– ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ Α’ ΜΕΡΟΥΣ: 2,5 / 5

– ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ Β’ ΜΕΡΟΥΣ: 2,5 / 5

– Διάρκεια Α’ Μέρους: 118′

– Διάρκεια B’ Μέρους: 123′
Πρωταγωνιστούν: Charlotte Gainsbourg, Stellan Saarsgard, Shia La Boeuf, κ.α.

Το άγριο, αλλά ποιητικό ταξίδι, όπως το αφηγείται η διαγνωσμένη νυμφομανής Τζο, από τη γέννηση της μέχρι σήμερα, σε ηλικία 50 ετών. Ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, ο εργένης Σέλιγκμαν, βρίσκει τη Τζο χτυπημένη σ’ ένα σοκάκι. Τη μεταφέρει στο διαμέρισμα του, όπου τη φροντίζει και τη ρωτάει για τη ζωή της. Την ακούει με βαθιά προσήλωση καθώς η πολύπλευρη και χειμαρρώδης ζωή της ξετυλίγεται σε 8 κεφάλαια.

Μπορεί κάποιος να προσάψει πολλά στον Λαρς Φον Τρίερ (ξεκαθαρίζω ότι δεν ανήκει στις συμπάθειες μου), ωστόσο δεν μπορείς να πεις ότι δεν καταφέρνει στα έργα του να είναι πρωτότυπος. Άλλο το αν είναι αποτελεσματικός ή αν το παρακάνει.

Το να σας πω ότι περιμένω την κάθε του ταινία με αγωνία, είναι μεγάλο ψέμα. Ωστόσο, η συγκεκριμμένη μου κίνησε την περιέργεια. Ο Δανός σκηνοθέτης κατ’ εμέ προέρχεται κατά την προσωπική μου άποψη από ένα τεράστιο σερί μέτριων (Melancholia, Manderlay) ή κακών ταινιών (Dogville, Antichrist). Ενώ οι παλαιότερες επιτυχίες του (Δαμάζοντας τα κύματα, Χορεύοντας στο σκοτάδι) είχαν κάτι να σου πουν, στις τελευταίες του ταινίες ο Τρίερ επιχειρεί φθηνούς εντυπωσιασμούς.
Τα δυο κεφάλαια του Nymphomaniac είναι κάτι ενδιάμεσο. Προσπαθεί ο Τρίερ να αφηγηθεί ενδιαφέροντα πράγματα για το σεξ και την γυναικεία ψυχοσύνθεση όσον αφορά αυτό τον τομέα, ωστόσο πάλι ενώ κάτι πάει να κάνει, «σκοντάφτει» στην εγωπάθεια του και την αφαιρετική των εικόνων του. Καταλήγει να γίνει έρμαιο της ωραιοπάθειας και της προκλητικότητας των εικόνων του, χάνοντας σε καίρια σημεία την ουσία του όλου εγχειρήματος.

Η ταινίες του δεν είναι κακές, το αντίθετο μάλιστα παρακολουθούνται με ενδιαφέρον. Ωστόσο, ο Τρίερ δεν καταφέρνει να διατηρήσει έναν σταθερό ρυθμό, με αποτέλεσμα στα κρίσιμα σημεία να μην καταφέρνει να κάνει την υπέρβαση. Μπορεί να φταίει το ότι κόπηκε μεγάλο μέρος της δουλειάς του (η αρχική κόπια ήταν 5,5 ώρες), μπορεί και όχι.

Όλη του η ταινία είναι στοχευμένη στην Joe, το σεξ και τις… παρενέργειες του. Η ταινία ξεκινάει με μια ατμοσφαιρική σκηνή (με την εξαιρετική μουσική υπόκρουση των Rammstein), όπου βρίσκουμε την Joe αιμόφυρτη σε ένα σοκάκι και τον Seligman να σπεύδει να την βοηθήσει. Από κει και έπειτα, η ταινία μπαίνει σε άλλη διάσταση με μια διαρκή έντονη ανά σημεία αφήγηση, η οποία επεξηγεί πολλά γεγονότα από την πολυτάραχη ζωή της Joe σε διάφορες ηλικίες. Άλλα κεφάλαια έχουν την δική τους χάρη, άλλα κάπως ανούσια, άλλα είναι απλά οκ. Ο Τρίερ είναι εμφανές ότι είχε ένα πλάνο στο μυαλό του, αλλά κάπου μπλέκονται τα πράγματα. Σε μερικά σημεία όντως δείχνει ότι θέλει να προκαλέσει, ωστόσο (εν αντιθέσει με το τραγικά αφελές Antichrist) έχει κάτι να δώσει στον θεατή.

Συνδέει το σεξ με την οικολογία, την επιστήμη, τα μαθηματικά και αρκετά άλλα, άλλοτε αυθαίρετα, άλλοτε εύστοχα. Πάνω απ’ όλα όμως θέλει να τονίσει πως αντιδράει ο άνθρωπος όταν δεν μπορεί να κατευνάσει τα ζωώδη ένστικτα του. Το είδαμε πολύ καλύτερα βέβαια στην ανδρική πλευρά του εξαιρετικού Shame και υπό άλλες συνθήκες θα βλέπαμε την γυναικεία εκδοχή εδώ. Όταν το πάει στο ψυχολογικό ο Τρίερ σε συνδυασμό με την εξαιρετική ερμηνεία της Stacy Martin (η νεαρή version της Joe) κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή, όταν όμως το γυρνάει στο ψευτοπορνό με τις παρλαπίπες περί Φιμπονάτσι, κλπ. είναι φανερό ότι ξεφεύγει τελείως.
Πολλοί ανέφεραν ότι το πρώτο μέρος ήταν καλύτερο από το δεύτερο (ίσως με ελάχιστη διαφορά να ισχύει), ωστόσο η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα μισά των δυο ταινιών του είναι αυτά που αποτυπώνουν καλύτερα αυτά που πιθανότατα θέλει να δείξει ο Τρίερ, ενώ προς το τέλος των δυο μερών (ειδικά του δεύτερου που ουσιαστικά δεν μας λύνει καμία απορία με το μετριότατο φινάλε του) θέλει να προκαλέσει. Για ακόμα μια φορά, ο Τρίερ έπεσε θύμα της αυταρέσκειας του και δεν κατάφερε να κάνει ένα ολοκληρωμένο έργο.Κρίμα, γιατί εδώ πρόκειται για μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Καλές ερμηνείες από την πιτσιρίκα Stacy Martin, την αφήγηση της Charlotte Gainsbourg, αλλά και τον σταθερό Stellan Saarsgard, ενώ αναξιοποίητοι μένουν πολλοί δεύτεροι ρόλοι, καθώς βλέπουμε από τα μάτια μας να περνούν οι Shia La Boeuf, Christian Slater, Willem Dafoe, Uma Therman, Connie Nielsen, Jamie Bell και άλλοι χωρίς ουσιαστικά να κάνουν αισθητή την παρουσία τους.

Δεν είναι κακές οι ταινίες, ωστόσο δεν θα μείνουν αξιομνημόνευτες και ίσως ο Δανός πρέπει να αλλάξει λίγο ρότα και να βαδίσει στα παλιά μονοπάτια του και όχι μόνο στο να προκαλεί χωρίς καμία ουσία. Κάπου έχασε την μπάλα ο Δανός…

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ