Διάρκεια: 101′

Πρωταγωνιστούν: Sebastian Koch, John Cleese, Catherine Deneuve, Juan Diego Botto, κ.α.
 Η ιστορία του Ιωάννη Βαρβάκη, ο οποίος από πειρατής του Αιγαίου Πελάγους, φτάνει στην Αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας, απλώνεται στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας και καταλήγει στην διχασμένη από εμφύλιες διαμάχες Ελλάδα, κατά την επανάσταση του 1821. Κατά την παραμονή του στην Ρωσία, εξελίσσεται σε ζάμπλουτο εξαγωγέα χαβιαριού. Η υπέρμετρη φιλοδοξία του τον φέρνει αντιμέτωπο με απανωτές συμφορές, μέχρι που αποφασίζει να χαρίσει όλη του την περιουσία και στο τέλος τον ίδιο του τον εαυτό στο όνομα της αγάπης.      

Μετά το συμπαθητικό (αν και σε κάποιες στιγμές υπερφίαλο) El Greco, ο Γιάννης Σμαραγδής υπογράφει μια ακόμα φιλόδοξη και μεγάλη παραγωγή που έχει να κάνει αυτή τη φορά με τον Ιωάννη Βαρβάκη. Το αποτέλεσμα όμως είναι άκρως απογοητευτικό και θυμίζει περισσότερο επεισόδιο Τούρκικης σειράς ή Ελληνικής σαπουνόπερας, παρά μια αξιοπρεπή ταινία. Τα προβλήματα στο «Ο θεός αγαπάει το χαβιάρι» είναι πάρα πολλά. Aπό το καθόλου δουλεμένο σενάριο μέχρι και την κάκιστη σκηνοθεσία σε συνδυασμό με τις ξύλινες ερμηνείες. Μια παραγωγή πολυδάπανη καταντάει σε παρωδία. O  Γιάννης Σμαραγδής μας υπενθυμίζει ανα τακτά διαστήματα σπουδαίες προσωπικότητες της χώρας μας. Η αρχή έγινε με τον Καβάφη (1996), για να συνεχίσει με τον El Greco (2007), και στο μεσοδιάστημα έκανε κάποια λιγότερο δημοφιλή short ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές ταινίες για το Μεγαλέξανδρο, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Καζαντζάκη. Ενώ οι προηγούμενες δυο ταινίες του ήταν συμπαθητικές και αξιοπρεπείς εδώ μόιάζει να είναι υπερβολικός και να θέλει να τραβήξει την ιστορία από τα μαλλιά. Σε αντίθεση με το El Greco η φτώχεια της παραγωγής είναι εμφανέστατη τόσο στα κουστούμια όσο και στα σκηνικά και τα εφέ που μοιάζουν με αποτυχημένο b-movie. Όλα μοιάζουν προχειροστημένα και του ποδαριού. Ηθοποιοί που βαριούνται να παίξουν θέλωντας να βγάλουν απλά τα… προς το ζήν (John Cleese και  Catherine Deneuve), άλλοι που εμφανίζονται για κάτι 2λεπτα-5λεπτα σαν γλάστρες (Παπακαλιάτης, Λαζόπουλος, Σακελαρίου, και αρκετοί άλλοι προκαλόντας μάλιστα και άθελα τους γέλιο με τις επιτηδευμένες εμφανίσεις τους) και το χειρότερο βέβαια είναι η απαράδεκτη προφορά Αγγλικών που ακούμε σε διάφορες εκδοχές (Γερμανικά, Ρωσικά, Ισπανικά και Ελληνικά). Ο Sebastian Koch το παλεύει όσο μπορεί και σε μερικές σκηνές τον παίρνει και εκείνον η μπάλα λόγω του κακού συνόλου, αλλά ίσως είναι σε μερικές σκηνές ένα από τα απειροελάχιστα καλά στοιχεία της ταινίας (έχει και αυτός τις πολύ κακές στιγμές του). Η ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος θέλει να παρουσιάσει αρκετά πράγματα, αλλά καταφέρνει στην ουσία να μην πεί απολύτως τίποτα. Κρίμα γιατί πρόκειται για μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία και η ταινία καταλήγει να γίνει μια μεγάλη αρπαχτή και μια κάκιστη παραγωγή. Καλές οι δημόσιες σχέσεις του κύριου Σμαραγδή, αλλά θές πολλά περισσότερα πράγματα για να πετύχεις μια καλή ταινία που θα μείνει στο μυαλό του κόσμου.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ