Δεν τον άκουσαν πολλοί -ειδικά στην Ελλάδα- αλλά όσοι τον άκουσαν, άλλαξε η ζωή τους. Ο λόγος για τον τρισμέγιστο Scott Walker. Από pop είδωλο των ‘60s με τους Walker Brothers, παράτησε τον εύκολο δρόμο, για μια σπουδαία solo καριέρα με αριστουργηματικά solo albums, σαν “Scott 4” (1969), “Tilt” (1995) και το πιο πρόσφατο “The Drift” του 2006.

Η επιρροή του δεν φαντάζεστε μέχρι που μπορεί να την βρείτε: Ο Jonny Greenwood των Radiohead, έχει παραδεχτεί ότι γράψανε το “Creep” σαν ένα «κομπλεξικό τραγούδι του Scott Walker». Ο David Bowie ήταν παραγωγός στο ντοκιμαντέρ για τον Scott, με τον πολύ εύστοχο τίτλο “30 Century Man”. Και άλλοι μουσικοί όπως οι Duncan Patterson (ex-Anathema, Alternative 4, Antimatter, Ion), ο Johnny Cronin από τους Ιρλανδούς The Aftermath και ο Tom Monda από τους Thank You Scientist τον αποθεώνουν. Στους Storm Corrosion των Akerfeldt (Opeth) και Steven Wilson (Porcupine Tree, solo), ο Scott Walker είναι η μεγαλύτερη επιρροή. O Garm από τους Ulver, είναι επίσης δηλωμένος οπαδός του, και κάναμε σχετική και κουβέντα για τον Scott και όταν τον συναντήσαμε στην Αθήνα. Ο Robert Plant των Led Zeppelin τραγούδησε απροσδόκητα πρόπερσι σε μια συναυλία στα Abbey Road Studios, το “Farmer In The City” από το “Tilt”, συνοδεία χορωδίας. Τραγούδι αφιερωμένο στον Pasolini, αλλά αυτά είναι πολύ κουλτουριάρικα για τους Έλληνες. Δεν συγκρίνονται φυσικά με ευγενείς αρετές σαν την αγάπη του ντεμπουτολάγνου Έλληνα true μεταλλά για τον Τρύφωνα Σαμαρά.

Τι είναι αυτό που μας αρέσει στην μουσική του Scott Walker εκτός από την φωνάρα και το ταλέντο του; Κυρίως η αντισυμβατικότητα. Ο τύπος εκτός ότι έχει γραμμένο κάθε μουσικό κανόνα και βρίσκεται τουλάχιστον 500 χρόνια μπροστά, έχει χεσμένους και τους κανόνες του συστήματος. Μονόχνωτος; Ανθρωποφοβικός; Απροσάρμοστος; Άτομο που ζει μόνο για να δημιουργεί και όχι για δημόσιες σχέσεις; Άλλος ένας reclusive ήρωάς μου, μετά τους εμβληματικούς συγγραφείς J.D Salinger και Thomas Pynchon. Πολύ πιο εύκολο είναι να μιλήσεις με το πνεύμα του Oscar Wilde, παρά να πάρεις συνέντευξη με τον Scott Walker.

scott1Στην Ελλάδα δεν τον ξέρουμε και πολλοί (αυτό θα το αποκαλέσουν κάποιοι μπαγλαμάδες, «ελιτισμό»). Εμείς φταίμε που τον ξέρουμε και όχι εκείνοι που τον αγνοούν; Δηλαδή για να μην με πουν ελιτιστή, τί πρέπει να κάνω; Να γράφω πόσο γαμάτη μπάντα είναι σήμερα (!!!!) οι Helloween; Α,ρε καημένε Έλληνα οπαδέ που νόμισες ότι οι υπάκουοι των δισκογραφικών είναι ιδεαλιστές; Και γω την πάτησα. Είναι επαγγελματίες στην εξαπάτηση, βλέπετε. Αν μοίραζε η εταιρία του Scott διαφημίσεις, θα δείτε πόσοι θα τον ήξεραν… Αλλά έχει απέχθεια σ’αυτά και καλά κάνει. Έχει σταματήσει και τις συναυλίες από το 1977, αν θυμάμαι καλά και γράφει μόνο μουσική, την κυκλοφορεί χωρίς να βιάζεται και σε όποιον αρέσει. Ούτε εξ ανάγκης παρτίδες με καθυστερημένους, ούτε διαφημίσεις σε ξεφτιλισμένες φυλλάδες, ούτε πληρωμένα από τις δισκογραφικές studio reports στο εξωτερικό (ρε, τι θυμήθηκα τώρα!). Θα μου πεις, την πληρώνουμε και μεις οι λίγοι άρρωστοι οπαδοί του που δεν φταίμε σε τίποτα και θα σκοτώναμε για να μιλήσουμε μαζί του. Αλλά μπρος την ησυχία του καλλιτέχνη, δεν πειράζει. Μας χαροποιεί το γεγονός ότι πάντα μας εκπλήσσει.

Είχα την τύχη να μιλήσω με ένα συνεργάτη του, τον pedal steel guitar player, B.J Cole,  με τον οποίο είχαν δουλέψει σε διάφορους δίσκους στα ’70s, μεταξύ των οποίων και το “No Regrets” reunion album των Walker Brothers. Ο B.J Cole έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως Robert Plant, Elton John, Roger Waters, David Gilmour, Marc Bolan (T. Rex), Steve Marriott, Depeche Mode, R.E.M, Brian Eno, Sting και άλλους. Αντιγράφω από την συνέντευξη τι μας είπε σχετικά με τον Scott:

«Ο Scott Walker  είναι ο καλύτερος τραγουδιστής με τον οποίο έχω δουλέψει (σ.σ: και σκεφτείτε με ποιους τραγουδιστές έχει δουλέψει!)! Και το  “No Regrets”  είναι φανταστικό! Δούλεψα μαζί του σε δύο  albums πριν απ’αυτό. Και ξαναηχογράφησα μαζί του πριν 3 μήνες για τον καινούργιο του δίσκο (σ.σ: Σ’αυτό το σημείο άρχισα να ουρλιάζω γιατί βγάλαμε τρελό λαβράκι!) Αλλά οι καινούργιοι δίσκοι του είναι πολύ δύσκολοι για να τους ακούσεις. Πού θα το χρησιμοποιήσει δεν έχω ιδέα. Μοιάζει σαν να τεστάρει συνέχεια το κοινό του. Αν το κοινό του μπορεί να ακολουθήσει την  avant-garde δόξα του. Είναι πολύ ωραίος τύπος. Ήταν πολύ ωραίο που τον είδα και πάλι».

Μίλησα και με έναν άλλο συνεργάτη του, τον κιθαρίστα Jay Stapley, που έχει δουλέψει και με τον Roger Waters στα “When  The  Wind  Blows”  και “Radio KAOS” albums. Με τον Scott συνεργάστηκε στο “Climate of Hunter” album. Μας είπε: «Το να ηχογραφώ με τον  Scott  ήταν υπέροχο: τόσο εφευρετικός και ασυνήθιστος. Ήταν αρκετά ντροπαλός αλλά ήξερε τι ήθελε να καταφέρει».

Το έγραψα και παλιότερα, πιστεύω ότι το “Duchess” (ακούστε το) από το “Scott 4”είναι το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών. Μιλάμε για τραγούδι που δεν το βαριέσαι ποτέ! Στην ίδια κορυφή με το “Shine On You Crazy Diamond” των Pink Floyd και το “Rhymes of Goodbye” , επίσης του Scott. To “Stairway To Heaven” ας πούμε, δεν μπορείς να το ακούσεις 2 φορές στο καπάκι. Με τίποτα. Το “Duchess” και το “Rhymes of Goodbye” μπορείς να τα ακούς και 30 συνεχόμενες φορές τη μέρα. Και ο μερακλής ο Mark Lanegan, διασκεύασε το “Duchess” με τους Gutter Twins.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ