HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ιούνιος 2014. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν σπουδαίο πληκτρά: τον Patrick Moraz. Ήταν μέλος των YES από το 1974 ως το 1976 και των Moody Blues από το 1978 ως το 1990. Προηγουμένως είχε δημιουργήσει τους Mainhorse με τον Jean Ristori και τους Refugee με τους Lee Jackson και Brian Davison, πρώην μέλη των Nice. Έχει μια αξιόλογη solo καριέρα και έχει ηχογραφήσει με τους Chick Corea και Bill Bruford  (Yes, King Crimson). Φέτος, πήρε μέρος στην κρουαζιέρα “Cruise to The Edge”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

patrick1Ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία για σας η ηχογράφηση του “LA Woman” με τον Jimi Jamison (Survivor) και τον Ted Turner (Wishbone Ash) για το tribute album “Light My Fire – A Classic Rock Salute to The Doors”;

Νομίζω ότι ήταν μια σπουδαία εμπειρία, γιατί με έκανε να ανακαλύψω ξανά τους Doors, των οποίων γνώριζα τη μουσική από πριν και μου ζητήθηκε να κάνω τα μέρη των πλήκτρων χωρίς να αντιγράψω τον Ray Manzarek. Η δισκογραφική εταιρεία ήθελε να κρατήσουμε κάποια από τα πρωτότυπα μέρη, τα instrumental περάσματα και ούτω καθεξής και το διασκέδασα κάνοντας το. Έκανα όλα τα μέρη των πλήκτρων: ξέρεις, τα solos στα πλήκτρα, στα ηλεκτρικά πιάνα και να ψάχνω για ήχους. Νομίζω ότι ήταν δική μου ιδέα το να έχουμε το άνοιγμα και το κλείσιμο της πόρτας στην αρχή του κομματιού. Έκανα όλες τις γραμμές του πιάνου και ούτω καθεξής. Είχα μια πολύ καλή σχέση με τον Billy Sherwood, τον οποίο φυσικά γνωρίζω προσωπικά, επειδή ήταν επίσης σε ένα συγκρότημα που είχα διατελέσει μέλος του, τους YES. Ήταν πολύ διασκεδαστικό να πειραματίζομαι με το τραγούδι που μου έδωσαν, με το βασικό backing track. Νομίζω ότι ήταν μια πολύ πλούσια ηχητική εμπειρία για μένα το να κάνουμε αυτό. Νομίζω ότι ο Jimi Jamison έκανε μια πολύ καλή δουλειά, καθώς και ο Billy στο μπάσο και επίσης ο κιθαρίστας, Ted Turner και ο drummer, Scott Connor. Το πιστεύεις, μόλις χθες (σ.σ: 15 Ιούνιου) το άκουσα για την πρώτη φορά; Είναι μια πάρα πολύ καλή έκπληξη.

 

Ποια είναι τα τρέχοντα projects με τα οποία ασχολείστε;

Είμαι σήμερα στο Λος Άντζελες για να ολοκληρώσω κάποιες μεγάλες παραγωγές. Είναι για έναν εξαιρετικό drummer και πολύ καλό φίλο μου, τον Greg Alban. Συνέθεσα και ενορχήστρωσα όλη τη μουσική και έπαιξα τα πλήκτρα και το ακουστικό πιάνο. Εκεί συμμετέχουν και κάποιοι εξαιρετικοί μουσικοί όπως ο μπασίστας John Avila, ο Patrick Perrier και ο Matt Malley ως καλεσμένος παίχτης σιτάρ, καθώς και ο Lenny Castro στα κρουστά. Και έχω επίσης να συνεχίσω το δικό μου solo album που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα. Ξέρεις, είμαι στο στάδιο της ολοκλήρωσής τους τώρα.

 

Απολαύσετε την κρουαζιέρα “Cruise to the Edge”;

Νομίζω ότι περάσαμε φανταστικά. Ήμουν πολύ ευτυχής να είμαι μέρος της “Cruise to the Edge”. Στην πραγματικότητα, μου ζητήθηκε να κάνω επίσης μια επιπλέον συναυλία, απλά παίζοντας στο πιάνο με ουρά. Εκτός από τις δύο συναυλίες μου με ηλεκτρονικό πιάνο, αλλά και το master class που έκανα. Ήταν γεμάτη κόσμο και η κρουαζιέρα ήταν εξαιρετική. Ήμουν ακόμα σε θέση να κάνω ένα τραγούδι από το ρεπερτόριο της εποχής των YES, το “Soon” με την Annie Haslam, η οποία είναι πολύ καλή μου φίλη και είναι όπως ξέρεις η τραγουδίστρια των Renaissance. Νομίζω ότι έκανε φανταστική δουλειά, γιατί κάναμε πρόβες μόνο μια-δυο φορές. Αυτή ήταν μια πολύ αυτοσχέδια εκτέλεση, αλλά το απολαύσαμε πραγματικά.

 

patrick3Πώς συνέβη να ενταχθείτε στους YES; Γιατί στην οντισιόν παίξατε με τα πλήκτρα του Βαγγέλη Παπαθανασίου;

(Γέλια) Στην πραγματικότητα, είναι αστείο που το λες αυτό, γιατί ήξερα τη μουσική του Βαγγέλη, ακόμη και πριν τους Refugee και πριν τους YES. Τον ήξερα από τότε που ήταν μέλος τους συγκροτήματος, Aphrodite’s Child. Πάντα μου άρεσε πάρα πολύ η μουσική του, αλλά βασικά αυτός πέρασε από οντισιόν για τους YES, για τη θέση του πληκτρά. Εκείνη την εποχή, νομίζω ότι είχε φέρει ακόμη και τα πλήκτρα του στον χώρο που έκαναν πρόβες οι YES. Έτσι, όταν μου ζητήθηκε να πάω και να τους δω να προβάρουν, και υπήρξε τελικά και μια καλή οντισιόν, αυτά ήταν τα πλήκτρα που υπήρχαν στο χώρο. Ήταν λίγο ξεκούρδιστα διότι πιστεύω ότι δεν ήταν εκεί μόνο για δύο ημέρες ή κάτι τέτοιο, γι’αυτό έπρεπε να τα κουρδίσω πρώτα. Ο ήχος των πλήκτρων ήταν πάρα πολύ καλός και τα υπόλοιπα είναι ιστορία (γέλια).

 

Γιατί ο Βαγγέλης δεν εντάχθηκε στους YES;

Δεν ξέρω. Οι YES είναι ένα πολύ ελεγχόμενο είδος μουσικού περιβάλλοντος και έχουν πάρα πολύ ακριβή μέρη καθώς επίσης και πολύ αυθορμητισμό. Ξέρεις τους δύο χαρακτήρες: κάποια από τα μέλη των YES εκείνη την εποχή και ο Βαγγέλης, μάλλον δεν τα πηγαίναν καλά από μουσικής άποψης, νομίζω. Εκείνο το απόγευμα, ήταν απόγευμα Τετάρτης, πήγα στις 2:00 και έφυγα στις 4:00, νομίζω. Παίξαμε, τζαμάραμε και έγραψα την εισαγωγή για το “Sound Chaser”. Νομίζω ότι αυτό που συνέβη είναι το εξής: Ο Βαγγέλης ήταν πολύ τυχερός γιατί με το να μην είναι με τους YES, ήταν σε θέση να κάνει όλα αυτά τα soundtracks για πολύ μεγάλες ταινίες, καθώς επίσης και να δημιουργήσει τη δική του μουσική. Νομίζω ότι έκανε φανταστική δουλειά, είναι μεγάλος συνθέτης και σέβομαι απεριόριστα τη μουσική του.

 

Είστε περήφανος για τη συμμετοχή σας στο “Relayer” (1974) album των YES;

Εννοώ, φυσικά. Αυτό που μπορώ να πω για τη μουσική μου και για τη συμμετοχή μου στους YES, στους Refugee, ακόμη και αργότερα στους Moody Blues και με solo μουσική μου είναι: δεν μετανιώνω ούτε για μια νότα που έχω παίξει στη ζωή μου ως μουσικός.

 

Είχατε αρχίσει το γράψιμο για το “Going for the One” (1977), όταν σας ζητήθηκε να φύγετε από τους YES. Περίμενατε ότι θα φύγετε από τους YES στα τέλη του 1976;

Όχι, απολύτως όχι. Επειδή είχαμε ήδη αρχίσει να συνθέτουμε και να κάνουμε πρόβες για το “Going for the One”. Ήμουν με τους YES για 2 ½ χρόνια. Και όχι μόνο εμείς ηχογραφήσαμε όλο το “Relayer” album, αλλά έπρεπε να μάθω σε λιγότερο από έξι εβδομάδες -στις αρχές Αυγούστου και τον Σεπτέμβριο του ‘74, που είναι 40 χρόνια πριν- τα επτά προηγούμενα albums που είχαν συνθέσει. Στη συνέχεια, όταν αρχίσαμε να περιοδεύομυε, τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά. Παίζαμε σε sold-out κοινό στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Αγγλία επίσης. Το ‘75 συνεισέφερα επίσης στο πρώτο solo album του Steve Howe και συνεισέφερα και στο solo album του Chris Squire (σ.σ.: “Fish Out of Water”). Διηύθηνα την ορχήστρα για το πρώτο album του Steve Howe, το “Beginnings”. Πέρα από αυτό, είχαμε όλοι μαζί αποφασίσει να σκεφτούμε και να μιλήσουμε για το νέο album, το επόμενο album το οποίο κατέληξε να είναι το “Going for the One” και είχαμε προετοιμάσει το υλικό για το “Awaken” που αργότερα κυκλοφόρησε στο “Going for the One” και κάποια άλλα. Επειδή θυμάμαι ότι και το “Parallels”, επίσης δημιουργήθηκε εκείνη τη στιγμή κατά τη διάρκεια των διαδραστικών προβών μας.

 

patrick5Ήταν η διαδικασίας σύνθεσης και ηχογράφησης του solo album σας “Story of I” (1976), μια απελευθερωτική εμπειρία για εσάς;

Ήταν μια φανταστική εμπειρία το να είμαι σε θέση να το κάνω αυτό, επειδή έχοντας ήδη ολοκληρώσει την δεύτερη περιοδεία το καλοκαίρι του ‘75, είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω για πρώτη φορά στη Νότια Αμερική και ήμουν σε θέση να δημιουργήσω κάτι που έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πρώτα “world music” albums. Επειδή χρησιμοποίησα Βραζιλιάνους στα κρουστά και σε κάποια από τα φωνητικά και τους ενορχήστρωσα με ένα συμφωνικό τρόπο. Όταν ανέφερες τον τίτλο: “Story of I” έχω να σου πω ότι κατά εκείνη τη χρονική στιγμή, η ιδέα μου ήταν να ονομάσουμε το album απλά “i”, όπως λέμε «γιώτα» (σ.σ: το είπε στα Ελληνικά. Στην αρχή της συνέντευξης προσπάθησε να μου πει και κάτι Αρχαία Ελληνικά που είχε μάθει χρόνια πριν). Και η δισκογραφική εταιρεία μου είπε: «Τι θέλεις να κάνεις με ένα λογότυπο και ένα γράμμα; Δεν θα είμαστε σε θέση να πουλήσουμε τη μουσική του album, επειδή δεν θα το αναγνωρίσει ο κόσμος. Και επειδή έγραψες το “Story of I” γιατί δεν το ονομάζεις “I or a.k.a”, πράγμα που σημαίνει «επίσης γνωστό και ως» “Story of I”. Ο αρχικός τίτλος είναι “i”. Και φυσικά σήμερα έχουμε τα iPhones και τα iPods και το iMac και τα πάντα (γέλια).

 

Γιατί οι ηχογραφήσεις για το “Long Distance Voyager” (1981) των Moody Blues, πήραν τόσο πολύ χρόνο;

Ένα πράγμα σου λέω: Σίγουρα δεν πήραν τόσο πολύ εξαιτίας μου (γέλια). Επειδή το πρώτο πράγμα που ηχογραφήθηκε ήταν μια πολύ μακρά εισαγωγή που συνέθεσα στο studio μου.

Τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα στην πραγματικότητα. Θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο, αλλά ήθελαν μόνο 30 δευτερόλεπτα. Έτσι, πήραν τα 30 δευτερόλεπτα που είχαν ήδη γραφτεί και στη συνέχεια, όταν ο Justin (σ.σ.: Hayward) έβαλε τα φωνητικά στο πρώτο τραγούδι του “Long Distance Voyager”, το “The Voice”, το θυμάμαι πολύ καλά γιατί ήταν Τρίτη απόγευμα, γιατί αρχίσαμε εκείνη την ημέρα μεταξύ 13:00 και 14:00. Και έπαιξε το τραγούδι και στη συνέχεια ο παραγωγός Pip Williams με ρώτησε επειδή είχα όλα τα πλήκτρα μου έτοιμα, συνήθιζα να «ανοίγω» τον ήχο στο studio. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον studio. Το control room έμοιαζε με το εσωτερικό ένος διαστημόπλοιου εκείνη τη χρονική στιγμή.

Έκανα τα μέρη μου για το “The Voice” κατά τη διάρκεια του απογεύματος καθώς και τις μελωδικές γραμμές πάνω από τις βασικές συγχορδίες. Είχα παίξει τα βασικά μέρη μου στα πλήκτρα, ενώ ο Justin έπαιζε τα δικά του σε μια ακουστική κιθάρα. Έκανα τα overdubs μου αμέσως μετά από αυτό με τα Moog synthesizers και κάποιον από τον εξοπλισμό, για παράδειγμα το διάσημο “Mellotron” που χρησιμοποιούσα εκείνη την εποχή. Δεν ξέρω γιατί το album πήρε τόσο καιρό, αλλά υπάρχει ένα ρητό στα αγγλικά: «Πόσο μακρύ είναι ένα κομμάτι σπάγγος;» Πρέπει ένα έργο τέχνης για να αποτιμάται ως προς το χρόνο του ή είναι πιο σημαντικό να αποτιμάται ως προς τη δημιουργικότητά του;

Πάντα θεωρώ ότι η επιτομή της δημιουργικότητας απ’όσο γνωρίζω -εδώ είναι και το απόφθεγμά μου: «έγκειται στην κατάσταση της δυναμικής έντασης και στην ισορροπία μεταξύ αντίρροπων δυνάμεων» (©PM1984).

Νομίζω ότι η δημιουργικότητα έχει να κάνει με δύο πολύ απαραίτητα και φυσικά εξαιρετικά σημαντικά συστατικά: η δημιουργικότητα έχει να κάνει με τον αυθορμητισμό της δημιουργίας, ο οποίος είναι το ελεύθερο μέρος της δημιουργικότητας που προέρχεται από τα βάθη και την αληθινή έμπνευση της ψυχής, αυτό που αποκαλώ «Ποίηση της Δημιουργίας» και στη συνέχεια υπάρχουν τα εργαλεία της δουλειάς που μπορουν μερικές φορές να πάρουν πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να γίνουν πράξη και τα αποκαλώ «Πρόζα της Κατασκευής», ειδικά όταν δουλεύεις με μια ομάδα.

Επίσης, μην ξεχνάς ότι οι ίδιοι, αν και βρίσκονταν ήδη στο δρόμο για δύο χρόνια, στις αρχές του 1980, δεν είχαν ηχογραφήσει πραγματικά για περίπου πέντε χρόνια. Αλλά έτσι κι αλλιώς, νομίζω ότι ήταν μια πολύ καλή αναγέννηση του συγκροτήματος και είμαι πολύ υπερήφανος που ήμουν σε θέση να συνεισφέρω σε αυτό.

 

patrick4Τι συνέβη με τη μουσική σας για την ταινία “Predator” (1987); Συναντήσατε ακόμα και τον Arnold Schwarzenegger στα γυρίσματα του “Predator” στο Μεξικό!

Μου είχε αρχικά ανατεθεί να κάνω τη μουσική για την ταινία “Predator”. Ο Joel Silver, ο παραγωγός με κάλεσε στο Μεξικό για να συναντηθώ με όλους. Ο Joel Silver ήταν ο κύριος παραγωγός. Την ημέρα που έφτασα στο Μεξικό, στην πραγματικότητα είχα μόλις τελειώσει τη δουλειά που έκανα για την ταινία “The Stepfather”, αλλά το “Predator” ήδη γυριζόταν όταν επικοινώνησαν μαζί μου για να κάνω τη δουλειά στο “Predator”. Τέλος πάντων, πήγα στο Μεξικό και συναντήθηκα με όλους. Ήταν φανταστικό, θυμάμαι μέχρι και τον Schwarzenegger να ακούει από τ’ ακουστικά μου μέσα στη ζούγκλα (γέλια). Και κάποιος μας έβγαζε φωτογραφίες. Έκανα τη μουσική για την ταινία. Επέστρεψα στο Λος Άντζελες, δούλεψα πάνω σ’αυτό. Αυτό έγινε στο δεύτερο μισό του 1986, αλλά στις αρχές του ‘87, όταν η ταινία έπρεπε να είναι έτοιμη σε μια πρόχειρη κόπια και να ολοκληρώσω την ηχογράφηση, δεν την είχα δει γιατί ήμουν υποχρεωμένος να πάω με τους Moody Blues στην Αυστραλία και δεν είχα την ευκαιρία να αποδεχτώ το αίτημα του Joel Silver που ήθελε η ταινία να συνεχίσει. Οι Moody Blues ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν μια μεγάλη περιοδεία στην Αυστραλία και ήδη έπαιζα με τους Moodies για 9 χρόνια και δεν ήθελα να εγκαταλείψω το συγκρότημα πριν από μια τόσο σημαντική περιοδεία. Έτσι, αποφάσισα να περιοδεύσω στην Αυστραλία με τους Moody Blues και ο Alan Silvestri έκανε την τελική μουσική για το “Predator”. Έκανε φανταστική δουλειά! Στη δεκαετία του ‘80 ήταν ένας από τους πιο διάσημους συνθέτες μουσικής για τον κινηματογράφο (“Back to the Future”). Δεν νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα από τον Alan Silvestri.

 

Θεωρείτε την δουλειά σας με τον Bill Bruford ως μία από την κορυφαίες στιγμές της καριέρας σας;

Όχι, δεν θα πω ότι αυτή είναι η κορυφαία στιγμή της καριέρας μου. Αλλά μου άρεσε πολύ να παίζω μαζί του. Είναι αστείο, δεν θα το πιστέψεις, αλλά χθες (σ.σ: 15 Ιουνίου) είχα προσκληθεί σε δείπνο και κάποιος τράβηξε την προσοχή μου σε ένα βίντεο από το YouTube από μια συναυλία που έκανα με τον Bill το 1983 στο The Roxy Theatre στο Λος Άντζελες. Ποτέ δεν το είχα δει και αν και ο ήχος δεν είναι τέλειος, το υλικό που παίζαμε εκείνη τη στιγμή νομίζω ότι ήταν εξαιρετικά περιπετειώδες και η ιδέα ήταν να κάνουμε ένα ακουστικό δίδυμο, το δίδυμο Moraz/Bruford και να είναι χωρίς καθόλου περιπλοκές, χωρίς καθόλου ηλεκτρονικά. Γι’ αυτό κάναμε πρώτα το “Music for Piano and Drums”. Παρεμπιπτόντως, εγώ επέλεξα τον τίτλο. Μου άρεσε πάρα πολύ και ναι, νομίζω ότι είναι ένα από τα μουσικά highlights μου.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Patrick Moraz για τον χρόνο του.

Τσεκάρετε το: www.patrickmoraz.com

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry