Σημείωση: Αν υπάρχει μια πιθανότητα να μην μπερδευτείτε από το παρόν άρθρο είναι να παραθέσω τα γεγονότα όπως τα βίωσα και τα αντιλήφθηκα, σε γραμμικό χρόνο. Αν και πάλι, δεν είναι βέβαιο ότι θα βγάλετε άκρη. Το υποκείμενο του θέματος είναι τόσο ομιχλώδες και μυστήριο, που ό,τι και να πει κάποιος μπορεί να είναι σωστό, αλλά μπορεί κάλλιστα να είναι και λάθος. Οπότε το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να γράψω την δική μου εντελώς υποκειμενική εμπειρία όσο περισσότερο ειλικρινά μπορώ, αδιαφορώντας για το ποια είναι η ακαδημαϊκή ή η mainstream αλήθεια, αν φυσικά υπάρχει κάτι τέτοιο στο συγκεκριμένο θέμα. Εννοείται ότι ΠΕΡΙΕΧΕΙ SPOILER. Διαβάστε πρώτα το βιβλίο, αν δεν το έχετε κάνει, και τα ξαναλέμε.

 

catcher2Από τότε που πήγαινα Λύκειο, διάβαζα ο,τιδήποτε έπεφτε στην αντίληψή μου, χωρίς να μου αρέσουν όλα φυσικά. Γύρω στο 2003 -όταν ήμουν 18-, διάβασα ένα βιβλίο με θεωρίες συνομωσίας που αναφερόταν μεταξύ άλλων και στη δολοφονία του John Lennon, από τον Mark David Chapman στην είσοδο του σπιτιού του στη Νέα Υόρκη στις 8 Δεκεμβρίου 1980. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι ο Lennon δολοφονήθηκε την μέρα των γενεθλίων μου. Το δεύτερο, είναι ο περίεργος ρόλος που έπαιξε το «αμφιλεγόμενο» βιβλίο «Ο Φύλακας Στη Σίκαλη» (“The Catcher in the Rye”) στη συγκεκριμένη ιστορία, βιβλίο του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα μέχρι τότε. Ο Chapman αφού σκότωσε τον Lennon παρέμεινε στην σκηνή του φόνου και άρχισε να διαβάζει ατάραχος το βιβλίο μέχρι να συλληφθεί, το οποίο κατ’αυτόν ήταν κι η δήλωσή (σ.σ: statement) του. Στη φωτογραφία ο Lennon υπογράφει το καινούργιο τότε “Double Fantasy” album του στον Chapman την μέρα της δολοφονίας του. Ανάλογη επιρροή είχε το βιβλίο και στον John Hinckley Jr που είχε πυροβολήσει τον τότε προέδρο των ΗΠΑ, Ronald Reagan το 1981. Λίγο αργότερα έμαθα ότι ο Axl Rose, είχε γράψει ένα τραγούδι με τίτλο “Catcher in the Rye” για το πολυαναμενόμενο και ακυκλοφόρητο τότε, “Chinese Democracy” των Guns N’Roses, στο οποίο είχε ηχογραφήσει κιθάρες και ο Brian May των Queen, που δεν χρησιμοποιήθηκαν τελικά. Όλα αυτά μου είχαν εξάψει την περιέργεια για το τι συνέβαινε μ’αυτό (και σ’αυτό) το βιβλίο. Γιατί θεωρείται τόσο «αμφιλεγόμενο»;; Παρ’όλα αυτά δεν μπήκα στο Διαδίκτυο, να δω τι συνέβαινε. Ήθελα να έχω μια ανεπηρέαστη άποψη. Εξάλλου αυτά που ήξερα μέχρι τότε δεν τα έψαξα να για να τα βρω, έπεσα πάνω τους συμπτωματικά. Η καταλυτική στιγμή ήταν τον Ιανουάριο του 2006 όταν είδα ανυποψίαστος στο Star την ταινία «Θεωρίες Συνομωσίας» (“Conspiracy Theory”) με τον Mel Gibson και την Julia Roberts, στην οποία ο αγαπητός Mel υποδύεται έναν φαινομενικά παρανοϊκό ταξιτζή που τον ενδιαφέρουν οι θεωρίες συνομωσίας και έχει εμμονή με το «Φύλακα Στη Σίκαλη», χωρίς όμως να γνωρίζει το λόγο. Έχει δεκάδες αντίτυπα του βιβλίου στο σπίτι του, «υποχρεούται» να το αγοράζει κάθε φορά που το βλέπει σε βιβλιοπωλείο, αλλά δεν το έχει διαβάσει ποτέ του και ούτε μπορεί να εξηγήσει που οφείλεται αυτή η εμμονή του. Αυτό ήταν. Αν και είχα εξεταστική τότε, πήγα την άλλη μέρα στη βιβλιοθήκη της σχολής μου, βρήκα στην αναζήτηση από τον υπολογιστή της βιβλιοθήκης ότι υπήρχε και ότι ήταν διαθέσιμο (στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Επίκουρος, σε εξαιρετική μετάφραση από την Τζένη Μαστοράκη -1978), και το δανείστηκα αμέσως.

catcher9Πήγα στο σπίτι, άρχισα να το διαβάζω με αμέτρητη αγωνία και από την πρώτη σελίδα εντυπωσιάστηκα με το ρεαλιστικότατο και μη πολιτικώς ορθώς ύφος αφήγησης του 17χρονου πρωταγωνιστή, Χόλντεν Κώλφηλντ (Holden Caulfield). Για παράδειγμα, για τον μεγαλύτερο αδερφό του, συγγραφέα και σεναριογράφο στο επάγγελμα, έλεγε: «Τώρα είναι στο Χόλυγουντ ο B.D και κάνει την πουτάνα» (σελ. 5-6). Από κει και πέρα, έπιανα συχνά τον εαυτό μου να χτυπάει το χέρι στο γραφείο και να φωνάζει «Πες τα! Πες τα!» Κάτι τέτοιο ούτε μου είχε συμβεί μέχρι τότε, ούτε και συνέβη έκτοτε. Όταν ένας γέρος καθηγητής που έχει πάει να επισκεφτεί ο Χόλντεν στο σπίτι του, του λέει ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι και ότι πρέπει να το παίζουμε σύμφωνα με τους κανόνες, αφού συμφωνεί μαζί του, ο αφηγητής λέει σε μας τους αναγνώστες: «Παιχνίδι είναι ο κώλος μου. Άκου παιχνίδι. Άμα βρεθείς από τη μεριά που είναι όλοι οι εξυπνάκηδες, τότε εντάξει, είναι παιχνίδι – το παραδέχουμαι. Άμα είσαι όμως από την άλλη μεριά, που δεν υπάρχει ούτε μισός, τότε τι σόι παιχνίδι λέγεται αυτό; Τίποτα. Μόνο παιχνίδι δεν είναι». Άρχισα να γουστάρω τον βασικό χαρακτήρα του βιβλίου επειδή δεν δίσταζε να τους κρίνει όλους και τους περισσότερους απ’αυτούς να τους χαρακτηρίζει ως «κάλπηδες». Λίγο αργότερα, ο συγκάτοικός του ο Στραντλέητερ (Stradlater) υπονοεί ότι είχε κάνει σεξ με την «παλιόφιλη την Τζαίην Γκάλαγκερ (Jane Gallagher)», παιδική φίλη του Χόλντεν, ο οποίος μόλις το ακούει ρίχνει μια αποτυχημένη μπουνιά στον Στραντλέητερ και καταλήγει στο πάτωμα, με τον Στραντλέητερ να κάθεται πάνω του. Λέει γι’αυτό: «Σ’όλη μου τη ζωή μου είχα παίξει ξύλο δύο φορές. Και τις δύο τις είχα φάει. Δεν είμαι και πολύ σκληρός. Στο βάθος είμαι ειρηνιστής, άμα θέλετε να ξέρετε» (σελ. 57).  Και ενώ ήταν να φύγει με αποβολή λόγω κακών βαθμών από το σχολείο στο οποίο ήταν εσώκλειστος, την προσεχή Τετάρτη που άρχιζαν και οι διακοπές των Χριστουγέννων, αποφασίζει ξαφνικά, να φύγει αμέσως.

catcher3Κάτι το οποίο θα έκανα κι εγώ αν ήμουν στη θέση του, μαζί με την μπουνιά στον Στραντλέητερ φυσικά. Να μην σας τα πολυλογώ, από εκείνο το σημείο και πέρα, χωρίς να ξέρω πού ήθελε να καταλήξει ο συγγραφέας, ταυτίστηκα σε όλα με τον ήρωα (ή καλύτερα αντιήρωα) του βιβλίου. Έψαχνα με αγωνία να βρω κάτι που εγώ θα το έκανα διαφορετικά και δεν έβρισκα. «Οι άλλοι δεν προσέχουνε ποτέ τίποτα» (σελ. 14). Μια άλλη χαρακτηριστική περιγραφή για κάποιο κάγκουρα -υπήρχαν και τότε: «Ήτανε από κείνους τους τύπους που πιστεύουνε ότι θα τους περάσεις για αδερφή, άμα δεν σου σπάσουνε καμμιά σαρανταριά δάχτυλα όταν σε χαιρετάνε» (σελ.106). Εννοείται ότι ταυτίστηκα μ’ αυτό: «Το ζήτημα είναι ότι τις περισσότερες φορές, άμα κοντεύεις πολύ να το κάνεις μ’ένα κορίτσι –θέλω να πω ένα κορίτσι που δεν είναι πουτάνα ή κάτι τέτοιο –όλη την ώρα σου λέει να σταματήσεις. Το κακό με μένανε είναι πως σταματάω. Τα περισσότερα παιδιά δεν σταματάνε. Εγώ όμως δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Ποτέ δεν ξέρεις αν θέλουνε στ’ αλήθεια να σταματήσεις, ή αν είναι μόνο επειδή φοβούνται, ή αν σου λένε να σταματήσεις μόνο και μόνο για να φταις εσύ άμα προχωρήσεις και όχι εκείνες» (σελ 113). Βγαλμένο απ’ τη ζωή, έτσι;;  Κι αυτό είναι ωραίο: «Η πλάκα είναι που μόλις την είδα μου ήρθε να την παντρευτώ. Είμαι για δέσιμο. Εγώ καλά καλά ούτε που την συμπαθούσα πολύ κι όμως έτσι άξαφνα ένιωθα σα να ‘μαι ερωτευμένος μαζί της και ήθελα να την παντρευτώ. Μα το Θεό, είμαι τρελός. Το παραδέχουμαι» (σελ. 151). Επίσης, ούτε κι εγώ έχω ιδιαίτερη τρέλα με τ’αυτοκίνητα (σελ. 159). Φυσικά σ’αυτό: «Διάολε, ελπίζω, άμα πεθάνω στ΄αλήθεια να βρεθεί κάποιος γνωστικός να με φουντάρει σε κανά ποτάμι ή κάτι τέτοιο. Ό,τι άλλο να ‘ναι, εξόν απ’το να με χώσει σε κανένα κωλονεκροταφείο. Που έρχονται οι άλλοι και σου ακουμπάνε στο στομάχι ένα μάτσο λουλούδια κάθε Κυριακή, και τέτοιες αηδίες. Ποιος τα θέλει τα λουλούδια άμα είναι πεθαμένος; Κανένας» (σελ. 188). Υπάρχουν και πολλά άλλα περιστατικά στο βιβλίο που αξίζουν να αναφερθούν, αλλά δεν θα το κάνω.

catcher1Δεν εννοώ ότι είναι το καλύτερο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει. Δεν είναι. Έχω διαβάσει και καλύτερα. Είναι όμως το αγαπημένο μου και αυτό που με επηρέασε περισσότερο. Όσο με επηρέασε το “The Wall” των Pink Floyd και το “Operation: Mindcrime” των Queensryche στη μουσική. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι παίζει ρόλο και η ηλικία που το διάβασα –μόλις είχα γίνει 20 τότε. Πολύ πιθανό. Πρώτη φορά φώναζα «Πες τα! Πες τα!» όταν διάβαζα κάποιο βιβλίο και πρώτη φορά είδα τότε κάπου γραμμένα αυτά που πίστευα στο μυαλό μου. Μόλις τελείωσα το βιβλίο -ουσιαστικά σε μία μέρα, είχα αφήσει και 30 σελίδες επίτηδες για την επόμενη μέρα, για να παρατείνω την αγωνία μου-, δεν ένιωσα ότι δικαίωνε 100% τις πολύ υψηλές προσδοκίες μου. Κάτι περίεργο συνέβαινε εκεί μέσα -αναμφισβήτητα – αλλά δεν το ‘χα πιάσει. Όμως το ύφος του βιβλίου φαινόταν πολύ απλό για να συμβαίνει κάτι και να μην το χω πάρει χαμπάρι. Έπρεπε να ψάξω στο μυαλό να μου βρω τι ήταν αυτό που μου ξέφευγε. Θα βοηθούσε περισσότερο αυτή η διαδικασία αν είχα δει μέχρι τότε ταινίες του David Lynch, και είχα αποκτήσει ανάλογη εμπειρία, αλλά δεν είχα δει όμως. Έψαξα αρκετά ομολογουμένως μες το μυαλό μου και βρήκα και χωρίς τη βοήθεια του Ίντερνετ (εξάλλου δεν είχα Ίντερνετ εκεί που σπούδαζα). Κατ’ αρχάς, τόσο σε κείνη την ανάγνωση όσο και στις επόμενες, δεν διαπίστωσα σε κάποιο σημείο τον Χόλντεν να κοιμάται. Πολύ περίεργο, αν σκεφτείτε ότι όλα όσα διαδραματίζονται στο βιβλίο (πλην της τελευταίας σελίδας) γίνονται μέσα σε 4-5 μέρες στη Ν. Υόρκη, χωρίς χρονικά κενά. Σε όλο το βιβλίο ο Χόλντεν λέει πώς θέλει να πάρει τηλέφωνο την «παλιόφιλη την Τζαίην» και δεν το πραγματοποιεί ποτέ (πχ. σελ 182). Επίσης αρκετές φορές αναρωτιέται, χωρίς να βρίσκει την απάντηση: «Έλεγα μέσα μου, άραγε θα ΄χει παγώσει (σ.σ: η λιμνούλα στο Central Park ) ώσπου να γυρίσω σπίτι, και άμα παγώσει πού θα πάνε οι πάπιες. Έλεγα, πού να πηγαίνουνε οι πάπιες, άμα παγώνει όλη η λίμνη αποπάνω. Σκεφτόμουνα πως μπορεί να ‘ρχότανε κανένας με φορτηγό και να τις πήγαινε στο ζωολογικό κήπο ή κάτι τέτοιο. Ή πάλι μπορεί να πετάγανε μόνες τους και να φεύγανε» ( πχ. σελ. 18). Άρχισαν τότε να μου μπαίνουν ύποπτες ιδέες του τύπου: «Λες να ‘χε δίκιο εκείνο το βιβλίο για τις θεωρίες συνομωσίες που έλεγε ότι το βιβλίο λειτούργησε ως “διανοητική σκανδάλη” στον Chapman;» Εξάλλου το πρόγραμμα της CIA, MKULTRA  δεν ανήκει στις θεωρίες συνομωσίας, ήταν υπαρκτό και είχε ως αντικείμενο το έλεγχο της συμπεριφοράς του ανθρώπου μέσω πειραμάτων, ναρκωτικών ουσιών, ύπνωσης ακόμα και εν αγνοία του ανθρώπινου «πειραματόζωου». Πολύ πρόσφατα διάβασα ότι ο Chapman είπε για τον Lennon: «Ήξερε που πάνε οι πάπιες τον χειμώνα και έπρεπε να το μάθω αυτό».

catcher4Την επόμενη μέρα, αφού τελείωσα την ανάγνωση του βιβλίου, έψαξα στο Ίντερνετ απ’ τη σχολή για να μάθω περισσότερα για το συγγραφέα και το βιβλίο. Αγνοούσα ότι το βιβλίο είχε γραφτεί το 1951 -νόμιζα μόνο ότι διαδραματιζόταν σε κείνη την εποχή-  και στην αρχή δεν το πίστευα. Το ύφος του βιβλίου είναι πάρα πολύ προχωρημένο για το ’51, ακόμα και για σήμερα θα έλεγα. Έμαθα επίσης ότι ο -εν ζωή τότε- συγγραφέας ήταν ουσιαστικά ένα «φάντασμα». Είχε να εκδόσει βιβλίο από το 1965, χωρίς να έχει σταμάτησει να γράφει όμως, και είχε να δώσει συνέντευξη και να παρουσιαστεί σε δημόσια εμφάνιση από πολύ νωρίτερα. Ο Salinger είχε πάρει μέρος στην απόβαση της Νορμανδίας και ήταν από τους πρώτους Αμερικάνους που μπήκαν στη Γερμανία. Η Wikipedia έγραφε τότε (το 2006) ότι μόλις μπήκε στη Γερμανία είχε συλλάβει μια 16χρονη που ήταν στέλεχος την Χιλτερικής Νεολαίας (Hitler Youth) και την επόμενη μέρα… την παντρεύτηκε. Τώρα δεν υπάρχει αυτό στη Wikipedia, προφανώς είναι ένας από τους άπειρους θρύλους που σχετίζονται με τον μυστηριώδη Salinger. Γι’αυτό σ’αυτό το κείμενο, προτιμώ να βασίστω στα χειροπιαστά -στα βιβλία του- και όχι σε όσα έχω ακούσει για τον συγγραφέα γιατί κανένας δεν ξέρει τί είναι αλήθεια και τί όχι. Για παράδειγμα: Μήπως ο J.D Salinger και ο άλλος εξαιρετικός και εξίσου ερημίτης συγγραφέας, Thomas Pynchon, είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο; Απ’ότι φαίνεται τώρα μετά τον θάνατο του Salinger, δεν είναι. Γι’αυτό ξαναλέω: καλύτερα να πιαστούμε από τα σίγουρα –τα βιβλία.

Αν το ξαναδιαβάσετε ή αν το σκεφτείτε και μετά το τέλος την ανάγνωσης θα διαπιστώσετε ότι το βιβλίο έχει πολύ μεγαλύτερο «βάθος» απ’όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Και μένα με ξάφνιασε αυτό. Πρώτον, γιατί ο Χόλντεν επαναλαμβάνει και τι ακριβώς σημαίνει ότι η Τζαίην Γκάλαγκερ «αφήνει όλες τις ντάμες τις στην πισινή σειρά;»  (σελ. 53) και «Και κείνη ούτε που πείραζε ποτέ τις ντάμες της. Αυτό που έκανε ήτανε που, άμα είχα καμιά ντάμα, δεν την κούναγε ρούπι. Την άφηνε στην πισινή σειρά. Όλες τις αράδιαζε στην πισινή σειρά. Ούτε που τις χρησιμοποιούσε ποτέ. Της άρεσε μόνο να τις βλέπει, έτσι όπως ήτανε όλες στην πισινή σειρά» (σελ. 41). Το φτωχό μου μυαλό λέει ότι θέλει να πει ο συγγραφέας ότι η Τζαίην ήταν παρθένα. Και δεύτερον, στην σελ. 209 λέει: «Και γω στέκομαι φύλακας, στο χείλος ενός τρελογκρεμού. Αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να τα πιάνω (σ.σ: τα παιδάκια που παίζουν σ’ένα χωράφι με σίκαλη) άμα κάνουνε να πέσουνε στο γκρεμό –θέλω να πω, άμα τρέχουνε και δεν βλέπουνε πού πάνε, πρέπει να πετάγομαι από κάπου και να τα πιάνω. Αυτό θα κάνω όλη μέρα. Θα ‘μαι μονάχα ο φύλακας στη σίκαλη, να πιάνω τα παιδάκια και τα ρέστα. Το ξέρω πως είναι παλαβωμάρα, αλλά είναι το μόνο πράγμα που θα ‘θελα να ‘μαι στ’ αλήθεια. Το ξέρω πως είναι παλαβωμάρα». Μια (δική μου) ερμηνεία θα μπορούσε να είναι ότι ο γκρεμός είναι το όριο μεταξύ της παιδικής ηλικίας και την ενηλικίωσης και ότι ο Χόλντεν πιάνοντας τα παιδιά πριν πέσουν στο γκρεμό, προστατεύει την αθωότητά τους. Αυτό εξηγεί και την αντίδραση του όταν είδε το “Fuck You” στον τοίχο στο σχολείο της αδερφή του: «Μου ΄ρθε να τον σκοτώσω εκείνον που το έγραψε. Έλεγα πως θα ΄τανε κανένας αλήτης ανώμαλος, που θα ΄χε τρυπώσει στο σχολείο αργά τη νύχτα για κατούρημα ή κάτι τέτοιο, κι έπειτα το ‘γραψε στον τοίχο. Έβλεπα τον εαυτό μου να τον πιάνει στα πράσα, και μετά να του κάνω το κεφάλι λιώμα πάνω στις πέτρινες σκάλες, όσο που να ‘ναι εντελώς πεθαμένος κι όλο αίματα» (σελ. 241). Αυτά γράφτηκαν το 1951, που τότε δεν υπήρχε ούτε.. το rock’n’roll!!! Ο «Φύλακας στη Σίκαλη» για μένα είναι μια ειδική περίπτωση στην ιστορία της τέχνης, όπως και το τραγούδι “Dogs” των Pink Floyd (από το album “Animals”): Μιλάνε για τα πάντα, και τα λένε όλα με τον τρόπο που πρέπει να ειπωθούν. Και τίποτα άλλο να μην διαβάσεις/ακούσεις στη ζωή σου, είσαι καλυμμένος.

 

Στις αρχές του 2010 εκδόθηκε τo δεύτερο -στα Ελληνικά – βιβλίο του Salinger, «Ψηλή, Σηκώστε Στέγη Ξυλουργοί/ Σίμορ, Συστατικά Στοιχεία» (εκδόσεις Καστανιώτη, μετάφραση Αύγουστος Κορτώ), που αποτελείται από δύο νουβέλες με τους αντίστοιχους τίτλους. Η πρώτη («Ψηλή, Σηκώστε Στέγη Ξυλουργοί») είναι αρκετά κοντά στο κριτικό ύφος του «Φύλακα» και μ’αρέσει πολύ. Ο Μπάντι Γκλας περιγράφει το γάμο του μεγάλου του αδερφού του, Σίμορ. Ο γάμος ήταν το λιγότερο επισοδειακός και εξιστορούνται διάφορα περιστατικά και με ολίγη «κατινίστικη» διάθεση. Νομίζω ότι είναι αρκετά επηρεασμένο από τον Κάφκα. Η παράνυμφος -μεγάλη μορφή- μου θυμίζει μια γνωστή μου στο ταμπεραμέντο. Η δεύτερη νουβέλα «Σίμορ, Συστατικά Στοιχεία» πρόκειται για μια ανάλυση από τον Μπάντι του χαρακτήρα του Σίμορ, χωρίς πλοκή. Θα το χαρακτήριζε κάποιος και ως δοκίμιο. Η ουσία είναι ότι πρόκειται για εξαιρετικά βαρετό κείμενο, που παρά κάποια ελάχιστα ενδιαφέροντα στοιχεία φιλοσοφικού περιεχομένου στη αρχή, είναι μάπα. Ό,τι πιο βαρετό και ανούσιο έχω διαβάσει από τον Salinger. Μπορεί να φταίει και η μετάφραση που είναι πολύ εξεζητημένη.

 

catcher6Στο τέλος του 2010, εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Καστανιώτη, οι «Εννέα Ιστορίες»  (θαυμάσια η μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη), που είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από τον συγγραφέα μαζί με τον «Φύλακα στη Σίκαλη». Πρόκειται όπως λέει και ο τίτλος για εννιά ξεχωριστές ιστορίες που κάποιες αφορούν μέλη της πολύτεκνης οικογένειας Γκλας. Το δύσκολο είναι να πεις ποιες από τις 9 ιστορίες είναι οι καλύτερες. Σίγουρα, η πρώτη «Ιδανική Μέρα Για Μπανανόψαρα» (καλύτερα να μην σας πω την κατάληξή της), σίγουρα το «Για την Εσμέ, με φρικωδία και αγάπη» που είναι αυτοβιογραφικό και έχει σχέση με τη συμμετοχή του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που είχε καταλυτική επίδραση πάνω στον συγγραφέα, και το «Τέντι» που είναι η τελευταία ιστορία και μιλάει για ένα παιδί-θαύμα. «Ο Γελαστός» είναι η πιο σπαρακτική και η πιο αλληγορική απ’όλες. Βασικά, σχεδόν όλες οι ιστορίες είναι εξαιρετικές και μας δίνουν μια πιο σφαιρική γνώση γύρω από το ταλέντο του Σάλιντζερ, που ξεδιπλώνεται ακόμα και σε λίγες σελίδες. Η έκπληξη μπορεί να σε περιμένει στην τελευταία πρόταση της ιστορίας (βλέπε «Ιδανική Μέρα Για Μπανανόψαρα» και «Τέντι»), γι’αυτό διαβάστε προσεκτικά. Ο Σάλιντζερ δεν είναι για την παραλία, δίπλα στα αντηλιακά.

 

Το «Φράνι και Ζούι» (εκδ. Καστανιώτης, 2012, μετάφραση: Αύγουστος Κορτώ) είναι το τελευταίο μέχρι τώρα βιβλίο που έχει εκδοθεί στα Ελληνικά και μιλάει για τα δύο μικρότερα παιδιά της οικογένειας Γκλας, την Φράνι και τον Ζούι. Το περίεργο είναι ότι η Ζούι Ντεσανέλ (Zooey Deschanel) πήρε το όνομά της από τον αρσενικό νεαρό πρωταγωνιστή του βιβλίου, επειδή οι γονείς της ήταν άρρωστοι Σαλιντζερ-ικοί. Γι’ αυτό και την συμπαθούμε. Αν και παίζει την καριόλα στο “(500) Days of Summer”. Γι’αυτό δεν την συμπαθούμε. Το πρόβλημα είναι το βιβλίο. Το πρώτο κείμενο που αναφέρεται στην Φράνι είναι μετριότατο –βασικά το χειρότερο που έχω διαβάσει από Σάλιντζερ, μετά το «Σίμορ»). Το δεύτερο που αναφέρεται στον Ζούι, είναι κάπως καλύτερο κι έχει μερικές γαμάτες ατάκες, αλλά όπως και στο πρώτο δεν υπάρχει πλοκή. Μιλάει ο Σίμορ στη τουαλέτα με τη μάνα του. Δεν κάνω πλάκα.  Για τις ωραίες ατάκες στο «Φράνι και Ζούι» έχουμε γράψει εδώ . Η μετάφραση είναι σχεδόν απαράδεκτη.

 

Συμπερασματικά, ο J.D Salinger είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας. Γιατί; Επειδή βάζει το «κόκκαλο στο μαχαίρι» και όχι το αντίστροφο. Ο «Φύλακας» και οι «Εννέα Ιστορίες» είναι εξαιρετικά δείγματα του ταλέντου και του ύφους του. Κάποιοι μπορεί να μην τα βρουν τρομερά ενδιαφέροντα γιατί δεν έχει υπερφυσικές/σκοτεινές/φιγουρατζήδικες/αλαζονικές κτλ περιγραφές, αλλά απλές ιστορίες που θα μπορούσαν να τύχουν στο καθένα, τις οποίες και περιγράφει ρεαλιστικότατα. Έχει πει πολλά πράγματα που είχα στο μυαλό μου και δεν τα είδα πουθενά αλλού γραμμένα. Επίσης, δεν παίρνεις χαμπάρι ότι σχεδόν όλα αυτά γράφτηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’40, αρχές του ’50. Αν εσείς -όπως και εγώ- εκτιμάτε και αναζητάτε την αλήθεια, θα εκτιμήσετε και τον Σάλιντζερ. Αν προτιμάτε τα παραμύθια, διαβάστε Κοέλιο ή εκείνες τις πλούσιες κυράτσες που γράφουν βιβλία (παραλίας) «ευτυχίας» για να διαβαστούν από συνταξιούχες. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις συνταξιούχες, με τον Κοέλιο έχω, και με τις πλούσιες κυράτσες.

 

catcher10ΥΓ: Επαναλαμβάνω: αν το παρόν κείμενο, έχει πολύ προσωπικό τόνο είναι επειδή δεν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος άλλου γι’αυτό το θέμα, πρώτον γιατί μπορεί να κάποιος άλλος να καταλήξει στα εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα ή δεύτερον -ακόμα χειρότερα- στα ίδια συμπεράσματα για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

ΥΓ.2: Για τις ανάγκες του παρόντος άρθρου πήγα να βάλω στο Google την ερώτηση “Is Thomas Pynchon, JD Salinger”, αλλά με το που έφτασα στο “Is Thom”, έβγαλε πρώτη προεπιλογή “Is Thom Yorke a Christian?” Πεθαίνω!!!!!!! Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται…. Μια δοκιμή θα σας πείσει.

ΥΓ.3: Έκανα μια μικρή έρευνα για να δω πού πάνε οι πάπιες όταν παγώσει μια λίμνη, γιατί όντως δεν ήξερα. Οι περισσότεροι στο Yahoo! Asnwers απάντησαν ότι αν μιλάμε για το βόρειο ημισφαίριο, τότε οι πάπιες πάνε νότια. Όμως το επίσημο site  του Central Park, στο οποίο αναφέρεται κι ο Salinger, λέει ότι παραμένουν εκεί όλο το χειμώνα (βλέπε φωτό).

ΥΓ. 4: Και τα ρέστα..

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry