Με αφορμή τον ερχομό τους στην χώρα μας στις 22 Φεβρουαρίου για το live τους στο Gagarin 205 μπήκα λοιπόν στο τρυπάκι να ακούσω τον τελευταίο τους δίσκο έστω και καθυστερημένα. Αυτό που φυσικά συνειδητοποίησα είναι ότι θα έπρεπε να το έχω κάνει πολύ νωρίτερα αλλά η εποχή τώρα το σηκώνει. Τι εννοώ το σηκώνει; Οι Katatonia κατ’ εμέ πάντα είναι μια μπάντα άκρως καταθλιπτική και αυτό οφείλεται κυρίως στην κορυφαία φωνή του Jonas Renkse.

Είναι από τις μπάντες που πάντα όταν ακούω κυρίως βραδινές ώρες τα τραγούδια τους μπαίνω σε σκέψεις για διάφορα θέματα,χαλαρώνω. Είναι από τις μπάντες πιο προσωπικού χαρακτήρα θα έλεγα, πιο πολύ για προσωπική χρήση. Εμένα τουλάχιστον αυτό με βοηθάει και αυτό με φτιάχνει. Έτσι μου αποτυπώνεται και καλύτερα τόσο η μπάντα όσο και αυτό που ακούω.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ εδώ έχει βέβαια πάρα πολλά στοιχεία που κατάλαβα καθώς το άκουγα ξανά και ξανά. Στοιχεία Progressive κυρίως από Tool μεριά (πράγμα που με χαροποίησε ιδιαίτερα μιας και στους Tool έχω μια αδυναμία). Θα έλεγα πως πρόσεξα και μερικά στοιχεία από meshuggah όμως δεν παίρνω και όρκο πάνω σε αυτό, ίσως μερικά κιθαριστικά riff να με οδήγησαν προς τα εκεί. Το θέμα είναι ότι έχουν έναν μαγικό τρόπο με το που ακούς τα κομμάτια τους να ταξιδεύεις σε ένα μέρος απομονωμένο με μόνη παρέα τον εαυτό σου και τις σκέψεις σου.

Προσωπικά εμένα αυτό το συναίσθημα μου βγάζουν. Αξίζει να το δοκιμάσετε, αξίζει να ακούτε τέτοιες δισκάρες και να αφήνετε την μουσική να σας οδηγήσει εκεί που πρέπει
Πάρτε μια γεύση από το Dead End Kings των Σουηδών με την υπερκομματάρα Tha Racing Heart:

http://www.youtube.com/watch?v=ZaNxGe0Vz3g

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ