Η μαγεία του The Wall έκανε για ακόμη μια φορά το ελληνικό κοινό να παραμιλάει!

Μία ακόμη θεαματική συναυλία έδωσε στη χώρα μας ο Roger Waters, ο οποίος βρέθηκε για τρίτη χρονιά στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το έργο του με τους Pink Floyd. Πυροτεχνήματα, ένα αεροπλάνο, ένα ιπτάμενο γουρούνι, τεράστιες μαριονέτες και ένα τοίχος 145 μέτρων είναι μόνο ορισμένα από τα στοιχεία που έκαναν όλους όσους βρέθηκαν χθες στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας να νιώθουν πάρα πολύ τυχεροί που έχουν την ευκαιρία να ζήσουν κάτι τέτοιο. Στην μπάντα βρίσκονται και τέσσερις καλλιτέχνες που έχουν δώσει συνέντευξη στο Hit Channel. Ο λόγος για τους Dave Kilminster, Robbie Wyckoff, Snowy White και Harry Waters με τους οποίους είχαμε την χαρά να μιλήσουμε στα backstage!

Ο κόσμος ξεκίνησε να εισέρχεται στο στάδιο από νωρίς και το μέγεθος του stage, όπως και τα αρχικά κομμάτια του «Τοίχου» ανέβαζαν την αγωνία στα ύψη. Η μουσική υπόκρουση που κρατάει συντροφιά στο κοινό πριν την έναρξη της συναυλίας είναι πάντα επιλεγμένη από την ομάδα της παραγωγής και όπως το 2011 λίγο πριν την είσοδο της μπάντας στη σκηνή ακούσαμε το «Imagine» του John Lennon. Μουσικόφιλοι όλων των ηλικιών, από όλα τα μέρη της Ελλάδας και το εξωτερικό, από χώρες όπως ο Καναδάς, συμπληρώνουν το παζλ των ανθρώπων που περιμένουν την έναρξη της συναυλίας. Δυστυχώς η προσέλευση δεν ξεπέρασε τις 30.000-35.000 κόσμου, κάτι που σίγουρα οφείλεται στην οικονομική κρίση της χώρας μας, αλλά και ότι περίπου 35.οοο χιλιάδες φανατικών του είδους είδαν την ίδια συναυλία πριν 2 χρόνια.  Κάπου εκεί εμφανίζονται τα tattoo που έχουν κύριο θέμα τους Pink Floyd. Το πρίσμα του Dark Side of the Moon είναι το επικρατέστερο!

Ο Αντώνης από τη Θεσσαλονίκη, ποζάρει για το HC!

Πάντα συνεπής στα ραντεβού του ο Roger Waters πατάει τη σκηνή λίγο μετά τις 21.30 και ενώ ο Spartacus έχει ήδη κάνει την εμφάνιση του. Ο ενθουσιασμός ανεβαίνει στα ύψη και ο κόσμος αποθεώνει ένα ζωντανό θρύλο της μουσικής, τον αρχηγό των Pink Floyd, έναν άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία της μουσικής με συνθέσεις και ιδέες που όσα χρόνια και αν περάσουν είναι επίκαιρες και ίσως και μπροστά από την εποχή.

In the Flesh

«In the Flesh«! Οι πρώτες νότες συνοδεύονται από εντυπωσιακά πυροτεχνήματα που εκρύγνηται κατά μήκος του stage, ο τετρακάναλος ήχος μας κάνει να νιώθουμε ότι ακούμε κάποιο cd στην βέλτιστη ποιότητα που υπάρχει και τα… στόματα μένουν ανοιχτά με την πτώση του αεροπλάνου στούκας που χτυπάει πάνω από το τοίχος και βγαίνουν φλόγες στο σημείο πρόσκρουσης! Όσοι δεν είδαν το show το 2011 έμειναν στα χαμένα με όλα όσα έβλεπαν να γίνονται μπροστά τους!

Και ενώ το setlist, όπως είναι λογικό, προχωράει σύμφωνα με την γνωστή σειρά των τραγουδιών έρχεται μία από τις στιγμές που όλοι περίμεναν. YOU, YES YOU! STAND STILL LADDY! Ένας τεράστιος καθηγητής-μαριονέτα κάνει την εμφάνιση του και ο κόσμος κοιτάζει γύρω του παρασυρόμενος από τον ήχο ενός ελικοπτέρου που ακούγεται να μας περικυκλώνει. «The Happiest Days of Our Lives» και «Another Brick in the Wall Part 2» . «We don’t need no education». Όπως και το 2011 ανεβαίνουν στη σκηνή κάποια παιδάκια που συμμετέχουν στο θεατρικό. Οι παιδικές φωνές είναι playback και οι τυχεροί νεαροί που είχαν την τύχη να πάρουν μέρος στο Τhe Wall κινούνται σύμφωνα με τον ρυθμό σε μια χορογραφία που έχει δωθεί από την παραγωγή και σε κάθε χώρα υπάρχει συνεργασία με κάποια τοπική παιδική χοροδία ώστε να πραγματοποιείται το συγκεκριμένο δρώμενο. Ακούσαμε και τη νέα προσθήκη στο setlist του The Wall, το τραγούδι «The Ballad of Jean Charles de Menezes«, μια ακουστική εκδοχή του part 2 αφιερωμένη στον Βραζιλιάνο που δολοφονήθηκε το 2005 στο Λονδίνο, όταν και εσφαλμένα θεωρήθηκε για τρομοκράτης.

Εδώ ο Roger κάνει μια μικρή παύση και μας καλοσωρίζει στα ελληνικά! Μιλάει για αρκετή ώρα καταλήγοντας στο συμπέρασμα: «Η γλώσσα σου είναι δύσκολη»! Ευχαρίστησε το κοινό και στη συνέχεια μίλησε στα αγγλικά, σχετικά με το «Mother» που ξεκίνησε να παίζει αμέσως μετά. Εδώ έκανε την εμφάνιση της μια ακόμη μαριονέτα, της τρομακτικής μητέρας για την οποία μιλάει το τραγούδι. Κλασσικά στον στίχο «Mother should i trust the goverment?» ακούγονται τα γνωστά γιουχαΐσματα και στο τείχος αναγράφεται «Να γαμηθεί η κυβέρνηση».

Τα βίντεο συνεχίζουν να προβάλλονται στο τείχος που όλο και κτίζεται και περισσότερο. Είναι ακριβώς τα ίδια με την περιοδεία του 2011 με την διαφορά ότι στις 2 άκρες του τείχους, ανά τακτά διαστήματα βλέπουμε live τον Roger να ερμηνεύει τα τραγούδια κλπ. Το βίντεο του «Goodbye Blue Sky» μας θυμίζει το τέλος της συναυλίας του 2011 όταν και εκτοξέυτηκαν χιλιάδες χαρτάκια από του ουρανό του γηπέδου μπάσκετ του ΟΑΚΑ με τα σήματα και τα σύμβολα που τα αεροπλάνα βομβάρδισαν τον λαό.

Μετά από περίπου μία ώρα συναυλίας φτάνουμε αισίως στο «Goodbye Cruel World«. Το τείχος έχει ολοκληρωθεί και έρχεται το 25λεπτο διάλλειμα.

Και τις δύο φορές που έχω δει αυτή τη συναυλία το 2ο μέρος μου φαίνεται να περνάει πάρα πολύ γρήγορα! Μεγάλα τραγούδια όπως τα «Hey You», «Nobody Home», «Comfortably Numb» φτάνουν την απόλαυση της συναυλίας στο απόγειο, ενώ και πάλι κατά τη διάρκεια του «Run Like Hell» όλη η αρένα χτυπάει παλαμάκια με τα χέρια ψηλά.

Ο Roger, πάντα επικριτικός και ξεκάθαρος με τις απόψεις του αφιερώνει τη συναυλία στα θύματα της κρατικής τρομοκρατίας.  Το γουρούνι που πετάει εδώ και ώρα πάνω από τα κεφάλια μας προσγειώνεται, η δίκη φτάνει στο τέλος της με το «The Trial«. Όλο το γήπεδο φωνάζει «Tear down the wall!» και το τείχος γκρεμίζεται σε μια αλιγορική αναπαράσταση της πτώσης του τείχους που κτίζει ο καθένας στο εσωτερικό του. «Fear builds walls» ήταν η φράση που βλέπαμε να εμφανίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του show.

Η τελική γεύση που μένει από το φαντασμαγορικό show είναι η ευχαρίστηση της εμπειρίας ενός δίσκου που σημάδεψε τον κόσμο και τη μουσική και σαφώς η χαρά του να απολαμβάνεις τις ηχητικές, φωτιστικές και λοιπές προδιαγραφές αυτής της περιοδείας. Η αλήθεια είναι πως δεν υπήρχαν ουσιαστικές αλλαγές από την περιοδεία του 2011, όταν και έγιναν τρεις sold out συναυλίες στην Αθήνα. Αυτό που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε είναι πως στις αντίστοιχες του ’11 υπήρχε μεγαλύτερη ένταση και συγκίνηση, ο Waters αποθεωνόταν ασταμάτητα και το κοινό ίσως από τα καλύτερα και πιο φανατισμένα που έχουμε αντικρύσει ποτέ. Όπως και να ‘χει μια τέτοια ευκαιρία, να δεις αυτό το θέαμα δεν μπορεί ποτέ να πηγαίνει χαμένη και όλοι μείναμε ικανοποιημένοι και χαρούμενοι! Εις το επανιδείν!

Δείτε και το βίντεο του In the Flesh!

[youtube id=»rNMjbb7So1Q» width=»628″ height=»363″]

Στο δρόμο για τα backstage!
Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry