HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Νοέμβρης 2011. Είχαμε την τύχη να μιλήσουμε με έναν σπουδαίο μουσικό και έναν ωραίο άνθρωπο: τον  Neil  Murray. Ο  Neil  ήταν ο μπασίστας για μπάντες και καλλιτέχνες όπως οι κλασικοί  Whitesnake, οι Black  Sabbath, ο Gary Moore, ο Brian May, οι Michael Schenker  Group, ο  Peter  Green  και ο Cozy Powell. Παίζει για χρόνια στο musical  των  Queen  “We Will Rock You” στο Λονδίνο. Παίζει στους  Snakecharmer  με τον Micky Moody. Διαβάστε παρακάτω τα ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

neil4Παίζετε στο  musical  “We Will Rock You” από το 2002. Πόσο απαιτητικές είναι αυτές παραστάσεις;

Προσπαθώ να παίζω με την ίδια την ακεραιότητα σαν να ήταν μια δύσκολη συναυλία. Ίσως, να παίζω πιο έντονα, επειδή υπάρχουν 9 μουσικοί στην μπάντα και περίπου 20 ή 30 άνθρωποι που τραγουδούν επί σκηνής. Υπάρχουν πολλά που προσπαθώ να περάσω ως μπασίστας και, αυτός είναι ο ιδιαίτερος τρόπος που κάνω κάτι, επειδή δεν θέλω να κάθομαι πίσω στην σκηνή και να κωλοβαράω. Προσπαθώ να δώσω όλα όσα έχω. Έτσι, αυτό μπορεί να είναι μια δύσκολη δουλειά.

 

Μήπως το γεγονός ότι κάνετε τακτικές παραστάσεις κάθε εβδομάδα για το  “We   Will   Rock   You”  , σας κάνει να απορρίπτετε προτάσεις για  projects  και περιοδείες;

Όχι και πολύ. Βεβαίως, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 έβγαινα έξω και παρακολουθούσα άλλες μπάντες, πήγαινα σε  parties  ή σε  clubs  όπου συναντούσα κι άλλους μουσικούς. Τώρα, θα πρέπει να χάσω ένα μεροκάματο για να πάω και να δω οποιαδήποτε άλλο συγκρότημα. Έτσι, πρέπει να επιλέγω προσεκτικά. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να ξεχνούν ότι υπάρχεις στην πιάτσα ή να νομίζουν ότι είσαι πάντα πολυάσχολος και ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο. Έτσι, παρόλο που στο θέατρο δουλεύουμε 6 ημέρες την εβδομάδα, κάθε εβδομάδα του έτους, στην πραγματικότητα, μπορώ να παίρνω ρεπό όποτε θέλω. Μπορώ να πάρω και 6 μήνες άδεια για να κάνω άλλα πράγματα που θα ήθελα, αλλά δεν θα είχα καθόλου χρήματα αν το έκανα αυτό. Έτσι, κατά την περίοδο που είμαι στο  “We  Will  Rock  You”  στο Λονδίνο, για πολύ από αυτό το διάστημα έχω περιοδεύσει, κάποιες φορές με τον  Bernie Marsden  και τον  Micky  Moody  από τους  Whitesnake  και τώρα είναι στο πλάνο να κάνουμε πολύ περισσότερη δουλειά με τον  Micky  Moody  και, όπως μπορεί να γνωρίζεις, μερικές φορές δουλεύω  με τον  Michael  Schenker.

 

Βλέπεις τους  Snakecharmer,την μπάντα σου με τον Micky Moody tribute  μπάντα των Whitesnake ή θα ηχογραφήσετε επίσης και κάτι δικό σας;

Λοιπόν, σίγουρα ξεκινήσαμε παίζοντας τραγούδια των Whitesnake, αλλά ακόμα και πέρυσι όταν αρχίσαμε μετά από πολλά άλλα πράγματα που κάναμε, κάναμε ακόμα 2 ή 3 τραγούδια από τις μπάντες των άλλων μελών: Ο  Harry  James,o drummer  ο οποίος ήταν στους  Thunder  και  στους Magnum , κάναμε ένα τραγούδι των Thunder, ο Laurie  Wisefield, ο άλλος κιθαρίστας, ο οποίος ήταν στους Wishbone Ash, κάναμε ένα δικό του instrumental και ο Chris  Ousie, ο τραγουδιστής των  Heartland, παίζουμε ένα από τα τραγούδια του. Αλλά φέτος, κάναμε εν μέρει συναυλίες, έχουμε προσπαθήσει να οργανώσουμε τα πράγματα ως προς το θέμα του  management,έχουμε πλέον ένα , αλλά έχουμε επίσης ξεκινήσει  να ηχογραφούμε κάποιο νέο υλικό, είμαστε μόλις στην αρχή του, κάνοντας ίσως ένα album. Έχουμε τελειώσει δύο νέα τραγούδια και αυτά ακούγονται πολύ καλά, και πραγματικά ελπίζουμε να κάνουμε πολύ περισσότερα. Κατ ‘αρχάς, το κοινό θέλει κατά κύριο λόγο το κλασικά τραγούδια των Whitesnake, επειδή οι σημερινοί  Whitesnake δεν ακούγονται σαν το συγκρότημα που ήταν από 30 χρόνια πριν, όταν ήμασταν εγώ και ο Micky, και πριν από αυτόν, ο Bernie. Παίζαμε σε ένα ύφος πολύ πιο  bluesy  και ελπίζω ότι θα καταφέρουμε να βγούμε και να παίξουμε πολύ πιο πολλές συναυλίες το επόμενο έτος.

 

Πως νιώθεις που σπουδαίοι μουσικοί όπως ο  Brian  May και ο Roger  Taylor  σας εμπιστεύονται τόσο πολύ και για τόσα πολλά χρόνια;

Είναι απλά ένα είδος τύχης κατά κάποιο τρόπο, και το ένα πράγμα οδηγεί στο άλλο, που μου επιτρέπει να έχω την ευκαιρία να παίξω με τους τέτοιους ανθρώπους. Ξέρεις, μερικές φορές πρέπει να πάω πίσω σχεδόν 40 χρόνια για να δούμε την αρχή των πραγμάτων. Γνώρισα κάποιους ανθρώπους στις αρχές της δεκαετίας του ’70, που με οδήγησαν να παίξω με τον Cozy Powell και το συγκρότημά του. Ο  Cozy Powell  είχε τον  Bernie  Marsden και τον Don Airey  ως πληκτρά στο συγκρότημά του το 1974, έτσι ώστε γνωρίζοντας τον  Bernie  με οδήγησε στους Whitesnake  και στη συνέχεια μετά την αποχώρηση του  Cozy  από τους  Whitesnake, αυτό με οδήγησε να πάω μαζί του στους Black  Sabbath  και στη συνέχεια με οδήγησαν στο να πάω στην μπάντα του  Brian  May, γιατί ο  Brian  ήταν καλός φίλος με τον Tony Iommi από τους  Black Sabbath. Έτσι, ένα πράγμα σιγά-σιγά ακολουθείται από το άλλο και είναι αρκετά διαφορετικό απ’τα το αν ήσουν εντελώς άγνωστο πρόσωπο και ξαφνικά να έπρεπε να παίξεις με μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς. Θα φαινόταν πραγματικά δύσκολο, πραγματικά συναρπαστικό, αλλά πραγματικά για μένα αυτό συνέβη πολύ αργά και πήρε μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, φαίνεται απόλυτα φυσικό και, στη συνέχεια, ,μερικές φορές δουλεύεις με κάποιον για μεγάλο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια αυτός αποφασίζει να κάνει κάτι άλλο, έτσι δεν εργάζεσαι πλέον με αρκετούς από αυτούς. Αλλά μπορεί για χρόνια,να κάνεις πολλά συναρπαστικά πράγματα, να δουλεύεις με κάποιους σπουδαίους ανθρώπους και στη συνέχεια τον άλλο χρόνο, να μην κάνεις σχεδόν τίποτα. Έτσι, τα τελευταία 40 χρόνια, έχω συνεργαστεί με μερικούς πολύ σπουδαίους ανθρώπους, αλλά άλλες φορές σ’αυτό το διάστημα, μερικά πράγματα δεν ήταν και τόσο καλά, ίσως είχαν φτωχά αποτελέσματα και ξέρεις, σίγουρα δεν ήταν πάντα όλα τέλεια και όμορφα..

 

Όταν οι  Whitesnake  εξελίσσονταν σε ένα τεράστιο εμπορικό συγκρότημα στα ‘80s, έγινε η σχέση σας με τον  David Coverdale  δυσκολότερη εξαιτίας της φήμης και των χρημάτων;

Ξέρεις, μετακόμισε στο Λος Άντζελες το ’85 και έχει κατά κάποιον τρόπο αμερικανοποιηθεί από τότε και αυτό αρχίσε από τη στιγμή που υπέγραψε με την  Geffen Records το 1982, άλλαξε η κατάσταση μέσα στους Whitesnake, από το να είναι αρκετά δημοκρατική μπάντα με τον  David, ως ηγέτη, έγινε περισσότερο ο David  και οι μουσικοί που τον συνοδεύουν. Σίγουρα, ήταν κάτι που το  management  και η δισκογραφική εταιρεία αισθάνθηκαν. Προσωπικά, ξέρεις, τα πηγαίναμε αρκετά καλά, αλλά άλλαξε αρκετά, καθώς γινόταν επιτυχημένος και υποθέτω πιο Αμερικανοποιημένος. Ξέρεις, με πολλούς τρόπους ο ίδιος εκπαιδεύτηκε στο να μαθαίνει περισσότερα πράγματα σε όλα τα είδη: στην τέχνη, τη μουσική και τον πολιτισμό και άλλαξε και τους φίλους του. Αυτό έγινε με την απόλυσή μου, λόγων των περιστάσεων όταν ηχογραφούσαμε το album “1987”, το οποίο ξεκίνησε τον Οκτώβριο του ’85. Επειδή αυτό το  album  πήρε τόσο καιρό να γίνει και επειδή δούλευε συνέχεια με τον  John Sykes  (ο τότε κιθαρίστας των  Whitesnake)  και υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ μας, δεν ήταν πλέον μια πραγματική μπάντα και σταμάτησα να είμαι ένα πολύ σημαντικό τμήμα κομμάτι της. Έτσι, έγινε πιο δύσκολο γιατί ηχογραφούσαν για ένα χρόνο σε διάφορα studios στην Αμερική, και εγώ ήμουν στο Λονδίνο, γι ‘αυτό ήταν δύσκολο να βρίσκομαι σε επαφή και να αισθάνομαι άνετα με κάποιους που βρίσκονταν εκεί και δούλευαν στην άλλη άκρη του κόσμου. Αν ήμουν εκεί, θα μπορούσα πιθανότατα να είμαι πολύ πιο κοντά από την άποψη της φιλίας και ως συνεργάτης του. Αφού βρισκόμουν χιλιάδες μίλια μακριά, ήταν πιο εύκολο για εκείνον να με απαλλάξει, ας πούμε από τους  Whitesnake  και να προχωρήσει.

 

Πιστεύετε ότι θα έπρεπε να λάβετε περισσότερη αναγνώριση από τους οπαδούς και τον Τύπο για τη συμβολή σας στην χρυσή εποχή των Whitesnake;

Πιθανώς, αλλά μοιάζει για το κοινό και τον Τύπο και ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τα πράγματα, όταν ακούν μια μπάντα ή τα τραγούδια, αντιδρούν σε αυτά, και δεν ασχολούνται πάρα πολύ με λεπτομέρειες για το ποιος έγραψε ποιο τραγούδι , ποιο  riff  ή ότι ποιος ήταν πιο βαριεστημένος από κάποιον άλλο. Ακόμη και οι δημοσιογράφοι και οι  DJs, δεν έχουν πραγματικά αρκετό χρόνο για να μελετήσουν μια κατάσταση. Είναι πολύ πιο εύκολο να το αποδεχτούν όπως παρουσιάζεται. Έτσι, κάθε άρθρο και κάθε βίντεο, κάθε συναυλία είναι πραγματικά που προβάλει την εικόνα της μπάντας, επικεντρώνεται στον τραγουδιστή, και στη συνέχεια στον κιθαρίστας και στη συνέχεια στον  drummer και τέλος στον μπασίστα. Αυτό το είδος της πραγματικότητας έπρεπε να το ζήσω για πολλά χρόνια, ίσως δεν είχα συνειδητοποιήσει πριν από 30 χρόνια πόσο ισχυρός θα πρέπει να είσαι για να αναγκάζεις ανθρώπους να πραγματοποιούν τις ιδέες σου. Είναι όπως κάθε επιχειρηματική πραγματικότητα, για να είναι επιτυχημένη θα πρέπει να είσαι μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα και νομίζω ότι μερικές φορές ήμουν πάρα πολύ καλός άνθρωπος και όχι ένας στυγνός επιχειρηματίας, έτσι δεν ήταν λάθος κάποιου άλλου άτομου, ή του κοινού, ήταν δικό μου λάθος που δεν ήμουν σκληρός. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που με κρατά μακριά, είμαι περισσότερο συγκεντρωμένος τώρα στο να εξακολουθώ να θέλω να παίζω καλή μουσική, και να κάνω συναυλίες και να παίζω με καλούς μουσικούς. Να ικανοποιείσαι το 2011 και το 2012 είναι πάντα το πιο σημαντικό για μένα, από ό, τι συνέβη στη δεκαετία του ’70 ή του ’80.

 

Πόση πίεση αισθανόσασταν κατά τη διάρκεια που βρισκόσασταν στους  Black  Sabbath, από το γεγονός ότι αντικαταστήσατε τoν  Geezer  Butler;

Λοιπόν, σχεδόν καμία πίεση δεν είχα από τον  Tony  Iommi  ή τα άλλα μέλη, αλλά ήταν περισσότερο ένα είδος πίεσης από το κοινό, να συνειδητοποιώ ότι η πλειοψηφία του κοινού στην πραγματικότητα ήθελε να δει το κλασικό  line-up  των  Black  Sabbath  από τη δεκαετία του ’70 και εγώ δεν είμαι o  Geezer  Butler  και επίσης εκείνος δεν είμαι εγώ. Ξέρεις, εγώ προσπάθησα σκληρά για να παίξω σε ένα στυλ που ήταν αρκετά παρόμοιο με το δικό του, και έχουμε πολλές ίδιες επιρροές, ιδιαίτερα τον  Jack  Bruce  από τους  Cream, αλλά υπήρχε πάντα μια διαφορά και μερικές φορές μπορεί να μην φαίνεται λογικό, όπως στην περίπτωση που εγώ παίξω κάτι και ο  Geezer  παίξει κάτι, οι οπαδοί θα νομίζουν πάντα ότι αυτός έπαιζε καλύτερα επειδή είναι ..

 

Ο αυθεντικός μπασίστας.

Ακριβώς. Λοιπόν, υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που μπορεί να προτιμούν τους αυθεντικούς  Whitesnake, διότι σε αυτή, ήμουν κι εγώ.Παραπονιέμαι γι ‘αυτό αρκετά τα τελευταία χρόνια, γιατί πρέπει να παίξω μπασογραμμές άλλων ανθρώπων, έπρεπε να παίξω τις μπασογραμμές του  Geezer, του  John  Deacon  κλπ, κλπ. Είναι όλοι τους μεγάλοι παίκτες, μην με παρεξηγήσεις, αλλά είναι πιο ωραίο να είσαι σε μια κατάσταση όπου έχεις το δικό σου στυλ και τις δικές σου ιδέες.

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από τα albums που κάνατε με τον Gary Moore; Έκανε τα καλύτερα  albums του μαζί σας!

Αυτή είναι η γνώμη σου, οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να μην συμφωνούν με αυτό. Ήμουν καλός φίλος με τον  Gary  για μερικά χρόνια, από τη στιγμή που παίζαμε στους Colosseum II το ’75-’76. Όταν έκανε πιο ευθυτενές  rock  στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ήταν μια αλλαγή για μένα που προερχόμουν από μια δημοκρατική μουσική ελευθερία που είχα μέσα στη διάρκεια των τραγουδιών, μιας και τα τραγούδια των Whitesnake  μού επέτρεπαν μεγάλη ελευθερία, από την κατάσταση με τον  Gary  που πιο πολύ το συγκρότημά του και τα τραγούδια δεν είχαν χώρο για μεγάλη μουσική ελευθερία για το μπάσο, και ήθελε το μπάσο περισσότερο να βρίσκεται στο παρασκήνιο. Έκανα κάποιες προσαρμογές στη συνέχεια, αλλά πραγματικά από την εποχή του δεύτερου  studio album “Victims of The Future”   δεν ήμουν πολύ χαρούμενος με το συνδυασμό του Gary και του παραγωγού που χρησιμοποιούσε εκείνη τη στιγμή  (σ.σ: τον Jeff  Glixman), ένιωθα περισσότερο σαν ένας..

 

..Session  μουσικός.

Ναι, βασικά. Που είναι μια χαρά, αλλά ..

 

Δεν ήσασταν.

(Γέλια) Δεν νομίζω ότι τα πράγματα και για τον Ian Paice ήταν περισσότερο χαρούμενα, έμεινε λίγους μήνες περισσότερο μέχρι την επανένωση των Deep Purple. Είναι διαφορετική η φιλοσοφία που είχα να προτιμώ μια κατάσταση όπου ο μπασίστας έπαιζε κάποια ενδιαφέροντα πράγματα και να αντιδράει σε αυτό που κάνει ο κιθαρίστας και αυτό που κάνει ο drummer, δεν παίζει ένα μοτίβο το οποίο είναι το ίδιο κάθε βράδυ. Άλλοι άνθρωποι και σε κάποιο βαθμό και ο Gary, θα προτιμούσαν το μπάσο περισσότερο στο παρασκήνιο, να μην μπαίνει στον δρόμο τους, να τους αφήνει να κάνουν τα πράγματα τους. Συχνά είχαμε ακριβώς την ίδια μουσικά γούστα, αλλά μερικές φορές αυτό που ήθελε από τον μπασίστα δεν ήταν πραγματικά πολύ σωστό για μένα. Αλλά δεν λέω ότι είχα δίκιο και αυτός άδικο. Ήταν απλώς μια διαφορετική άποψη και μια διαφορετική στάση.

 

neil1Ο  Ian Paice  έχει πει σε συνέντευξή του σε ένα  φίλο μου από το Ελληνικό  Metal  Hammer ότι του άρεσε το χρονικό διάστημα που έπαιζε με τον  Gary  Moore, αλλά ήταν η μοναδική φορά στην καριέρα του, που νόμιζε ότι είχε χάσει το ρυθμό του παίζοντας τύμπανα. Του άρεσε η περίοδος αυτή και είπε ότι έπαιζε «με το απίστευτο  Neil  Murray».

Έχω ακούσει από άλλους ανθρώπους ότι ο  Ian  λέει καλά πράγματα για μένα, και εγώ μερικές φορές  παίζω για λίγο διάστημα μαζί του. Έπαιξα μαζί του σε μια συναυλία στη Σαρδηνία, στις αρχές Σεπτεμβρίου, όπου έπαιξα μερικά τραγούδια των  Deep  Purple  και θα ήθελα πολύ να είχα την ευκαιρία να παίξω μαζί του περισσότερο, αλλά δεν είχα τότε αυτό το συναίσθημα ότι ο ίδιος σκεφτόταν κάτι ιδιαίτερο για εμένα (γέλια). Η αίσθησή μου είναι ότι τα περισσότερα χρόνια ίσως προτιμούσε ως μπασίστα το στυλ  Roger  Glover,  το οποίο είναι αρκετά διαφορετικό από το δικό μου, αλλά όταν οι άνθρωποι με ρωτούν για το αγαπημένο μου  drummer  με τον οποίο έχω παίξει, λέω πάντα τον  Ian επειδή έχει, σαν κι εμένα , πολλές διαφορετικές επιρροές, του αρέσουν πολύ διαφορετικά στυλ στη μουσική, δεν είναι μόνο ένας   heavy  metal  drummer, έπαιζε  jazz  ή  blues  ή οτιδήποτε άλλο. Του αρέσει να κάνει απρόσμενα πράγματα που μου αρέσει να ακούω πολύ περισσότερο απ’τα προκαθορισμένα αν κάποιος κάνει κάτι αναπάντεχο. Υπήρξαν περίοδοι όταν ίσως αισθάνθηκε πίεση για να αλλάξει το στυλ του, διότι ο συγκεκριμένος τρόπος που έπαιζε δεν ήταν στη μόδα της εποχής. Αλλά σίγουρα θα είναι για μένα ένας από τους μεγαλύτερους  drummers.

 

Ήσασταν πολύ στενός φίλος με Cozy Powell. Σοκαριστήκατε από τον απροσδόκητο θάνατό του;

Φυσικά. Είναι κρίμα που συνέβη με αυτό τον τρόπο και εύχομαι να ήταν ακόμα τριγύρω. Ήταν πάντα λίγος σκληρός τύπος και ίσως λίγο ανεύθυνος όσον αφορά τη γρήγορη οδήγηση ή στο να είναι περισσότερο επαναστάστης ενώ εγώ είμαι λίγο βαρετός σ’αυτά τα θέματα. Αλλά είναι κρίμα που δεν υπήρξε περισσότερη μουσική για να ακούσουμε όταν κάποιος πεθάνει, όταν πρόκειται για ένα ατύχημα όπως αυτό που έπαθε λες «Είναι πιο τραγικό από ό, τι κάποιος είναι άρρωστος ή έχει μια φρικτή ασθένεια», επειδή θα ήταν τόσο εύκολο γι ‘αυτό να μην συμβεί. Θέλω να πω, δουλέψαμε μαζί πολύ, τα πηγαίναμε καλά μεταξύ μας, αλλά γιατί ήμασταν πολύ διαφορετικές προσωπικότητες, δεν ήμασταν τόσο στενοί φίλοι όσο οι άνθρωποι θα σκέφτονται, όταν εμείς δεν συνεργαζόμασταν, δεν κρατούσαμε και πολύ επαφή μεταξύ μας. Ζούσε στην εξοχή, εγώ ζούσα εδώ στο Λονδίνο, ενδιαφερόταν για πολλά πράγματα που έχουν να κάνουν με την ύπαιθρο, για τα γρήγορα αυτοκίνητα και τέτοια πράγματα. Αγαπούσε επίσης τα άλογα και άλλα ζώα και αυτά δεν είναι ο τομέας μου, αλλά άρεσε στον έναν ο χαρακτήρα του άλλου και είχαμε μεγάλο αλληλοσεβασμό και για μεγάλο χρονικό διάστημα.

 

Ποιος είναι ο άνθρωπος με τον οποίο είχατε τη καλύτερη μουσική συνεργασία επί σκηνής;

Υποθέτω ότι πιθανώς είναι ο  Cozy. Αυτό είναι δύσκολο, προσπαθώ να είμαι ο εαυτός μου σε όποια κατάσταση και αν βρίσκομαι. Θέλω να πω, με τον  Cozy  να είναι μια ισχυρή προσωπικότητα και ένας δυναμικός  drummer, προσπαθούσα να είμαι όσο πιο σφιχτός γινόταν στο παίξιμό μου, για να κάνω τον ήχο ακόμη πιο ισχυρό. Αν ο  Cozy έπαιζε με έναν όχι και  πολύ καλό μπασίστα, θα ηχούσε επίσης αρκετά καλά. Έτσι, αν μπορώ να κάνω κάτι όσο πιο δυναμικό μπορεί να γίνει, είναι αυτό το οποίο θέλω. Η έμφαση είναι στο να είμαι πολύ δυναμικός και όχι στην προσπάθεια για να σιγάσω τα διαφορετικά περίπλοκα πράγματα. Έτσι, ακολουθούσα τον ρυθμό του σ’αυτά τα οποία έπαιζε.

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε τα συναισθήματά σας, την πρώτη φορά που παίξατε με τον  Peter  Green;

Νομίζω ότι ο  Peter  Green  είναι δύο διαφορετικά άτομα. Αυτός που ήταν στη δεκαετία του ’60 ήταν πολύ πιο δυναμικός, πιο εκλεκτικός. Ήταν ένας πολύ ισχυρός χαρακτήρας, στη δεκαετία του ’60, αισθανόταν τόσο αληθινός καθώς έπαιζε. Όταν έπαιζα μαζί του, το ’96 νομίζω ξεκινήσαμε, είχε περάσει τόσες πολλές δυσκολίες (σ.σ: τρέλα, σχιζοφρένεια, ναρκωτικά. Όλα σε τεράστιο βαθμό), έχει αλλάξει πάρα πολύ ως άτομο, ήταν πολύ ήσυχος, πολύ δειλός όταν έπαιζε και τραγουδούσε και σε οτιδήποτε έκανε. Έπρεπε να προσαρμοστώ πάρα πολύ για να παίξω σε ένα πολύ ύφος «ευγενικό» ύφος  χωρίς να διασυρθώ εντελώς , θα έπρεπε να βάλω κάποια δύναμη για να το κάνω, για να το υποστηρίξω. Όμως, η όλη διαδικασία του να ξαναβρεί το παίξιμό του,του πήρε αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και νιώθω ότι τον πρώτο χρόνο ή και τον δεύτερο, πιθανότατα οι άνθρωποι δεν είδαν ό, τι καλύτερο θα μπορούσε να δουν, ακόμα και η κατάσταστη στην οποία βρίσκεται τώρα. Θέλω να πω, τα πράγματα στα οποία είναι πραγματικά καλός  έχουν να κάνουν με την αίσθηση των  blues   και την ευαισθησία του, ένα είδος εκφοράς λόγο καθώς τραγουδάει και παίζει το οποίο είναι πολύ δύσκολο να κάνει κάποιος, πολύ λεπτεπίλεπτο. Δεν ήταν όπως ήταν τη δεκαετία του ’60, που δυστυχώς, είναι αυτό που οι άνθρωποι θέλουν να ακούσουν, να παίζει με την  Les Paul  και να είναι όπως ήταν τότε, κάτι που πραγματικά δεν θέλει να συμβεί. Αλλά έχει ακόμα κάτι που είναι πολύ πολύ δύσκολο να επιτευχθεί  από άλλους ανθρώπους. Αν είναι αυτό κομμάτι της ψυχής του, ή αν προέρχεται από την εμβάθυνσή του στα παλιά  blues  για τόσα πολλά χρόνια, έχει ένα είδος ποιότητας που είναι αρκετά μοναδικό.

 
neil2Τι αναμνήσεις έχετε από τις συναυλίες για το Secret Policeman’s Other Ball που παίξατε με τον  Eric  Clapton, Jeff  Beck  και τον  Sting;

Αυτή ήταν μια ασυνήθιστη κατάσταση, επειδή είχα παίξει σε ένα-δυο  solo  albums   κάποιων ανθρώπων: του Jon Lord  και του Bernie Marsden, όπου χρησιμοποίησαν τον Simon Phillips  στα τύμπανα. Ο Jeff Beck  και ο Eric Clapton, μαζί με τον Simon  και τον Mo Foster  από το  Jeff  Beck Group  εκείνης της εποχής είχαν κανονίσει να κάνει όλες αυτές τις 4 συναυλίες με όλα τα είδη των κωμικών, ηθοποιών,μουσικών,κτλ  αλλά ο Mo Foster  ήταν απασχολημένος για τις δύο πρώτες συναυλίες, έτσι ο Simon πρότεινε ότι έπρεπε να παίξω εγώ με τον Jeff  και τον Eric. Κι εγώ έπαιρνα μερικά πράγματα  εκείνη την εποχή , δεν έχει σημασία αυτό, και είχα την ευκαιρία να παίξω και να συζητήσω λίγο με αυτούς τους δυο και με τον  Sting  επίσης. Παίξαμε μια εκδοχή του “Roxanne”,  νομίζω με τον  Sting  να παίζει κιθάρα, κι εμένα μπάσο την πρώτη βραδιά. Έτσι, έπαιξα δύο τραγούδια την πρώτη βραδιά με τον  Jeff  και τον  Eric. Ένα τραγούδι το παίξαμε και τις δύο βραδιές, και κάναμε κι ένα διαφορετικό τραγούδι το κάθε βράδυ, οπότε παίξαμε συνολικά τρία τραγούδια: τα “Crossroads”, “Further On Up The Road”, “Cause We’ve Ended as Lovers” (σ.σ.: Μακάρι να ήμουν εκεί!) και παίξαμε κι ένα όλοι μαζί στο φινάλε, το “I Shall Be Released” (Bob Dylan/The Band). Νομίζω ότι ήταν καλό. Τώρα, για την τρίτη βραδιά του show, νομίζω ότι το προηγούμενο βράδυ ο  Eric  βγήκε και μέθυσε. Η  Pattie γυναίκα του (σ.σ.: πρώην σύζυγος του  George  Harrison  και ο Eric  έγραψε το “Layla” γι ‘αυτήν), του είπε: «Ω, δεν σ’αφήνω να βγεις έξω» ή κάτι τέτοιο. Έτσι, ο Eric και ο  Jeff δεν έπαιξαν την τρίτη βραδιά . Την τρίτη βραδιά ο Mo Foster επέστρεψε, έτσι έπαιξε αυτός με τον Jeff και τον Eric Clapton στην τέταρτη. Αυτή ήταν η βραδιά που χρησιμοποιήθηκε για την ταινία. Αλλά, είμαι στο LP, βγήκε ένα  LP  από το  show, παίζω στο “Crossroads” και ο Mo Foster παίζει στο “Further On Up The Road”. Ήταν μια πάρα πολύ σπουδαία εμπειρία, μόνο για το ότι είχα την ευκαιρία να παίξω με τον  Jeff και τον Eric. Έπαιξα για  λίγο με τον Jeff μετά από αυτό, κάνοντας πρόβες στο σπίτι του με τον Simon  και εμένα. Προσπαθούσε να στήσει ένα συγκρότημα μαζί με έναν μπασίστα που να τραγουδάει, που δεν ήμουν εγώ. Δοκίμασε ανθρώπους του Eric και στη συνέχεια δοκίμασε και τραγουδιστές και βοήθησα στις οντισιόν για τους τραγουδιστές. Αλλά κάποια στιγμή σκέφτεσαι  ότι «Λοιπόν, είχα την ευκαιρία και έπαιξα με τον Jeff το 1981», θα ήταν ωραίο να συμβεί ξανά, αλλά νομίζω ότι αυτό μπορεί να είναι ήδη αρκετό.

 

Έχετε παίξει με τον μεγάλο Bill Bruford (Yes, King  Crimson). Πώς ήταν  να παίζεις με ένα τέτοιο φανταστικό  drummer; Μου έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη πέρυσι!

Ναι, ο Bill είναι ένας πολύ καλός drummer  και πιθανώς ένας ιδιοφυιής τύπος. Έγραψε ένα φανταστικό βιβλίο όπου λέει πολλά ευφυή πράγματα για τη μουσική βιομηχανία και για άλλους μουσικούς. Ήταν σπουδαίο που έπαιξα μαζί του, ειδικά στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν παίξαμε ένα πολύ περίπλοκο είδος  jazz  fusion  μουσικής, που πραγματικά ήταν λίγο έξω από τα νερά μου, τότε. Θέλω να πω, για το επίπεδο της ικανότητας που χρειάζεται, αλλά ο  Bill  έχει αυτή τη δυνατότητα να παίζει περίπλοκους ρυθμούς κάθε φορά και να  ακούγονται σαν να ρέουν, όχι σπασμωδικοί και άμουσοι. Αυτό είναι ένα ύφος της μουσικής που δεν το ακούν ακόμα πολλοί άνθρωποι, γιατί είναι υπερβολικά περίπλοκο και πολύ.. δεν ξέρω.. πολύ κουλτουριάρικο, μιας και το πάθος για τη fusion μουσική πέθανε πραγματικά στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Είναι πολύ καλοί οι τύποι που τα καταφέρνουν σ’ αυτό το είδος της μουσικής. Κατά κάποιον τρόπο, ήταν καλό που έβλεπα τον Bill να κάνει όλα αυτά που έκανε, ήταν καλό που προχώρησα στο τζαμάρισμα. Όταν ο Bill έκανε το πρώτο solo album του, έπαιξα στις πρόβες για αυτό, επειδή ένας πραγματικά μεγάλος μπασίστας, ο Jeff Berlin  δεν ήταν διαθέσιμος, παίζει στο album. Στη συνέχεια έκανα ένα-δυο τραγούδια στην ζωντανή εκπομπή του  BBC “The Old Grey Whistle Test”, και πάλι επειδή ο Jeff  ήταν απασχολημένος. Ήταν ωραίο που είχα αυτό το μικρό πράγμα. Τώρα, μιλάμε για κάποιες λίγες μέρες από τη ζωή μου, πραγματικά (γέλια). Και περιοδεύσαμε μαζί λίγο όταν ο Bill  ήταν προσκεκλημένος μας  drummer με τους National Health το 1976. Πολύ καιρό πριν.

 

Ήταν δύσκολο να συνεργαστείτε με τον  Michael  Schenker  για το  ‘In The  Midst of Beauty’  album;

Δεν ήξερα ποτέ τον Michael  πολύ καλά. Θέλω να πω, είχαμε παίξει λίγο όλα αυτά τα χρόνια και τον  είχα συναντήσει περιστασιακά. Νομίζω ότι η ιδέα για αυτό το δίσκο-εννοώ ότι δεν υπάρχαν περίπλοκες περιστάσεις- ήταν να επιστρέψει το αρχικό line-up  με τον Simon Phillips  στα τύμπανα και τον Don Airey  στα πλήκτρα και νομίζω, δεν ξέρω για ποιο λόγο , αποφάσισε να χρησιμοποιήσει εμένα, αντί για τον  Mo  Foster  στο μπάσο. Αλλά ο τρόπος της ηχογράφησης του album ήταν πολύ φτηνός. Χρησιμοποίησε ένα πολύ μικρό  studio  στη  Γερμανία και όλοι έπαιξαν  εκεί τα μέρη τους, ένας-ένας τη φορά. Θέλω να πω, όταν δούλευα εκεί, ο Michael  δεν ήταν εκεί. Ήταν απλά ο παραγωγός και ο μηχανικός ήχου  και ο  Simon  είχε κάνει τα μέρη του στο δικό του  studio  στο Λος Άντζελες και ο  Don Airey είχε κάνει τα πλήκτρα του μερικές εβδομάδες πριν. Δεν ήταν σαν να παίζεις σε μια μπάντα. Ήταν σαν να σου λένε « έλα και παίξε τα μέρη σου», κάτι που είναι αρκετά συνηθισμένο αυτή την εποχή. Μερικοί ακόμα στέλνουν τη μέρη τους  και μέσω διαδικτύου: «Έβαλα το δικό μου, βάλε το μέρος σου στα τύμπανα και να κάνουμε συνέχεια αυτό το πράγμα». Νομίζω ότι η ιδέα αυτού του album  ήταν να πάει πίσω στο χρόνο και να πάρει μερικούς ανθρώπους για να παίξει εκεί που είναι αρκετά γνωστοί  για να δείξει στον κόσμο ότι ο  Michael  δεν έπασχε από  οποιαδήποτε προβλήματα (σ.σ:αλκοόλ τίγκα). Στη συνέχεια, πήγαμε στην Ιαπωνία, στις αρχές του περασμένου έτους και κάναμε πέντε συναυλίες εκεί, γυρίσαμε ένα  live  DVD  εκεί και επίσης έπαιξε και στην συναυλία που έπαιξα στη Σαρδηνία, πριν από μερικούς μήνες. Αλλά, ξέρεις, είναι ένα περιστασιακό πράγμα. Νομίζω ότι ο Chris Glen, ο αρχικός περιοδεύων μπασίστας των MSG, ταιριάζει περισσότερο στο συγκρότημα και στη μουσική από εμένα. Αλλά είναι ωραίο που έχω κατά καιρούς παίξει σε αυτό.

 

neil3Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να παίξετε μαζί του και δεν έχει συμβεί ακόμα; Έχετε παίξει με πάρα πολλούς ανθρώπους.

Λοιπόν, έτσι φαίνεται, αλλά δεν ξέρω. Υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι στον κόσμο που θα ήθελα να παίξω μαζί τους. Δεν ξέρω. Νομίζω ότι μπορεί να παίξει κάποιος με μερικούς σπουδαίους τύπους , αλλά στην πραγματικότητα η κατάσταση να μην είναι και τόσο καλή.

 

Ίσως με τον David Gilmour, για παράδειγμα.

Με τον David, εννοώ ότι δεν χρειάζεται το ύφος μου ως μπασίστα, αν θα παίξει τραγούδια των Pink Floyd, δεν νομίζω ότι είμαι το κατάλληλο πρόσωπο. Είναι σπουδαίος, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι μεγάλοι κιθαρίστες και τραγουδιστές, αλλά μερικές φορές θα είχε πλάκα να κάνεις τέτοιου είδους πράγματα μία ή δύο φορές, αλλά δεν θα ήταν τρομερά ικανοποιητικό  να το κάνεις συνέχεια. Και πάλι, θα έπρεπε να παίζω αυτά που έπαιζε ο Roger Waters.

 

Ο David είναι ένας πολύ καλός μπασίστας (“One of These Days” για παράδειγμα). Έχει ηχογραφήσει το ήμισυ περίπου από το μπάσο που υπάρχει στα  albums  των Pink Floyd!

(Γέλια) Το ξέρω αυτό. Ο αδελφός μου είναι ένας από τους  managers του  David  Gilmour. Ακούω γι ‘αυτόν και  για τους  Pink  Floyd  όλη την ώρα. Δεν νομίζω ότι θα ήταν ένα πολύ ρεαλιστικό πράγμα για να συμβεί. Ξέρει μπάσο, έτσι κι αλλιώς (γέλια). Ποτέ δεν ξέρεις.

 

Θυμάστε την συναυλία που κάνατε στην Αθήνα το 1993 με τον Brian May ως  support στους Guns N’ Roses;

Μακάρι να είχα την τύχη για έρχομαι στην Ελλάδα πιο συχνά. Οι δύο συναυλίες που έκανα με τον Peter Green, υπήρξαν οι πιο σχεδόν heavy metal συναυλίες που κάναμε ποτέ! Επειδή το κοινό ήταν τόσο ενθουσιώδες και ήμουν πολύ ευτυχής να δω τον εαυτό μου και τον Cozy εκεί. Ναι, ήταν σπουδαία να παίζω με τον Brian  στην εν λόγω περιοδεία. Κάναμε πολλές περισσότερες συναυλίες με τους Guns N’ Roses στην Αμερική επίσης. Τότε σκεφτόμασταν ότι ο Brian  θα κάνει περισσότερες περιοδείες, αλλά του πήρε πέντε ακόμη χρόνια και φυσικά, όχι πολύ καιρό πριν από την περιοδεία το ’98, ήταν όταν ο Cozy πέθανε. Έτσι, θα ήταν σπουδαίο να κάνουμε κάποια περισσότερα πράγματα με τον Brian πριν από αυτό το γεγονός. Αλλά ο χρόνος είναι ακριβώς έτσι όπως είναι.

 

Ένα τεράστιο “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ”  στον Neil Murray.

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry