Στις 29 Νοεμβρίου και γύρω στις δέκα το βράδυ βρεθήκαμε στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου για να παρακολουθήσουμε την πρεμιέρα του Παύλου Παυλίδη ο οποίος θα βρίσκεται εκεί  για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων μέχρι τα μέσα με τέλη Δεκέμβρη . Ο χώρος είναι αρκετά γνώριμος στον Παύλο και το κοινό του αφού εμφανίζεται εκεί πολύ συχνά , αν όχι κάθε χρόνο και τα live του εκεί χαρακτηρίζονται πάντα από ενέργεια και έντονη συμμετοχή του κοινού.

Ενώ ο χώρος είχε αρχίσει να γεμίζει με κόσμο και η ώρα πλησίαζε 11:30 οι B-Movies και ο Παύλος εμφανίστηκαν στην σκηνή . Οι B-Movies στους οποίους πλέον (από τον Σεπτέμβρη συγκεκριμένα) έχει προστεθεί ο Θάνος Καζαντζής , ως δεύτερος drummer στην μπάντα εμπλουτίζοντας το παίξιμο του Παυλίδη και των B-Movies. Η βραδιά ξεκίνησε με καινούργια κομμάτια όπως τα “τόσο κοντά”, “άσε με εδώ”, ”Λαθρεπιβάτης” που πιθανότατα θα περιλαμβάνονται στον νέο δίσκο του Παύλου Παυλίδη, ο οποίος αναμένεται να είναι διπλός ή να αποτελείται από δύο δίσκους που θα κυκλοφορήσουν σε μικρό χρονικό διάστημα μεταξύ τους . Για μεγάλο κομμάτι του κοινού βέβαια που παρακολουθεί σταθερά τις συναυλίες του Παυλίδη τα κομμάτια είναι ήδη γνωστά οπότε και η συμμετοχή ήταν αισθητή.

 

Το εντυπωσιακότερο στοιχείο αυτού του καλλιτέχνη είναι η ιδιαίτερη σύνδεση που έχει πετύχει με το κοινό του . Ίσως ο λόγος είναι οι τόσο ιδιαίτεροι στίχοι του ,με τους οποίους μπορείς να ταξιδέψεις μέσω του κάθε τραγουδιού ανεξάρτητα από την ερμηνεία που τους δίνεις. Ίσως ακόμα ένας λόγος να είναι η μοναδική σύνθεση και ερμηνεία σε κάθε τραγούδι. Το παίξιμο τους είναι σίγουρα ψυχεδελικό ή progressive ή άλλες φορές περισσότερο groovy και alternative, το σίγουρο είναι ότι ο καθένας τους ξεχωριστά παίζει αυτά ακριβώς που πρέπει για να επιτευχθεί η καλύτερη δυνατή ενορχήστρωση του κομματιού χωρίς υπερβολές αλλά πάντα δίνοντας έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στον ήχο που πετυχαίνουν σαν σύνολο . Ακούγοντας για παράδειγμα τραγούδια όπως το «Ζεστός Αέρας» με τους αυτοσχεδιασμούς του συγκροτήματος στο τέλος του τραγουδιού (κομμάτι που στο live της Πέμπτης παίχτηκε στο τέλος του πρώτου set ) , δύσκολα κάποιος φαντάζεται κάτι ανάλογο στην ελληνική σκηνή σε τεχνικό και αισθητικό επίπεδο.

 

Το πρώτο set του live είχε τα πιο δημοφιλή τραγούδια του Παυλίδη σε ρυθμό που το ένα ακολουθούσαν το άλλο. Τραγούδια όπως το «Αερικό», το «Αντικαταπληκτικά», το «Radio Lollipop» ή το «Στοιχειωμένο Σπίτι» βρίσκονταν όλα στην αρχή του πρώτου σετ . Η συνέχεια είχε Ξύλινα Σπαθιά και την ενέργεια του κοινού πολύ ανεβασμένη. Με το τέλος από τον «Βροχοποιό» να λειτουργεί ως πέρασμα από τα τραγούδια του Παυλίδη σε αυτά των Ξύλινων Σπαθιών, ακούστηκε το «Φωτιά στο λιμάνι» με το ρεφραίν να ακούγεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου από το κοινό, στο «Πάρε με μαζί σου» η κατάσταση πλέον θυμίζει περισσότερο πάρτυ, και συνεχίζει έτσι με το «Τώρα αρχίζω και θυμάμαι» (και την περισσότερο ηλεκτρονική εισαγωγή που προσθέτει πάντα στην live εκδοχή του κομματιού ο Παυλίδης) . Στην συνέχεια ο Παύλος αφιερώνει το «Σαν εσένα» στην δημιουργό της πραγματικά πολύ καλής αφίσας που χρησιμοποιεί για τις τελευταίες του εμφανίσεις . Και με το ατμοσφαιρικό «Ατλαντίς» και τον εντελώς ψυχεδελικό και ρυθμικό «Ζεστό Αέρα» το πρώτο set έδωσε την θέση του σε ένα 20λεπτό διάλλειμα.

Μετά το διάλλειμα ακολούθησαν αρκετά νέα τραγούδια ,όπως το «Αεροπλάνο» και «Το ίδιο λάθος», που είναι και τα δύο γραμμένα από τον κιθαρίστα των B-Movies Θανάση Τζίνγκοβιτς, το «Αυτό που οι άλλοι λένε Ελλάδα». Το δεύτερο μέρος έληξε με το «Χαζοπούλι» το οποίο ο Παυλίδης αφιέρωσε στους B-Movies. Μέσα στο δεύτερο μέρος της συναυλίας υπήρξε και ο «Χάρτινος Ουρανός» , κομμάτι που σπάνια ακούγεται live. Αφορμή ήταν μία κοπέλα στο κοινό, η οποία ήταν από την Αμοργό, και θύμισε στον ίδιο την ιστορία του κομματιού και το πώς το έγραψε στην χιονισμένη χώρα της Αμοργού.

Ύστερα από αρκετό χειροκρότημα από το κοινό το συγκρότημα επανεμφανίστηκε για το καθιερωμένο encore… Μετά από αυτό ο κόσμος απλά φώναζε τίτλους τραγουδιών που ήθελε να ακούσει με τον Παυλίδη να προσπαθεί να διαλέξει πιο από όλα θα παίξει. Τελικά το κοινό κατάφερε να τον πείσει να παίξει τον «Βράχο» , το «Μόχα» και το πιο δυνατό τραγούδι της βραδιάς αυτής που δεν ήταν άλλο από το «Ότι θες εσύ» . Μετά από δυνατό χειροκρότημα αλλά και με τον ίδιο τον Παυλίδη και το συγκρότημα ενθουσιασμένο για άλλη μία φορά από το κοινό το live ήταν έτοιμο να τελείώσει . Ενώ όλοι ήταν έτοιμοι να κατέβουν από την σκηνή, ο Παύλος επέλεξε να παίξει αλλό ένα τραγούδι . Αυτό θα ήταν το καινούργιο  «Θα ’ρθει μια μέρα», το όποιο όπως εξήγησε έχει γράψει και αφιερώνει στον αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές ενάντια στην καταστροφή του φυσικού πλούτου της περιοχής από τα  μεταλλεία χρυσού.

Έτσι έκλεισε άλλο ένα καταπληκτικό live του Παύλου Παυλίδη. Η διάρκεια ήταν σχεδόν τρείς ώρες και η setlist δεν πρέπει να άφησε κανέναν φαν απογοητευμένο. Για κάποιον λόγο αυτό τον άνθρωπο δεν γίνεται να βαρεθείς να τον βλέπεις σε live . Κάθε φορά το Live έχει κάτι διαφορετικό , κάθε φορά ο ήχος είναι άψογος (από live στα Κουφονήσια και την Κερατέα μέχρι live στο Σταυρό του Νότου και άλλες μουσικές σκηνές)  και κάθε φορά ο Παυλίδης έχει διαφορετικό κάτι να πει. Όποιος δεν έχει δει τον Παυλίδη να παίζει στον Σταυρό του Νότου αξίζει να τον δει τουλάχιστον μία φορά ,δεν θα το μετανιώσει όσες φορές και αν το έχει ήδη δει.

Ευχαριστούμε πολύ τον Σταυρό του Νότου για την φιλοξενία του.
Κείμενο: Πέτρος Μπένος
Φωτογραφία: Δημήτρης Λιάπης

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
  • Murray

    Δεν ξερω αν εχετε παρατηρησει κατι,ο παυλιδης πειραματιζεται live και βελτιωνει τα νεα τραγουδια του μεσα απο αυτα,για παραδειγμα εχει παιξει το Ο Καταδικος,Τις Περισσοτερες Φορες,το Τοσο Κοντα και αλλα με διαφορετικες εκτελεσεις το τελευταιο 6μηνο,σε πιο αργες και απαλες εκτελεσεις και τωρα τελευταια σε πιο ρυθμικες κ εντονες εκτελεσεις.Επισης παρατηρησα αρκετα λαλαλαλαλα,κ λαλαλα ραραα λαλαλα να παιζουν στα νεα κομματια,καλο η κακο δεν ξερω ακομα.

    Ελπιζω αυτη τη φορα στο νεο του δισκο,που συμφωνα με οσα κομματια εχουμε ακουσει θα ειναι παλι κατι καλο,να δωσει αυτο το νευρο που ελειπε απο την παραγωγη του Αυτο το πλοιο ολο φτανει,δηλαδη δεν συγκρινεται για παραδειγμα το Αντικαταπληκτικα Live,με το πιο soft σαν γευση στουντιακο Aντικαταπληκτικα.