Από την Αθηνά Ποντίκη

 

Όταν επιτέλους πήρα στα χέρια μου το πολυπόθητο 11ο άλμπουμ από τους λατρεμένους μου Pet Shop Boys με την ονομασία «Elysium» δεν είχα διαβάσει καμία κριτική μόνο και μόνο για να μην επηρεαστώ και δεν ευχαριστηθώ το άκουσμά του, όπως την είχα πατήσει με το «Fundamental» (το οποίο το εξερεύνησα αργότερα και το αγάπησα).  Από φίλους Pet heads άκουγα θετικά και αρνητικά σχόλια σχετικά με τα promos τα οποίa πεισματικά αρνιόμουν να τα ακούσω περιμένοντας με αγωνία το νέο cd ολοκληρωμένο. Είμαι φάν των PSΒ εδώ και 28 χρόνια και θα προσπαθήσω να κάνω στην άκρη την αγάπη μου για αυτό το δίδυμο και θα αναλύσω το κάθε ένα τραγούδι ξεχωριστά ..

Κατ’ αρχήν το cd κυκλοφόρησε σε 2 versions ένα μονό cd με τα 12 τραγούδια και με εξώφυλλο τη θάλασσα και ένα 2πλό cd (ορισμένης κυκλοφορίας) με τα 12 τραγούδια συν 1 cd με τα αντίστοιχα instrumental και με εξώφυλλο τον ουρανό .. Το artwork είναι του Mark Farrow (με τον οποίο έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν στα εξώφυλλα των Behavior , Bilingual, Somewhere,Yes και Party).

Απο το Elysium κυκλοφόρησε σε cd singles το Winner με B-sides τα “A certain je ne sais quoi” “The way through the woods” και μια διασκευή πάνω σε ένα τραγούδι των Bee Gees “I started a joke”. To Elysium μπήκε κατευθείαν στο νούμερο 9 των βρετανικών charts αλλά ήταν για πολύ λίγο καθώς μετά έπεσε στην 37η. Επίσης στις 15 Οκτωβρίου κυκλοφορεί και σε cd single το Leaving με B-sides τα “Hell” και “In his imagination”καθώς επίσης κι ένα demo του “Baby» από το 2003. Το Leaving θα κυκλοφορήσει και σε βινύλιο.

Ξεκινάμε…

1) Leaving: Από το όνομα και μόνο το τραγούδι σου δίνει ένα hint για το τι θα ακούσεις. Τέρμα ταξιδιάρικο, τέρμα ήχος PSB και τέρμα ντεσιμπέλ. Βέβαια το νόημα του στίχου είναι πολύ διαφορετικό από εκείνο που νιώθεις όταν το ακούς αλλά ακόμα κι όταν προσέξεις τους στίχους πάλι το ακούς με μια νότα αισιόδοξης μελαγχολίας. Θα έλεγα ότι ήταν μια πολύ καλή επιλογή για 1ο τραγούδι.

2) Invisible: Εδώ οι τόνοι πέφτουν κι έρχεται εκείνη η γνώριμη μαγεία που έχουν οι PSB στις μπαλάντες τους. Η βελούδινα αισθησιακή φωνή του Neil σε βάζει πάντα στο mood του τραγουδιού του και παραδίνεσαι στο άκουσμά του. Στη συναυλία τους το Νοέμβριο του 2009, στο slow μέρος όπου βγήκε ο Neil για να τραγουδήσει τις πιο γνωστές μπαλάντες τους, είχαμε μείνει όλοι με κομμένη την ανάσα με τη φανταστική ερμηνεία του ..

3) Winner: Και φτάνουμε στο πιο «κραγμένο» κομμάτι της καριέρας του συγκροτήματος. Ούτε το I’m with stupid δεν είχε γνωρίσει τόσο αρνητικές κριτικές. Ακούστηκε ότι το τραγούδι γράφτηκε για μια πιθανή συμμετοχή των PSB στη Eurovision. Let’s face it! Σίγουρα θα έπαιρνε καλύτερη θέση από όλα αυτά τα σαχλοτράγουδα που στέλνει η Αγγλία τα τελευταία χρόνια. Ακούστε το καλύτερα. Οι στίχοι του είναι εξαιρετικοί. Θαρρώ πως θα μπορούσε να είναι η απόλυτη ερωτική εξομολόγηση. Εντάξει, το video clip είναι παγερά αδιάφορο και παντελώς άσχετο από το νόημα του τραγουδιού αλλά το τραγούδι σαν τραγούδι είναι δυνατό! Σε ανεβάζει! Σου δίνει θάρρος να ξανασηκωθείς, να ανασκουμπωθείς και να συνεχίσεις!

4) Your early stuff: RnB ήχοι οι οποίοι δένουν αρμονικά με τον ηλεκτρονικό ήχο του Chris και φυσικά την απόλυτα βελούδινη και εναρμονισμένη σε κάθε είδος φωνή του Neil. Όμως δεν ξετρελάθηκα. ..

5) A face like that: Back to the 80z!!! Yaaaaay!! Ντισκομπάλα, γκλίτερ, roller blades και πίσω στην εποχή του Please του Disco και του Actually ..

6) Breathing space: Ακόμα μια μπαλάντα με κυρίαρχο μουσικό στοιχείο τα έγχορδα σε όλο τους το μεγαλείο. Μου θυμίζει εκείνο το εξαιρετικό live που είχαν κάνει το 2002 στο Γκάζι στα πλαίσια του Electron Nights festival όπου είχαν εμφανιστεί απλά λιτά οι 2 τους μαζί με άλλους 3 μουσικούς, χωρίς μπαλέτα, δίχως φανταχτερά κοστούμια, φτερά και πίπουλα..

7) Ego music: Η αρχή θα μπορούσε άνετα να είναι “jingle” σε διαφημιστικό σποτάκι ραδιοφωνικού σταθμού .. Λίγο αδιάφορος στίχος αλλά και μουσική. Μπορεί να είναι ένα κράξιμο για την κατάντια της μουσικής που βγαίνει πλέον από τη μουσική βιομηχανία, αλλά θα μπορούσαν να είχαν μείνει στις προσωπικές αρνητικές τους δηλώσεις και τέλος ..

8) Hold on: Gospel ήχος;? Not my style και σίγουρα δεν είναι το στυλ των PSB .. Είναι από αυτά τα τραγούδια που ρωτάς τον εαυτό σου: “Seriously???” και φυσικά δεν περιμένεις απάντηση ..

9) Give it a go: Wow! Αλλαγή ταχύτητας … πιάσαμε 90s .. εκείνη την εποχή που η μουσική είχε μπερδέψει τα μπούτια της και δεν ήξερε τι είναι .. Πόπ; Ρόκ; Ραπ; Ρέγκε; Φάνκυ; Μέταλ; Χαλαρό τραγουδάκι ό,τι πρέπει για Κυριακάτικο καφέ-τσιγάρο-εφημερίδα-παραγωγή βιταμίνης D.

10) Memory of the future: Εδώ το ενδιαφέρον ανέβηκε! Γνώριμοι ήχοι, μελωδίες. Άλλη μια όμορφη στιγμή του cd. Πολύ καλός στίχος και πολύ καλή μουσική. Pure PSB.

11) Everything means something: Ο τίτλος λεει πολλά. Δυνατή μπαλάντα με περίεργα ακούσματα, λίγο πρωτόγνωρα για PSB αλλά δεμένα μεταξύ τους αρκετά όμορφα. Άλλο ένα τραγούδι που δεν περνάει απαρατήρητο.

12) Requiem in denim and leopard ski: Η τελευταία γεύση πρέπει να είναι πάντα γλυκιά!!!!! Κι εδώ οι PSB δεν με απογοήτευσαν καθόλου. Κλασικό, τυπικό «Πετσοπμποϊκό» κομμάτ.Εδώ σκέφτηκα «σαν να μη πέρασε μια μέρα» .. μουσικά κι ερμηνευτικά είναι σα να ακούω Neil στα 80z ..

Στο δια ταύτα τώρα .. Ένα καλό cd που κάθε σωστός και πιστός Pet head ΠΡΕΠΕΙ να έχει στη δισκοθήκη του (για να κάνει παρέα με τα άλλα 10), αλλά φυσικά δε χρειάζεται να λατρεύεις τους PSB για να το αγοράσεις. Ακούγεται ευχάριστα και αξίζει να υπάρχει σε μια συλλογή ..

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ