Παρακάτω έχουμε μετάφραση των σημείων μιας συνέντευξης που έδωσε ο Neil Peart, drummer των Rush, και τα άλλα μέλη της μπάντας στο New Musical Express (ΝΜΕ) και στον συγγραφέα Barry Miles, η οποία δημοσιεύτηκε στις 4 Μαρτίου 1978. Η συνέντευξη δώθηκε στον Miles μετά από μια συναυλία τους στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου, περιοδεύοντας για το “2112” album. Επαναμβάνω: στην Βρετανία του 1978. Σας παραθέτουμε ολόκληρo τo σημείo όπου ο Neil Peart συνομιλεί με τον συγγραφέα για μη μουσικά θέματα, χωρίς καμμιά επεξεργασία, ούτε και στην στίξη (μου έφυγε ο κώλος να γράψω ολόιδιο αυτό το κατεβατό). Βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Το έχω ξαναπεί: Προσωπικά, αδυνατώ να ξεχωρίσω τον άνθρωπο από τον καλλιτέχνη, και πώς γίνεται εξάλλου. Διαβάστε με προσοχή:

 

 

neil1ΚΑΙ ΕΚΕΙ πάνω από τις πύλες του κάστρου μου θα γράψω στον βράχο την λέξη που είναι ο φάρος μου και η σημαία μου. Την λέξη που δεν θα πεθάνει ποτέ, ακόμα κι αν όλοι μας πέσουμε στην μάχη. Την λέξη που δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει σ’ αυτό τον κόσμο, επειδή είναι η καρδιά του και η δόξα του και η σημασία του.

Η ιερή λέξη: EΓΩσημείο από το τέλος του “Anthem” της Ayn Rand.

 

[Προηγήθηκε συζήτηση για την απόδοση της μπάντας στην συναυλία] Με όλη την κουβέντα περί ατόμων ήταν αναπόφευκτο η συζήτηση να πάει στην Ayn Rand –την μεγάλη ιέρεια της ακρο-δεξίας (οι-κόκκινοι-κάτω-από-το-κρεβάτι) ταξιαρχίας. Μου φαίνεται πολύ παράξενο που μια ‘70s rock μπάντα θα έπρεπε να ξεθάψει μια ψυχρο-πολεμική ηρωίδα και να την αναθερμάνει.

Neil: «Είναι απλά μια πολύ έξυπνη γυναίκα, μια εξαιρετική συγγραφέας και μια θαυμάσια στοχαστής επίσης. Έχει εξαιρετική διαύγεια σκέψης».

Geddy Lee (μπασίστας/τραγουδιστής/πληκτράς των Rush): «Νομίζω ότι έχει αναδείξει πολλά θέματα και φιλοσοφίες που μας έχουν επιβεβαιώσει πολλά πράγματα. Το βρίσκω αυτό πολύ θετικό. Βρήκα πολύ αλήθεια σ’αυτά που γράφει».

Η φιλοσοφία της Ayn Rand, με δικά της λόγια, είναι «Για να είναι ελεύθερος ένας άθρωπος πρέπει να ελευθερωθεί από τα αδέρφια του. Αυτό είναι η ελευθερία. Αυτό και τίποτα άλλο» (“Anthem”, 1937).

Με λίγα λόγια, το ακριβώς αντίθετο της Χριστιανικής φιλανθρωπίας και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής ανθρωπιστικής παράδοσης. Στην πράγματικότητα, θεωρεί τον αλτρουισμό «Εντελώς ασύμβατο με τον ανθρώπινη φύση, με τα απαιτούμενα για την επιβίωση, και με μια έλευθερη κοινωνία». Αυτό είναι το θέμα του βιβλίου της “The Virtue of Selfishness: A New Concept of Egoism” («Η Αρετή της Ατομικότητας: Μια Νέα Ιδέα για τον Εγωισμό») .

Η Ayn Rand είναι, φυσικά, φανατική αντικομμουνίστρια. Τα βιβλία της είναι αφιερωμένα στην «βοήθεια για την πρόληψη… μιας σοσιαλιστικής Αμερικής» και είναι γεμάτα με συνεχείς επιθέσεις στα κακά του «κολλεκτιβισμού». Με αυτό εννοεί κομμουνιστικά εγκλήματα όπως τη δωρεάν ιατρική περίθαλψη, τη δωρεάν παιδεία, τα προνόμια για τους ανέργους, τις πληρωμένες αναρρωτικές άδειες, κτλ.

Κάτω από το σύστημα του laissez-faire ( σ.σ: αυτορυθμιζόμενου δηλ. χωρίς νόμους/ρυθμίσεις από το κράτος) καπιταλισμού υποστηρίζει μια επιστροφή στο ολοκληρωτικό αχαλίνωτο σύστημα χωρίς κανέναν ελέγχο στους εργοδότες και χωρίς καθόλου κράτος πρόνοιας. Είναι ένα σύστημα που εδώ και καιρό θεωρείται εντελώς αναποτελεσματικό ακόμα και από γνωστούς κομμουνιστές όπως ο David Rockefeller… αλλά έχουν μείνει ακόμα μερικοί εξτρεμιστές στη άκρα δεξιά στις ΗΠΑ και, με μεγάλη έκπληξη, οι Rush συντάσσονται μαζί τους. Η συνομιλία μας πήγε κάπως έτσι:

Neil: «Είμαστε σίγουρα αφοσιωμένοι στον ατομικισμό ως την μοναδική ιδέα που επιτρέπει στους ανθρώπους να είναι ελεύθεροι, χωρίς κανένας να παίρνει από κάποιον άλλο. Το σημαντικό για μένα στην Ayn Rand είναι ότι η φιλοσοφία της είναι η μοναδική εφαρμόσιμη στον κόσμο σήμερα- σε όλα. Αν πάρετε τις ιδέες της και τις επεκτείνετε περεταίρω στο μυαλό σας, θα βρείτε απαντήσεις στα πάντα, όσον αφορά το κάθε άτομο. Βάζοντας το άτομο ως πρώτη προτεραιότητα, τα πάντα μπορούν να δουλέψουν όπως δεν θα μπορούσαν να δουλέψουν έτσι σε κανένα άλλο σύστημα».

Άρχισα να αμφισβητώ αυτή τη δήλωση αλλά ο Neil με διέκοψε με ενθουσιασμό:

«Ζεις το καλύτερο παράδειγμα! Κοίτα την Βρετανία και δες τι έχει κάνει ο σοσιαλισμός στην Βρετανία! Είναι καταστροφικό! Και τι έχει κάνει στην νεολαία. Τι νομίζεις ότι εξοργίζει τους Sex Pistols και τους υπόλοιπους; Είναι εξοργισμένοι επειδή μεγάλωσαν σε μια σοσιαλιστική κοινωνία που δεν υπάρχει χώρος γι’αυτούς ως άτομα.

«Ή θα μπουν στο βάλτο ή θα αγωνιστούν με τα μόνα μέσα που τους έμειναν. Δεν έχουν κυριολεκτικά κανένα μέλλον και έζησα και εργάστηκα εδώ και ξέρω πως είναι και δεν είναι πολύ ωραία».

Πιστεύεις πραγματικά ότι είναι προϊόντα του σοσιαλισμού;

«Ναι! Τι άλλο; Τι νομίζεις ότι πολεμάνε, αν δεν πολεμάνε αυτό;»

Πολεμάνε εναντίον του σοσιαλισμού; Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που άκουγα.

«Ναι! Γιατί δεν υπάρχει μέλλον στην Αγγλία; Ποιος άλλος λόγος υπάρχει; Πραγματικά νομίζω ότι αυτή είναι η ρίζα του.Μπορείς να βρεις γαμάτες απαντήσεις όλων των ειδών αλλά όποτε πάμε στη ρίζα του, στο λόγο που αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν και νιώθουν ότι δεν υπάρχει μέλλον γι’ αυτούς επειδή απλώς δεν υπάρχει. Αν δεν μπουν στο συνδικάτο, και δεν πάνε να δουλέψουν με όλους τους φίλους τους, τότε είναι χαμένοι. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μπορούν να κάνουν».

Δεν βλέπω πραγματικά πώς θα μπορούσαν να κάνουν πολλά περισσότερα αυτοί κάτω από έναν αχαλίνωτο καπιταλισμό σαν κι αυτόν που υποστηρίζει. Είπα ότι οι πολυεθνικές εταιρίες -η πιο εξελιγμένη μορφή καπιταλισμού- καταπιέζει τα ανθρώπινα δικαιώματα συνεχώς. Αυτό ενόχλησε τον Neil, που απάντησε,

«Πώς; Δίνοντάς σου δουλειά; Μπορεί απλά να φύγεις!»

Λοιπόν τώρα κατάλαβα την ελευθερία για την οποία μιλάει: ελευθερία για τους εργοδότες και αυτούς με λεφτά να κάνουν ό,τι θέλουν και ελευθερία για τους εργαζόμενους να φύγουν (και να πεινάσουν) ή όχι. Η δουλειά μας απελευθερώνει. Από κάπου δεν το θυμάμαι αυτό; «Η δουλειά μας απελευθερώνει». Ω, ναι, ήταν γραμμένο στην κύρια πύλη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς.

Neil: «Πρέπει να έχεις αρχές που ταιριάζουν απόλυτα σε κάθε μια κατάσταση. Πιστεύω ότι μια χώρα πρέπει να διοικείται με αυτό τον τρόπο.Έτσι έχεις μια κατευθυντήρια ομάδα από αρχές που είναι απολύτως ασίγαστες – δεν μπορούν να αλλάξουν με τίποτα. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος!»

 

(Σκιές από ένα Reich 1000 ετών.)

«Οι λειτουργίες της κυβέρνησης υπάρχουν για να προστατεύουν τα δικαιώματα του κάθε ατόμου. Έτσι χρειάζεσαι μια αστυνομική δύναμη και ένα στρατό. Χρειάζεσαι τον στρατό για να προστατεύσεις τα άτομα και ένα δικαστήριο για να διευθετείς τις διαφωνίες…

«Μπορείς να φτιάξεις αυτόν τον αντικειμενικά καθορισμένο νόμο, το σύστημα από νόμους, που είναι ασίγαστο και αδιαμφισβήτητο και η οικονομία να έχει τελείως αυτορυθμιζόμενο καπιταλισμό και όλοι είναι ελεύθεροι. Αυτό είναι. Μπαμ! Μπουμ! Κυνήγησέ το. Είσαι μόνος σου, Jack! Και πράγματα σαν τα εργατικά συνδικάτα μπορούν ακόμα να υπάρχουν. Δεν νομίζω ότι αυτά τα πράγματα είναι λάθος –προφανώς είναι χρήσιμα όταν έχεις μια ομάδα από μερικούς χιλιάδες ανθρώπους που παζαρεύουν με έναν- αλλά όχι υπό την αιγίδα της κυβέρνησης και υποστηριζόμενα από την κυβέρνηση και η κυβέρνηση να ανακατεύεται με τα εργατικά συνδικάτα.

«Μόνο ένα εργατικό συνδικάτο για κάθε εργοστάσιο. Μια ομάδα εργαζομένων έχουν ένα άτομο που ασχολείται με τις υποθέσεις τους»

Έπρεπε να ρωτήσω το προφανές. Αν υπάρχει ελευθερία για τους εργαζόμενους να παζαρεύουν με το αφεντικό, γιατί να μην είναι ακόμα πιο ελεύθεροι να τον κάνουν πέρα και απλά να διοικήσουν το μέρος οι ίδιοι ως εργατικό συμβούλιο –αφού στην τελική, αυτοί κάνουν τη δουλειά.

Neil: «επειδή τότε η ελευθερία σου μηδενίζεται. Δεν έχεις ελευθερία. Κάνεις αυτό που σου λένε να κάνεις: οι σοσιαλιστές, το καλό των ανθρώπων».

Δεν βλέπω πραγματικά τη διαφορά μεταξύ του να κάνεις αυτό που σου λέει το αφεντικό για το καλό του χοντρού του τραπεζικού λογαριασμού και του να κάνεις αυτό που είναι το καλύτερο για τους εργάτες στο εργοστάσιο. Ο Neil το ψιθύρισε. Ήταν πάρα πολύ απλό…

«Ο τύπος δίπλα σου μπορεί να έχει τέσσερα παιδιά, να χρειάζεται ρούχα, και μπορεί να έχει μια θεία που έχει πάθηση στην σπονδυλική στήλη και χρειάζεται $10,000 για μια εγχείρηση…».

Δηλαδή οι ανάγκες του συναδέλφου μου εργάτη μπορεί να επηρεάσουν την δική μου οικονομική θέση; Αλλά οι ανάγκες των ιδιοκτητών του εργοστασίου για μια Rolls Royce, μια ερωμένη και ένα γιωτ επίσης επηρεάζουν την θέση μου. Τι κάνει το αφεντικό να έχει δίκιο;

«Κάνει βήματα για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, μέσω της δική του επιχείρησης. Και ‘γω έχω προβλήματα επίσης, αλλά τα φροντίζω εγώ».

Από πού προκύπτει η επιρροή του αφεντικού ως προς το εργοστάστιο; Δεν το έχτισε. Μπορεί ούτε και να δουλεύει σ’αυτό.

«Το κατέχει. Ιδιωτική περιουσία: το πιο απαραβίαστο ιδιωτικό δικαίωμα απ’ όλα. Αν είσαι ιδιοκτήτης του, είναι δικό σου. Απλή αλήθεια. Αν το κατέχεις, σου ανήκει. Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις μ’αυτό. Πώς λες ότι μπορεί να γίνει αλλιώς;»

neil2Λοιπόν, δεν ήθελα να μπω σε καβγά για το ότι η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι διαφορετικό πράγμα από την προσωπική περιουσία –ειδικά από την στιγμή που έπρεπε να περιμένω για κάποια ώρα στο bar του Holiday Inn πριν μπορέσουν να με δουν οι Rush. Το πρόβλημα με αυτήν την θέση είναι ότι οι Rush δεν έχουν την παραμικρή ιδέα του τι είναι ο σοσιαλισμός. Είπα ότι δεν υπάρχουν πραγματικά σοσιαλιστικές χώρες αλλά ο Neil νόμιζε διαφορετικά.

«Λοιπόν, η περισσότερη Ευρώπη είναι (σ.σ: σοσιαλιστική), έτσι δεν είναι; Ο Καναδάς είναι».

Τί, λίγες εθνικοποιημένες επιχειρήσεις; Αυτό είναι στην καλύτερη κρατικός καπιταλισμός (state capitalism).

«Κρατικός καπιταλισμός; Τι είναι αυτό;»

Αντί για μια πολυεθνική ως αφεντικό, έχεις την κυβέρνηση.

«Έχεις την κυβέρνηση που έχει αεροπορικές εταιρίες και χάνει λεφτά, σχολικά συστήματα και χάνει λεφτά, φτιάχνει δρόμους και χάνει λεφτά, ξενοδοχεία και χάνει λεφτά…»

Δεν πιστεύεις ότι τα δωρεάν φάρμακα είναι μια καλή ιδέα;

«Και πάλι, προφανώς όχι. Που είναι όλοι οι καλοί Βρετανοί γιατροί αυτή την στιγμή;»

Οι καλοί είναι ακόμα εδώ.

«Ω ναι; Έτσι νομίζεις; Που είναι όλοι οι καλοί Βρετανοί επιστήμονες;»

Πιθανόν στις ΗΠΑ.

«Ναι! Χαχαχα. Έτσι τί έχει η Βρετανία; Αν δεν είναι αυτό σοσιαλισμός, τότε τι είναι; Γιατί η Βρετανική τεχνολογία είναι 25 χρόνια πίσω από την Αμερική; Αν η ελευθερία του επιχειρείν είχε έρθει σ’αυτή την χώρα μετά τον πόλεμο θα ήταν ωραία…»

Δεν θα σας έπρηζα με την συζήτησή μας για τον πόλεμο και τον Αμερικάνικο καπιταλισμό αλλά προέκυψε ότι ο Neil πιστεύει ότι ούτε η Αμερική είναι καπιταλιστική.

«Δεν υπάρχει πλέον πουθενά (σ.σ: καπιταλισμός). Ακόμα και στην Αμερική υπάρχει μια μεικτή οικονομία τώρα. Δεν υπάρχει πραγματικός αυτορυθμιζόμενος καπιταλισμός».

Γύρισα πίσω στο ερώτημα για την εθνικό σύστημα υγείας και γκρίνιαξα: Ας υποθέσουμε ότι ήμουν ορφανό και ήμουν άρρωστος. Θα ήθελα να σκεφτώ ότι θα μπορούσα να έχω δωρεάν ιατρική περίθαλψη.

«Με ποιανού έξοδα;»

Με έξοδα του κράτους.

«Του κράτους; Λοιπόν, από πού παίρνει το κράτος αυτά τα υπέροχα μαγεικά χρήματα;»

Φορολογία.

«Ακριβώς. Λοιπόν, ίσως δεν θέλω να πληρώσω φόρο. Υπάρχει ο Στρατός της Σωτηρίας και άλλες εθελοντικές οργανώσεις. Δεν νομίζεις ότι όλοι αυτοί θα μπορούσαν να φροντίζουν για τα συστήματα πρόνοιας, όπου χρειάζονται; Δεν μιλάω για το επίδομα ανεργίας και τέτοια πράγματα, που έχουν κακοποιηθεί, προφανέστατα».

«Ξέρεις για την ιατρική περίλθαψη που λαμβάνουν οι άνθρωποι της IBM, για παράδειγμα; Νομίζω ότι θα βρεις ότι λαμβάνουν πολύ ικανοποιητική περίθαλψη».

Ω, Θεέ, πούλα την ψυχή σου στην εταιρία. Ελπίζω κανένας να μην πάει σε συναυλία των Rush με λεφτά από επίδομα ανεργίας. Αυτό δεν θα ταίριαζε καθόλου στην φιλοσοφία των Rush.

Ακόμα και όταν μου είχε πει ότι η Ευρώπη και ο Καναδάς είναι ήδη σοσιαλιστικές χώρες άρχισε να μου λέει τον απόλυτο τρόμο του τι συμβαίνει στην τέχνη στον σοσιαλισμό:

«Η Ayn Rand κάνει μια δήλωση σε ένα από τα βιβλία της σχετικά με την τέχνη –ότι κάθε καλλιτέχνης που πιστεύει ότι ο επιχειρηματίας είναι εχθρός του είναι ηλίθιος»

(Λοιπόν, είμαι σίγουρος ότι κάθε μουσικός ή μπάντα που έχει ξεσκιστεί από το manager του, την δισκογραφική εταιρία, ή τον promoter θα ενθουσιαστεί να το μάθει αυτό.)

Ο Neil συνεχίζει:

«Τί το αντίθετο θα υποστήριζες, ένα συνδικάτο καλλιτεχνών; Ας πούμε ότι υπάρχει ένα συνδικάτων από μουσικούς και όλοι οι μουσικοί του κόσμου ανήκουν σ’αυτό και μετά, ας πούμε, θέλουν να κάνουν μια συναυλία στο Λονδίνο. Το λένε στο συνδικάτο καλλιτεχνών και αυτό λέει, “Εντάξει, χρειαζόμαστε μια μπάντα”. Διαλέγουν πέντε άτομα στην τύχη, τα βάζουν μαζί και τα φέρνουν στο Hammersmith Odeon και κάνουν μια συναυλία για τον κόσμο».

Τιιιι;

«Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να γίνει. Πώς θα το έκανες τότε; Πώς θα έβαζε η κυβέρνηση τις μπάντες μαζί και θα τις έστελνε στον κόσμο;»

Για μένα, αυτό φάνηκε πολύ αφηρημένο για να το απαντήσω, επειδή όλη αυτή η ακροδεξιά θέση είναι τόσο παράλογη.

Το πράγμα είναι, αυτοί οι τύποι υπερασπίζονται αυτό το πράγμα επί σκηνής και στο δίσκο και κανένας δεν το αμφισβητεί. Κανένας δεν ανεφέρεται στην περίπτωσή τους. Όλα αυτά τα κλασικά σήματα-κατατεθέντα της ακροδεξιάς είναι εκεί: η ψευδο-θρησκευτική γλώσσα (συγκρίνετε τους στίχους τους με το απόφθεγμα της Ayn Rand στην αρχή του άρθρου), που εκτείνεται και στο προσωπικό της περιοδείας: road masters αντί για road managers, η χρήση του ημι-μυστικιστικού συμβόλου –ο γυμνός άνδρας παλεύει με το κόκκινο αστέρι του σοσιαλισμού (τουλάχιστον αυτό υποθέτω ότι πρέπει να είναι). Είναι όλα εκεί.

Είναι βασικά πολύ ωραίοι τύποι. Δεν κάθονται φορώντας αρβύλες και βγάζοντας τους αετούς από τα μπουφάν τους. Είναι ευγενικοί, ακόμα και γοητευτικοί, αφελείς –γυρνάνε στις περιοδείες κηρύσσοντας αυτό που μου μοιάζει σαν πρωτο-φασισμός σαν λεπρός χωρίς την κουδούνα.

Neil: «Το παράδειγμα που προσπαθούμε να δημιούργησουμε, το ζούμε. Δεν θέλουμε να βγούμε πάνω στην στηνή και να είμαστε σαν τον John Lennon, για παράδειγμα, και να κοπανάμε το μήνυμα στο λαιμό των ανθρώπων κάτω.

«Πάλι, εξαρτάται από την επιλογή. Αυτά τα πράγματα είναι στους στίχους μας και αν οι άνθρωποι θέλουν να δώσουν σημασία στους στίχους μας και να προσπαθήσουν να βγάλουν κάτι απ’ αυτούς, είναι εκεί γι’αυτούς. Αν δεν το κάνουν, όλα ωραία και καλά – έχουμε κι άλλα πράγματα να τους προσφέρουμε ακόμα».

Geddy: «Ακριβώς. Προσπαθούν να έχουν (σ.σ: οι στίχοι) αυτό το είδος του βάθους, του εύρους που παρουσιάζουμε. Η επιλογή ανήκει αυστηρά στο καθένα σε σχέση με το τι επίπεδο πρόκειται να διάλεξει για να διασκεδάσει μαζί μας… ή θα διεγερθεί και θα διασκεδάσει με αυτά που έχουμε να παρουσιάσουμε ως εικόνα, ή θα ενδιαφερθεί για το τι θα έχουμε να παίξουμε. Όλα είναι θέμα επιλογής».

Λίγο πριν τελειώσει η κασσέτα μου, ο Neil ξεφούρνησε την ιδέα ότι ένα κράτος πρόνοιας μπορεί να προσφέρει τα πράγματα που οι άνθρωποι χρειάζονται για να κάνουν τους ανθρώπους ελεύθερους.

«Για κάποιους ανθρώπους ελευθερία είναι η ελευθερία αυτό του να μην ανησυχείς για την ιατρική περίλθαψη, για παράδειγμα. Αλλά αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να εμφανιστούν μαγεικά, ξέρεις. Αυτός είναι ένας παραγνωρισμένος παράγοντας.

«Για μένα, για να είμαι ελεύθερος, θα πρέπει να είμαι ελεύθερος από το να ανησυχώ για τα φάρμακα, ελεύθερος από το να ανησυχώ για μια δουλειά, ελεύθερος από το να ανησυχώ για το φαγητό, ελεύθερος από το να ανησυχώ για ένα σπίτι. Αυτά πρέπει να μου τα παρέχει η κυβέρνηση και να με κάνει ελεύθερο. Προφανώς αυτό είναι γελοίο, και οικτρό».

Πλάκα έχει -θα το σκεφτόμουν σαν κάτι που θα μπορούσε να δουλέψει παραπέρα- ως ένα ανθρώπινο δικαίωμα στην τεχνολογική εποχή. Οι Rush θα ήθελαν να γυρίσουμε στο νόμο επιβίωσης της ζούγκλας, όπου ο ισχυρότερος είναι φυσικά αυτός με τα περισσότερα λεφτά.

Σιγουρευτείται την επόμενη φορά που θα τους δείτε ότι θα έχετε τα μάτια σας ανοιχτά και θα ξέρετε τι θα παρακολουθήσετε. Εμένα, για παράδειγμα, δεν μ’αρέσουν.

 

 

O Barry Miles είναι αριστερός Άγγλος συγγραφέας, γνωστός για την συμμετοχή του και τον ρόλο του στο Βρετανικό underground κίνημα της δεκαετίας του ’60. Έχει γράψει πολλά βιβλία, μεταξύ των οποίων και την επίσημη βιογραφία του φίλου του, Paul McCartney και ήταν συνιδρυτής της ανεξάρτητης εφημερίδας International Times. Φίλος των Mc Cartney, και των beat θρύλων Lawrence Ferlinghetti και Allen Ginsberg, συνεργάστηκε μαζί τους σε διάφορες περιστάσεις. Μαζί με τον John Hopkins, ο Miles διοργάνωσε το 14 Hour Technicolor Dream , μια συναυλία που δώθηκε στις 29 April 1967 στο Alexandra Palace για να συγκεντρωθούν χρήματα για τους International Times. Ήταν ένα event που συμμετείχαν ποιητές, εικαστικοί και μουσικοί. Οι Pink Floyd ήταν οι headliners (που δεν είχαν καν κυκλοφορήσει τότε το ντεμπούτο τους “The Piper At The Gates of Dawn”) και μερικοί από τους άλλους καλλιτέχνες ήταν οι:Yoko Ono και John Lennon, Arthur Borwn, Soft Machine, Tomorrow και Pretty Things.

Επίσης ο Miles ήταν manager του avant-garde παραρτήματος της Apple Records (εταιρία που ίδρυσαν οι Beatles), Zapple Records. Αφού πέρασε ένα διάστημα στις ΗΠΑ συγκατοικώντας με τον Allen Ginsberg, εκτός από την επίσημη βιογραφία του Paul McCartney, “Many Years from Now”(1998), έχει γράψει βιογραφίες και για τους Frank Zappa, John Lennon, William S. Burroughs, Jack Kerouac, Charles Bukowski και Ginsberg, όπως και βιβλία για τους Beatles, Pink Floyd και The Clash. Είναι για χρόνια συνεργάτης της εφημερίδας Guardian.

 

Προσωπική άποψη: Πρώτον, σιχαίνομαι τις μεταφρασμένες συνεντεύξεις, όπως και αυτούς και τις κάνουν, κατόπιν εντολών φυσικά και λόγω ανικανότητας. Δόξα τω Scott Walker, έχω κάνει αρκετές σημαντικές μόνος μου. Μετέφρασα την παραπάνω συνέντευξη και μόνο το μη μουσικό μέρος της, για να έχουμε ως Έλληνες αναγνώστες και ακροατές μια πληρέστερη άποψη από αυτή που μας πλασάρουν. Απορώ πώς κάποιοι παραφουσκώνουν τα θετικά (για μένα, δεν είναι οι Rush ούτε η καλύτερη, ούτε η εξυπνότερη μπάντα όλων των εποχών) και κάνουν εσκεμμένα γαργάρα τα αρνητικά. Δεν χρειάζεται να κάνω κριτική στο τι είπε στην συγκεκριμένη συνέντευξη ο Neil Peart. Όποιος ξέρει ανάγνωση, μπορεί να καταλάβει. Η δικαιολογία ότι ο Peart ήταν τότε 25 χρονών, δεν στέκει. Και γω πέρσι 25 ήμουν, δεν πίστευα τέτοιες παπαριές. Ούτε στα 15, ούτε ποτέ δεν τα πίστευα αυτά. Αν κάποιος σκεφτεί ότι έχω κάποια προκατάληψη με τους Rush, καλύτερα να κοιταχτεί: Είμαι ο μοναδικός Έλληνας που έχει πάρει συνέντευξη από τον κλασικό παραγωγό τους, Terry Brown που έκανε μαζί τους όλα τα κλασικά albums από το “Fly By Night” του ’75 μέχρι το “Signals” του ’82.

Το ότι ο Barry Miles ταυτίζει το 1978 την άκρα δεξιά με τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό δεν θα πρέπει να σας ξενίζει. Δεν έχει κι άδικο. Τότε δεν ήταν ακόμα mainstream ο νεοφιλελευθερισμός. Από την επόμενη χρονιά (1979), που εκλέχτηκε η Thatcher και λίγο αργότερα ο Reagan (1980) έγινε παγκόσμιο trend. Εξάλλου ο πρώτος που εφάρμοσε τον νεοφιλελευθερισμό ήταν ο αιμοσταγής δικτάτορας Πινοσέτ το 1973 στην Χιλή, ο φίλος της Thatcher, με τις ευλογίες φυσικά του «πάπα του νεοφιλελευθερισμόυ» Milton Friedman και των Chicago Boys. Τί και αν μερικές χιλιάδες αθώοι εκτελέστηκαν ή αγνοούνται; Το κρίμα είναι που αυτόν τον άθρωπο, τον Neil Peart, τον θεωρούν κάποιοι και γαμώ τις ιδιοφυίες. Αν μου τα έλεγε κάποιος άγνωστος αυτά, μπορεί να τον έλεγα καθυστερημένο ή φασίστα (δεν έχει και μεγάλη διαφορά), ιδιοφυία πάντως δεν θα τον έλεγα σίγουρα . Άντε παιδιά, να φωνάξουμε τον Neil στην Ελλάδα να ψηφίσει και το τρίτο Μνημόνιο, προλαβαίνει…

EDIT: Τώρα σκέφτηκα ότι την ίδια στιγμή, το 1978, στην χώρα που το τέρας ευφυίας, ο Neil Peart, χαρακτήρισε «σοσιαλιστική», ο Roger Waters έγραφε το “The Wall”. Προφανώς και ο Roger ήταν εξοργισμένος με τον σοσιαλισμό, όπως και οι Sex Pistols. Βρε, τι μαλάκες κυκλοφορούν…


loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry