Βρεθήκαμε στο ΟΑΚΑ, για την πρώτη παράσταση του The Wall στην Ελλάδα, στις 8 Ιουλίου. Καθότι απαγορευόταν να φέρουμε κινητά τηλέφωνα συναντηθήκαμε με το ελληνικό fan club των Pink Floyd όπως τον παλιό καλό καιρό με συγκεκριμένο σημείο και ώρα συνάντησης!

Και εδώ ξεκινούν οι διοργανωτές να μας θυμίζουν πως παρόλο που πρόκειται να θαυμάσουμε από κοντά μια πρωτόγνωρη για την χώρα μας υπερπαραγωγή, οι ίδιοι και πάλι δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων… Οι πόρτες άνοιξαν περίπου 45 λεπτά από την προγραμματισμένη ώρα που ήταν στις 18.00 και ενώ ήδη κάποιες χιλιάδες κόσμου βρίσκονταν έξω από τον χώρο διεξαγωγής αναμένοντας για την είσοδο τους. Η συνέχεια ακόμα πιο εντυπωσιακή. Καθώς αρκετές εκατοντάδες ακολουθούμε την ταμπέλα που καθοδηγεί για την αρένα, τελικά για περίπου μισή ώρα γυρνούσαμε μπρος-πίσω και από το ένα σημείο στο άλλο καθώς οι ταμπέλες ήταν λάθος και με όσους υπαλλήλους της εταιρίας συνομιλήσαμε μας εξήγησαν σε άπταιστα αλβανικά πως δεν γνωρίζουν προς τα πού πρέπει να πάμε για να κατευθυνθούμε στην είσοδο! Αφού τελικά έχουμε κάνει 5-6 γύρους, νομίζοντας πως βρισκόμαστε σε δημόσια υπηρεσία όπου ο ένας μας στέλνει στον άλλο φτάνουμε στην είσοδο της αρένας και η οδύσσεια του Έλληνα μουσικόφιλου τελειώνει εδώ. Τελικά όταν είσαι ανίκανος, είτε στο terra vibe είτε σε ένα από καλύτερα γήπεδα μπάσκετ της Ευρώπης διοργανώσεις ένα event, ο κόσμος θα λάβει το στίγμα σου.

Από εδώ και πέρα ξεκινάει η επίδραση της μαγεία του τοίχους! Αφού περνάμε τον έλεγχο και φοράμε τα μπλε βραχιολάκια στον καρπό μας περιμένει μια αναπάντεχη έκπληξη. Η παραγωγή μας μοιράζει μάσκες! “Ρε παιδιά, όπως στο DVD του Βερολίνου”  φωνάζει ένας φίλος, “I’m Spartacus!” συμπληρώνουν οι άλλοι. Είμαστε μέρος του show και της κινηματογράφησης και η Αθήνα είναι η μόνη πόλη της περιοδείας που έχει αυτές τις μάσκες. Και πώς να υπάρξει καλύτερο ξεκίνημα;

Μπαίνουμε στο γήπεδο και βλέπουμε τα πρώτα κομμάτια του τοίχου να δεσπόζουν εκεί ψηλά. Θα δούμε το The Wall. Ακόμα κανείς δεν το πιστεύει! Η ώρα πλησιάζει και από τα ηχεία ακούγεται το “Imagine” του John Lennon. Μετά από λίγα λεπτά ο οικοδεσπότης της βραδιάς, ο Roger Waters εμφανίζεται στο video wall με φόντο την πέτρα του σπιτιού του στο Πήλιο:  “Σας παρακαλώ όχι φωτογραφίες και κινητά, όταν δείτε τα λουλούδια στον τοίχο φορέστε τις μάσκες”.

Και εδώ αρχίζει… Γινόμαστε μάρτυρες της ιστορίας. Ενώ ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ξεσπάει σε κλάματα εμφανίζεται στην σκηνή ο Εκλεκτός μας! Και το ξέρει ότι είναι. Σε όποιο σημείο του γηπέδου γυρίζει το βλέμμα του, το κοινό ξεσηκώνεται. In the Flesh? Πυροτεχνήματα και ένα αεροπλάνο πέφτει στο αριστερό μέρος του τοίχους και φλόγες φωτίζουν ακόμα περισσότερο το γήπεδο! Χαμός! Ένα απίστευτα φανατικό κοινό, ίσως με πολύ μεγάλη διαφορά το πιο εκδηλωτικό που έχω αντικρίσει σε συναυλία.

Τα τούβλα αρχίζουν να μπαίνουν στον τοίχο και φτάνουμε στο “Another Brick In the Wall” όπου εμφανίζεται ο κεντρικός ήρωας του τραγουδιού, μια τεράστια μαριονέτα του κύριου καθηγητή και στο part 2 εμφανίζονται και τα παιδάκια τα οποία του βροντοφωνάζουν: Hey teacher, leave us kids alone! Αστεία στιγμή το κοριτσάκι που έχασε για λίγο τον συγχρονισμό του με τα άλλα παιδάκια και γύρισε και κοίταξε προς τον κόσμο με ένα αμήχανο χαμόγελο.  Όμως, Big Mother is Watching You. Η Μητέρα εμφανίζεται στα δεξιά του τοίχους, ενώ μια κάμερα μας παρακολουθεί. ”Mother Should I Trust the Government?” και όλο το γήπεδο γιουχάρει. Μετά την προβολή του “Να γαμηθεί η κυβέρνηση”,το τοίχος συνεχίζει να χτίζεται και… Goodbye Blue Sky. Αεροπλάνα βομβαρδίζουν τον κόσμο μας με σφυροδρέπανα, Shell, McDonald’s, Δολλάρια, σταυρούς, ημισέληνους και αστέρια του Σολομώντα τα οποία δέχονται και το μεγαλύτερο χειροκρότημα από τον κόσμο. Φαίνεται θα θυμήθηκαν την Παλαιστίνη, ενώ ο συμβολισμός των προηγουμένων είναι απόλυτα αθώος για αυτούς…

Εδώ είναι μία από τις στιγμές που όλοι περιμέναμε. Αρχίζει να ακούγεται η μουσική του Empty Spaces,  τα σαρκοβόρα λουλούδια της ταινίας εμφανίζονται στον τοίχο και όλοι φοράμε τις μάσκες. Είμαστε κομμάτι της ιστορίας!  Στις πρώτες δυνατές νότες του Young Lust, όμορφες κυρίες προβάλλονται στο τοίχος καθώς ο Pinky αναζητά dirty women and girls! Δυστυχώς το One of My Turns δεν είναι αντίστοιχο του Βερολίνου (1990) όπου ο Roger “τα σπάει”. Φτάνουμε λοιπόν αισίως στο τέλος του πρώτου μέρους, το τείχος έχει κτιστεί και δυστυχώς μας περιμένει το διάλλειμα! Μισή ώρα ξεκούραση για τους καλλιτέχνες, άλλη τόση αγωνιώδης αναμονή για εμάς. Μέχρι αυτό το σημείο, όπως και στην συνέχεια όλα κύλησαν ομαλά. Κανένα φλας δεν έχει αστράψει και οι λίγοι που τράβηξαν κάποια βίντεο, καθώς ο έλεγχος ήταν κάτι λιγότερο από τυπικός, δεν έγιναν αντιληπτοί. Σίγουρα αξίζει να ρισκάρεις την είσοδο σου στην συναυλία, καθώς η κάμερα σου είναι μεγαλύτερης ανάλυσης από αυτής που θα μαγνητοσκοπήσει την συναυλία… Ο ήχος όπως αναμενόταν ήταν κάτι παραπάνω από τέλειος και ο κόσμος συμβάλλει με την δυναμικότητα του σε ένα όμορφο και γεμάτο ένταση σύνολο.

Αφού στα ηχεία του γηπέδου αναγγέλλεται η έναρξη του δεύτερου μέρους, η ιδιοφυΐα των Pink Floyd, όπως έχει χαρακτηριστεί ανά καιρούς και ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς των τελευταίων δεκαετιών επιστρέφει στην σκηνή με το Hey You. Στο Nobody Home, ανοίγει ένα κομμάτι του τοίχου και βλέπουμε τον Waters σε ένα δωμάτιο, ξαπλωμένο σε ένα καναπέ με φωτιστικά και πολυθρόνες δίπλα του. “Mα αυτά έπρεπε να τα σπάσει στο One of My Turns είπαμε όλοι!” Η συγκίνηση ανεβαίνει στα ύψη με Vera και Bring the Boys Back Home. Φωτογραφίες αποθανόντων σε πολέμους προβάλλονται στον τοίχο, όπως έγινε και στην αρχή, αλλά και φωτογραφίες από σκηνές βομβαρδισμένων και πληγωμένων από την φρίκη του πολέμου ανθρώπων. Εξίσου και ένα συγκινητικό βίντεο, στο οποίο ένα κορίτσι βλέπει ξανά τον πατέρα του, ο οποίος έχει επιστρέψει σώος από τον πόλεμο. Eδώ ακολουθεί η λύτρωση της βραδιάς. Το Comfortably Numb ήδη ακούγεται και η ένταση μας φτάνει στα ύψη. A distant ship smoke on the horizon. Πολύ καλό το σόλο του Dave Kilmister, όπως εξαιρετικός και o Robbie Wyckoff. στα φωνητικά. Σταθερή αξία ο επί χρόνια συνεργάτης του Waters, ο κιθαρίστας Snowy White. Ίσως μετά και από αυτό όλα έγιναν πιο εύκολα. Πλέον τα υπόλοιπα 7 τραγούδια του άλμπουμ θα ακουστούν πιο χαλαρά. Τι άλλο να ζήσει κανείς; In the Flesh και ο Roger φοράει ξανά την μαύρη καμπαρντίνα του. Τότε αρχίζουμε το τρέξιμο! Run like hell. Ο κόσμος χτυπάει παλαμάκια ρυθμικά όπως εκείνος μας θέλει πιο ρυθμικούς και οργανωμένους. “Follow me” μας διατάζει και δίνει τον ρυθμό που θέλει να ακουγόμαστε. “Enjoy yourselves” προστάζει και όλοι συμφωνούμε. Είμαστε στην συναυλία ενός από τα πιο επαναστατικά άλμπουμς όλων των εποχών και είμαστε υπό διαταγές και το ευχαριστιόμαστε! Άλλωστε ποιος μπορεί να του πει όχι;

Waiting for the worms. Θα σας μαρτυρήσω πως για ώρες αργότερα προχωρούσαμε στην Αθήνα με συντονισμένο βήμα φωνάζοντας “Waiting”! Το Trial προβάλλεται όπως ακριβώς στην ταινία και όλοι περιμένουμε την πτώση του τείχους. Πρέπει να πέσει και να ενώσει ξανά τον δημιουργό του με τους υπόλοιπους ανθρώπους και όλος ο κόσμος φωνάζει, με την λιγοστή φωνή που μας έχει απομείνει: TEAR DOWN THE WALL! Και πέφτει!

Τι άλλο να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το τηλεκατευθυνόμενο γουρουνάκι που έκοβε βόλτες πάνω από τα κεφάλια μας; Την κούκλα του Pinky που έπεσε στο κενό; Πραγματικά αυτή η συναυλία μπορεί να χαρακτηριστεί ως εμπειρία ζωής. Είναι κάτι που ίσως ποτέ να μην φανταζόμαστε ότι θα ζήσουμε. Όσο περίμενα να ξεκινήσει η συναυλία θυμόμουν τον εαυτό μου όταν έβλεπα για πρώτη φορά διάφορα DVD των Pink Floyd. Αυτό δέος για το καλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών, η ζήλια για τον κόσμο που τους έβλεπε από κοντά. Και όχι μόνο το είδα, αλλά θα βγεί και σε DVD, εξ’ ου και ο λόγος που είμαστε οι μόνοι που φορέσαμε και τις μάσκες! Απίστευτο και όμως αληθινό. Όταν μετά από μέρες έβγαλα το βραχιολάκι της συναυλίας (γιατί έπρεπε να παραμείνει σε αρίστη κατάσταση) ένιωσα να αποδεσμεύομαι από κάτι ισχυρό. Ακόμα πολλές φορές κοιτάζω τον αριστερό καρπό μου ή αισθάνομαι να φοράω κάτι.

Αν τα προηχογραφημένα μέρη ήταν πολλά ή λίγα δεν με νοιάζει. Αυτό που ξέρω είναι πως γίναμε μάρτυρες ενός υπερσύγχρονου και μοναδικού θεάματος και πως γίναμε πλουσιότεροι σαν άτομα φέροντας μέσα μας την εμπειρία του The Wall. Είναι κάποιες φορές που όταν κάποιος δεν γνωρίζει ένα θέμα, δεν κατανοεί και το πάθος κάποιου για αυτό. Ίσως η συγκίνηση ή η ευτυχία που να ένιωσαν κάποιοι να είναι κάτι αδιάφορο για άλλους. Σαφώς αυτοί που το ένιωσαν εκείνη την στιγμή καταλαβαίνουν. Αν και είμαι πάντοτε επικριτής της προσωπολατρείας, αυτή τη φορά δεν μπορούσε κανείς να αντισταθεί στην προσωπικότητα του ευγενικού, μαυροφορεμένου κύριου που τραγουδούσε εκεί μπροστά στο τείχος.

Ευχαριστώ τον Roger Waters για την παρουσία του και για τις όμορφες στιγμές που μας χάρισε. Σίγουρα το να μπορείς να φέρνεις ανθρώπους πιο κοντά είναι ένας στόχος και αυτός το κατάφερε. Αν κάπου με δείτε να σας κοιτάζω με οίκτο για το ότι δεν έχετε δει το The Wall ζωντανά μην με παρεξηγήσετε! Απλά ίσως κάποια στιγμή χρειαστείτε να… Run to the bedroom γιατί εκεί στην βαλίτσα που είναι στα αριστερά έχω το αγαπημένο μου τσεκούρι! Ούτως ή άλλως μέχρι αποδείξεως του αντίθετου, όλοι κατά βάθος είμαστε ακόμα ένα τούβλο στον τοίχο.

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ