Στίχοιμα – «Μηχανές»

Το νέο άλμπουμ των Στίχοιμα με τίτλο «Μηχανές» είναι μια απολυαναμενόμενη κυκλοφορία, για την οποία όσοι απλά περίμεναν κάτι καλό έκαναν λάθος. Αυτό το άλμπουμ είναι μια ΕΠΙΚΗ περιγραφή της σύγχρονης ζωής και του διαχρονικού τρόπου σκέψης που μαστίζει την ανθρωπότητα, αφηγείται με λυρικό τρόπο χωρίς να φοβάται να αναφέρει πρόσωπα και καταστάσεις, κατακρίνοντας ότι υπάρχει γύρω μας, με την αντικειμενικότητα ή ρεαλισμό που χρειάζεται να τοποθετήσει κάποιος στη ζωή του. Έτσι, οι «Μηχανές» θα μπορούσαν να αποτελούν μια εγκυκλοπαίδεια που δίνει τροφή για σκέψη στους νέους και λόγο επανεξέτασης των πραγμάτων για τους μεγαλύτερους.

Το άλμπουμ περιέχει 20 τραγούδια των οποίων η παραγωγή και το programming ανήκει στην Μαρίνα, πλην του «Τα όνειρα μου» το οποίο υπογράφει ο Kid. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Xplicit ο οποίος στο «Είμαι χαμένος» συνεργάζεται με τον Marginal και στα «Ο τοίχος» και «Άνθρωποι¨με τον Dask.

 

Το «Intro» αποτελεί το πρώτο τραγούδι και ξεκινά με την αφήγηση του μικρού Αλέξανδρου, μια βροχή προτάσεων που αναφέρουν γεγονότα και συναισθήματα. Μας προσκαλεί να «πάμε μαζί του» για να μας πει για τη ζωή και το θάνατο και ιδού! «Μηχανές«! Με τη συνοδεία ενός δυναμικού beat αρχίζουν να ακούγονται οι πρώτες ρίμες του Xplicit ο οποίος μας εξηγεί για την δράση των Μηχανών και εκφράζει πολλά από τα παράπονα του σκεπτόμενου πολίτη: Οι άνθρωποι είναι λίγοι, ο φόβος τους τυλίγει. Το κυνήγι τους, μαζί με την αναφορά στον Χριστό θυμίζει αυτές τις υποκινούμενες μάζες που στρέφονται αυτόματα ενάντια σε κάθε ένα που τολμά να ξεχωρίσει. Ψηφίζουμε μαζί μα δεν πεθαίνουμε μαζί… είναι η κριτική στην πολιτική ζωή της χώρας, συντηρούμενη από την διαφθορά ή τον εγκλωβισμό των Μηχανών. Μαζί τις αναφορές για την νέα μάστιγα της πολιτικής κοινωνίας τον ναζισμό οι Στίχοιμα δείχνουν την πολιτική χροιά του στίχου τους, η οποία μπορεί να μην δείχνει κάποιο χρώμα αλλά δείχνει ιδέα και αυτό είναι το σημαντικότερο. Σκηνικό αποκάλυψης!

Είναι άκρως επίκαιρο και τραγούδι που είχαμε ανάγκη να ακούσουμε μετά την ανόητη προπαγάνδα ψευτοπατριωτισμού λογικής «νίπτω τα χείρας» από ένα λαό που ξαφνικά πιστεύει σε μια μεγάλη ιδέα και αναπτύσσει μέσα από την φτώχεια του και την κατάρρευση του συστήματος που ο ίδιος έκτισε, τον ρατσισμό ο οποίος καλύπτει τα λάθη του. «Πατρίδα» το τρίτο άλμπουμ του άλμπουμ το οποίο χτυπάει στα μούτρα του νεοέλληνα που παρουσιάζεται αγνός και πουλάει μια πατρίδα. Και για 30 αργύρια σαν πουτάνα δώθηκες, οι Μηχανές μας πουλούν και γλεντούν… Μπόμπα παραγωγή από την Μαρίνα! Όπως όλα τα τραγούδια, και αυτό, τελειώνει με την αφήγηση του Αλέξανδρου.

Ο «Δαίμονας» μας αποκαλύπτει πως κρύβεται πίσω από κάθε τι άσχημο. Το «Εγώ» μίσους, λαγνείας, φόβου και όποιου άλλου αρνητικού συναισθήματος μας είναι ο δαίμονας των Στίχοιμα, δεν φαίνεται και καθοδηγεί στα κρυφά. Η μουσική μοιάζει να κινείται σε ένα συγκεκριμένο ρυθμό και αυτά στα αυτιά του ακροατή δίνει την αίσθηση πως υπάρχει μια συνέχεια σε μια ενιαία ιστορία που παρουσιάζεται μέσω του rap και της αφήγησης.

Στο «Τσίρκο» ακούμε ένα σύνολο «περίεργων» που περιτριγυρίζουν τον πρωταγωνιστή της ιστορίας ο οποίος τελικά προτιμά να παραμείνει στο κλουβί στο οποίο νιώθει ότι ανήκει πραγματικά, ένα τσίρκο που στα αυτιά του ακούγεται καλύτερο από αυτό που βρίσκεται έξω από αυτό και φέρει τον τίτλο του τσίρκου μεταφορικά. Όμως αυτός εκφράζει ακόμα μια φορά ένα συναίσθημα απορίας και μοναξιάς που ακούμε από την αρχή των «Μηχανών».

Και φτάνουμε στην Αθήνα. «Εδώ Αθήνα» μια πόλη που έχει όλα τα πράγματα στις διάφορες μορφές τους. Φτωχοί-πλούσιοι, ασφαλίτες-μολώτοφ, μαφία και την διασκέδαση του φλώρου! Πραγματικά έχουμε πολλά χρόνια να ακούσουμε τέτοια κριτική προς όλα και όλους από ένα Hip Hop κομμάτι. Χρυσαυγίτες, ξένοι, Πολυτεχνείο, μάνες με διαστροφές και 6.000.000 σε ένα μνήμα. Πόλη του άντε γαμήσου! Η εικόνα μιας σάπιας μεγαλούπολης όπως μπορεί να τη βιώσει κάποιος που ταυτίζεται με την ατμόσφαιρα της. Εκατομμύρια άνθρωποι σε μια γειτονιά και όμως τόσοι διαφορετικοί και μόνοι. Πολύ δράση! Ακούγονται και στίχοι για τον Νικόλα Άσιμο και την Κατερίνα Γώγου, προσωπικότητες των Εξαρχείων που ξεχώρισαν με το δικό τους, ξεχωριστό ύφος. Η αλλιώς μην γίνεις ότι η πόλη σου;

Ένα σύστημα λοιπόν που υποκινείται από ένα Δαίμονα και έχει την Αθήνα για εργαλείο του, χρειάζεται και «Το γρανάζι» του. Τα γρανάζια του ομότιτλου τραγουδιού είναι αυτοί οι άνθρωποι τριγύρω σου και εσύ ο ίδιος όταν ψηφίζεις, υποκρίνεσαι, όλα αποτελούν δόντια του γραναζιού. Αυτά είναι και ο λόγος της εκάστοτε κρίσης.

Το ημερολόγιο μηχανών προχωρά και η σελίδα σταματάει στην ημέρα 92. Ο Marginal είναι «Χαμένος» στα cd των αγαπημένων το καλλιτεχνών, με το Hip Hop να φαίνεται ως την διέξοδο του τύπου που έχουν αφήσει στην άκρη. Ιστορικά ονόματα της μουσικής παρελαύνουν μέσα από τους στίχους του τραγουδιού και δείχνουν πως αυτές επηρεάζουν και κρατούν συντροφιά! Ωραία η μουσική υπόκρουση στο τέλος, ελαφρύνει την ατμόσφαιρα!

Το «Δικό μου» θυμίζει T-X-C εποχής «Η Πόλις Εάλω» και ο mc ζητά πίσω πράγματα του παρελθόντος. Το τραγούδι θυμίζει T-X-C κυρίως λόγω της παραγωγής, η οποία όπως σε όλο το άλμπουμ έχει ένα δυνατό beat και ο ήχος της φέρνει περισσότερο στο underground ελληνικό Hip Hop της δεκαετίας του ’90.

Η «Συμμορία των 10«, μια θρυλική συμμορία που ληστεύει μια τράπεζα. Παραστατικοί στίχοι που δημιουργούν εικόνες στο μυαλό μας και η μουσική συνεχίζει το underground άσμα της!

Ο «Τοίχος«, με τη συμμετοχή του Dask, έχει την δική του ιστορία! Όσα δεν λέει το στόμα, τα λέει η μπογιά. Ακούμε μια μεταφορά των συνθημάτων που αναγράφονται στους τοίχους στην μουσική εκδοχή τους. Συνθήματα και φράσεις που σχολιάζουν με τον πιό σύντομο και περίτεχνο τρόπο τις συνήθειες μας ή την πραγματικότητα. Αυτός ο τοίχος σίγουρα έχει αποτελέσει χώρο έκφρασης για πολλούς, ειδικότερα στους «μυημένους» της Hip Hop κουλτούρας και το γράφω αυτό από προσωπική εμπειρία.

Ακόμα μια «Γενιά μεσ’ τα σκουπίδια» των γηπέδων, του ελλιπές σε παιδεία σχολείου για μια γενιά με αλυσίδα. Σίγουρα αφιερωμένο στη νέα γενιά η οποία φαίνεται να είναι περισσότερο απαθής από όλες τις προηγούμενες… Πουτάνες και κοροϊδία, απομόνωση. Σίγουρα ο Xplicit θα μπορούσε να πει κάποιος πως βλέπει παντού την άσχημη ή την απαισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων αλλά καλύτερα θα ήταν να εξετάσουμε το ενδεχόμενο πως πρέπει να παρουσιαστεί το λάθος και η σκληρή κριτική αυτού να μας σοκάρει, να μας οδηγήσει στην σκέψη.

Σαφώς, όλη η προσπάθεια αυτού του άλμπουμ θα μπορούσε να εκφραστεί μέσα από το τραγούδι «Νιώσε μας«. Μπες στη θέση του άλλου. Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς ρατσιστές. Ένας κύκλος που κλείνει με την κληρονομιά μίσους και αμορφωσιάς ως δώρο για τον κόσμο μας. Η φωνή του Άδωνι, όπως λέει ο Xplicit καθοδηγεί τον φτωχό να μισεί τον φτωχό. Άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να βρουν λίγο φαΐ σε μια χώρα που οι εξίσου πτωχευόμενοι πολιτές βλέπουν ως απειλή! Μαζί με το «Πατρίδα¨θα έπρεπε να γίνονται σε ιδιαίτερα μαθήματα στα σχολεία ώστε να εξαφανιστεί η σκέψη του υποανάπτυκτου εθνικιστή από τα παιδιά.

Το άλμπουμ προχωρά με το «Ότι δεν σας κάνει» και «Τα όνειρα μου«. Το 15ο τραγούδι του άλμπουμ θα μπορούσε να είναι ένα βίαιο «Ταξιδεύω» με τον Xplicit να μας παρασύρει σε ένα ταξίδι που έχει σταθμούς τα πιο βίαια γεγονότα που έχει αντικρύσει η ανθρωπότητα και στα όνειρα του βλέπει τους υπαίτιους στους τάφους του!

Η τέχνη της Μαρίνας συνδέει το Hip Hop με την μουσική του μεγάλου ρεμπέτη και μας βάζει στην «Αγκαλιά του Μάρκου«. Μια πολύ όμορφη αφιέρωση στη ζωή και το έργο του αείμνηστου Μάρκου Βαμβακάρη για τον οποίο οι Στίχοιμα αφηγούνται μια αλληγορία με πρωταγωνιστή τον αντισυμβατικό καλλιτέχνη από τη Σύρο.

Αρκετά χαλαρώσαμε με τον Μάρκο γιατί τώρα έχει «Βία«! Διψάμε για αίμα ή μήπως η βία της κακής μόρφωσης-υγείας-δικαιοσύνης είναι μεγαλύτερη και περισσότερο αιματοβαμμένη; Είναι το συναίσθημα οργής που εκδηλώνεται στον καταπιεσμένο από την τηλεόραση καθώς η Χούντα δεν σταμάτησε το ’73. Είναι η λύση; Μάλλον η πρόταση αντίδρασης προς τη γενικευμένη βία, το φόβητρο του συστήματος. Είναι;

Λίγο πριν το τέλος μας αποκαλύπτουν πως είναι λάθος. «Είμαι λάθος» από επιλογή δηλώνει ο «X» γιατί ο «σωστός» κάτι κάνει λάθος. Λάθος προς όλα όσα αναφέρει στα προηγούμενα 17 τραγούδια των Μηχανών.

Η δεύτερη συμμετοχή του Dask έρχεται στο «Άνθρωποι«. Ένα τραγούδι που σκιαγραφεί όλα τα είδη ανθρώπων που κυκλοφορούν ανάμεσα μας και ανήκουμε και εμείς σε αυτά. Το φανάρι του Διογένη μέσα από τους Στίχοιμα, αναζητά αληθινούς ανθρώπους μέσα στο σύνολο του κόσμου που χάνεται στα λεφτά και ότι άλλο μπορεί να τους διαβρώσει. Η αφήγηση του Αλέξανδρου συνεχίζει να ράβει τα τραγούδια μεταξύ τους δίνοντας μια κάπως κινηματογραφική χροιά στο άλμπουμ.

«Τέλος«κύριοι! Το 20 τραγούδι των Μηχανών περιέχει ένα sample από το «Soldier» του Brian Cross και μιλάει για… το τέλος!

 

Ξαναδιαβάζοντας αυτό το άρθρο, μάλλον η κριτική του ξέφυγε από αυτή του μουσικού άλμπουμ αλλά ίσως να είναι καλύτερο να λάβει ξεχωριστής διατύπωσης. Πολλά συγχαρητήρια στους Στίχοιμα για ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που δημιουργήθηκαν ποτέ στο ελληνικό Hip Hop. Κουραστήκαμε να ακούμε για γκομενάκια, μάγκες rappers και αλητάκους DJs. Η κατάσταση σηκώνει «Μηχανές»! Πατήστε εδώ για να κατεβάσετε το άλμπουμ.

Τέλος.

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ