνει για 20 χρόνια. Ήταν πολύ για μένα. Επίσης, παντρεύτηκα και έκανα τέσσερα παιδιά και είμαι ακόμα με την ίδια τη γυναίκα για 35 χρόνια και είμαι ευτυχισμένος με τα παιδιά μου.

 

Γιατί αποκαλέσετε το Los Angeles ως «rock ‘n’ roll νεκροταφείο»;

(Γέλια) Νομίζω ότι ο καθένας σε κάποια φάση συνήθιζε να έρχεται εδώ. Αν έχει κάποιος περιοδεύσει σε ολόκληρη την Αμερική όσο το έχω κάνει εγώ, είναι κάπως αναπόφευκτο. Εγώ μένω εδώ. Οι ημέρες μου τώρα είναι γεμάτες με παραγωγή δίσκων και γράψιμο μουσικής για άλλους ανθρώπους. Είναι κάτι σαν το τελευταίο σημείο, γι’ αυτό το αποκάλεσα rock ‘n’ roll νεκροταφείο. Νομίζω ότι ο Lemmy και άλλα άτομα ήρθαν να εγκατασταθούν στην Καλιφόρνια. Υπάρχουν πολλοί rock ‘n’ roll άνθρωποι και πράγματα που δεν υπάρχουν πλέον στην Ευρώπη. Είναι ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος για να κάνεις πράγματα στη μουσική.

 

Έχετε απορρίψει ποτέ μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική πρόταση, επειδή ήσασταν απασχολημένος ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο;

Ω ναι, πολλές φορές. Απλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Ήδη κάνεις ένα δίσκο. Θες να δώσεις την καρδιά και την ψυχή σου σε αυτό το δίσκο. Δεν μπορείς να το βάλεις στα πόδια και να κάνεις άλλα πράγματα. Κατά κάποιον τρόπο επιλέγεις. Μπορείς να επιλέξεις αυτό που κάνεις. Τις περισσότερες φορές, κάνω αυτό που θέλω να κάνω και αυτές τις ημέρες τα πηγαίνω ακόμα καλύτερα. Όχι, δεν μετανιώνω.

 

adrian8Σας λείπουν οι μέρες του Βρετανικού underground γύρω στο 1967, με το UFO Club, τους Pink Floyd, τους Soft Machine κλπ; Σας άρεσε αυτή η περίοδος;

Ναι, μου άρεσε πάρα πολύ. Ήμουν 17 ετών και γνώριζα κάποια από αυτή τη μουσική. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή και ήμουν συγκλονισμένος που πήγα με τους φίλους μου στο UFO για να δω τους Pink Floyd, τους Move, τον Steve Howe  και τους Tomorrow και κάποια άλλα συγκροτήματα. Υπήρχαν πολλά συγκροτήματα. Εκείνες τις ημέρες, θα μπορούσες να τους δεις για 5 λίρες. Κανείς δεν είχε να πληρώσει 500 δολάρια για ένα εισιτήριο. Όλα έχουν αλλάξει τώρα. Αλλά εκείνη την εποχή ήταν υπέροχα! Το Λονδίνο ήταν μια καταπληκτική πόλη. Μπορούσες να περπατήσεις στους δρόμους και τα πάντα ήταν τόσο ελεύθερα. Δεν ήταν πουθενά καλύτερα από το Λονδίνο. Θέλω να πω, το Λονδίνο ήταν το καλύτερο μέρος στον κόσμο εκείνη την εποχή.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Adrian Gurvitz.

Official Adrian Gurvitz website: http://www.adriangurvitz.com

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry