Συναντηθήκαμε με την Ισμήνη Πεπέ στα Εξάρχεια και συζητήσαμε για το πώς ξεκίνησε να ασχολείται με την μουσική, την συνεργασία της με τον Λάκη Παπαδόπουλο με τον οποίο και κυκλοφόρησε το 2009, τον πρώτο της προσωπικό δίσκο “Κάπως Έτσι” αλλά και γενικότερα καθημερινά θέματα.

 

Η Ισμήνη ξεκίνησε την πορεία της στο τραγούδι δίπλα στον Λάκη Παπαδόπουλο και τον Γιάννη Γιοκαρίνη στο Σταυρό του Νότου και στο Rodeo.  Αυτό τον καιρό εμφανίζεται κάθε Τρίτη στο club του Σταυρού του Νότου μαζί με τους Lexicon Project και την Joanna Drigo.

 

Πώς άρχισες να ασχολείσαι με την μουσική;

Άρχισα από μικρή, γιατί μου άρεσε πολύ η μουσική και στο οικογενειακό μου περιβάλλον, τους άρεσε η μουσική, όχι ότι ασχολούνταν. Ξεκίνησα πιάνο από πέντε χρονών και από ένα σημείο και πέρα άρχισα να γράφω και δικά μου τραγούδια, στα δεκατρία. Βέβαια, ήταν δεκατριών χρονών τραγούδια. Μην φανταστείς, στίχους, μουσική δηλαδή και μετά έγινε περισσότερο σαν τρόπος έκφρασης.

 

Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που να σε επηρέασε τόσο ώστε να ξεκινήσεις να παίζεις μουσική;

Όχι ότι δεν είχα πρότυπα αλλά δεν ήταν κάποιος η αφορμή. Η αφορμή ήταν εσωτερική ανάγκη, όπως σου είπα. Μου έβγαινε και το έκανα όλο αυτό και από ένα σημείο το έκανα και επαγγελματικά.

 

Πως ξεκίνησε η επαγγελματική ενασχόληση;

Ήμουν σε γκρουπάκια, πιο πιτσιρίκα  εκεί στα δεκαεπτά, παίζαμε σε διάφορα μαγαζιά και από ένα σημείο και έπειτα γνώρισα τον Λάκη Παπαδόπουλο, με τον οποίο τον Σεπτέμβριο του ‘08 ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί στον Σταυρό του Νότου και ουσιαστικά αυτό ήταν το επαγγελματικό. Γνώρισα τον Λάκη, είχαμε ξεκινήσει και τον δίσκο τότε, όπου έκανε την επιμέλεια της παραγωγής και της ενορχήστρωσης. Παίξαμε μαζί και στο Rodeo  και έτσι ξεκίνησε.

 

Έτσι λοιπόν, έβγαλες τον πρώτο προσωπικό σου δίσκο με τον Λάκη Παπαδόπουλο “ Μίλα Σιγά”. Πως είναι να συνεργάζεσαι με κάποιον που  πριν λίγο καιρό ήσουν θαυμαστής του;

Η αλήθεια είναι ότι ήμουν θαυμάστρια του, αλλά με το που τον γνώρισα μου φάνηκε ένας πολύ οικείος και ανοικτός άνθρωπος και altθεωρώ ότι δεν ήταν έτσι μόνο σε εμένα, είναι με όλους.  Με το που τον γνωρίζεις τον νιώθεις κοντά σου. Το νιώθεις ότι μπορείς να μιλήσεις, μπορείς να κάνεις πλάκα και ουσιαστικά αυτό που βλέπεις πάνω στη σκηνή είναι αυτό που βλέπεις και κάτω από τη σκηνή. Είναι κάτι που το έχω συναντήσει σε λίγους ανθρώπους μέχρι τώρα. Δεν είναι απόμακρος και θα στο δείξει ότι σε συμπαθεί, δεν το παίζει κάποιος.

 

Ένα τραγούδι από τον πρώτο σου δίσκο, Κάπως Έτσι, το “Δήθεν”. Για τί τύπους ακούμε σε αυτό;

Είναι για τύπους που νομίζουν ότι τα έχουν όλα στα πόδια τους. Μπορεί και κάποιος να σε κοροϊδέψει ρε παιδί μου. Μην νομίζεις ότι τα έχεις όλα στα πόδια σου (γέλια).

 

Τελικά αυτό το δήθεν είναι ένα καθημερινό πρόβλημα; Θα μας μιλήσεις ως κοινωνιολόγος τώρα!

Το δήθεν είναι πολύ περιπτωσιακό. Κάποιο είναι δήθεν, κάποιοι άλλοι δεν είναι δήθεν σαν άνθρωποι γενικά. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή που πρέπει να προσποιείσαι διάφορα πράγματα ώστε να μπορείς να επιβιώσεις, αλλά τουλάχιστον εγώ δεν επιλέγω πολλούς δήθεν ανθρώπους στον κύκλο μου. Δεν μου αρέσει το δήθεν. Για αυτό δεν μπορώ να σου πω για κάποιο χαρακτηριστικό δείγμα για να το κρίνω.

 

Τι πιστεύεις ότι αυτό έχει να κάνει με το τι θεωρεί ως σημαντικό στη ζωή του ένας άνθρωπος;

Σίγουρα έχει να κάνει με αυτό. Απλά μπορεί κάποιος να θεωρεί σημαντικό να κάνει κάτι που αντικειμενικά είναι σημαντικό αλλά ο τρόπος που θα το κάνει να είναι δήθεν. Οπότε αυτό δεν ξέρω κατά πόσο καλό ή κακό είναι. Δηλαδή αν όντως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!

 

altΕσένα τι σε εμπνέει στο να δημιουργήσεις;

Κοίτα, αυτό που εμπνέει τους περισσότερους και ίσως και εμένα είναι ο έρωτας. Αλλά πολύ συγκεκριμένα και πολύ γενικά πολλές φορές. Δηλαδή το συναίσθημα που θέλεις να νιώσεις. Μπορεί να μη το νιώθεις, αλλά να θέλεις να νιώσεις οπότε γράφεις κάτι μπας και νιώσεις κάτι παραπάνω ή  όταν το νιώθεις που αναγκαστικά για να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου το γράφεις.

 

Πάνω στη μουσική, η σύνθεση ή η ερμηνεία είναι σημαντικότερη για σένα;

Σε αυτό που κάνω εγώ, στο δικό μου κομμάτι, δίνω πρωταρχικό ρόλο στον στίχο γιατί είναι αυτό που ξεκίνησα να κάνω και είναι αυτό που με εκφράζει περισσότερο. Μουσική γράφω εγώ, Όταν γράφω ένα στίχο μου βγάζει μια δική του μουσική κάθε φορά που κάποιες φορές μπορεί να είναι πολύ παιδική, κάποιες φορές κάπως καλύτερη. Άλλες φορές μπορεί να μην μου βγει καν η μουσική και να γράψει κάποιος άλλος μουσική. Για παράδειγμα στο Δήθεν, η μουσική είναι του Λάκη Παπαδόπουλου. Το πρώτο για μένα είναι τι θέλει να μου πει ο στίχος. Από ‘κει και πέρα η ερμηνεία είναι άλλο πράγμα. Μπορώ να πάρω και ένα άλλο τραγούδι, το οποίο δεν το έχω γράψει εγώ ας πούμε και να το κάνω δικό μου βάση της ερμηνείας και μόνο.

 

Με ποια άλλη τέχνη εκτός της μουσικής  θα ήθελες να ασχοληθείς;

Γενικά είμαι του καλλιτεχνικού, μου αρέσει να βλέπω εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας περισσότερο, γιατί έχω και ένα κύκλο που ασχολείται με την φωτογραφία. Αλλά μου αρέσει πολύ σαν θεατής. Και με το θέατρο. Η αδερφή μου είναι ηθοποιός.

 

Α, ναι; Για πες. Να κάνουμε και διαφήμιση!

Είναι η Νιόβη Πεπέ, αυτή την περίοδο δεν παίζει κάπου.

 

Βλέπουμε οι εταιρίες, τα μέσα, πολλές φορές να προωθούν ατάλαντους. Είναι κάτι που σε εξοργίζει;

Δεν με εξοργίζει με την λογική, “κοίτα βγαίνει αυτός και όχι εγώ”. Σαν γενικό φαινόμενο δεν μου αρέσει, αλλά κάποιος για να κάνει κάτι, κάτι θα έχει. Μπορεί να είναι και μόνο τα “κονέ”. Μπορεί να μην είναι κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο, μια ιδιαίτερη φωνή, σίγουρα όμως κάτι έχει για να βγαίνει κάποιος. Μπορεί να έχει και παραπάνω θέληση και μόνο. Σίγουρα το να “πέφτει” το μουσικό επίπεδο, ο κόσμος στην πλειοψηφία του να προτιμάει μια μουσική η οποία δεν έχει να του δώσει κάτι, μόνο να χορέψει, να ξεδώσει. Βέβαια είναι πολύ σημαντικό το να πας κάπου για να ξεδώσεις, να χορέψεις, απλά δεν είναι κάτι που το θεωρώ κάποιου ιδιαίτερου επιπέδου, κάτι που μπορεί να σε πάει παραπέρα.

 

Σχέδια για το μέλλον. Τι μας ετοιμάζεις;

Συνεχίζουμε στον Σταυρό του Νότου, κάθε Τρίτη. Ετοιμάζουμε ένα τραγούδι, στο οποίο έχει κάνει την ενορχήστρωση,  με έχει βοηθήσει πολύ και στην μουσική ο Μιχάλης Κεχαγιάς από τους Lexicon Project. Αυτό ουσιαστικά έχει τελειώσει και ελπίζω μέσα στο μήνα να έχει βγει στο ραδιόφωνο, σαν single και από ‘κει και πέρα, μέσα στον χρόνο να βγει και ένας δίσκος. Τώρα σαν single, δίσκος με έξι κομμάτια ή ολόκληρος, δεν το ξέρω ακόμα. Θα φανεί εκ του αποτέλεσματος.

 

Ευχαριστούμε την Ισμήνη Πεπέ για τον χρόνο της. Περισσότερα για την Ισμήνη θα βρείτε στις ιστοσελίδες:  facebook     MySpace

Οι φωτογραφίες είναι των Γεωργία Μπελέκου και Charlie Makkos

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ