HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Αύγουστος 2014. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν εξαιρετικό drummer: τον Simon Phillips. Είναι γνωστότερος ως drummer των Toto για περισσότερο από 20 χρόνια, αλλά έχει παίξει ακόμα με τους Jeff Beck, The Who, Pete Townshend, Jack Bruce, Judas Priest, Brian Eno, Frank Zappa, Michael Schenker Group, Gary Moore, Whitesnake, Mick Jagger, Eric Clapton, Jimmy Page, David Gilmour, Steve Hackett, Mike Oldfield, Stanley Clarke, Camel, Jon Anderson, Derek Sherinian, PSP και ως solo καλλιτέχνης. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το solo album του, “Protocol II”. Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε:

 

simon2Είσαι ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έλαβες από τους οπαδούς και τον Τύπο για solo album σου “Protocol II”;

Ω, ναι! Δεν έχω δει πολλά στον Τύπο απ’ όσο ξέρω, αλλά οι κριτικές μέχρι στιγμής και η αντίδραση του κόσμου ήταν απόλυτα εκπληκτική. Αγαπάνε πολύ το δίσκο.

 

Μπορείς να μας πεις μερικά πράγματα για τη διαδικασία συγγραφής και ηχογράφησης του album “Protocol ΙΙ”;

Ναι, απολύτως! Βασικά, η ιδέα μου για αυτό το δίσκο ήταν να είμαι πολύ χαλαρός γι’ αυτό. Λίγο-πολύ να υπάρχει μια jam band προσέγγιση. Είχα πολύ υλικό που δεν είχα ηχογραφήσει για 11 ή 12 χρόνια. Με κάποιο από αυτό, δεν ήμουν και πολύ ενθουσιασμένος, και κάποιο απ’αυτό ήταν εντάξει, έτσι το παρουσίασα στα παιδιά. Είπα: «Παιδιά, εδώ είναι μια αρχή. Μ’αυτό τον τρόπο θα το κάνουμε: Αν σας αρέσει κάποια από τη μουσική, τη χρησιμοποιούμε και στη συνέχεια, μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα πράγματα στα μέρη των κομματιών». Όταν έστειλα σε όλους το υλικό, που είναι οι Andy (σ.σ: Timmons -κιθάρα), Steve (σ.σ: Weingard -πλήκτρα) και Ernest (σ.σ: Tibbs -μπάσο), τους άρεσε πολύ. Και όταν αρχίσαμε να το παίζουμε, έβγαζε πιο πολύ νόημα. Όταν είσαι μόνος σου, στην απομόνωση και κάνεις τα πάντα ο ίδιος, παίρνει κάποιο χρόνο. Τέλος πάντων, πήγε περίφημα. Κάναμε μερικές αλλαγές εδώ και εκεί. Γράψαμε κάποια πράγματα μαζί, όλοι συνεισέφεραν ιδέες. Κατά κύριο λόγο, αυτό έγινε σε 5 ημέρες. Όλο το ζωντανό παίξιμο έγινε σε 5 ημέρες.

 

Ποιες είναι οι προσδοκίες σου από την επερχόμενη Ευρωπαϊκή περιοδεία για το “Protocol ΙΙ”;

Λοιπόν, ελπίζουμε ότι οι άνθρωποι θα απολαύσουν το συγκρότημα. Θέλω να πω, την τελευταία φορά που περιοδεύσαμε, άρεσε στον κόσμο. Τους άρεσε απολύτως. Θα παίξουμε πολλή από την μουσική του “Protocol ΙΙ”.

 

Έπαιξες στο “My Kind O’ Lovin’” album, του Dr. Milen Vrabevski. Πώς συνέβη να συμμετάσχεις σ’αυτό το project με τον Joseph Williams των Toto και τον John Lawton των Uriah Heep και Lucifer’s Friend;

Α, αυτό ήρθε πραγματικά από το πουθενά! Επικοινώνησε μαζί μου κάποιος από την Αγγλία και ο Milen ήθελε να κάνει ένα δίσκο και μιλήσαμε λίγο και βασικά ήρθε στο Λος Άντζελες και έχω εκεί ένα studio που έχω στήσει και όταν είμαι εκεί μπορώ να ενορχηστρώνω και να μιξάρω πράγματα. Έτσι, ήρθε και ηχογράφησε τη μουσική του.

 

Συμμετέχεις τώρα σε άλλα projects;

Ω, ναι. Πάντα εμπλέκομαι σε πολλά άλλα projects. Αυτή τη στιγμή, είμαι στη μέση της μίξης ενός δίσκου. H καλλιτέχνις είναι η Billie Rainbird και το album θα είναι φανταστικό. Έχω κάνει τις επτά μίξεις και έχω να κάνω ένα πολύ σύντομο ταξίδι και θα επανέλθω και θα τελειώσω το δίσκο. Υπάρχουν πολλοί μουσικοί στο album.

 

simon3Σ’ αρέσει σήμερα το πρώτο σου solo album, “Protocol” (1988);

Ω, απολύτως. Αυτό ηχογραφήθηκε πριν από 25 χρόνια. Είναι αστείο, πολλοί άνθρωποι αγαπούν αυτό το δίσκο και ήταν για εκείνη την εποχή, πολύ πειραματικό. Το ζήτημα με αυτό το δίσκο ήταν: Δεν είμαι τραγουδιστής, οπότε δεν υπάρχει λόγος να γράφω τραγούδια με φωνητικά, δεν είμαι στιχουργός. Έτσι, αυτό που κάνω είναι να γράφω instrumental μουσική. Αν γράφω μουσική για φωνητικά, την γράφω μαζί με άλλον συνθέτη, όλοι αυτοί οι τύποι μπορούν να γράψουν στίχους. Έτσι, ήθελα να κάνω κάτι εντελώς μόνος μου. Εκείνη την εποχή, είχα μερικά demos και προσπαθούσα να βρω ένα δισκογραφικό συμβόλαιο, αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Είναι πάντα δύσκολο γι’ αυτό το είδος της μουσικής. Είχα ένα studio και είπα: «Ξέρεις κάτι; Θα το κάνω μόνος μου». Και δεν είχα κάποιο budget ακόμα κι αν είχα studio, αλλά δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω για τους μουσικούς, έτσι αποφάσισα να το κάνω μόνος μου. Και όταν έπαιζα εγώ όλα τα όργανα, βγήκε με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο. Ήταν ένα είδος pop fusion δίσκου, αν ξέρεις τι εννοώ και πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να αγαπούν τον εν λόγω δίσκο. Είναι ενδιαφέρον, εξακολουθούμε να παίζουμε ένα-δύο πράγματα από τη μουσική αυτού του δίσκου. Αυτή τη φορά με αληθινούς μουσικούς, όχι απλά να παίζω μόνος μου με τα χρήσιμα synthesizers. Όμως, εκείνη την εποχή, ήταν μια χαρά. Ήταν αυτό που αποκαλώ πειραματισμό, αλλά ήμουν εγώ που αντικατέστησα όλους τους μουσικούς (γέλια). Ήταν πολύ πειραματικό.

 

Ξοδεύεις πολύ χρόνο για να κάνεις μίξη και mastering στο Phantom Recording Studio σου. Σ’αρέσει να βρίσκεσαι πίσω από την κονσόλα της ηχογράφησης;

Ναι, πάρα πολύ. Το κάνω αυτό επαγγελματικά από το 1983, όταν δούλευα με τον Mike Oldfield σε ένα album που ονομάζεται “Crises”. Μου ζήτησε να κάνω συμπαραγωγή στο δίσκο μαζί του. Και είχα ένα μηχανικό ήχου με τον οποίο δούλευα και ο ίδιος αθόρυβα τον απέλυσε μετά την πρώτη μέρα και αποφάσισε ότι έπρεπε να γίνω μηχανικός ήχου (γέλια). Έτσι, κατηγορώ τον Mike για όλα αυτά, αλλά ήταν κάτι που ήθελα έτσι κι αλλιώς και απλά χρειαζόμουν την ευκαιρία για να το κάνω. Και ο Mike Oldfield μου δίδαξε πολλά για την ηχογράφηση. Έτσι, οφείλω πολλά στον Mike, γιατί μου έδωσε τη βασική μου εκπαίδευση ως μηχανικός ήχου.

 

Πόσο σημαντικός είναι ο αυτοσχεδιασμός για σένα;

Εξαιρετικά σημαντικός. Ο αυτοσχεδιασμός είναι η βάση για το πώς παίζω οποιοδήποτε είδος μουσικής. Ακριβώς επειδή η μουσική είναι rock ‘n’ roll ή reggae, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι χωρίς αυτοσχεδιασμό. Ολόκληρη η φύση του να είσαι drummer είναι να πρέπει να αυτοσχεδιάζεις. Ακόμα και αν αυτό προκύπτει ως μέρος ενός τραγουδιού ή στη μέση του τραγουδιού και αντιδράς σ’ αυτό που ο τραγουδιστής εκφέρει, είτε είναι μια φράση είτε τραγουδάει, έτσι είναι το πώς παίζω. Ο αυτοσχεδιασμός είναι κομμάτι της ζωής μου.

 

simon4Αισθάνεσαι τυχερός που η αναγνώριση ήρθε πολύ νωρίς στην καριέρα σου; Άλλοι μουσικοί αγωνίζονται μια ολόκληρη ζωή για να αναγνωριστούν!

Αυτό είναι αλήθεια. Είμαι ευγνώμων και πολύ τυχερός που έχω αναγνωριστεί από νωρίς, αλλά κυρίως δεν το σκεφτόμουν αυτό. Αρχικά, ήθελα απλά να είμαι ένας πολύ καλός μουσικός και ακόμα θέλω να είμαι ένας πολύ καλός μουσικός. Συνήθιζα να ακούω όλους αυτούς τους σπουδαίους παλιούς μουσικούς. Νωρίς στην καριέρα μου, ήμουν πολύ νέος όταν ξεκίνησα να ηχογραφώ. Είναι μια πολύ ασυνήθιστη καριέρα, επειδή πιστεύω ότι πηγαίνει πίσω στην εμπειρία του να παίζω με την μπάντα του πατέρα μου όταν ήμουν 12 χρονών μέχρι τα 16. Έμαθα να έχω μουσική πειθαρχεία και το έμαθα πάρα πολύ νωρίς. Επίσης έμαθα να διαβάζω πολύ νωρίς. Αλλά πιο σημαντικό απ’ αυτό ήταν η μουσική πειθαρχία και αυτό μου επέτρεψε να είμαι σε θέση να παίζω στο studio και να παίζω σε ηχογραφήσεις. Και μόλις άρχισα όταν ήμουν 16 ετών, οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν: «Ουάου! Είναι στο studio, διαβάζει μουσική, παίζει πάνω στο χρόνο, αλλά ξέρει και πώς να παίξει στο studio». Αυτό είναι σημαντικό. Μεγάλωσα σε ένα studio. Ήμουν 4 ή 5 ετών, όταν συνήθιζα να πηγαίνω στο studio για να δω τον μπαμπά μου να παίζει κρουστά. Ήμουν πολύ τυχερός που έχω αυτή την πειθαρχία και νομίζω ότι γι’αυτό κι ήμουν πραγματικά σε θέση να κάνω ηχογραφήσεις όταν ήμουν 17, 18 ή 19. Δεν σκεφτόμουν πραγματικά πολύ την αναγνώριση, επειδή όταν παίζεις σε ένα studio, δεν έχεις κοινό. Οι άνθρωποι με άκουγαν στους δίσκους τους. Έλεγαν: «Ποιος είναι αυτός ο drummer;» και έτσι περίπου με έμαθαν. Δεν είχα πραγματικά αρχίσει να τα σκέφτομαι όλα αυτά, έως ότου λίγο αργότερα και τότε ήμουν λίγο πιο σπασμωδικός. Έτσι, δεν σκέφτομαι πραγματικά το κομμάτι της αναγνώρισης. Απλά θέλω να παίζω καλά.

 

Ήσουν ένας από τους drummer τη μοναδική φορά που οι τρεις πρώην κιθαρίστες των Yardbirds (Eric Clapton, Jeff Beck και Jimmy Page) έπαιξαν μαζί κατά τη διάρκεια των συναυλιών A.R.M.S (οικονομική ενίσχυση προς τον Ronnie Lane, μπασίστα των Faces και Small Faces). Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

(Γέλια) Ήταν πολύ διασκεδαστικό. Ήταν αρκετά εκπληκτικό να βλέπεις αυτά τα ινδάλματα να έρχονται στη σκηνή και να παίζουν την μουσική άλλων ανθρώπων. Αυτό είναι πάντα εκπληκτικό. Θυμάμαι ακόμα και σήμερα, όταν ήμουν με τον Jimmy και παίζαμε ένα τραγούδι που ονομάζεται (σ.σ: παύση, σκέφτεται) “Stairway to Heaven” (γέλια), ένα πολύ γνωστό τραγούδι, και στα μισά του “Stairway to Heaven”, η ιδέα ήταν ο Eric και ο Jeff να βγουν και να αρχίσουν να παίζουν. Νομίζω ότι ο Eric έπαιζε ακουστική και ο Jeff έπαιζε ηλεκτρική. Και θυμάμαι να βγαίνουν και ο Jimmy σόλαρε και τόσο ο Eric όσο και ο Jeff με κοίταξαν σαν να λένε: «Πού βρισκόμαστε; Τι πάμε να κάνουμε;». Η έκφραση του προσώπου τους ήταν ξεκαρδιστική. Αλλά ήταν πραγματικά cool απλά να βρίσκεσαι εκεί και να παίζεις και με τους τρεις αυτούς τύπους μαζί. Ήταν αρκετά εκπληκτικό.

 

Υπάρχει μια καταπληκτική εμφάνισή σου στο Youtube να παίζεις το “Give Blood” του Pete Townshend (The Who) με τον David Gilmour (Pink Floyd)! Θυμάσαι εκείνη τη βραδιά; Φαίνεται ότι περάσατε πολύ καλά τότε!

Υπάρχουν ένα-δυο video που παίζει. Υπάρχει ένα από το Brixton Academy και υπάρχει κι ένα στο Youtube από μια τηλεοπτική εκπομπή για το Rockpalast στο MIDEM των Καννών στη Γαλλία. Ναι, αυτό ήταν πολύ διασκεδαστικό. Ήταν πραγματικά διασκεδαστικό να παίζεις με τον David και τον Pete. Το γούσταρα, πραγματικά.

 

Υπήρχαν πολλοί μουσικοί επί σκηνής.

Ναι. Ήταν μια big band. Είχαμε την συνοδεία πνευστών, τρεις τραγουδίστριες, κρουστά. Ουάου! Μου άρεσε πολύ να παίζω το τραγούδι “Give Blood”. Ήταν αρκετά εκπληκτικό. Ήταν πολύ διασκεδαστικό.

 

simon5Ξέρω ότι ο Jeff Beck είναι τελειομανής. Ποιο ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθες την περίοδο που έπαιζες με τον Jeff Beck;

Ο Jeff είναι ένα αίνιγμα. Τότε, ο ίδιος δεν ήθελε να βγαίνει σε περιοδεία για πάρα πολύ. Και όταν το έκανε, πραγματικά έπαιζε για περίπου δύο εβδομάδες. Τρεις εβδομάδες ήταν απλά πάρα πολύς καιρός γι’ αυτόν. Έλεγε: «Δεν θέλω να ξεμείνω από ιδέες». Νομίζω ότι αυτό που έμαθα από αυτόν ήταν να αρπάζω τη στιγμή. Να κάνεις εντύπωση ακόμη κι αν ίσως φαίνεται ως αρνητικό να λες: «Δεν με νοιάζει». Ήταν η στάση του τότε. Έχει αλλάξει. Ο ίδιος απολαμβάνει τώρα τη ζωή πολύ περισσότερο και παίζει πολύ περισσότερο. Αλλά κατά κάποιον τρόπο, υποθέτω ότι αυτό ήταν – το μετέφρασα αυτό και δεν σημαίνει ότι είναι αρνητικό πράγμα, το σκέφτομαι ως κάτι θετικό- πάντα προσπάθησε να βρεις κάτι, πάντα προσπάθησε να βγαίνεις στη σκηνή και να αισθάνεσαι σαν να είναι η πρώτη φορά που παίζεις. Και αυτό είναι αυτό που κάνω. Πάντα ψάχνω ένα καινούργιο τρόπο να παίξω ένα τραγούδι. Ακόμα και όταν παίζω ένα τραγούδι ξανά και ξανά σαν το “Rosanna”, το “Hold The Line”, όλα αυτά τα τραγούδια. Προσπαθώ πάντα να βρίσκω ένα καινούργιο γύρισμα σε αυτό. Ο κόσμος μπορεί να μην το αναγνωρίζει, γιατί θα πρέπει να είναι πολύ διακριτικό, δεν μπορείς απλά δεν αλλάξεις το groove, επειδή έτσι νομίζεις, αλλά πολύ διακριτικά μπορείς να το αλλάξεις. Απλά κάντο να ακούγεται φρέσκο. Νομίζω ότι μπορείς πάντα να το νιώσεις αυτό. Αυτός είναι ο λόγος που εκτιμώ πραγματικά αυτό που κάνει ο Jeff κατά τη διάρκεια των συναυλιών του.

 

Έπαιξες drums στο “Sin After Sin” album των Judas Priest. Aισθάνθηκες άνετα παίζοντας heavy metal υλικό;

Ω, απολύτως. Εκείνη την εποχή έκανα πολύ heavy metal. Τότε, ανοίγαμε νέους δρόμους. Πραγματικά δεν ξέραμε τι κάναμε. Είχα μόνο έναν βασικό τρόπο που έπαιζα μουσική. Σήμερα, όλα αυτά τα παιδιά από συγκροτήματα όπως οι Megadeth, οι Rob Zombie, όλα αυτά τα παιδιά, μεγάλωσαν με αυτούς τους δίσκους. Αυτό είναι καταπληκτικό πράγμα. Και ακόμα κι αν τ’ ακούσεις τώρα, δεν ακούγονται τόσο βαριά, διότι η διαδικασία ηχογράφησης ήταν τόσο διαφορετική. Όλοι αυτοί οι drummers που κάνω παρέα, ο Jason Bittner (Shadows Fall), ο John Tempesta (The Cult, Exodus, Testament), είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι πάντα μιλάνε για αυτούς τους δίσκους: «Όταν ήμουν μικρός, άκουγα και μεγάλωνα μ’αυτούς τους δίσκους». Ένιωθα κάπως: «Ουάου! Εντάξει». Αλλά μου άρεσε να παίζω αυτή τη μουσική. Έπαιξα με τον Michael Schenker στην Ιαπωνία, πριν από περίπου 4 χρόνια. Και περάσαμε γαμάτα! Ήταν πραγματικά διασκεδαστικό.

 

Ηχογράφησες με τον Frank Zappa στο album του “Leatherette” (1978). Πώς ήταν ο Frank Zappa ως άτομο και ως συνεργάτης;

O Frank ήταν πολύ ενδιαφέρον άτομο. Είμαι τεράστιος οπαδός του Frank Zappa, πριν δουλέψω μαζί του. Όταν δούλευα μαζί του, είπα: «Εντάξει, αυτό είναι ενδιαφέρον». Ήταν σίγουρα μια εμπειρία. Ως οπαδός τώρα, ακούω όλο το υλικό του και τις ιδέες του. Ήταν απολύτως εργασιομανής. Ο τύπος δεν σταματούσε ποτέ. Ποτέ δεν σταματούσε. Έπινε τον καφέ σαν να ήταν νερό και πάντα κάτι έψαχνε. Αλλά ήταν μια ενδιαφέρουσα διαδικασία. Δεν θα έλεγα ότι ήταν μια διαδικασία απολύτως ευχάριστη, όμως παρατήρησα και έμαθα πολλά. Ειδικά για την ηχογράφηση πραγματικά δύσκολων κομματιών. Έκανε την παραγωγή ενός καλλιτέχνη που ονομάζεται L. Shankar, ένας Ινδός βιολονίστας που έπαιζε στο συγκρότημά του εκείνη την εποχή. Έπαιζε στο συγκρότημα Shakti με τον John McLaughlin. Και έπαιξε με τον Zappa, τον Peter Gabriel και στην πραγματικότητα, δούλεψα μαζί του πολύ πρόσφατα σε αυτό το νέο album στο οποίο κάνω την παραγωγή για την Billie Rainbird. Είναι εκεί έξω και κάνει πολλά, αλλά η μουσική του είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Και ο Frank έκανε παραγωγή σ’αυτό υπέροχα και έμαθα πολλά από τον τρόπο που το έκανε. Μας πήρε δύο ημέρες για να κάνουμε αυτά τα πράγματα, αλλά από τη στιγμή που το ακούω τώρα ακούγεται λείο σαν μετάξι. Είναι ωραίο.

 

simon6Ένιωσες μεγάλη πίεση από την εταιρία των Camel όταν ηχογραφούσες το “The Single Factor” (1982) στα Abbey Road Studios;

Ω, οι Camel!! Όχι, καθόλου! Όχι, καθόλου!

 

Επειδή έχω διαβάσει ότι η εταιρία τους ήθελε ένα single, γι’ αυτό και ο Latimer ονόμασε το album “The Single Factor”.

Ω, εγώ δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτό. Απλά με κάλεσαν να παίξω στο δίσκο. Περάσαμε υπέροχα. Πραγματικά, θυμάμαι τις ηχογραφήσεις πολύ καλά. Ήμασταν στο Abbey Road 3 και υπήρχε πολύ κέφι. O Ant Phillips (σ.σ: κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Genesis) ήταν μαζί τους. Έπαιξε και στο album του Mike Rutherford (σ.σ: “Smallcreep’s Day” -1980). Ήταν στους Genesis πριν από πολλά χρόνια. Αυτό ήταν πολύ διασκεδαστικό. Το θυμάμαι τώρα. Είχα διαφορετικό κούρδισμα σ’αυτές τις ηχογραφήσεις ίσως επειδή στον μηχανικό ήχου άρεσε ένας συγκεκριμένος τρόπος, έτσι έπρεπε να συνεργαστώ μαζί του για αυτό. Κι αυτό είναι ενδιαφέρον επίσης. Μας άρεσε πολύ. Διασκεδάσαμε πολύ.

 

Ήθελες το supergroup The Best [Keith Emerson (ELP, The Nice), John Entwistle (The Who -μπάσο), Joe Walsh (The Eagles -κιθάρα) και Jeff “Skunk” Baxter (Steely Dan -κιθάρα)] να είχε διαρκέσει περισσότερο;

Ειλικρινά, ήταν ένα συγκρότημα που ξεκινήσαμε για ένα ταξίδι στην Ιαπωνία και τη Χαβάη. Ήταν πολύ διασκεδαστικό, αλλά πραγματικά δεν βλέπω ότι το συγκρότημα θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερο μέλλον. Ήταν απλά ένα ωραίο πράγμα. Βρεθήκαμε μαζί και παίξαμε τη μουσική των άλλων και ήταν σπουδαίο. Ήταν υπέροχο. Υπήρχαν πολλά projects σαν αυτό. Απλά βρεθήκαμε μαζί και εξαιτίας αυτού, ήταν πολύ διασκεδαστικό. Δεν υπήρχε πίεση. Αυτό ήταν το καλό πράγμα σ’ αυτό. Αλλά μόλις δεις κάτι ως σοβαρό project, τότε υπάρχει μεγαλύτερη πίεση και δεν είναι πολύ διασκεδαστικό. Νομίζω ότι ήταν μια χαρά. Για ό,τι ήταν, ήταν σπουδαίο. Κατάφερα να παίξω με τον Keith Emerson, που ήταν υπέροχο. Και ο Joe, ήταν σπουδαίος για να κάνεις παρέα μαζί του. Και προφανώς ο “Ox”, ο John Entwistle με τον οποίο έπαιζα στους Who. Ο Jeff Baxter… Αυτό ήταν σπουδαίο.

 

Ήταν εύκολη απόφαση για σένα να ενταχθείς στους Toto μετά τον θάνατο του Jeff Porcaro;

Όχι, ήμουν έκπληκτος. Ήμουν πολύ έκπληκτος που μου ζητήθηκε αυτό. Αλλά όταν πήγα εκεί και πέρασα χρόνο με το συγκρότημα, τους ρώτησα γιατί πήραν αυτή την απόφαση και γιατί μου το ζήτησαν. Αλλά μετά από αυτό, το ερώτημα ήταν: «Θες να συνεχίσεις με το συγκρότημα και να παίζεις μαζί μας;» Έτσι, το 1993 το έκανα και έμεινα μαζί τους για 21 χρόνια. Πραγματικά όταν άρχισε, σκεφτόμουν ότι θα παίξω μόνο για μια περιοδεία και αυτό θα ήταν όλο, αλλά ειλικρινά ήταν μια δουλειά που έπρεπε να γίνει. Χώθηκα σ’ αυτό και έδωσα το καλύτερο που μπορούσα και πήγε πολύ καλά. Ήταν πολύ λυπηρό εκείνη τη στιγμή (σ.σ: μετά τον θάνατο του Jeff Porcaro) φυσικά, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Και το έκανα για 21 χρόνια.

 

simon7Έχεις απορρίψει ποτέ μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική πρόταση, γιατί ήσουν απασχολημένος ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο;

Ω, υπήρξαν μερικές από αυτές. Νομίζω ότι μία από τα τελευταίες ήταν του Herbie Hancock. Μου ζήτησε να κάνω μια περιοδεία, αλλά μπορούσα να κάνω μόνο ένα μέρος από αυτήν, γιατί είχα ήδη συμφωνήσει να κάνω κάποια άλλη δουλειά. Είχα κάτι άλλο να κάνω και δεν το έκανα αυτό. Ελπίζω να είμαι σε θέση να το κάνω αυτό μία ημέρα.

 

Ποιο είναι το πιο ταλαντούχο άτομο που έχεις δει στη ζωή σου;

Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι και είναι πραγματικά δύσκολο να το απαντήσω. Υπάρχουν τόσοι πολλοί. Υπήρξα πολύ τυχερός που δούλεψα με απίστευτα ταλέντα. Όλοι αυτοί είναι: ο Peter Gabriel, ο Pete Townshend, ο Mike Oldfield. Είναι όλοι καταπληκτικοί. Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω ένα άτομο. Ήμουν πολύ τυχερός που έπαιξα με σπουδαίους μουσικούς και σπουδαίους καλλιτέχνες.

 

Θυμάστε την συναυλία που έπαιξες με τους Toto στην Αθήνα το 2005;

Ναι απολύτως, τη θυμάμαι πολύ καλά. Αυτή ήταν η μία και μοναδική μου επίσκεψη στην Ελλάδα. Θα ήθελα να ξανάρθω.

 

Ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Simon Phillips για τον χρόνο του.

Φωτογραφίες: Billie Rainbird

Official Simon Phillips website: http://www.simon-phillips.com

Official Protocol II website: http://protocol-2.com

Official Simon Phillips Facebook page: http://www.facebook.com/SimonPhillipsOfficialBandPage

Αγοράστε το“Protocol II” από το CD Baby εδώ: http://www.cdbaby.com/cd/simonphillips22

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry