Lisa Hannigan - PassengerΤη Lisa Hannigan τη γνωρίσαμε σαν καλλιτεχνική παρτενέρ του indie ιρλανδού Damien Rice.

Η παρουσία της στα άλμπουμ και στις συναυλίες του ήταν τόσο έντονη, μάλιστα, που άρχισε σιγά σιγά να ξεχωρίζει και να γράφει τα δικά της τραγούδια, όπως το Unplayed Piano που κυκλοφόρησε το 2005 σαν σινγκλάκι σε συνεργασία του Rice με την ίδια. Οιδρόμοι τους (όπως όλων των μεγάλων ντουέτων) χώρισαν το 2008 και απο εκεί η Hannigan κυνήγησε τη δικιά της προσωπική καριέρα. Απελευθερωμένη πια απο το μουσικό ζυγό του «συντρόφου» της και κλεισμένη σε εναν οχυρώνα στην ιρλανδική ύπαιθρο, έγραφε αδιάκοπα στίχους και μουσική για 2 εβδομάδες ωσπου εγεννήθει το ντεμπούτο της, το “Sea Sew”, ενας χαλαρός δίσκος με θέμα τη θάλασσα, τη συντροφικότητα και τον έρωτα που κολυμπάνε χέρι-χέρι στα μανιασμένα της κύματα. Ο δίσκος αυτός χαιρετίστηκε απο κοινό και μουσικούς με διθυραμβικές κριτικές, αφου ηταν ιδιαίτερα προσωπικός, ζεστός και απλός, σχεδόν σα να είχε βγεί μεσα σε μια δροσερή, ανοιξιάτικη νύχτα, δίπλα απο τη φωτιά,παρέα με κρασί και φίλους ή με τσαϊ και συμπάθεια. Βραβεύτηκε απο τα Hot Press Readers Awards το 2009 σαν “Irish Album of The Year”, ενω ήταν υποψήφιο στην ίδια κατηγορία στα Meteor Music Awards , Choice Music Prize και Mercury Prize.
Ακολουθώντας τον προκάτοχό του, ο νέος δίσκος της Lisa Hannigan, “Passenger”, μπορεί να μη τερματίζει πρώτος, αλλα είναι κοντά στο να αποκαλύψει τις δυνατότητές του μετα απο λίγα παραπάνω ακούσματα. Ηχογραφημένος στην ύπαιθρο της Ουαλίας (βουκολική έμπνευση αυτη η κοπέλα!) το 2011, ο δίσκος αυτός, ενώ είναι ευχάριστος, χάνει σε σχέσημε το Sea Sew, αφου είναι πιο γυαλιστερός, λείος, περιποιημένος και λιγότερο «σπιτικός». Τα τραγούδια ενω είναι πανέμορφα ακούγονται απρόσωπα και χωρίς νεύρο. Σχεδόν σα να έχουν απομακρυνθεί απο το συναίσθημα που ανάβλυζε το Sea Sew. Τα απλά μουσικά όργανα και η ακατέργαστη ακουστική μελωδία έχουν δώσει τη θέση τους στις σύνθετεςενορχηστρώσεις και τα πομπώδη ηλεκτρονικά όργανα. Ακόμα και το artwork του δίσκου, που δείχνει τα φώτα μιας πόλης απο ψηλα, φαίνεται μοντέρνο και τυποποιημένο σε σχέση με αυτό του Sea Sew, που έδειχνε ενα χαρούμενο, χειροποίητο, πλεκτό σχέδιο κεντημένο με πολύχρωμα κουμπιά, φτιαγμένο απο την ίδια τη Hannigan.

Φυσικά και δεν εννοώ οτι ο νέος δίσκος δεν αξίζει ακρόαση, απλα οσοι περιμένουν να ακούσουν κάτι ανάλογο με τον πρώτο δίσκο, πολύ φοβάμαι οτι θα απογοητευτούν. To εναρκτήριο τραγούδι “Home” ειναι ενα γεμάτο ροκ κομμάτι βγαλμένο απο τα συρτάρια των Keane ή των Coldplay με δυναμικά κρουστά και πλήκτρα. Το Sea Sew-like “Sail” και τομπλουζιάρικο “Knots” θυμίζουν πολύ τον πρώτο δίσκο και μας εκπλήσσουν ευχάριστα με τα απλά drumbeats και τη λιτή τους παρουσία. Το “What’ll I Do” πάλι, φαίνεται απόμακρο σε όσα μας είχε συνηθίσει η Lisa, αν και η εισαγωγή του είναι θαυμάσια, το μπιτάκι του θυμίζει R&B κομμάτι παρά indie προσπάθεια που σε κάνει να θες να ακούσεις κάτιδιαφορετικό. Το αέρινο “O Sleep” είναι συνεργασία της Hannigan με τον folkά, νικητή των Grammy, Raymond «Ray» Charles Jack LaMontagne και ευτυχώς το ντουέτο τους αποδίδει τα μέγιστα, σχεδόν εκτοπιστικά για τον Damien Rice! To “Little Bird” μας θυμίζει το “Lille” (απο το Sea Sew) και ευτυχώς παραμένει μελωδικό, ταξιδιάρικο και γλυκό καθ’ολη τηδιάρκειά του. Το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ, μας παραδίδει μια Hannigan με γιουκαλίλι στην αρχή και συνεχίζει με ευχάριστα κρουστά, μπασάκι, μαντολίνο και μπάντζο, αλλα δε καταφέρνει να μας προκαλέσει το συναίσθημα του “Ocean And A Rock” (απο το Sea Sew). Είναι όμορφο πάντως και αξίζει τη προσοχή και το άκουσμά μας. Το “Safe Travels (Don’t Die)” θυμίζει πολύ Decemberists στα μέτριά τους και αποτελεί μια πολύ καλή προσπάθεια στο να προκαλέσει ενα αίσθημα νοσταλγίας και θύμισης. Κατ’εμε το καλύτερο κομμάτι του δίσκου! Ετσι συνεχίζει στο ίδιο στυλ στο τελευταίο κομμάτι, το “Νοwhere To Go” και τελειώνει με ενα γλυκόπικρο συναίσθημα, όπως έχουμε συνηθίσει με τη συγκεκριμένηκαλλιτέχνιδα: “Your heart, it holds more than your hands, not bought or sold, more than mountains. Look at this silver and gold. You’ll never have nowhere to go.”
Η Lisa κάνει τα πάντα για να μας κρατήσει ευχαριστημένους μετα το Sea Sew. Χωρίς υπερβολές. Πάραυτα, είναι αυτός ο ζήλος και η υπερπροσπάθειά της να μας κάνει να την εκτιμήσουμε περισσότερο, που κάνει το Passenger αρκετά επίπεδο. Η ανικανότητα του δίσκου αυτού να μη μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα στον πρώτο της δίσκο, θα μας θυμίζει οτι η Lisa ακούγεται τώρα όπως όλοι οι άλλοι indie καλλιτέχνες. Και αυτό, δυστυχώς, είναι το μεγαλύτερο ατού του.
Περισσότερα στο: http://www.lisahannigan.ie/

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ