Μετά από απουσία 3 χρόνων από τον προηγούμενο δίσκο τους, “The 2nd Law”, οι Muse επιστρέφουν δυναμικά με ένα δίσκο back to basics. Ύστερα από τους πειραματισμούς των προηγούμενων δίσκων τους με ορχηστρική, ηλεκτρονική και dubstep μουσική, αλλάζουν γραμμή πλεύσης και μας χαρίζουν ένα δίσκο που θυμίζει τα πρώτα τους βήματα στη μουσική. Το πολυαναμενόμενο 7ο άλμπουμ της Αγγλικής εναλλακτικής ροκ μπάντας που έχει αναδειχθεί σε μια από τις καλύτερες του είδους της, φέρει τον τίτλο «Drones». Πρόκειται για ένα concept album, το οποίο απαρτίζεται από συνθέσεις βασισμένες στο κλασικό σχήμα: κιθάρα- μπάσο- ντραμς και απλούς στίχους, συχνά πρόστυχους, που έκαναν αίσθηση σε κοινό και κριτικούς.

Το “Drones” κυκλοφόρησε στην Ευρώπη στις 5 Ιουνίου 2015 από την Helium-3 της Warner Bros Records και με παραγωγό τον Robert John “Mutt” Lange. Όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι γραμμένα από τον front man της μπάντας Matthew Bellamy. Όσον αφορά το concept του άλμπουμ πρόκειται για την πορεία ενός ανθρώπου (με το όνομα Mary, κατά τον Bellamy) από την εγκατάλειψη στην πλύση εγκεφάλου και τη μετατροπή του σε ανθρώπινο ρομπότ (drone) από άλλα drones, και τελικά στην απώλεια των συναισθημάτων του και την αυτοκαταστροφή. Φανταστείτε το σαν μια αλυσίδα από ανθρώπινα ρομπότ από το ισχυρότερο ως το πιο αδύναμο τα οποία κατευθύνουν το ένα το άλλο. Ο δίσκος κάνει νύξεις για την βιομηχανοποίηση του σύγχρονου κόσμου, τα πυρηνικά όπλα και ένα νοητό Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και τις καταστροφικές συνέπειες αυτών για τον άνθρωπο που μετατρέπεται σε μια άψυχη μηχανή- πιόνι που εκτελεί εντολές, ενώ το μόνο που έχει ανάγκη είναι η αγάπη.

Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα αρκετά να αποφασίσω ποια θέση θα πάρω απέναντι στο δίσκο. Όταν τον πρωτοάκουσα μου φάνηκε αρκετά μέτριος και ασύνδετος μουσικά. Παρόλα αυτά όσες περισσότερες φορές άκουγα το δίσκο και αφού έψαξα να μάθω περισσότερα για την ιστορία που διηγείται τόσο μου άρεσε. Αυτή τη συμβουλή θα δώσω στους ακροατές: δώστε λίγο χρόνο παραπάνω στον δίσκο, ακούστε τον αρκετές φορές και διαβάστε για το concept του για να μπείτε στο κλίμα.

photo-credit-danny-clinch-extralarge_1428002365330Get to the point λοιπόν! Ο δίσκος ξεκινά με το «Dead Inside», το δεύτερο single του δίσκου που κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου. Ο πρωταγωνιστής ή πρωταγωνίστρια -το αφήνω ανοιχτό, γιατί αντίθετα με τον Matt εγώ θεωρώ ότι ο ήρωας είναι άντρας, θα σας εξηγήσω παρακάτω- νιώθει προδομένος, εγκαταλελειμμένος από τη στάση της αγαπημένης του, στην οποία έδωσε τα πάντα κι αυτή δεν το εκτίμησε. -Kate Hudson για σένα μάλλον χτυπάει η καμπάνα, αλλά χωρισμένος είναι ο άνθρωπος ό,τι θέλει γράφει-. Από εδώ και στο εξής λοιπόν ο ήρωας μας θα γίνει κι αυτός ψυχρός, θα ελέγχει, θα υπνωτίζει και θα σκοτώνει, όπως λένε και οι στίχοι. Τραγούδι που στις πρώτες ακροάσεις δε μου έλεγε τίποτα, αλλά σιγά – σιγά κάτι διακρίνεις. Έχει ωραίο beat, με λίγα ηλεκτρονικά, space στοιχεία και απ’ τη μέση και μετά γίνεται πιο ενδιαφέρον με ένα solo και μια γέφυρα που σε παρασύρουν στο ρυθμό τους.

Ακολουθεί Drill Sergeant, δηλαδή στρατιωτική εκπαίδευση του ήρωα από λοχία που θα τον μετατρέψει σε στρατιωτάκι που υπακούει τις διαταγές του. Εδώ ακούμε αντρική φωνή να απαντάει στο λοχία, οπότε μου φαίνεται λογικό ο ήρωας να είναι άντρας. Η επιρροή από “The Wall” των Pink Floyd είναι εμφανής σ’ αυτό το σημείο, όπως και στο concept του άλμπουμ σχετικά με την εγκατάλειψη, την έλλειψη αγάπης και την απομόνωση του ήρωα. Και με αυτό το διάλογο γίνεται η εισαγωγή στο επόμενο τραγούδι με τίτλο «Psycho», το πρώτο single που κυκλοφόρησε στις 12 Μαρτίου. Ο εναρκτήριος στίχος τα λέει όλα,” Love it will get you nowhere, you’re on your own…”. Ο ήρωας μας είναι μόνος, χαμένος κι άρα εύκολος στόχος για να χειραγωγηθεί. Τι να πει κανείς για αυτό το τραγούδι; Τρελή ροκιά, γκαζάτη κιθάρα και μπάσο, γκρουβάτα riffs, ωραία δυνατά και ρυθμικά ντραμς, βρώμικοι στίχοι που ταιριάζουν όμως με το κλίμα του τραγουδιού και τα γνωστά εκπληκτικά φαλτσέτα του Matt, με μια κορώνα στο τέλος που σε τρελαίνει. Aπλά εθιστικό. Ναι ρε παιδί μου, Muse are back! Δεν περιγράφω άλλο!

Και συνεχίζουμε σε άλλο κλίμα, με ένα τραγούδι που θυμίζει λίγο “Starlight” και τα πρώτα βήματα της μπάντας με ευχάριστο ηλεκτρισμένο ήχο. Το ανεβοκατέβασμα κλίμακας ως κλασικό στοιχείο της μουσικής των Muse δεν θα μπορούσε να λείπει. Το «Mercy» είναι το τρίτο single του άλμπουμ που κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου. Εδώ ο ήρωας μας αρχίζει και καταλαβαίνει τι συμβαίνει, μετανιώνει και μας ζητά βοήθεια για να σωθεί από τα άλλα drones που τον κατευθύνουν.

the handlerΈπονται τα δυναμικά τραγούδια «Reapers» και «The Handler». Ο πρωταγωνιστής νιώθει νεκρός, συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι ο κόσμος γύρω του είναι καταστροφικός, γεμάτος ψέμα, απάτη και βία και προσπαθεί να ελευθερωθεί. Γρήγοροι δακτυλισμοί, όμορφα riffs, παραμόρφωση, τέρμα τα γκάζια, τύμπανα εναρμονισμένα με τα φωνητικά και αρκετά grunge σημεία, ιδιαίτερα στα τελευταία λεπτά του “Reapers” που θυμίζουν Nirvana, όπως κι ο ίδιος ο Bellamy παραδέχτηκε ως επιρροή.

Ακολουθεί μια ομιλία του John F.Kennedy σε εκδότες του Αμερικάνικου Τύπου για να μην ξεχνάμε και το κοινωνικοπολιτικό μήνυμα του δίσκου και φτάνουμε στο σημείο της ιστορίας όπου ο ήρωας μας επαναστατεί, απελευθερώνεται από την χειραγώγηση της κοινωνίας των drones, γίνεται αποστάτης και επιφυλάσσεται να την καταστρέψει. «Defector»λοιπόν, με λυτρωτική διάθεση και πιο χαρούμενο ύφος.

Και προχωράμε στο κάπως αδιάφορο «Revolt». Από εδώ και μέχρι το τέλος του δίσκου μοιάζει σαν να είναι ένας άλλος δίσκος, λίγο ασύνδετος με τα προηγούμενα κομμάτια που ήταν πιο σκοτεινά. Εδώ βλέπουμε μια πιο χαρούμενη πλευρά του δίσκου κι αυτό μας ξενίζει, όμως τελικά μοιάζει λογικό αν σκεφτούμε ότι ο ήρωας απελευθερώνεται και είναι χαρούμενος.

Το επόμενο τραγούδι με τίτλο «Aftermath» ξεκινάει λίγο περίεργα, λες και μπήκαμε σε εκκλησία την ώρα της λειτουργίας, καπάκι μπαίνει Floydική κιθάρα. -Τι παίχτηκε ρε παιδιά;- Μετά το πρώτο σοκ δεν σου φαίνεται και τόσο άσχημο τραγουδάκι όμως. Μια ερωτική ροκ μπαλάντα με όμορφη μελωδία και αισθαντική φωνή, με το γνωστό θεματάκι: η αγάπη μας εναντίων όλων. Ο πρωταγωνιστής βρίσκει ξανά την αληθινή αγάπη.

Ακολουθεί το «The Globalist», ένα δεκάλεπτο τραγούδι που έχει μέσα ό,τι θες. Λίγο western στοιχείο στο intro που θυμίζει “Knights of Cydonia”, λίγο echo αλά Floyd, μετά την ηρεμία ξαφνικά γκάζι και μετά πιάνο, έτσι για να σε αποτελειώσουν. Τα χορωδιακά του μέρη είναι επηρεασμένα από την εκκλησιαστική μουσική . Ο ήρωας επιστρέφει για να τα κάνει όλα ρημαδιό και να πάρει εκδίκηση, μετά μετανιώνει για ό,τι έκανε όμως είναι αργά.. Το κομμάτι αυτό θεωρείται sequel του “Citizen Erased” του άλμπουμ των Muse “Origin of Symmetry”και η μουσική του βασίζεται στο κλασικό κομμάτι “The Enigma Variations” του Edward Elgar.

Και φτάνουμε στο επικό τέλος, με το τραγούδι «Drones», εκκλησιαστική μουσική και χορωδία ξανά, αυτή τη φορά με μουσική βασισμένη στο κλασικό κομμάτι “Benedictus – Missa Papae Marcelli του Giovanni Pierluigi de Palestrina. Ό,τι έχει απομείνει στο πεδίο μάχης είναι καμένη γη και πτώματα. Τα drones αλληλοσκοτώθηκαν και ο ήρωας μας βρίσκεται ξανά μόνος και πληγωμένος. Έτσι μελαγχολικά κλείνει η ιστορία με ηθικό δίδαγμα πως ο πόλεμος είναι καταστροφικός και κανείς τελικά δεν μπορεί να σωθεί από τις ολέθριες συνέπειες του.

DronesBookletArtworkΣυνοψίζοντας, έχουμε ένα ενδιαφέρον concept με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις. Όσον αφορά τα τραγούδια, αν και αρχικά ο δίσκος φαίνεται να χωρίζεται σε δύο ασύνδετα μεταξύ τους μουσικά μέρη, ένα απ’ την αρχή μέχρι και το “Defector” κι ένα από το “Revolt” ως το τέλος, αν το δούμε ως concept album έχει συνοχή. Διηγείται μια ιστορία που έχει αρχή, μέση και τέλος και τελικά τα κομμάτια έρχονται σε ισορροπία με το story και όλη τη διακύμανση των συναισθημάτων του ήρωα. Ένας σχετικά καλός δίσκος με κάποιες δυνατές στιγμές που θυμίζουν παλιούς καλούς Muse, περιμένουμε όμως ακόμα περισσότερα!

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ