Τη μεγάλη επιτυχία «Η θάλασσα του Πειραιά» τη γνωρίζουμε λίγο-πολύ όλοι…

Τη μεγάλη επιτυχία «Η θάλασσα του Πειραιά» τη γνωρίζουμε λίγο-πολύ όλοι. Ποιος δεν έχει ακουστά εξάλλου τους στίχους «Περαία μου, Περαία μου με το Σαρωνικό σου, που έχεις για καμάρι σου τον Ολυμπιακό σου»;

Αυτό που δε γνωρίζουμε όμως είναι ότι πίσω από το τραγούδι που έγινε συνώνυμο της πόλης του Πειραιά κυρίως, και της ομάδας του Ολυμπιακού κατ΄επέκταση, «κρύβονται» δύο μεγάλα καλλιτεχνικά ονόματα που ήταν οπαδοί των δύο αντίπαλων δεόντων των «ερυθρόλευκων» για την Αθήνα, του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ.

Ο δάσκαλος του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, Γιώργος Μητσάκης, ήταν ο δημιουργός που υπέγραφε τη μουσική και τους στίχους στο «Η θάλασσα του Πειραιά».  Τα «Συννεφιές», «Όταν καπνίζει ο λουλάς», «Μου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια», «Φτωχό κομπολογάκι μου», «Μια γυναίκα δύο άντρες», «Το δικό μου πάπλωμα», «Στης Λαρίσης το ποτάμι», «Δεν είμαι ο Γιώργος σου» ήταν κάποιες από τις υπόλοιπες μεγάλες επιτυχίες του.

Γεννημένος το 1921 στην Κωνσταντινούπολη ξεκίνησε σε μικρή ηλικία με την οικογένειά του για την Αλεξανδρούπολη αρχικά, καταλήγοντας τελικά να μετοικίσουν στο Βόλο. Λίγα χρόνια αργότερα, έχοντας δοκιμάσει την τύχη του και στη Θεσσαλονίκη, γνωρίζει το Βασίλη Τσιτσάνη και το πεπρωμένο του το 1939 τον οδηγεί στον Πειραιά.

Σε αυτή την πόλη ξεκίνησε την καριέρα του, αυτή την πόλη αγάπησε, αυτήν την πόλη «ύμνησε» το 1969 στο «Η θάλασσα του Πειραιά». Στο ίδιο τραγούδι παράλληλα αναφέρθηκε και  στον Ολυμπιακό, αφού η ομάδα αποτελούσε το «καμάρι» του Πειραιά. Ο ίδιος ο Γιώργος Μητσάκης όμως ήταν φίλαθλος ενός άλλου μεγάλου και λατρεμένου συλλόγου, αυτού της ΑΕΚ.

Ο τραγουδιστής που πρωτοερμήνευσε τη εν λόγω δημιουργία ήταν ο Γιάννης Πάριος σε ηλικία μόλις 23 ετών. Ο κατά κόσμον Γιάννης Βαρθακούρης, με καταγωγή από την Πάρο, έχοντας κάνει τις πρώτες του εμφανίσεις στη «Νεράιδα» με το Γιάννη Βογιατζή και τη Τζένη Βάνου γνωρίζει στα τέλη της δεκαετίας του ’60 το Γιώργο Μητσάκη.

Ο τελευταίος αναγνωρίζει με τη σειρά του το ταλέντο του και σε έναν από τους δίσκους των 45 στροφών που κυκλοφόρησε το 1969 του δίνει το βήμα να κάνει το δισκογραφικό ντεμπούτο του.

Α’ πλευρά: Γιώργου Μητσάκη «Η θάλασσα του Πειραιά» – Εκτέλεσις Γιάννης Πάριος
Β’ πλευρά: Γιώργου Μητσάκη «Το σφάλμα» – Εκτέλεσις Μπάμπης Τσετίνης & Λίτσα Διαμάντη

Τραγουδώντας για το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας, και την τοπική ομάδα, ο Γιάννης Πάριος έγινε γνωστός από άκρη σε άκρη της χώρα, όμως ο ίδιος αποτελούσε φίλαθλο μίας ακόμη δοξασμένης ομάδας, αυτής του Παναθηναϊκού, παρακολουθώντας εκείνη την εποχή μέχρι και τις προπονήσεις του, κατά δήλωση του Γιάννη Ζαβραδινού.

Τι θέλει να πει ο ποιητής γράφων μέσα από αυτές εδώ τις γραμμές;

Δέκα χρόνια μετά τη θέσπιση της «Α’ εθνικής» κατηγορίας και δέκα έτη πριν η διοργάνωση γίνει «επαγγελματική» με τους συλλόγους να μετατρέπονται σε ανώνυμες εταιρείες, τα αθλητικά μίση και οι αλληλοσφαγμοί, κυριολεκτικοί και μεταφορικοί, ήταν άγνωστες για τους πολλούς λέξεις.

Οι φίλαθλοι ναι μεν είχαν τις «κοντρίτσες» τους έως κάποιο βαθμό, αλλά οι ημέρες των ντέρμπι δε αποτελούσαν μία ποδοσφαιρική γιορτή γι’αυτούς και κάθονταν  ο ένας δίπλα στον άλλον στη «Λεωφόρο», στο «Καραϊσκάκη», στη «Φιλαδέλφεια», στην «Τούμπα» κ.ο.κ….

Και η μουσική, που πάντα αποτελούσε μία δύναμη που ένωνε και δεν έκανε ποτέ της διακρίσεις, έδωσε πρώτη το παράδειγμα. Ένας φίλαθλος της ΑΕΚ και  ένας του Παναθηναϊκού τραγούδησαν μονοιασμένοι για τον Πειραιά και έγιναν ύμνος στα χείλη των φιλάθλων του Ολυμπιακού.

Αυτό δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα καθώς όλες οι μεγάλες ομάδες έγιναν για πολλούς πηγή έμπνευσης. Χαρακτηριστική περίπτωση υπήρξε και το «Εμπρός Παναθηναϊκέ» του Βασίλη Τσιτσάνη με τη φωνή του Μανώλη Αγγελόπουλου, όμως κατά το γράφοντα «Η θάλασσα του Πειραιά» ίσως υπήρξε το πιο κατάλληλο θέμα να μας δείξει το σωστό δρόμο. Το δρόμο της ομόνοιας μέσω της μουσικής.

Μία διαφορετική εποχή, όχι και τόσο μακρινή, με τον κόσμο να περνά ενωμένος τις δυσκολίες. Χωρίς να βάζει τη διχόνοια ανάμεσά του για συμβάντα τα οποία έπρεπε να αντιμετωπίζει ως μία γιορτή. Μία γιορτή μετά μουσικής, καθώς «όπου γάμος και χαρά… τα όργανα πρώτα»!

Όλα αυτά στα πλαίσια της μουσικής πλευράς του αποψινού (2/11) ντέρμπι μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, του ντέρμπι των 24 διμοιριών, 700 αστυνομικών και των μέτρων αντιστοίχων χημικού πολέμου(!)…

Ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι που αποτελεί σημείο αναφοράς για τελείως αντίθετους λόγους από αυτούς που θα έπρεπε. Παρ’όλα αυτά, ευχόμαστε να νικήσει το ποδόσφαιρο (όσο sic κι αν ακούγεται) και το υγιές φίλαθλο πνεύμα…

Παρακάτω, σε ένα σπάνιο ντοκουμέντο, Γιώργος Μητσάκης και Γιάννης Πάριος τραγουδούν στην κινηματογραφική ταινία «Μία νταντά και τέζα όλοι», με πρωταγωνιστές τους Τάσο Γιαννόπουλο και Μίμη Φωτόπουλο, παραγωγής 1971.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry