Radiohead - The King Of Limbs cover

 

Radiohead - The King Of Limbs coverΤο 2011 φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του και οι Radiohead ετοιμάζονται πυρετωδώς για περιοδεία μέσα στο 2012.

Πέρασαν αρκετοί μήνες από την κυκλοφορία του The King Of Limbs και ακούστηκαν πολλά. Πήρε καλές κριτικές, πήρε μέτριες κριτικές, πήρε ακόμα και άσχημες κριτικές. Ένα είναι το σίγουρο – ότι για μία ακόμα φορά οι Radiohead μας σέρβιραν κάτι τελείως διαφορετικό. Έχοντας ακούσειτο άλμπουμ για μήνες τώρα, θα μπούμε στη διαδικασία να γράψουμε, έστω και τώρα, ένα Review. Γιατί δεν θέλουμε να είμαστε βιαστικοί όπως κάποια sites έτρεξαν να βγάλουν review σε μερικές μόνο ώρες. Μπάντες όπως οι Radiohead και album όπως το King Of Limbs θέλουν αρκετές ακροάσεις μέχρι να νιώσεις στο πετσί σου την μουσική.

 

Πριν ξεκινήσουμε την ανάλυση, να θυμίσουμε οτι σε όλο το King Of Limbs συμμετέχει και ο Clive Deamer(Portishead, Get The Blessing) ως δεύτερος drummer/κρουστά.

 

Το album ανοίγει με το Bloom. Είναι ένα τραγούδι το οποίο μπορείς εύκολα να πεις οτι είναι δομημένο σε κομμάτια καθώς τα όργανα μπαίνουν ένα-ένα στο παιχνίδι. Ξεκινάμε με ένα περίεργο μουσικό σχήμα το οποίο ακούγεται στα ηχεία σου και από τα πρώτα δευτερόλεπτα σε βάζει σε σκέψεις. Ο ρυθμός του είναι περίεργος και αυτό δεν αργείς να το διαπιστώσεις μόλις μπαίνουν τα τύμπανα και τακρουστά λίγα δευτερόλεπτα μετά. Το μπάσσο του Colin αρχίζει να παίζει μια σπασμένη μελωδία, πότε εντός και πότε εκτός βασικού ρυθμού. Νιώθεις οτι το κομμάτι είναι σα να ακροβατεί πάνω σε ένα σχοινί, όμως ποτέ δεν φεύγει από αυτό τον μυστικιστικό ρυθμό. Μπαίνει σε μία loop και σε μαγνητίζει. Και κάπου εκεί έρχεται η μαγική φωνή του Thom. “Open your mouth wide” τραγουδάει και η φωνήτου είναι τελείως ευθύγραμμη όσον αφορά το ρυθμό. Ούτε ρυθμικά ανεβοκατεβάσματα, ούτε scat-singing, ούτε rapping. Μια υπέροχη αρμονική προσθήκη που ουσιαστικά δένει όλο το κομμάτι και όσο αυτό προχωράει βλέπεις οτι η σύνθεση έχει γίνει όλη ένα και σε πηγαίνει έτσι μέχρι το τέλος.

 

Την σκυτάλη παίρνει το Morning Mr Magpie. Είναι το κομμάτι που οι κιθάρες κάνουν πιο εμφανή την παρουσία τους σε όλο το δίσκο. 2 Κιθάρες μπαίνουν δυναμικά και μοιράζονται ένα εκπληκτικό mutar-ισμένο μουσικό riff με την τρίτη να γεμίζει μουσικά στο background. Τα drums για μία ακόμα φορά δίνουν και παίρνουν και μετά απο λίγο μπαίνει ο Thom με μία απο τις πιο κλασικά Radiohead-ικές φράσεις – “You go tsome nerve coming here” μας τραγουδάει και συνεχίζει. Το μπάσσο είναι εκπληκτικό σε όλη τη διάρκεια του κομματιού γεμίζοντας συνεχώς μελωδικά δίχως να αφήνει ποτέ άδειο το κομμάτι. Το κομμάτι φτάνει σε κορύφωση λίγο πριν το τέλος με τύμπανα, μαράκες, κρουστά, βρώμικα delay και εφέ και ένα δαιμόνισμενο μπάσσο πριν ηρεμήσει και κλείσει αργά και μελωδικά.

 

Τρίτο στη σειρά το Little By Little. Όσο παιχνιδάρικος είναι ο τίτλος, άλλο τόσο είναι και το κομμάτι. Ένας ρυθμός όλο παιχνίδι και ένα μελωδικό σχήμα στην κιθάρα που βασίζεταις σε λίγες νότες πάνω στις οποίες θα πατήσει η φωνή. Γιατί σε αυτό το κομμάτι η φωνή είναι ο πρωταγωνιστής. Ο Thom αρχίζει να τραγουδάει ρυθμικά και καθώς πλησιάζει στο ρεφρέν μας δίνει ένα υπέροχα παιχνιδιάρικο falsettoτραγουδώντας “ I am such a tease and you are such a flirt”. Το τραγούδι απλά σε ταξιδεύει ανάμεσα σε μία υπέροχη μελωδική φωνή και σε ένα παιχνιδιάρικο ρυθμό μέχρι τέλους.

 

Feral. Στο πρώτο άκουσμα θα σαστίσεις και θα αναρωτηθείς «Μα καλά τι άκουσα τώρα;» . Πολλά review και πολύς κόσμος τον πρώτο καιρό μιλήσανε για ένα κομμάτι που περνάει έτσι – χωρίς να σου μένει. Κι όμως. Μετά απο μπόλικα ακούσματα καταλαβαίνεις οτι δε μπορεί να λείπει απο τον δίσκο. Είναι τρελό – ηλεκτρονικό σχεδόν σε όλο του τη διάρκεια. Εκπληκτικό drumming που είμαι σίγουρος οτι live θα αφήνει τους πάντες με το στόμα ανοιχτό. Ένα μυστικιστικό feeling καθώς η φωνή σπάει σε κομμάτια με αλλεπάληλα delay και echoe και ένα μπάσσο χαρά θεού. Το μόνο σίγουρο είναι εδώ οι Radiohead σίγουρα παύουν να θεωρούν τον εαυτό τους rock μπάντα καθώς οι κιθάρες απουσιάζουν σχεδόν τελείως και το drumming pattern μαζί με το χοντρό μπάσσο παραπέμπουν σε dubstep και full ηλεκτρονικά στοιχεία παιγμένα απο μια live οργανική μπάντα.

 

Ακολουθεί το πρώτο single του δίσκου και το πρώτο κομμάτι που έγινε διαθέσιμο στο κοινό μαζί με ένα εκπληκτικό video-clip που για μήνες συζητήθηκε απο όλο τον ίντερνετικό κόσμο. Lotus Flower. Ο ρυθμός ξεκινάει με ρυθμικά παλαμάκια και ένα χαμηλό μπάσσο. Στην συνέχεια μπαίνει ένα μικρό και συνεχώς επαναλαμβανόμενο μουσικό σχήμα το οποίο παίζει ο Thom στην κιθάρα το οποίο δίνει και ένα χαρακτηριστικό feeling στο κομμάτι. Η φωνή και εδώ είναι μαγευτική καθώς είναι και το μόνο κομμάτι με καθαρά ξεχωριστό chorus part όπου με μία σχεδόν αγγελική falsetto φωνή ακούγονται ίσως οι πιο εκπληκτικοί στίχοι του δίσκου όπως το “Slowly we unfurl as lotus flowers…” και το “ There’s an empty space inside my heart where the weeds take root”.

 

Codex. Το καλύτερο συνθετικά κομμάτι του δίσκου και το πιο συναισθηματικά φορτισμένο. Με ένα πιάνο που δε μπορεί παρά να σου θυμίσει Pyramid Song και μια ατμόσφαιρα που το καθιστά το αντίστοιχο Videotape του δίσκου. Το πιάνο και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τους μαστερ στα μουσικά εφέ σου δίνουν μαζί με τους πρώτους στίχους την εικόνα μιας ήρεμης και σκοτεινής λίμνης. Σε προκαλεί να πάψεις να φοβάσαι και να μπεις μέσα. “Jump off the end, Into a lake, no-one around” σε προτρέπει με σιγανή φωνή ο Thom. Και σε περίπτωση που φοβάσαι και έχεις αμφιβολίες; “ You’ ve done nothing wrong. The water’s clear and innocent”. Καλό ταξίδι στις μελωδίες των Radiohead, απλά.

 

Το Give Up The Ghost το είχαμε πρωτοακούσει live όταν το είχε παρουσιάσει μόνος του ο Thom παίζοντας με το loop machine του και την ακουστική του κιθάρα. Όπως λέει και ο τίτλος, είναι ένα κομμάτι που σε στοιχειώνει. Με μία, αλλά ουσιαστικά δύο φωνές, καθώς ο Thom τραγουδάει και η loop-αρισμένη φωνή του απαντάει “Don’t hurt me”. Ένα καθαρά ακουστικό και αινιγματικό κομμάτι με άψογη ατμόσφαιρα προϊόν κυρίως του Johnny Greenwood. Ένα κομμάτι στο οποίο χάνεσαι και σε οδηγεί ομαλά προς το τέλος του δίσκου.

 

Separator. Τύμπανα και κρουστά για μία ακόμα φορά ανοίγουν το κομμάτι και μαζί με μουσικά εφέ που φτιάχνουν την ατμόσφαιρα ο Thom ξεκινά να τραγουδάει. Πολύ echoe, πολύ reverb και όμορφα τραγουδισμένοι στίχοι συνθέτουν μια καθαρά ονειρική ατμόσφαιρα. Και μιας και μιλάμε για όνειρα… το κομμάτι κλείνει με τον στίχο “Wake me up, wake me up” και εκεί το ταξίδι τελειώνει. Είσαι πλέον ξύπνιος και ο δίσκος έχει τελειώσει.

 

Σύνοψη:

Είναι ένας δίσκος στον οποίο στο πρώτο άκουσμα είσαι πλέον πεπεισμένος οτι οι Radiohead δεν είναι πλέον ούτε και στο ελάχιστο μια ροκ μπάντα. Ίσως αυτό να χαλάσει κάποιους. Στο δεύτερο και στο τρίτο και σίγουρα στο 10 άκουσμα όμως, και πόσο μάλλον μετά και το Live From The Basement που ήμασταν τυχεροί να παρακολουθήσουμε, παρατηρείς οτι είναι μία καθαρά ανθρώπινη και ανθρωποκεντρική μπάντα. Δεν υπάρχει πουθενά drum machine αντιθέτως υπάρχουν 2 εκπληκτικοί drummer που δουλεύουν σκληρά για να αποδώσουν αυτό το αποτέλεσμα. Οι κιθάρες μπορεί να μην έχουν βρωμισμένα ακόρντα και δυνατά powerchords, σίγουρα δεν είμαστε στην εποχή του The Bends και του OKComputer. Όμως όλοι μαζί δουλεύουν για να δώσουν κάτι καινούριο και κάτι διαφορετικό.

Είναι μια μπάντα που συνεχώς αλλάζει και πειραματίζεται χωρίς να έχει ουσιαστικά βγάλει κακό δίσκο. Το King Of Limbs έχει πάρει το όνομα του από ένα δέντρο και μαζί με αυτό βρίθει απο εικόνες του φυσικού κόσμου. Λουλούδια, λίμνες, πουλιά και ψάρια σε ταξιδεύουν – δεν είναι ένας folk δίσκος όμως. Είναι κάτι περισσότερο. Κάτι rock, κάτι ηλεκτρονικό, κάτι dubstep και για την ακρίβεια: κάτι Radiohead.

Είναι το αποτέλεσμα μιας μπάντας που πάντα κινούνταν στην αντίθετη κατεύθυνση απο ότι συνέβαινε στην μουσική βιομηχανία εκείνη τι στιγμή. Είναι η μπάντα που όταν άλλοι δούλευαν σε Beatle-like pop songs αυτοί δημιουργούσαν το έτη φωτός μπροστά OK Computer. Είναι μια μπάντα με κοινό ανοικτό σε νέες προτάσεις και έτοιμο για serious listening καθώς κακά τα ψέματα τα μέλη της μπάνταςπιθανότατα ακούν τελείως διαφορετική μουσική από την πλειοψηφία του fan-base τους. Four Tet, Burial, Mnemonic, Autechre, Flying Lotus και άλλα μεγαθήρια της ηλεκτρονικής σκηνής παρελαύνουν μέσα απο το δίσκο. Οι Radiohead δεν κάνουν κάτι εντελώς νέο λοιπόν. Παίρνουν όμως τις επιρροές τους, τις χωνεύουν, τις αναλύουν και στις σερβίρουν με έναν τελείως δικό τους μοναδικό τρόπο.

 

Μοναδικό μας παράπονο; Η μικρή του διάρκεια, μόλις 37 λεπτά μας άφησε να παρακαλάμε για κάτι περισσότερο.

Καλά Ακούσματα!

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ