Την Πέμπτη 25/10 βρεθήκαμε στο «Σταυρός του Νότου Club» για να δούμε τον Λεωνίδα Μπαλάφα. Η, συνήθως για τυπικούς λόγους, ώρα έναρξης ήταν στις 22:30 και ενώ περιμέναμε πως το live θα ξεκινούσε γύρω στις 11 με 11μιση ο Λεωνίδας ανέβηκε στην σκηνή στις  22:40, αφού και ο χώρος ήταν ήδη γεμάτος από κόσμο από τις 10, πράγμα που μάλλον ενθουσίασε και εξέπληξε ευχάριστα το κοινό.

Τα πνευστά του «Δυό ώρες μείνανε μόνο» ακούστηκαν και ο Λεωνίδας μαζί με όλο τον κόσμο που βρίσκοταν εκεί άρχισαν το τραγούδι. Για την συνέχεια, ο Λεωνίδας επέλεξε ένα τραγούδι από τον τελευταίο του δίσκο «Ας ρίχνει και χαλάζι» που παρόλο που ο δίσκος είναι αρκετά καινούργιος το κομμάτι είναι ήδη αγαπημένο από το κοινό το οποίο τον ακολουθεί σταθερά στις περισσότερες συναυλίες του.

Όσο περνούσε η ώρα αυτό που έκανε εντύπωση ήταν το δέσιμο που έχουν οι μουσικοί του Μπαλάφα μεταξύ τους αλλά και με τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Συνήθως, σε τέτοιου τύπου σχήματα ο καλλιτέχνης σε σχέση με τους μουσικούς είναι δύο ξεχώριστες έννοιες και οι μουσικοί είναι οι επαγγελματίες μουσικοί που επιλέχθηκαν για να ερμηνεύσουν τα τραγούδια ζωντανά . Στην περίπτωση του Μπαλάφα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η αίσθηση που δίνουν τα live του είναι περισσότερο αυτή ενός συγκροτήματος που παίζει και συνθέτει μαζί για χρόνια . Αυτή είναι και η αλήθεια για τον Μπαλάφα και τους μουσικούς του. Στο studio ηχογραφούν οι ίδιοι μουσικοί μαζί του και στις ζωντανές εμφανίσεις παίζουν επίσης οι ίδιοι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όλοι να μπορούν να αυτοσχεδιάζουν και να παραλλάσουν την μορφή των τραγουδιών ανα πάσα στιγμή κάνοντας τα κάθε φορά λίγο ή πολύ διαφορετικά και κρατώντας πάντα το ενδιαφέρον του κοινού.

 

Με αυτοσχεδιασμούς λοιπόν που κινούνται από jazz μέχρι ρεμπέτικα  μονοπάτια και έναν Λεωνίδα πολύ επικοινωνιακό που έχει ούτος ή άλλος μία πολύ καλή σχέση με το κοινό του , κύλησε η βραδιά μέχρι το πρώτο διάλλειμα.

Ενώ πριν το 10λεπτο διάλλειμα το ακούστηκαν αρκετά «χαλαρά» τραγούδια , ακόμη και μία instrumental διασκευή του soundtrack , του Yann Tiersen,  της ταινίας Amelie με τον Λεωνίδα να μας δείχνει το ταλέντο του και στο κλαρίνο , η συνέχεια μετά το διάλλειμα ήταν πολύ δυναμική. Μία σύνθετη πολυφωνία ακούστηκε με όλους σχεδόν του μουσικούς να συμμετέχουν και ο «Πλάτανος» ήρθε να ξεσηκώσει κοινό . Η συνέχεια ήταν εξίσου δυναμική και είχε την συμμετοχή και του τελευταίου ανθρώπου που βρίσκοταν στον Σταυρό του Νότου εκείνο το βράδυ , αφού το επόμενο τραγούδι ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια της περσινής χρονιάς , ο «Πυροσβεστήρας».

Οι εντάσεις και το κέφι διατηρήθηκαν σε υψηλά επίπεδα και ακούσαμε τραγούδια από τους προηγούμενους δίσκους, τον τελευταίο δίσκο αλλά και ακυκλοφόρητα όπως το πειρατικό όπως το χαρακτήρισε ο Λεωνίδας , «Καπετάν Λέρας».

Προς το τέλος της βραδιάς ο Λεωνίδας μας σύστησε σε φίλους του που βρίσκονταν στο κοινό. Μας έκανε μία περιγραφή των πρώτων του ζωντανών εμφανίσεων στην μπουάτ «Απανεμιά» στην Πλάκα και μας παρουσίασε τον τραγουδιστή που είχε ακούσει για πρώτη φορά να τραγουδάει κάποια αγαπημένα του λαϊκά τραγούδια, κατέβηκε μαζί με το κοινό και τραγούδησε μαζί του. Κάπου εκεί πιστεύω πως άρχισε να ακυρώνεται η έννοια του setlist και πλέον καλλιτέχνης και κοινό αποφάσιζαν μαζί ποιο θα είναι το επόμενο τραγούδι.

Με τον Μπαλάφα να μην αφήνει κανέναν παραπονεμένο και να παίζει ότι τραγούδι του ζητήθηκε , και με εκτελέσεις σε τραγούδια όπως το «Ρημαδιό» με κιθάρα, πλήκτρα και τσέλο να δημιουργούν μία πολύ όμορφη και συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα η παράσταση πλησίαζε στο τέλος της.

Στα τελευταία τραγούδια ακούστηκαν και τα καινούργια «Μια Φυλακή» , «Αποσπερίτης» αλλά και το δύσκολο ερμηνευτικά «Λόγια του αέρα», το οποίο όμως τραγούδισε άψογα ο Λεωνίδας που πλέον έπαιζε μόνος ακουστική  κιθάρα και τραγοδούσε. Μετά από ένα μικρό πέρασασμα του επίσης φίλου του Λεωνίδα από την «Απανεμιά» Τάκη , ο οποίος έπαιξε πιάνο και τραγούδισε η βραδιά έφτασε στο τέλος της.

Με διάρκεια σχεδόν τέσσερις ώρες, έναν Μπαλάφα αλλά και ένα συγκρότημα που τον συνοδεύει σε άψογη φόρμα, δεν νομίζω πως οποιοσδήποτε άνθρωπος από το κοινό δεν έφυγε απόλυτα ευχαριστημένος εκείνο το βράδυ. Ο Μπαλάφας έχει βρεί έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να επικοινωνεί μουσικά με το κοινό του και το κοινό του απλά ευχαριστιέται που τον βλέπει κάθε φορά.

Ευχαριστούμε τον Σταυρό του Νότου για την φιλοξενία.

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...