«Όλοι οι άνθρωποι είναι κάπως γελοίοι και αποκρουστικοί, απλά επειδή είναι άνθρωποι. Και εξαιτίας αυτού οι καλλιτέχνες θα πρέπει επίσης να θεωρούνται άνθρωποι επί δύο. Έτσι είναι και έτσι θα είναι» -Karl Wilhelm Friedrich Schlegel

 

Ένα από τα προβλήματα που πάντα είχα είναι ότι δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο. Έχω προσπαθήσει, άλλα δεν μου βγαίνει. Ευτύχως, υπάρχουν κι άλλοι που έχουν το ίδιο πρόβλημα. Μπορείς όμως πραγματικά να ξεχωρίσεις τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο; Θα θαύμαζα το ίδιο τον Roger Waters αν ήταν φασίστας; Η απάντηση είναι όχι. Θα μ’άρεσε ο Thom Yorke αν κυκλοφορούσε στο δρόμο με τσεκούρι και κυνηγούσε ανθρώπους όπως έκανε στα νιάτα του ο ακτιβιστής Μάκης Βορίδης; Η απάντηση είναι πάλι όχι.Μπορείς να ξεχωρίσεις μια πτυχή του χαρακτήρα κάποιου από το σύνολο; Άλλοι μπορούν, εγώ αδυνατώ. Ας υποθέσουμε ότι μ’αρέσουν οι Megadeth, θα μπορούσε εμένα προσωπικά να είναι «θεός» μου ο Dave Mustaine; Εμένα όχι, με απωθεί αυτό το new-born Christian α λα G.W Bush που έχει. Άλλοι μπορεί να το γουστάρουν. Ας υποθέσουμε ότι μ’αρέσει η μουσική του James Hetfield, θα μπορούσα να τον είχα αφίσα πάνω από το κρεβάτι μου; Εγώ όχι. Πολύ Άρειος, πολύ Αμερικάνος και πολύ χριστιανός για τα γούστα μου. Θα μου πείτε: «Αν δεν το ξερες όμως, θα σ’άρεσε». Ναι, αλλά κι εσείς θα είχατε την ίδια γνώμη για ένα φίλο σας αν μαθαίνατε πχ ότι βασανίζει αδέσποτα ζώα; Μάλλον όχι.

Πριν μερικούς μήνες διάβασα μια συνέντευξη του Δημήτρη Πουλικάκου -τον οποίο και εκτιμώ πολύ- στην οποία αναφερόταν στον Διονύση Σαββόπουλο, για τον οποίο δεν είχε και την καλύτερη γνώμη και έλεγε ότι δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο. «Και πώς μπορείς άλλωστε;» αναρωτήθηκε χαρακτηριστικά. Όλοι, ιδίως στην Ελλάδα θεωρούν τον Lemmy των Motorhead «θεό». Είναι όμως; Για αυτούς είναι. Για να είσαι θεός για τα δικά μου μέτρα θα πρέπει να είσαι ασυμβίβαστος και ειλικρινής. Πόσο ειλικρινής είναι κάποιος που στα 67 του βάφει τα μαλλιά του και τα μούσια του κατάμαυρα; Ή που κυκλοφορεί τον εαυτό του σε action figure σαν τον Batman. Ή να παίζει ακουστικά το “Ace of Spades” σε τηλεοπτική διαφήμιση μπίρας.Πόση ακεραιότητα -την οποία και του υπερτονίζουν- δείχνει αυτό; Απλά αναφέρομαι σ’αυτό το τρανταχτό παράδειγμα γιατί μου κάνει εντύπωση που δεν έχει πει κανένας «Τι λες ρε μεγάλε;» σ’όλους αυτούς που τα γράφουν. Εγώ δεν φαντάζομαι τους εν ζωή θεούς μου (John Densmore, Roger Waters, Roy Harper) να βάφουν τα μαλλιά τους, ούτε να κυκλοφορούν τη μούρη τους σε φιγούρα σε κατάστημα παιχνιδιών. Γι’αυτό άλλωστε και είναι θεοί μου και γι’αυτό ήθελα τόσο πολύ να τους μιλήσω και τελικά το κατάφερα, λίγο ή πολύ. Αυτή η υποκριτική κατάσταση με τον συνειδητά εμπορευματοποιημένο Lemmy μου θυμίζει τις γυναίκες που λένε «εκτιμώ στους ανθρώπους την ειλικρίνεια» ενώ την ίδια στιγμή φοράνε σουτιέν με ενίσχυση.

lemmy1Ο John Densmore των Doors απέρριψε 15 εκατομμύρια δολλάρια από την Cadillac για να δώσει την άδεια να χρησιμοποιηθεί το “Break on Through” σε τηλεοπτική της διαφήμιση. Δήλωσε γι’ αυτό: «Άνθρωποι έχασαν την παρθενιά τους με αυτή τη μουσική, μαστούρωσαν για πρώτη φορά με αυτή τη μουσική. Μου έχουν πει άνθρωποι ότι παιδιά πέθαναν στο Βιετνάμ ακούγοντας αυτή τη μουσική, άλλοι άνθρωποι είπαν ότι ξέρουν κάποιο που δεν επιχείρησε να αυτοκτονήσει εξαιτίας αυτής της μουσικής. .. Επί σκηνής, όταν παίζαμε αυτά τα τραγούδια, έμοιαζαν μυστηριώδη και μαγικά. Αυτό δεν είναι προς ενοικίαση». Γεγονός που δυσαρέστησε τους υπόλοιπους 2 εν ζωή Doors (Ray Manzarek, Robby Krieger). Επίσης αρνήθηκε πολλές προσκλήσεις να συμμετάσχει σε reunion μετά τον θάνατο του Morrison. Γίνεται να τον βάλω στο ίδιο βάθρο με τον Lemmy;

Ο τεράστιος Roy Harper δεν έχει λεφτά να φτιάξει την σκεπή στο σπίτι του στην Ιρλανδία που μπάζει νερά κάθε χειμώνα, και παρ’ότι έχει πλούσιους και διάσημους φίλους σαν τον Jimmy Page και τον David Gilmour παραμένει ένα φτωχός και ειλικρινέστατος πολιτικοποιημένος folk τραγουδοποιός.

Πολλές φορές πάνω στη βιασύνη κάποιων να θεοποιήσουν μερικούς καλλιτέχνες ξεχνάνε κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες και κάποια άτομα: Ο Jimmy Page δεν θα ήταν ο Jimmy Page που όλοι ξέρουμε αν δεν είχε δίπλα του τον πολυτάλαντο μουσικό και ενορχηστρωτή John Paul Jones. Τι σημαντικό έκανε ο Page από την διάλυση των Zeppelin το 1980 και μετά; Τίποτα. Ούτε ο David Bowie θα γινόταν τόσο σπουδαίος αν δεν βρισκόταν δίπλα του ο χαρισματικός κιθαρίστας Mick Ronson. Συγκρίνετε τις μετά-Ronson δουλειές του και θα το διαπιστώσετε. Παραδεχόμαστε την αδιαμφισβήτητη ικανότητα τους, αλλά ας μην αδικούμε κανέναν.

Τελειώνοντας, ο πατέρας ενός φίλου μου (με τον οποίο είχε συνεργαστεί και ο Roy Harper) έγραψε το 1973 το στίχο “All you touch and all you see, is all your life will ever be”. Ε, για μένα αυτό ισχύει για πάντα, όχι όποτε με βολεύει. Δεν λέω ότι έχω δίκιο στα παραπάνω, αλλά αυτά πιστεύω.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ