dylan1Το “Tempest” είναι ο 35ος δίσκος του 71χρονου Bob Dylan και οι οπαδοί του τον περίμεναν με αγωνία. Το album αρχίζει με το “Duquense Whistle”, που στην εισαγωγή του κατά τη 10η ακρόαση μου θύμισε το “Intermission” των Tool. Αλλά μην το δέσετε και κόμπο αυτό. Μετά είναι αρκετά «χορευτικό», με την ‘50s εκδοχή του όρου. Το “Soon After Midnight” είναι ένα ωραίο, μελωδικό τρίλεπτο κομμάτι. Μια χαρά θα ήταν για ραδιόφωνο, μόνο που δεν παίζουν πλέον καλά τραγούδια σ’αυτό. Το “Narrow Way” είναι αρκετά «δυναμικό», για Dylan πάντα. Μουσικά δεν επιφυλάσσει εναλλαγές. Το “Long and Wasted Years” είναι ένα ερωτικό τραγούδι που το απευθύνει σε δεύτερο πρόσωπο.

Υποψιάζομαι ότι το τραγούδι έχει «ιστορία» από πίσω του και ότι το πρόσωπο είναι υπαρκτό, αν και δεν έχει και πολύ σημασία αυτό. Στο “Pay In Blood” αρχίζει με πολύ βραχνή φωνή για να στρώσει στην πορεία. Η μουσική μ’αρέσει ανυπερθέτως. Αν πω ότι φέρνει και λίγο σε Doors, τι θα πείτε; To “Scarlet Town” έχει πολύ ωραίο «χρώμα». Ακούω από πίσω κάτι σαν μπάντζο ή μαντολίνο ή κάτι τέτοιο. Πολύ soundtrack-ικό, μου θυμίζει Santaolalla (σ.σ: μουσική στα «21 Γραμμάρια», «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας», «Βαβέλ» κτλ) με στίχους. Έχει και ήπιο κιθαριστικό solo. Το “Early Roman Kings” περιέχει αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι ως «μουσική καμπαρέ». Το μοτίβο είναι επαναλαμβανόμενο, ευτυχώς η φυσαρμόνικα δίνει περισσότερο ενδιαφέρον.

Στην αρχή του “Tin Angel” νόμιζα ότι ακούω το “Tango Till They’re Shore” του Tom Waits με άλλους στίχους… αλλά από τον ίδιο καλλιτέχνη!!  Ωραία πράγματα. Στο 13λεπτο “Tempest” αναφέρεται στην ιστορία του Τιτανικού, εμφανώς εμπευσμένος και από την ομόνυμη ταινία. Η μουσική δεν λέει και πολλά, αλλά πάνω σ’αυτήν ο Dylan κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους και που το κάνει εδώ και 50 χρόνια: να διηγείται ιστορίες. Θα μπορούσε να είναι και μικρότερο σε διάρκεια, αλλά δεν κουράζει ιδιαίτερα. Είναι πάντως 100% επικό. Σαν την «Οδύσσεια», ας πούμε.To “Roll On, John” που κλείνει το album είναι με διαφορά το καλύτερο κομμάτι του album. Αναφέρεται στον John Lennon και περιέχει και κάποιους στίχους από τραγούδια του, όπως το “A Day In The Life” και το “Come Together”. Είναι από τις ελάχιστες στιγμές που έχω νιώσει ότι κάτι είναι τέλειο από την πρώτη ακρόαση. Το είχα πάθει μόνο όταν άκουσα για πρώτη φορά το “Ok Computer” των Radiohead, αν σας ενδιαφέρει.

Ο σοφός σε γνώσεις και εμπειρία, Στάθης Παναγιωτόπουλος το χαρακτήρισε “instant classic”. Πόσο δίκαιο είχε! Αυτό το τραγούδι μόνο με το “Shine On You Crazy Diamond” θα μπορούσα να το συγκρίνω λόγω θεματολογίας και λόγω ερμηνείας. Ξέχασα να πω ότι το ρεφρέν του είναι το “Shine your light, move it on/ You burned so bright/Roll on, John”.  Σύμπτωση; Όχι, για μένα.
Νομίζω ότι έχει πιάσει στα σίγουρα τον τίτλο του δίσκου της χρονιάς και με την αξία του. Δεν μιλάμε για αιώνιο αριστούργημα, αλλά πρόκειται για έναν πραγματικά πάρα πολύ καλό δίσκο. Δεν πέφτεις από τα σύννεφα από την έκπληξη όσον αφορά το ύφος, ξέρεις τι θα ακούσεις, αλλά πάντα βρίσκει ο Dylan τον τρόπο να σου δώσει καινούργια πράγματα. Δεν είναι τυχαία ο Νο1 singer-songwriter για τόσες δεκαετίες. Περιμένουμε με αγωνία τον επόμενο δίσκο.

ΥΓ: Α, για να είναι και κάπου γραμμένο, και μιας και δεν πρόκειται να σας το πει κάποιος άλλος, ας το πω εδώ: ο Bob Dylan είχε πει στον David Gilmour ότι το αγαπημένο Pink Floyd album είναι το “Animals”, το οποίο και θεωρεί υποτιμημένο. Επίσης, στις 12 Οκτώβρη του 2006 είχε πάει στο Seattle για να παρακολουθήσει τον Roger Waters στην περιοδεία για το “Dark Side of The Moon”, αν και δεν το συνηθίζει να πηγαίνει να βλέπει συναυλίες.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ