HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάιος 2014. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό φωτογράφο: τον Mick Rock. Είναι γνωστός με τον τίτλο “The Man Who Shot the ‘70s” και ήταν προσωπικός φωτογράφος του David Bowie κατά την “Ziggy Stardust” περίοδο. Δημιούργησε εμβληματικά εξώφυλλα για το “Madcap Laughs” του Syd Barrett, το “Queen II” των Queen, το“Transformer” του Lou Reed και το “Raw Power” των Iggy and the Stooges. Επίσης έχει δουλέψει με τους Ramones, Blondie, Talking Heads, Thin Lizzy, Lady Gaga και πολλούς άλλους. Το 2010 κυκλοφόρησε το βιβλίο του, “Mick Rock Exposed”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

mick2Πόσο δύσκολο ήταν να επιλέξετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες για το βιβλίο σας “Mick Rock Exposed”;

(Γέλια) Έχω κάνει πολλά βιβλία. Ναι, αυτό πρόκειται να επανεκδοθεί τον Σεπτέμβριο με μαλακό εξώφυλλο. Αυτή τη φορά με την Kate Moss στο εξώφυλλο φορώντας ένα “Ziggy Stardust” t -shirt . Λοιπόν, πόσο δύσκολο ήταν; Υποθέτω ότι πήρε κάποιο χρόνο. Ήθελα να έχω μια μίξη του παλιού και του νέου. Το παλιό είναι εύκολο, θέλω να πω ότι δεν είναι δύσκολο, είναι εύκολο να γνωρίζεις τι έχεις κάνει με κάποιους ανθρώπους. Αλλά, επίσης ήθελα να έχω και κάποιο αδημοσίευτο υλικό. Ξέρεις, απλά «χώνομαι» σ’αυτό. Το τελευταίο βιβλίο μου ήταν για το “Transformer” του Lou Reed. Πόσες φωτογραφίες έχω με Lou Reed από την δεκαετία του ‘70; Πιθανώς περίπου 8.000. Μπορείς να φανταστείς ότι πήρε λίγο χρόνο. Και δουλεύω για ένα νέο βιβλίο με τον David Bowie και στην πραγματικότητα σήμερα θα σκανάρω περίπου 150 προηγουμένως αδημοσίευτες φωτογραφίες με τον Bowie ως Ziggy Stardust. Είμαι σε κάποιες κουβέντες και διαπραγματεύσεις σχετικά με ένα βιβλίο για τον Freddie Mercury για το 2016. Και ίσως ένα ακόμα βιβλίο με τον Iggy Pop. Δεν ξέρω , απλά «χώνομαι» σ’αυτά. Στην περίπτωση του Lou και του David συγκεκριμένα, κάνω τις επιλογές μου και στη συνέχεια τις δείχνω σε αυτούς. Και αν έφερναν αντιρρήσεις, εκείνα τα πράγματα θα τα απέσυρα. Αλλά συνήθως δεν το κάνουν. Εμπλέκονται στη διαδικασία του μοντάζ. Κάνω μόνος μου όλη την επιλογή. Αλλά επιλέγω περισσότερα από όσα χρειάζονται. Για το “Exposed”, δεν ξέρω , πήρε αρκετό χρόνο. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Αλλά έχω κάνει πολλά βιβλία: Έχω κάνει ένα βιβλίο με τον Lou, έχω κάνει ένα βιβλίο με τον Syd Barrett, έχω κάνει ένα παλιότερα με τον Iggy, έχω κάνει ένα βιβλίο για το glam, έχω κάνει ένα βιβλίο για το Rocky Horror Show, έχω κάνει ένα βιβλίο για το θέατρο Kabuki. Δεν ξέρω πώς, απλά «χώνομαι» σ’αυτά και δεν μένω ποτέ στάσιμος. Αλλά εγώ κάνω όλη τη επιλογή, κανείς άλλος δεν την κάνει.

 

Ποια είναι τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον;

Εκτός από όλες τις εκθέσεις, το επόμενο βιβλίο που θα κυκλοφορήσει θα είναι η έκδοση με μαλακό εξώφυλλο για το “Exposed”, που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο. Θα σου στείλω το εξώφυλλο, αν μου το υπενθυμίσεις. Και πρόκειται να επανακυκλοφορήσει και η περιορισμένη έκδοση του βιβλίου μου για το “Transformer” του Lou Reed. Δυστυχώς πέθανε πριν υπογράψει όλα τα βιβλία. Έτσι, αυτό που πρόκειται να κάνουμε τώρα είναι: Θα έχουμε την υπογραφή μου, θα έχουμε τυπωμένη την υπογραφή του Lou, αλλά κάθε βιβλίο θα έχει επίσης τρεις άλλες υπογραφές σε αυτό. Και δεν θα ξέρεις πότε όταν θα αγοράσεις το βιβλίο ποιανού υπογραφή έχεις. Μπορεί να έχεις της Laurie Anderson, του Iggy Pop, του David Bowie, της Debbie Harry, της Patti Smith, του Jimmy Page, του Bono, του John Cale, του Eddie Vedder και του Pete Townshend. Μόνο μ’αυτό ασχολούμαστε, τώρα. Την επόμενη άνοιξη θα έχουμε τη κυκλοφορία του βιβλίου μου με τον David Bowie για την Taschen. Αυτό θα έχει άλλη μια συνυπογεγραμμένη περιορισμένη έκδοση για αυτούς που θα ήθελαν να διαβάσουν το βιβλίο μου.

 

Ήταν ο Syd Barrett ένα εύκολο άτομο για να συνεργαστείς μαζί του;

Για μένα, ναι ήταν. Δεν υπάρχουν πολλές φωτογραφίες του Syd. Προφανώς, υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες του με τους Pink Floyd. Δεν υπάρχουν πολλοί φωτογράφοι που πήραν φωτογραφίες του Syd στην μετα-Pink Floyd εποχή. Εγώ έχω τη μεγαλύτερη συλλογή. Ο Syd ήταν φίλος μου. Δύο εβδομάδες πριν από τις ηχογραφήσεις για το “Madcap Laughs”, «φτιαχτήκαμε» με LSD. Οι περισσότεροι άνθρωποι λένε: «Πω πω, θα πρέπει να ήταν λίγο τρελό αυτό», αλλά ο Syd και εγώ τα πηγαίναμε καλά για κάποιο λόγο. Πάντα περνούσαμε καλά. Φυσικά ήταν ένας ενδιαφέρων χαρακτήρας.

 

Ήταν ευτυχισμένος ο Syd μετά την αποχώρησή του από τους Pink Floyd;

Νομίζω ότι έκανε την τελευταία του πολύ μεγάλη συνέντευξη μαζί μου το 1971. Και μπορείς να δεις σ’ αυτή, ότι έχει ανάμεικτα συναισθήματα, γιατί εξακολουθούσε να θέλει να παίξει, αλλά αυτό που δεν ήθελε, ήταν να βγαίνει έξω και να παίζει τα ίδια τραγούδια κάθε βράδυ. Είχε απηυδήσει με το συγκρότημα. Ήταν ένας αυθεντικός καλλιτέχνης. Και φυσικά ήταν ένας εικαστικός καλλιτέχνης. Πριν πιάσει την κιθάρα, ήταν ζωγράφος , πήγε σε ένα καλλιτεχνικό κολέγιο και συνέχισε, αφότου αποσύρθηκε από τα δημόσια πράγματα. Συνέχισε να ζωγραφίζει για το υπόλοιπο της ζωής του. Υπάρχει ένα βιβλίο έξω εκεί. Το ενδιαφέρον είναι ότι όταν έκανε έναν πίνακα ζωγραφικής, τον φωτογράφιζε και στη συνέχεια κατέστρεφε τον πίνακα. Φυσικά, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Αλλά με τους εικαστικούς καλλιτέχνες ποτέ δεν ξέρεις. Ήταν ένας αυθεντικός καλλιτέχνης. Ένας από τους πιο γνήσιους καλλιτέχνες που μπορείς να φανταστείς. Μπορώ να τον συγκρίνω πιθανόν μόνο με τον Lou Reed, ο οποίος είχε μια πολύ μεγαλύτερη καριέρα και δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Εκτός από τον Syd και τον Lou, όλοι οι άλλοι ενδιαφέρονται για τα χρήματα. Φυσικά, δεν θα μπορούσεις να κάνεις τον Lou να κάνει πράγματα μόνο για τα χρήματα. Όχι ότι δεν ήθελε τα χρήματα, αλλά δεν θα το έκανε, αν ο ίδιος δεν θα ‘θελε να το κάνει. Του προσέφεραν πολλά πράγματα. Ο Tommy Hilfiger προφανώς του προσέφερε μια σειρά ρούχων, αλλά το απέρριψε. Δεν ξέρω, εξακολουθώ να το βρίσκω δύσκολο. Απλά προετοιμάζω τον εαυτό μου κάνοντας πολλή γιόγκα, διαλογισμό, κάνω power breathing, θέλω μόνο να έχω ένα φλιτζάνι καφέ. Φυσικά, πριν από πολλά χρόνια, δεν θα ήταν μόνο ένας καφές (γέλια). Αλλά αυτό είναι ένα άλλο πράγμα. Δεν ήθελα να τα συνεχίσω όλα αυτά. Έπρεπε να τα σταματήσω όλα, συμπεριλαμβανομένου του τσιγάρου. Δεν έχω καπνίσει τσιγάρο εδώ και κάποια χρόνια. Περιστασιακά, κάνω καμμιά τζούρα από… ξέρεις. Και αυτό είναι όλο. Μου αρέσει να έχω ένα φλιτζάνι καφέ. Αλλά είμαι εθισμένος στη γιόγκα, το μασάζ και όλα αυτά τα πράγματα. Παίρνω τη δόση μου κάνοντας ό,τι κάνω.

 

mick3Όταν δουλεύατε με τον David Bowie κατά τη διάρκεια της “Ziggy Stardust” περιόδου είχατε συνειδητοποιήσει ότι και οι δύο σας γράφατε ιστορία;

Μπορείς να θυμηθείς το πόσο νέοι ήμασταν. Ένιωθα ότι αυτό που έκανε ήταν σημαντικό. Και προφανώς αυτός ένιωθε αυτό που έκανα ήταν σημαντικό. Αλλά μόνο ο χρόνος μπορεί να αποδείξει ότι είχαμε δίκιο. Έτσι, ξέρεις τον ενθουσιασμό των νεαρών ανδρών. Κάποιος μπορεί να πιστεύει πολλά πράγματα. Αλλά όντως το πίστευα, πραγματικά το πίστευα αυτό επειδή όταν άρχισα να τον φωτογραφίζω, δεν υπήρχε κανείς άλλος να τον φωτογραφίζει εκτός από μένα. Μέσα σε λίγους μήνες, ναι. Μετά την κυκλοφορία του “Ziggy Stardust”, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Το “Ziggy Stardust” κυκλοφόρησε το ‘72, από το ‘73 κάθε φωτογράφος στον κόσμο ήθελε να φωτογραφίσει τον David Bowie. Στην αρχή, όταν τον συνάντησα για πρώτη φορά στις αρχές του 1972, δεν υπήρχαν καθόλου χρήματα σε αυτό. Εκείνες τις ημέρες το όμορφο πράγμα του να ζεις σε πόλεις όπως το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, ήταν ότι μπορούσες να ζήσεις πολύ φθηνά. Το κόστος ζωής ήταν χαμηλό, όχι σαν σήμερα, όπου νεότεροι φωτογράφοι ζουν στη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επίσης και σε άλλες πόλεις όπως το Παρίσι. Είναι πολύ δύσκολο τώρα. Έχει να κάνει με τις τιμές των ακινήτων. Όπως και στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου πριν από 20 χρόνια υπήρχαν πολλοί καλλιτέχνες, κυρίως εικαστικοί. Επειδή μπορούσες να ζήσεις σε μια κατάληψη. Δεν έχω πάει εκεί εδώ και περίπου τρία ή τέσσερα χρόνια. Πήγαινα συνέχεια εκεί για πολλά χρόνια. Υπήρχαν φθηνά ακίνητα.

 

Ο David Bowie ήταν τεράστιος οπαδός του Syd Barrett. Μήπως η προηγούμενη δουλειά σας με τον Syd Barrett βοήθησε τη σχέση σας με τον David Bowie;

Λοιπόν, νομίζω ότι σε κάποιο βαθμό το έκανε. Ήθελε να μιλάει για τον Syd. Στην πραγματικότητα, όταν έκανα μια ωραία περιορισμένη έκδοση για το βιβλίο “Psychedelic Renegades” (2001), ο Syd συνυπέγραψε 320 από αυτά. Και ο David ήταν πάρα πολύ πρόθυμος να πάρει ένα αντίτυπο από αυτό. Ναι, αλλά είχε συναντήσει τον Iggy και τον Lou Reed, που φυσικά κανένας τους δεν ήταν μεγάλο αστέρι. Ήταν underground καλλιτέχνες. Τους συνάντησε το φθινόπωρο του 1972 στη Νέα Υόρκη, όταν πήγε να υπογράψει το συμβόλαιό του με την RCA Records για το “Hunky Dory” και εκείνες τις μετα-hippie underground ημέρες, ενδιαφερόμουν πάρα πολύ να τους φωτογραφίσω. Έτσι, για τους Iggy, Lou και Syd Barrettt, είχαμε πολλά να συζητήσουμε. Βέβαια, αργότερα το 1972, ο David μου σύστησε τον Lou και τον Iggy και έκανα το εξώφυλλο για το “Transformer” και το “Raw Power”. Για να απαντήσω στην ερώτησή σου, πιστεύω ότι ο David και εγώ θα είχαμε αναπτύξει μια σχέση ούτως ή άλλως, αλλά ναι, είχαμε και κάποιες ωραίες κουβέντες επ’αυτού.

 

Πιστεύετε ότι ο Mick Ronson (κιθαρίστας των David Bowie & The Spiders from Mars) θα έπρεπε να έχει λάβει μεγαλύτερη αναγνώριση από τον Τύπο και τους ακροατές;

Νομίζω ότι ξεκάθαρα ναι. Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ότι θα έπρεπε να είχε λάβει . Γνωρίζω ακόμα τη γυναίκα του και την κόρη του: την Suzi και τη Lisa. Δεν παρακινούταν ιδιαίτερα από τα χρήματα ή τη δόξα. Απλά του άρεσε να παίζει την κιθάρα του. Επίσης ήταν ένας απίστευτος ενορχηστρωτής και φυσικά έκανε την συν-παραγωγή για το “Transformer”, το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται πως ξεχνούν. Έκανε επίσης πολλές από τις ενορχηστρώσεις και ασχολήθηκε πάρα πολύ και με τις ενορχηστρώσεις για τον David. Ναι, νομίζω ότι ο Mick είναι πολύ υποτιμημένος και φυσικά οι φωτογραφίες μου μ’ αυτόν και τον David μαζί -εννοώ ότι ο David ήταν ένα απίστευτο αντικείμενο ούτως ή άλλως- αλλά οι δυο τους μαζί, ήταν σκέτη γιορτή.

 

Εννοείτε στο τρένο ή πάνω στη σκηνή;

Ειδικά στη σκηνή ήταν πολύ εντυπωσιακοί. Ω, μιλάς για την φωτογραφία που οι δυο τους γευματίζουν μαζί. Είναι και οι δύο ντυμένοι στην τρίχα, και υπάρχει ένα πολύ συνηθισμένο γεύμα των Βρετανικών Σιδηροδρόμων, με πατάτες και βοδινό και αρνίσια παϊδάκια. Θέλω να πω, επί σκηνής δεν υπήρξε ποτέ ένα ζευγάρι σαν αυτό. Ξέρω ότι υπάρχουν ο Mick και ο Keith, ο Steven Tyler και ο Joe Perry, όλοι αυτοί οι συνδυασμοί. Έμοιαζαν τόσο φανταστικοί και φυσικά η αλληλεπίδρασή τους δεν περιοριζόταν μόνο στο μυαλό τους. Έκαναν όλα αυτά τα πράγματα, έκαναν όλες αυτές τις θεατρικές κινήσεις. Ναι, για μένα αυτοί οι δύο μαζί ήταν το καλύτερο rock ‘n’ roll ντουέτο.

 

Θα θέλατε να δουλέψετε και πάλι με τον David Bowie;

Λοιπόν, δουλεύω ακόμα μαζί του. Δουλεύουμε μαζί για το merchandising. Έχω συνεργαστεί με τον David πολύ, αλλά αυτός έχει να κάνει φωτογραφήσεις εδώ και πολλά χρόνια. Έκανα ένα μεγάλο photo session μαζί του πριν από περίπου 10-11 χρόνια. Στην πραγματικότητα, η φωτογραφία της αρχικής έκδοσης του “Exposed” λήφθηκε τότε. Ναι, φυσικά ο David Bowie και η Debbie Harry είναι ίσως τα καλύτερα αντικείμενα που έχω φωτογραφήσει ποτέ. Είναι πολύ φωτογενείς σε γενικές γραμμές.

 

mick4Ποια είναι η ιστορία πίσω από την εμβληματική φωτογραφία για το εξώφυλλο του “Queen II” album των Queen, το 1974;

Mε είχαν προσεγγίσει όταν επέστρεψα από τη φωτογράφιση του David στη Γαλλία όπου ηχογραφούσε το “Pin Ups”. Γύρισα και συνάντησα τον παραγωγό και μηχανικό ήχου του David, τον Ken Scott. Ήταν στο προσωπικό που δοκίμαζε studios μιας και ο David ήταν στη Γαλλία όπου ηχογραφούσε το “Pin Ups”. Είχε ήδη ηχογραφήσει το “Ziggy Stardust” και το “Hunky Dory” στα Trident Studios και ο Ken ήταν μέλος της εταιρείας παραγωγής τους, Trident Audio Company όταν οι Queen ηχογράφησαν τα δυο πρώτα τους albums. Οι Queen είχαν κάνει το “Queen” και είχαν υπογράψει ένα συμβόλαιο με την EMI. Τέλος πάντων, συνάντησα τους Queen και μου έπαιξαν το “Queen II” και τους είπα ότι ακουγόταν σαν “Led Zeppelin meets Ziggy Stardust” και νομίζω ότι είναι ένα σχόλιο που άρεσε πολύ στο συγκρότημα. Πρώτα ήθελαν να κάνω ένα publicity session για το πρώτο τους album, επειδή δεν είχε πουλήσει πολύ. Έτσι, έκανα μια πολύ glammy φωτογράφηση, ήθελαν να είναι glammy. Και μετά ήθελαν ένα εξώφυλλο. Αλλά κατά κάποιο τρόπο ήταν πεπεισμένοι ότι θα επηρεάζαν την EMI Records να ξοδέψει τα χρήματά της, επειδή δεν είχαν πουλήσει καθόλου δίσκους όταν φωτογράφισα το “Queen II”. Και έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία μιας ηθοποιού που ονομαζόταν Marlene Dietrich από τα γυρίσματα του “Shanghai Express”, με τα χέρια σταυρωμένα και τα δάχτυλα απλωμένα. Πολύ συχνά εμπνέομαι από άλλες φωτογραφίες. Μου άρεσε πολύ αυτή η φωτογραφία της Marlene Dietrich και συζητήσαμε το ζήτημα με το συγκρότημα. Είπαν “Ok”, αλλά ήθελαν να βγάλω και μια λευκή φωτογραφία, την οποία φυσικά και κάναμε. Για αρκετό διάστημα, ήθελαν η λευκή φωτογραφία να είναι το εξώφυλλο του album. Παρότι βεβαίως ο Freddie και εγώ, θέλαμε αυτό που μπήκε στο εξώφυλλο. Αυτό που κατάλαβα εκείνη την εποχή, ήταν ότι ο Freddie ήταν ο υπεύθυνος για τα εικαστικά του συγκροτήματος. Όταν ήθελε κάτι επέμεινε στο να γίνει η γνώμη του δεκτή από τα άλλα τρία μέλη. Μιας και είχε ήδη σχεδιάσει το λογότυπο, το έμβλημα των Queen και είχε επίσης παρακολουθήσει καλλιτεχνικό κολλέγιο. Ήταν ο μόνος στο συγκρότημα με εικαστική εκπαίδευση. Επέμεινε στη φωτογραφία που έγινε εξώφυλλο. Έτσι, την επαναχρησιμοποίησαν ένα-δυο χρόνια αργότερα για το video του “Bohemian Rhapsody”. Βέβαια αργότερα έκανα και το “Sheer Heart Attack” , το οποίο έχει μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση.

 

Έχετε ξεπεράσει το θάνατο του καλού σας φίλου, Lou Reed;

Ο Lou είναι στη ζωή μου για τόσο πολύ καιρό. Περάσαμε πολύ χρόνο μαζί τη δεκαετία του ‘70 και γίναμε φίλοι. Ο Lou βρίσκεται πάντα στη σκέψη μου. Προφανώς ξέρω την Laurie Anderson, τη σύζυγό του και μιλάμε γι’αυτόν κατά καιρούς. Ήξερα ότι ήταν άρρωστος. Ήταν πεπεισμένος ότι ο θάνατός του ήταν κοντά. Έκανε την τελευταία δημόσια εμφάνισή του για το βιβλίο μας. Ήρθε στο Λονδίνο, παρότι ήταν πολύ άρρωστος, μπορείς να δείς πόσο αδύναμος ήταν. Επέμεινε να έρθει και μπορείς να δεις αυτή την εμφάνιση στο Youtube. Φυσικά, τον είδα στη Νέα Υόρκη, όταν ήταν η πολύ τελευταία δημόσια εμφάνισή του, η οποία ήταν στο κατάστημα του φίλου μου John Varvatos στο Bowery. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που εμφανίστηκε στο κοινό. Περίπου μια εβδομάδα αργότερα επέστρεψε στο Cleveland Clinic που ήταν το νοσοκομείο, όπου νοσηλεύτηκε για την μεταμόσχευση ήπατος. Νομίζω ότι έμεινε εκεί για περίπου 10 ημέρες και μίλησα μαζί του μια-δυο φορές για λίγο και πραγματικά δεν μιλούσε για το θάνατο, αν και προφανώς ήξερε ότι πέθαινε. Ήταν πιο συγκρατημένος, επειδή ήταν βουδιστής. Δεν έγινε κάποιο τελετουργικό ταφής. Πάντα μου λείπει ο Lou. Αποτελούσε πάντα μέρος του εαυτού μου. Σπούδασα Σύγχρονες Γλώσσες και Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, για μένα ο Lou είναι σαν τον Μπωντλαίρ, το σπουδαίο γάλλο ποιητή. Ήταν ένας γνήσιος καλλιτέχνης. Φαινόταν δύσκολος στους δημοσιογράφους και είχε τη δημόσια εικόνα του όχι και πολύ φιλικού. Αλλά αν ήσασταν φίλοι, ήταν ένας αληθινός φίλος. Ήταν ένα από τα πιο γλυκά άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ. Ξέρω ότι ο κόσμος το βρίσκει δύσκολο να πιστέψει ότι ήταν εντάξει τύπος, αλλά είναι η αλήθεια.

 

mick5Θεωρείτε ότι η φωτογραφία σας για το εξώφυλλο του “Transformer” album του Lou Reed είναι μία από την κορυφαίες στιγμές της καριέρας σας;

(Γέλια) Πάντα θεωρώ την τελευταία φωτογράφησή που έκανα ως μία από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας μου. Προφανώς, εκείνη αποδείχθηκε ότι ήταν σημαντική. Ποτέ δεν σκέφτομαι έτσι. Θέλω να πω, κάνω αυτό που κάνω. Αν στον κόσμο αρέσει η δουλειά μου, αυτό είναι καταπληκτικό. Πάντα ασχολούμαι με πολλά projects, αλλά δεν αισθάνομαι καμία συναισθηματική προσκόλληση στο παρελθόν. Δεν έχω χρόνo. Φυσικά, ασχολούμαι με το παρελθόν με την πάροδο του χρόνου, αλλά προσπαθώ να κρατάω μια αντικειμενική άποψη επ’αυτού. Τα κολλήματά μου είναι προσωπικά. Αυτό που οι άνθρωποι θεωρούν κακό και αυτό που οι άνθρωποι θεωρούν σημαντικό, ο καθένας το βλέπει διαφορετικά. Δεν μπορώ να κρίνω αν κάποιος νομίζει ότι κάτι είναι μία από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας μου. Αυτό είναι εντάξει για μένα (γέλια). Νομίζω ότι το εξώφυλλο για το album των Black Lips που έκανα πρόσφατα (σ.σ: “Underneath the Rainbow”) είναι πράγματι. Μόλις κυκλοφόρησε και είναι ένα αμερικάνικο συγκρότημα, ένα σπουδαίο συγκρότημα. Τέλος πάντων, μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι το “Raw Power” ή το εξώφυλλο του “Queen II” ή το “End of the Century” των Ramones ή η Joan Jett. Έχω κάνει τόσα πολλά εξώφυλλα δίσκων και τόσες πολλές επανακυκλοφορίες και πακέτα. Ξεχνάω πολλά από αυτά, μέχρι κάποιος να μου τα εμφανίσει μπροστά μου.

 

Ήταν ο Iggy Pop ένα ακραίο άτομο στην καθημερινή του ζωή, όπως ακριβώς ήταν και πάνω στη σκηνή;

Λοιπόν, θα μπορούσε να είναι. Δεν ήταν όλη την ώρα, εκείνες τις ημέρες! Βέβαια στις μέρες μας -τον φωτογράφησα περίπου πριν από 3 ή 4 χρόνια- ήταν πολύ διαφορετικός στη σκηνή. Θέλει να ζήσει. Δεν μπορεί να συνεχίσει να κάνει αυτά που έκανε στο παρελθόν. Αλλά αυτό ισχύει για όλους μας. Δυστυχώς, η ηλικία, όταν μεγαλώνεις δεν μπορείς να κάνεις όλα τα πράγματα που έκανες όταν ήσουν νέος. Αλλά είμαι σε πολύ καλή κατάσταση. Κάνω γιόγκα κάθε μέρα, είμαι πολύ συγκεντρωμένος και δουλεύω πολύ. Δεν μπορώ να μείνω χωρίς ύπνο για εβδομάδες, για παράδειγμα, και να καταναλώσω ποσότητες κάνναβης που φτάνουν για όλους μας (γέλια). Αν προσπαθήσω να το κάνω τώρα, είμαι σίγουρος ότι θα πεθάνω. Μου αρέσει να κοιμάμαι κάθε βράδυ τώρα, είτε είναι 5 ή 6 ώρες ή οτιδήποτε άλλο. Κοιμάμαι κάθε βράδυ. Ειδικά όταν έκανα παρέα με τον Lou Reed. Συνήθιζε να πιστεύει ότι ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου. Αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί είχαμε πάρα πολλά πράγματα να κάνουμε. Θυμάμαι να μείνω άυπνος για μια εβδομάδα δουλεύοντας για το project του “Rock and Roll Heart”. Ένα μεγάλο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Αυτός το έκανε. Ίσως είναι η πρώτη παραγωγή video. Δεν ξέρω αν ο κόσμος το αναγνωρίζει πλήρως.

 

Όταν δουλεύετε με νεότερους καλλιτέχνες όπως η Lady Gaga νιώθετε τον ενθουσιασμό που νιώθατε όταν συνεργαζόσασταν με τον David Bowie, τον Lou Reed και τον Iggy Pop;

Είμαι πάντα ενθουσιασμένος όταν φωτογραφίζω. Είναι η διαδικασία της φωτογράφησης που με κάνει ενθουσιασμένο. Έχω μια διαφορετική οπτική τώρα υποθέτω, γιατί ήμουν πολύ νέος τότε, δεν είμαι νέος τώρα. Είναι μια εύστοχη ερώτηση, αλλά μου αρέσει να φωτογραφίζω. Αυτή είναι η αλήθεια. Ειδικά σε καταστάσεις που έχω τον πλήρη έλεγχο είτε είναι τοποθεσίες ή στο studio. Οπουδήποτε στον κόσμο είναι καλό μέρος. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες σήμερα, σε ορισμένο βαθμό, είναι περισσότερο σαν εμπορεύματα, αν μου επιτρέπεις. Εμπορικά σήματα. Πίσω σ’ εκείνες τις ημέρες, κανένας δεν σκεφτόταν έτσι. Η ιδέα ότι κάποιος αποτελεί εμπορικό σήμα και αμέσως μεταφέρει τη φήμη του από τη μουσική και μετατρέπεται σε εμπόρευμα, κάτι το οποίο φαίνεται να συμβαίνει όλη την ώρα. Φυσικά, υπάρχουν περισσότερα μέσα ενημέρωσης σήμερα.

 

mick6Βγάλατε μερικές φωτογραφίες του Andy Warhol, μαζί με Lou Reed και τον Mick Jagger. Ήσασταν εντυπωσιασμένος από την προσωπικότητα του Andy Warhol;

Ήταν ένα παράξενος χαρακτήρας. Έβγαλα μια σπουδαία φωτογραφία του όπου είναι ντυμένος Άγιος Βασίλης με τον φίλο του Truman Capote. Ήξερα τον Andy, αλλά δεν τον γνώριζα πραγματικά. Ήταν μια παράξενα συγκρατημένη προσωπικότητα. Μπορούσε να απαντά στις ερωτήσεις με μια λέξη. Του έκανες μια ερώτηση και έλεγε «ναι». Του έκανες άλλη ερώτηση και έλεγε «όχι». Και όταν απαντούσε μ’αυτό τον τρόπο, δεν μπορούσες να τον γνωρίσεις. Ήταν ένας ενδιαφέρων χαρακτήρας, αυτό είναι σίγουρο. Φυσικά, αυτός αποδείχθηκε ότι ήταν ίσως ο πιο σημαντικός από όλους τους σύγχρονους καλλιτέχνες. Παρόλο που η προσέγγιση του είχε μια ορισμένη απλότητα. Είναι τρελό το πόσο πολύτιμα είναι μερικά μικρά πράγματα που έκανε στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 . Κοστίζουν 100.000 ή 200.000 δολάρια. Έγινε εκατομμυριούχος απλά βασιζόμενος σε αυτά τα κομμάτια τέχνης. Είναι σίγουρα συναρπαστικό.

 

Υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ των φωτογράφων τη δεκαετία του ‘70;

Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι σκεφτόντουσαν έτσι εκείνες τις ημέρες. Θέλω να πω, ο Bob Gruen είναι φίλος μου αν δεν είχε τύχει να τον γνωρίσω μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘70. Υπήρχε ένας τύπος που ονομάζεται Barrie Wentzell και δούλευε για το Melody Maker. Ήμουν πάρα πολύ νέος και δεν είχα χρόνο να το σκεφτώ αυτό. Δούλευα πάρα πολύ ούτως ή άλλως. Δεν ξέρω. Μπορώ να δω τι εννοείς.

 

Ο Bob μου είπε ότι δεν κάνει φωτογραφήσεις σε συναυλίες, επειδή υπάρχουν πάρα πολλοί φωτογράφοι.

Έχει ένα δίκιο! Ο καθένας βρίσκεται μπροστά στη σκηνή. Ο καθένας, δεν έχει σημασία ποιος είναι. Είτε είναι γνωστός είτε άγνωστος, κουβαλάνε τις φωτογραφικές μηχανές τους και φυσικά παίρνουν και τα iPhones τους και οτιδήποτε άλλο. Πολλές διάσημες φωτογραφίες μου, όταν φωτογράφισα το “Transformer”, είναι από συναυλία. Και το “Raw Power”. Ήμουν ο μόνος φωτογράφος εκεί. Δεν ήταν όπως σήμερα, όπου υπάρχουν εκατοντάδες φωτογράφοι. Είναι διαφορετική εποχή και δεν υπήρχαν πολλά Μέσα για φωτογραφίες. Ενώ στις μέρες μας δεν υπάρχει τίποτα άλλο, μπορείς να τις βάλεις στο διαδίκτυο. Έχω τόσες πολλές φωτογραφίες που κανείς δεν τις είχε δει για πάρα πολλά χρόνια. Αλλά στις μέρες μας, οι άνθρωποι θέλουν να γνωρίζουν περισσότερα. Εξακολουθώ να ανακαλύπτω πράγματα που έκανα τη δεκαετία του ‘70. Είναι ένας διαφορετικός κόσμος σήμερα.

 

Έχετε ποτέ απορίψει μια ενδιαφέρουσα επαγγελματική πρόταση, επειδή ήσασταν απασχολημένος ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο;

Θυμάμαι ότι η RCA Records -γιατί ο Bowie και ο Lou ανήκαν στην RCA Records- ήθελε να με στείλει σε μια συναυλία του Elvis Presley για να βγάλω μερικές φωτογραφίες. Για κάποιο λόγο ήθελαν να συναντήσω τον Συνταγματάρχη Parker (σ.σ: τον manager του Elvis), ο οποίος δεν επέτρεπε τις φωτογραφίες. Τέλος πάντων, τα είχαμε όλα κανονίσει και περίπου τρεις ημέρες πριν απ’ αυτό, πέθανε. Έτσι, ποτέ δεν κατάφερα να βγάλω αυτές τις εν λόγω φωτογραφίες. Έτσι, αυτό θυμάμαι. Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο σαν αυτό.

 

mick8Αισθάνεστε τυχερός που έχετε συναντήσει όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους;

Για έναν άνθρωπο γύρω στην ηλικία μου, με πολλούς από αυτούς γίναμε φίλοι. Όταν τους γνώρισα για πρώτη φορά όλους αυτούς, δεν ήταν πολύ γνωστοί: ο David, ο Lou, ο Iggy, οι Queen, ο Bryan Ferry, οι Roxy Music. Με τόσους πολλούς από αυτούς τους χαρακτήρες. Ακόμη και οι Sex Pistols, όταν τους πρωτοφωτογράφησα. Ήταν η εποχή που πηγαινοερχόμουν στην Νέα Υόρκη, όταν φωτογράφισα τους Blondie, τους Dead Boys και την Patti Smith. Ήταν ελάχιστα γνωστοί. Σήμερα όλα συμβαίνουν σε τόσο γρήγορο ρυθμό. Μου αρέσει, αλλά είναι διαφορετικό. Σίγουρα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Φωτογράφισα αυτά που φωτογράφισα τότε και φυσικά αυτά έχουν τεράστια αξία σήμερα. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι θυμάμαι ότι πήρα 100 στερλίνες για το εξώφυλλο του “Transformer”. Όλες τα εξώφυλλα του Iggy Pop, όλες οι 6.000 φωτογραφίες του Ziggy Stardust, όλες μου οι φωτογραφίες της Debbie Harry προφανώς κοστίζουν πολλά χρήματα. Ο κόσμος μου ζητά να τις αγοράσει και μου προσφέρουν πολλά χρήματα, αλλά πραγματικά δεν θέλω να ξεπουληθώ. Κάνω άλλα πράγματα. Απολαμβάνω. Πραγματικά διασκεδάζω.

 

Ποιο είναι το πιο cool άτομο στην rock ‘n’ roll βιομηχανία;

Υπάρχουν στιγμές. Οι άνθρωποι με ρωτούν: «Ποιον θα ‘θελες να φωτογραφίσεις σήμερα;» Θα ήθελα να φωτογραφίσω τον Alfred Wertheimer, ο οποίος είναι τώρα στα 80 του. Ο οποίος τράβηξε όλες αυτές τις πρώτες φωτογραφίες του Elvis Presley πριν γίνει ο Elvis πολύ μεγάλος και του είχε δοθεί πρόσβαση και μόλις ο Elvis έγινε μεγάλο αστέρι, δεν έγινε φωτογράφος ώστε να παραμείνει ενεργός. Ή ίσως ο Bob Dylan γύρω στην εποχή του “Like A Rolling Stone” και του “Blonde on Blonde”, όπου είχε το τρελό μαλλί και την εμφάνιση με τα ωραία παντελόνια και τις μπότες. Και ο Keith Richards γύρω στο 1969, γύρω στην εποχή του Altamont. Κανείς δεν έδειχνε πιο cool από τον Keith αυτό το χρονικό διάστημα. Ποιος είναι το πιο cool άτομο στο rock ‘n’ roll; Πραγματικά; Νομίζω ότι σήμερα είναι ο David Bowie. Δεν κάνει καμία συνέντευξη, δεν κάνει φωτογραφήσεις και το αστέρι του είναι μεγαλύτερο από ποτέ. Και δεν παίζει τη μουσική του στο κοινό. Νομίζω ότι είναι αρκετά cool. Πόσοι καλλιτέχνες σήμερα μπορούν να το κάνουν αυτό;

 

Έχετε κάποια επαγγελματική φιλοδοξία που θα θέλατε να εκπληρώσετε;

Θέλω να συνεχίζω να φωτογραφίζω μέχρι τα 90 μου. Αυτή είναι η επαγγελματική μου φιλοδοξία. Και τώρα είμαι στα 60 μου και θα ήθελα να συνεχίζω να φωτογραφίζω για άλλα 30 χρόνια. Αυτή είναι η μεγαλύτερη φιλοδοξία μου.

 

Photos by Mick Rock

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Mick Rock για τον χρόνο του.

Mick Rock Official website: http://www.mickrock.com

Αγοράστε το βιβλίο του Mick Rock, “Mick Rock Exposed” εδώ: http://www.amazon.com/Mick-Rock-Exposed-Faces-Roll/dp/B00A1845V6

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry