Muse - The 2nd Law
Muse - The 2nd Law
Muse - The 2nd Law
Muse – The 2nd Law

Ακούσαμε το νέο άλμπουμ των Muse «The 2nd Law» και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας…

The 2nd Law, το νέο άλμπουμ των Muse που παίρνει τ’ όνομα του από τον δεύτερο νομό της θερμοδυναμικής. Αυτός λέει ότι κάθε φορά που υπάρχει μια χημική αντίδραση πάντα χάνουμε ένα κομμάτι της ενέργειας και ως εκ τούτου το ποσό της αρχικής της ενέργειας δεν είναι πλέον διαθέσιμο. Αυτό ισχύει σε διαδικασίες όπου απαιτείται ενέργεια, αλλά οι οποίες είναι απομονωμένες και για τις οποίες δεν υπάρχουν συνεχείς συνεισφορές ενέργειας. Εν τέλη είναι λίγο ‘ό, τι συμβαίνει στα συγκροτήματα η σε σολίστες δίσκο με το δίσκο. Ειδικότερα σε αυτό το άλμπουμ. Στην πραγματικότητα, αυτός ενσωματώνει τα διάφορα στιλ που χρησιμοποιήθηκαν στα προηγούμενα LP αλλά και λόγω των επιρροών που χρησιμοποιήθηκαν.

Ευτυχώς δεν είναι η ίδια ακριβώς περίπτωση, βλέποντας ότι σε αυτό το project προστέθηκαν νέα στοιχεία που δίνουν «ενέργεια». Αυτά τα νέα στοιχεία περιλαμβάνουν ελαφρύτερα θέματα, νέα είδη και αλκοόλ.

Το 16 τραγούδι του δίσκου με τίτλο «Follow me» είναι στην πραγματικότητα ένα τραγούδι για τον γιο του τραγουδιστή της μπάντας Bingham, του οποίου η μητέρα είναι η Kate Hudson. Το τραγούδι ανοίγει με το χτύπημα της καρδούλα του, και καταλήγει σε ένα dubstep ρεφρέν. Είδος που δεν είχαν πειραματιστεί νωρίτερα και με δεδομένη την τρέχουσα δημοτικότητά του θα μπορούσε να αποτελέσει ένα single, επειδή είναι και ένα πολύ ωραίο τραγούδι.

Μιλώντας για dubstep ή σε αυτή την περίπτωση, brostep, το προτελευταίο track (“The 2nd Law Unsustainble”) γράφτηκε από τον Bellamy σκεπτόμενος τον Skrillex (καθώς και το τελευταίο “The 2nd Law Isolated System”). Αυτό το τραγούδι παίρνει το θέμα από τον προαναφερόμενο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής και παίζεται αποκλειστικά με πραγματικά μουσικά όργανα. Ένα διεισδυτικό κομμάτι, γεμάτο νόημα για το άλμπουμ. Θα μπορούσε να επιστήσει περισσότερο την προσοχή σε αυτή τη γραμμή, αλλά ήθελαν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ με πολλές πτυχές και έτσι αποφάσισαν να κάνουν ακόμη και funk rock στο «Panic Station«.Αυτό το τραγούδι καταλήγει να είναι ενεργητικό και χαρούμενο, μπορείτε να ακουστεί άνετα και στο ραδιόφωνο και είναι αρκετά εμπορικό. ευκαιρία να γίνει ένα ενιαίο.
Τέλος, η τελευταία καινοτομία του άλμπουμ είναι το τέλος της «ευχάριστης δικτατορίας» του Matthew Bellamy στο songwriting. Έτσι ο Chris Wolstenholme (μπασίστας και τραγουδιστής του συγκροτήματος), θέλησε να δημιουργήσει δύο από τα τραγούδια που τραγουδιούνται από τον ίδιο: «Save Me» και «Liquid State«.
Και τα δύο μιλούν για τον αγώνα που έκανε ο Chris ενάντια στον αλκοολισμό (το αλκοόλ που λέγαμε). Και τα δύο κομμάτια (το πρώτο και πιο έντονα συναισθηματικό και το δεύτερο πιο ροκ και επιθετικό, αλλά πιο ανώνυμο) δεν είναι άσχημα, αλλά δεν μας κάνουν να μετανιώνουμε για την απουσία του στο ράψιμο. Σίγουρα θα βελτιωθεί και είμαστε περίεργοι να δούμε το πως.

Τα υπόλοιπα τραγούδια μας φάνηκαν λιγότερο σημαντικά αλλά δεν μπορούμε να τ’ αγνοήσουμε. Το «Supremacy» είναι αρκετά ροκ με τον Bellamy να φωνάζει το όνομα του τραγουδιού με μια υποτιθέμενη μικρή παραμόρφωση στη φωνή που δεν ακούγεται νέο για αυτόν (αυτό το τραγούδι έχει χάσει την μάχη με το Skyfall για τον 007).

Το «Animals«, είναι ένα τραγούδι που οφείλει την προσωπικότητα του σε αυτό που με άγνοια αποκαλούν riffs, ένα μείγμα μεταξύ Αραβίας και άγριας δύσης, που οποία δημιουργεί μια ζοφερή αλλά ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα, έχει επίσης ένα ωραίο ρυθμό .

Το «Explorers «μια μακρά και γλυκιά μπαλάντα που τελειώνει με ένα είδος χορωδίας αλλά Supremes.

Το «Big Freeze» ένα τραγούδι «περιττό» για για το άλμπουμ, η φωνή όμως μας θύμισε τον Bono , ενώ και το στιλ είναι παρόμοιο.

Εν κατακλείδι, μπορούμε να πούμε ότι σε σύγκριση με άλλα άλμπουμ δεν έχει ένα καλά καθορισμένο στυλ και το γεγονός ότι τα κομμάτια είναι τόσο διαφορετικά δεν βοηθά. Μερικές φορές ξαναπαίρνει με τρόπο που επισημαίνει τα προηγούμενα στυλ. Στην πράξη έχει λιγότερη προσωπικότητα και σε σύγκριση με την προηγούμενα άλμπουμ δεν πάει καλά.
Ωστόσο, από μόνο του είναι ένα καλό άλμπουμ, σίγουρα καλύτερα από ό, τι πολλά σκουπίδια που κυκλοφορούν εκεί έξω. Προφανώς αυτό δεν συνιστάται στους φανατικούς fan οι οποίοι έχουν μόλις αρκούσαν για μουσική dubstep από τους αγαπημένους τους Muse φρίκαραν… Αντ ‘αυτού, συνιστάται για όσους ζουν περισσότερο τη στιγμή από ό, τι στο παρελθόν και θέλουν να απολαύουν τη μουσική, χωρίς υπερβολικές απαιτήσεις. Προσωπικά περίμενα περισσότερα, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχουν τραγούδια που εμπλουτίζουν τη συλλογή μου.

Αν μας ζητάτε βαθμολογία; Μμμμμ 6/10

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ