Όσο δύσκολη κι αν είναι η υπόθεσή σου, εκείνοι θα σου βρουν τη λύση. Ή μήπως όχι; Ράιαν Γκόσλινγκ και Ράσελ Κρόου στην πιο ξεκαρδιστική περιπέτεια του καλοκαιριού! 

Λος Άντζελες, 1977. Το διάσημο σήμα Hollywood καταρρέει. Οι άνθρωποι κάνουν ουρές για βενζίνη, και όχι για να πάνε σινεμά. Η λάμψη του Χόλιγουντ καλύπτεται από πυκνό νέφος, το οποίο σκεπάζει κι άλλα μυστήρια: την εξαφάνιση μιας κοπέλας, τον θάνατο μιας πορνοστάρ, και μια συνομωσία στους ανώτερους κύκλους μιας επιχείρησης.

Δυστυχώς, την λύση πρέπει να βρουν ο ανίκανος ιδιωτικός ντετέκτιβ Χόλαντ Μαρτς και ο νέος του συνεργάτης, Τζάκσον Χίλι, ένας μπράβος που συστήνεται στον Μαρτς σπάζοντάς του το χέρι. Και ακόμη χειρότερα – όλοι όσοι μπλέκονται στην υπόθεση, για κάποιο λόγο καταλήγουν νεκροί!

The Nice Guys, 26 Μαΐου στους κινηματογράφους

Λίγα λόγια για την ταινία The Nice Guys

Έχοντας κλείσει αρκετές δεκαετίες στο Χόλιγουντ ως σεναριογράφος τεράστιων επιτυχιών όπως τα «Φονικό Όπλο» και «Ένα Σκληρό Φιλί για Καληνύχτα», ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Σέιν Μπλακ είδε στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή και τοποθεσία την ευκαιρία να αφηγηθεί την απόλυτη νέο-νουάρ ιστορία. «Το Λος Άντζελες την δεκαετία του ’70 ήταν μια πόλη καλυμμένη από την ομίχλη και την διαφθορά, ένας βόθρος παρακμής. Και το διασκεδαστικό στην ιστορία μας είναι το πόσο φοβερά αταίριαστοι και ανίκανοι είναι οι δύο πρωταγωνιστές της, παντελώς ακατάλληλοι για να αποκαλύψουν την τεράστια συνομωσία στην οποία σκοντάφτουν κατά λάθος».

Τριάντα χρόνια μετά το πρώτο «Φονικό Όπλο», που τον μετέτρεψε σε έναν από τους πιο περιζήτητους σεναριογράφους του Χόλιγουντ, ο Μπλακ συνεργάζεται και πάλι με τον μεγαλοπαραγωγό Τζόελ Σίλβερ, που, όπως λέει, βλέπει το «The Nice Guys» ως χαρακτηριστική στιγμή της φιλμογραφίας του Μπλακ. «Ο Σέιν έχει μια ιδιαίτερη κινηματογραφική φωνή. Οι ταινίες του δεν είναι παραδοσιακές κωμωδίες. Είναι ταινίες δράσης με πολύ χιούμορ, κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό αισθητικά. Είναι σοβαρές ιστορίες για σκληρούς τύπους. Υπάρχουν κωμικές στιγμές, αλλά είναι η ρεαλιστική δράση που τις κάνει να λειτουργούν».

Ο Μπλακ υπογράφει το σενάριο μαζί με τον συχνό του συνεργάτη, Άντονι Μπαγκαρόζι, με τον οποίο μοιράζεται μια μεγάλη αγάπη για τα αστυνομικά μυθιστορήματα και μια επιθυμία να φτιάξουν την δική τους ιστορία σε αυτό το στιλ. «Αποφασίσαμε να δουλέψουμε κάπως ξεχωριστά», εξηγεί ο Μπλακ, «του είπα να αναλάβει τον έναν κεντρικό χαρακτήρα και εγώ να πάρω τον άλλον. Εγώ ανέλαβα τον Μαρτς και αφότου δουλέψαμε λίγο καιρό, μετά ανταλλάξαμε. Στην πορεία μάθαμε τόσο καλά τους χαρακτήρες που μας ήταν εύκολο να γράφουμε και τους δύο εξίσου καλά». Και ο Μπαγκαρόζι προσθέτει: «Τους λέμε ‘καλά παιδιά’ αλλά είναι κάπως καθίκια όταν τους γνωρίζεις. Ο Χίλι δέρνει κόσμο για να βγάλει τα προς το ζην και ο Μαρτς είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ, αλλά ουσιαστικά μόνο κατά τι καλύτερος από απατεώνα. Η ιδέα ότι αυτοί οι δύο είναι οι ήρωές μας ήταν φοβερά διασκεδαστική γιατί είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι από ό,τι θεωρείται ηρωικό. Αυτό μας άρεσε περισσότερο: το ότι είναι οι απόλυτοι αντι-ήρωες».

Αυτά τα «καλά παιδιά» ενσαρκώνονται από τους Ράσελ Κρόου και Ράιαν Γκόσλινγκ, οι οποίοι παραδέχονται ότι δέχθηκαν να συμμετάσχουν στο πρότζεκτ χάρη στην εξαιρετική εντύπωση που είχαν για τις δουλειές του Σέιν Μπλακ, όπως εξηγούν. «Ο Σέιν δημιουργεί έναν νέο κόσμο, που έχει τον δικό του, κάπως σουρεαλιστικό τόνο αν και είναι ριζωμένος στην πραγματικότητα», λέει ο Γκόσλινγκ. «Οι χαρακτήρες είναι κάπως εκκεντρικοί αλλά νιώθεις ότι τους γνωρίζεις. Ουσιαστικά η ταινία είναι μια ιστορία με ντετέκτιβ αλλά ο Σέιν υπονομεύει τις προσδοκίες σου και ανατρέπει τα πάντα συνεχώς. Το σενάριο, βέβαια, δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, όσο κι αν το κάνουν οι χαρακτήρες!». «Μια ιστορία ντετέκτιβ», συμφωνεί ο Κρόου, «είναι πάντα πολύπλοκη, έτσι κι αλλιώς. Δεν ξέρεις ανά πάσα στιγμή όλα όσα έχουν συμβεί και όταν τα μάθεις, έχουν στο μεταξύ προστεθεί κι άλλα στοιχεία. Μόνο στο τέλος έχεις την ευκαιρία να μάθεις όλη την αλήθεια».

Η καταπληκτική, αυθόρμητη χημεία των δύο ηθοποιών είναι το δυνατότερο σημείο της κωμικής αυτής περιπέτειας, κάτι που διαφαινόταν ήδη από τα πρώτα στάδια του πρότζεκτ. «Η δυναμική των δύο χαρακτήρων ήταν αυτό που αγάπησα περισσότερο στο σενάριο», λέει ο Κρόου, «και ήξερα ότι θα δουλεύαμε ωραία με τον Ράιαν. Έχει μια αλάνθαστη αίσθηση κωμικού τάιμινγκ και το χιούμορ του μοιάζει πολύ στο δικό μου. Γελούσαμε πάρα πολύ καθημερινά». Και ο σεβασμός αυτός είναι αμοιβαίος. «Ο Ράσελ συνεχώς προσπαθεί για το καλύτερο», λέει ο Γκόσλινγκ. «Είναι φοβερός ηθοποιός με ευρύ φάσμα ικανοτήτων – ήταν σπουδαίο που μπόρεσα να δουλέψω με κάποιον, τον οποίο θαυμάζω από μακριά τόσο καιρό».

Παρόλο που το σενάριο ήταν το δυνατότερο σημείο του πρότζεκτ, οι δύο ηθοποιοί εκτίμησαν ιδιαίτερα και το πόσο ανοιχτός ήταν ο Μπλακ στις επιτόπου προτάσεις τους, που προέκυπταν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. «Φέραμε και τις δικές μας ιδέες, τρόπους να δούμε αλλιώς τα πράγματα ή να τα κάνουμε ακόμη πιο αστεία», λέει ο Γκόσλινγκ. «Ήταν ό,τι καλύτερο για εμάς δημιουργικά». Ο Μπλακ εξηγεί ότι αυτό σημαίνει μεγαλύτερη ασφάλεια για εκείνον. «Προτιμώ τους ηθοποιούς που ερμηνεύουν τις σκηνές με τρόπους που δεν μπορώ να προβλέψω. Προσδίδουν έτσι μια άλλη αλήθεια ή κύρος σε ό,τι συμβαίνει. Θα ήσουν ανόητος αν δεν άκουγες την συμβουλή ταλαντούχων ανθρώπων για να κάνεις την ταινία σου καλύτερη και ο Ράιαν και ο Ράσελ ήταν πολύτιμοι σε αυτό. Ελπίζω στο τέλος της ταινίας οι θεατές να αισθανθούν ότι πήγαν ένα μοναδικό ταξίδι με τους χαρακτήρες αυτούς – και όσο loser κι αν τους βρήκαν στην αρχή της ιστορίας, να λυπούνται που τους αποχωρίζονται».

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ