HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάιος 2014. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν σπουδαίο κιθαρίστα: τον Joey Molland. Είναι το τελευταίο εν ζωή μέλος από την αυθεντική σύνθεση των Badfinger, ενός καταπληκτικού power pop συγκροτήματος της δεκαετίας του ’70, που ανήκε στην εταιρία των Beatles, την Apple Records. Ο Paul McCartney έγραψε και έκανε παραγωγή στο πρώτο single του συγκροτήματος, “Come and Get It”. Ο Joey συμμετείχε στα “All Things Must Pass” και “The Concert for Bangladesh” albums του George Harrison και έπαιξε ακουστική κιθάρα στα τραγούδια “Jealous Guy” και “I Don’t Want To Be A Soldier, Mama” από το “Imagine” album του John Lennon. Το τελευταίο του solo album ονομάζεται “Return to Memphis”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

joey2Το τελευταίο album σας λέγεται “Return to Memphis”. Πρόκειται για μια επιστροφή στις αρχικές rock ’n’ roll επιρροές σας;

Ναι, είναι κατά κάποιον τρόπο. Ξεκίνησα ακούγοντας Elvis Presley, ο οποίος προερχόταν από το Memphis, από την Sun Records.

 

Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έχετε λάβει μέχρι τώρα από τους οπαδούς και τον Τύπο για το album “Return to Memphis”;

Ναι, είμαι. Είμαι πραγματικά ευχαριστημένος με την ανταπόκριση. Ελπίζω κάποιοι άνθρωποι να βγουν έξω και να το αγοράσουν (γέλια).

 

Νομίζετε ότι τα δεύτερα γυναικεία φωνητικά στο “Return to Memphis” δίνουν ένα επιπλέον «χρώμα» στο album;

Ω, ναι. Απολύτως!

 

Προγραμματίζετε περισσότερες συναυλίες;

Ναι, προγραμματίζω. Ναι, αυτό κάνω αυτή την στιγμή. Θα παίζω όλο το χρόνο με το συγκροτήμα που έχω για τις συναυλίες των Badfinger και θα κάνω και κάποιες “Return to Memphis” συναυλίες επίσης, λίγο αργότερα φέτος.

 

Το “Baby Blue” των Badfinger παίχτηκε στην τελευταία σκηνή στο τελευταίο επεισόδιο του Breaking Bad. Ξαφνιαστήκατε όταν ακούσατε το τραγούδι στην τηλεόραση;

Ω, πάρα πολύ! Δεν ήξερα τίποτα γι’αυτό μέχρι τότε, ότι θα το χρησιμοποιήσουν. Έτσι, ναι ήταν μια τεράστια έκπληξη και σίγουρα ήταν επίσης μια σπουδαία επιτυχία για μας.

 

Περιμένατε ότι το τραγούδι “Without You” (1970) θα γινόταν τεράστια επιτυχία από τον Harry Nilsson (#1 στα Αμερικανικά και Βρετανικά pop charts το 1971);

Με τίποτα! Όταν το ηχογραφήσαμε στις αρχές του 1970 στο “No Dice” album, μια βδομάδα αργότερα το είχαμε ξεχάσει τελείως. Ήταν μέχρι να το ηχογραφήσει ο Harry και βασικά το έπαιξε σε μας το 1971, και δεν γνωρίζαμε τίποτα γι’αυτό. Ναι, ήταν άλλη μια φανταστική έκπληξη.

 

Joey3Ο George Harrison ξεκίνησε την παραγωγή στο “Straight Up” (1971) αλλά έφυγε εξαιτίας του “Concert for Bangladesh” και ο Todd Rundgren ολοκλήρωσε τις ηχογραφήσεις. Έχω διαβάσει ότι είχατε κάποια προβλήματα με τον Todd Rundgren. Τι συνέβη πραγματικά;

Ναι, όπως είπες ο George πήγε να κάνει την συναυλία για το Μπαγκλαντές, έτσι ζήτησε από τον Todd να συνεχίσει την παραγωγή για μας και ο Todd ήταν διαφορετικό άτομο απ’ ότι ήταν ο George. Ήταν κάπως δύσκολο να κάνουμε το δίσκο μαζί του. Εννοώ ότι ήταν αγενής προς εμάς, ενοχλητικός, απλά παντελώς αγενής. Έτσι, δεν ήταν μια καθόλου ευχάριστη εμπειρία. Από την άλλη μεριά, φυσικά ο Todd έκανε έναν σπουδαίο δίσκο για μας, έκανε φανταστική δουλειά κάνοντας παραγωγή σ’αυτό. Ήταν δύσκολο να ξέρεις πώς να φερθείς απέναντί του. Τον έχω συναντήσει πολλές φορές από τότε και είναι δύσκολο να ξέρω πώς να αντιδράσω, επειδή έκανε μια σπουδαία δουλειά αλλά ήταν τόσο αγενής ενώ την έκανε.

 

Νομίζετε ότι η συμφωνία με τον Stan Polley (Νεοϋορκέζος επιχειρηματίας και manager των Badfinger από τον Νοέμβρη του 1970) ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έκανε ποτέ το συγκρότημα;

Ναι (γέλια). Ναι, ήταν. Αποδείχτηκε ότι ο Polley δεν ήταν το είδος του επιχειρηματία που χρειαζόμασταν και μας εκμεταλλεύτηκε εντελώς. Ήμασταν πολύ αφελείς στα επιχειρηματικά ζητήματα και φυσικά ο Polley μας εκμεταλλεύτηκε.

 

Οι Badfinger κυκλοφόρησαν το “Wish You Were Here” album το 1974. Οι Pink Floyd το δικό τους “Wish You Were Here” album το 1975. Σας έκλεψαν τον τίτλο;

Υποθέτω ότι το έκαναν (γέλια)! Αλλά είναι ok. Σ’εκείνο το σημείο, είχαμε συνηθίσει στο να κλέβουν πράγματα από μας, έτσι ήταν εντάξει.

 

Πόσο δύσκολο ήταν για σας να ξεπεράσετε την αυτοκτονία του Pete Ham (φωνητικά/κιθάρα/πλήκτρα) το 1975;

Φυσικά ήταν πολύ δύσκολο. Ήταν πολύ δύσκολο για να το κατανοήσεις αυτό. Ήταν κάτι που ποτέ δεν περιμέναμε να συμβεί. Ζούσα στο Los Angeles, το συγκρότημα είχε ήδη διαλυθεί. Νόμιζω ότι τα παιδιά συνέχιζαν το μέλλον τους. Στην πραγματικότητα, είχανε κάνει ένα νέο δίσκο, έκαναν το “Head First” album (σ.σ: ηχογραφήθηκε το 1974, κυκλοφόρησε το 2000). Έτσι, ξαφνιάστηκα πραγματικά όταν συνέβη. Πραγματικά ξαφνιάστηκα. Λυπήθηκα πολύ. Δεν ξέρω πραγματικά τι άλλο να πω γι’αυτό. Ήταν τόσο μεγάλο σοκ. Ακόμα και τώρα, είναι δύσκολο να το κατανοήσω.

 

joey1Σας αρέσει ο όρος “power pop” όσον αφορά τους Badfinger;

Ναι, μοιάζει να περιγράφει καλά την μουσική που παίζαμε. Επειδή ήταν pop και ήταν δυναμική. Προηγουμένως, η pop μουσική ακουγόταν πολύ μηχανικά κατασκευασμένη και νομίζω ότι αυτό άλλαξε λίγο μ’ εμάς. Ακουγόμασταν πολύ περισσότερο φυσικοί όταν παίζαμε και όταν τραγουδάγαμε από τις μεγάλες παραγωγές που έκαναν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή.

 

Ήταν οι Badfinger ένα καλό live συγκρότημα;
Έτσι νομίζω. Νομίζω ότι από το 1972-3 ξεκινήσαμε να βρίσκουμε τον εαυτό μας ζωντανά και η μουσική άλλαζε προς την «τζαμαριστή» μουσική της δεκαετίας του ’70. Το συγκρότημα ήταν πραγματικά καλό και αυτό αυτό ενέπνευσε την κυκλοφορία του live στο BBC (ed:“BBC in concert 1972-3”).

 

Τι θυμάστε περισσότερο από τις ηχογραφήσεις για το “All Things Must Pass” του George Harrison;

Όλη την εμπειρία συνολικά. Το να δουλεύω με όλους αυτούς τους σπουδαίους μουσικούς: τον Eric Clapton, τον Ringo Starr, τον George φυσικά. Όλους αυτούς μαζί ταυτόχρονα στο studio να παίζουν τα κομμάτια. Ήταν μια υπέροχη ανάμνηση. Ήταν απλά φανταστικά. Περάσαμε μερικές στιγμές με τον George μιλώντας για τα τραγούδια, για την ζωή γενικότερα. Ήταν πάντα ένα πολύ ανοιχτό άτομο σ’αυτά τα πράγματα. Ήταν απλά μια σπουδαία εμπειρία. Πολύ συναρπαστική για μένα, ήμουν πολύ νέος. Ξέρεις, το να δουλεύεις με έναν από τους Beatles. Φυσικά, ήταν πραγματικά απίστευτο.

 

Πώς ήταν να δουλεύετε με τον Phil Spector (τον εφευρέτη την τεχνικής ηχογράφησης “Wall of Sound”) στα albums “All Things Must Pass” και “Imagine”;
Ο Phil ήταν αρκετά απόμακρος από μας. Δεν καταφέραμε καθόλου να του μιλήσουμε. Ήταν πραγματικά μεθυσμένος όταν έκανε την παραγωγή στο δίσκο. Και το γεγονός ότι ήταν μεθυσμένος, είχε μια επίδραση στον ήχο που βγήκε. Η εμπειρία μου με τον Phil ήταν πραγματικά πολύ περιορισμένη σε προσωπικό επίπεδο.

 

Απολαύσατε το “Concert for Bangladesh” (1 Αυγούστου 1971) στο Madison Square Garden;

Ναι, πάλι ήταν ένα πολύ συναρπαστικό project για μας. Πήγαμε στην Νέα Υόρκη και προβάραμε στο κτήριο Steinway μαζί με τον George, τον Ringo, τον Billy Preston και όλους τους σπουδαίους μουσικούς που κατέφθαναν στην ώρα τους. Παίξαμε σ’όλη την πρόβα και το Σάββατο κάναμε την τελική πρόβα στο Madison Square Garden και εμφανίστηκε ο Bob Dylan. Εκείνη η μέρα ήταν μια φανταστική εμπειρία. Υπήρχαν περίπου 50 μουσικοί στο Bangladesh Concert και όλοι ήταν πραγματικά πολύ διάσημοι άνθρωποι: Τραγουδοποιοί, τραγουδιστές, κιθαρίστες, μπασίστες, όποιον και να αναφέρεις ήταν εκεί. Και όλοι ήθελαν να παίξουν, όλοι αυτοί οι κιθαρίστες ήθελαν τα παίξουν τα δικά τους (γέλια). Ήταν φανταστικά, ήταν πολύ συναρπαστικά και μετά ήρθε το Dylan μέρος της συναυλίας, που ήταν τρομερό. Απλά ήταν σπουδαίο. Ήμασταν σαν ένα μάτσο παιδιά στο τσίρκο, απλά το απολαμβάναμε κάνοντας τη δουλειά μας φυσικά. Τι συγκίνηση το να αποτελείς μέρος μιας τέτοιας συναυλίας!

 

Joey5Πώς συνέβη να παίξετε στα “Jealous Guy” και “I Don’t Wanna Be a Soldier” από το “Imagine” album του John Lennon (1971);

Λοιπόν, μια μέρα ήμασταν σπίτι στο Λονδίνο, η γυναίκα μου, Kathy κι εγώ, και ο Tommy Evans (σ.σ: φωνητικά, μπάσο, κιθάρα – αυτοκτόνησε το 1983) ήταν επίσης στο σπίτι. Και χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο οδηγός και ο roadie του John Lennon, ο Joe, και είπε ότι ο John ηχογραφούσε εκείνη τη νύχτα και θα μπορούσαμε να πάμε εκεί και να παίξουμε λίγη κιθάρα σ’αυτό. Και φυσικά είπαμε: «Ναι, ναι!» (γέλια). Εκείνη τη νύχτα έστειλε τ’αυτοκίνητό του για μας και πήγαμε στο σπίτι του. Το σκέφτηκα αυτό αργότερα: Επειδή ο George συμμετείχε μαζί του σ’αυτές τις ηχογραφήσεις και ο Phil Spector έκανε την παραγωγή, αποφάσισαν να έχουν δύο παιδιά από τους Badfinger να έρθουν και να παίξουν κιθάρα όπως κάναμε και στο album του George, απλά για να δώσουμε λίγο συναίσθημα σ’αυτό. Και νομίζω ότι εκείνη την στιγμή, ο George και ο Phil έριξαν την ιδέα στο μυαλό του John και ο John σκέφτηκε ότι ήταν καλή ιδέα. Νομίζω ότι στον John πάντα άρεσε το συγκρότημα και βασικά υπήρχαν φήμες προς το τέλος των ημερών της Apple, ότι ίσως ο John θα ενδιαφερόταν να μας κάνει παραγωγή.

 

Ήσασταν καθόλου νευρικός όταν ηχογραφούσατε το “Imagine” album στο σπίτι του John Lennon στο Tittenhurst Park;

Ναι, απολύτως! Όποτε και να συμμετείχες σε ένα album του John Lennon, θα ήσουν λίγο νευρικός. Εγώ είμαι νευρικός από μόνος μου, ξέρεις. Ναι, ήταν πολύ νευρικό πράγμα για μας, αλλά ξέραμε ότι ήμασταν εκεί απλά για για κάνουμε μια δουλειά και θα την κάναμε και όλα θα ήταν εντάξει. Αρέσαμε στον John. Θα έλεγε: «Αυτό είναι καλό». Ήταν σπουδαίο αλλά ήταν ναι, ήταν ένα πολύ νευρικό πράγμα.

 

Οι Badfinger ανήκαν στην εταιρία των Beatles, Apple Records. Είχατε συνειδητοποιήσει ότι οι Beatles διαλυόντουσαν όταν μπήκατε στους Badfinger τον Νοέμβρη του 1969;

Όχι πραγματικά. Για μένα, ως ένα τεράστιο οπαδό των Beatles, ήταν πραγματικά συναρπαστικό το να βρίσκομαι ξαφνικά αναμέσα σ’όλα αυτά. Άκουγα πράγματα όπως και όλοι οι άλλοι από τον Τύπο, και μέσα και γύρω από τα προσωπικό των γραφείων. Τα πράγματα δεν ήταν πια πραγματικά ευτυχισμένα ανάμεσα στους The Beatles, αλλά ακόμη αρνιόμουν να πιστέψω ότι διαλύονται. Δεν έμοιαζε πιθανό ότι οι Beatles θα διαλυθούν. Αλλά φυσικά το έκαναν και ράγισαν τις καρδιές μας τότε. Δεν σκεφτόμουν πραγματικά το ότι διαλυόντουσαν, σκεφτόμουν το τι συνέβαινε.

 

Πριν τους Badfinger παίζατε με τον Gary Walker (ex-The Walker Brothers). Πόσο χρήσιμη ήταν αυτή η χρονική περίοδος στην μετέπειτα καριέρα σας;

Βοήθησε πάρα πολύ, είχε μεγάλη επιρροή σε μένα. Ήταν ο Gary που με ενθάρρυνε να γράψω τραγούδια. Περιοδεύσαμε σ’όλο τον κόσμο και παίξαμε σ’ανθρώπους παντού. Θα έπρεπε να είχα αρκετή αυτοπεποίθηση για να το κάνω αυτό που έκανα. Φυσικά, είχα ενάμιση χρόνο μόνο για να μάθω να γράφω τραγούδια και να δουλεύω σ’αυτά. Συνήθως μου έρχονται ιδέες για τραγούδια μέσα σε ταξί και γράφω στίχους σε κομμάτια από χαρτί και τέτοια πράγματα. Και όλα ξεκίνησαν επειδή χρειαζόμασταν τραγούδια για το συγκρότημα του Gary Walker. Δεν είχα γράψει ποτέ τραγούδια νωρίτερα, έτσι είχε πολύ μεγάλη επιρροή σ’εμένα κατ’αυτή την έννοια.

 

joey6Το 1975, σχηματίσατε τους Natural Gas με τον Jerry Shirley (Humble Pie). Γιατί αυτό το συγκρότημα διήρκησε τόσο λίγο;

Ήρθαμε στην Αμερική και βγήκαμε σε περιοδεία και δυστυχώς όλοι μας μπλέξαμε με τα ναρκωτικά και νομίζω ότι αυτός ήταν ο κύριος παράγοντας. Αυτός είναι ο λόγος που βγήκαμε εκτός ελέγχου και διαλύθηκε το συγκρότημα ενάμιση χρόνο αργότερα. Δεν είχε καμμία σχέση με τις προσωπικότητες στο συγκρότημα, ρίχνω όλο το φταίξιμο στα ναρκωτικά.

 

Πιστεύω ότι οι Badfinger θα έπρεπε να εισέλθουν στο Rock ’n’ Roll Hall of Fame. Ποια είναι η γνώμη σας γι’αυτό;

Είναι πολύ δύσκολο για μένα να το φανταστώ αυτό. Πάντα πιστεύαμε ότι ήμασταν ένα μικρό rock συγκρότημα, όχι σαν τους ανθρώπους του Hall of Fame όπως ο Elvis Presley και οι Beatles, ο Little Richard, τεράστια αστέρια σαν αυτούς. Ποτέ δεν βλέπαμε τους εαυτούς μας κατ’αυτό τον τρόπο. Φυσικά αν αυτό συμβεί, θα ήταν τεράστα τιμή. Θα το θεωρούσα ως μια μεγάλη τιμή για το συγκρότημα. Θα ήταν για ωραία αναγνώριση προς το ταλέντο, ειδικά του Pete και του Tommy.

 

Ποιο είδος μουσικής ακούτε αυτή τη στιγμή;

Σε μεγάλο βαθμό τα ίδια που άκουγα πάντα. Την καλύτερη μουσική που μπορώ να βρω. Ακούω λίγο jazz, πηγαίνω πίσω μέχρι τον Thelonious Monk και τέτοιο υλικό. Ακούω όσο περισσότερο rock μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο με το ραδιοφώνο εδώ στην Αμερική: βάζουν μουσική και ποτέ δεν ακούς το όνομα του καλλιτέχνη που τη δημιούργησε. Δεν σου λένε ποιος είναι. Δεν είμαι μεγάλος οπαδός της rap μουσικής, παρότι εκτιμώ κάποια απ’αυτή. Μ’αρέσει η hip-hop μουσική αλλά είμαι rock ’n’ roller, είμαι πραγματικά ένας rhythm ‘n’ blues τύπος στην καρδιά.

 

Είστε χαρούμενος με την θριαμβευτική επιστροφή του βινυλίου;

Μ’αρέσει η ιδέα το ότι το βινύλιο έχει κάνει μια μικρή επιστροφή. Μοιάζει ότι περισσότεροι άνθρωποι αγοράζουν βινύλιο επειδή το βινύλιο έχει κάτι από την ομορφιά του αναλογικού ήχου. Πάντα πίστευα ότι ο αναλογικός ήχος είναι μουσική του ενός χτυπήματος: Ξεκινάει και μετά το χτύπημα συνεχίζει και μετά τελειώνει. Ενώ η ψηφιακή μουσική περιέχει χιλιάδες χτυπήματα, εκατομμύρια χτυπήματα. Δεν νιώθω πραγματικά ότι υπάρχει αρκετός χώρος ανάμεσα σ’αυτά τα χτυπήματα. Έτσι, η μουσική ακούγεται λίγο διαφορετική. Αγαπώ πραγματικά τον αναλογικό ήχο και έχω το πικάπ μου και ακόμα έχω όλα τα βινύλιά μου από την Αγγλία όταν ήμουν νέος.

 

Μπορείτε να μας πείτε μερικά από τα αγαπημένα σας albums;

Σίγουρα, ναι! Το “Ogden’ Nut Gone Flake” (1968) των The Small Faces, το “Mountain Climbing!” (σ.σ: Mountain-1970), τους πρώτους δίσκους των Beatles όπως το “Beatles for Sale”, τέτοια πράγματα. Πολλά πράγματα όπως: “Delaney & Bonnie Live”, δίσκους του Dave Mason, τον Tim Hardin, τον τραγουδοποιό. Πραγματικά, προέρχονται από πολύ μεγάλο φάσμα τα πράγματα που ακούω. Τον John, τους The Band, όλους αυτούς τους δίσκους σίγουρα τους αγαπάω πολύ. Είναι απλά καταπληκτικοί. Τον Steve Miller! Το “Number 5” (1970) του Steve Miller συγκεκριμένα.

 

joey10Σας λείπει το Λίβερπουλ;

Ναι, μου λείπει. Ζούσα στο Λονδίνο όταν το συγκρότημα διαλύθηκε το 1974 και ζούσα τότε για 5-6 χρόνια στο Λονδίνο. Δεν ήξερα κανέναν πραγματικά, είχα λίγους φίλους που συναντούσα στο Λονδίνο, αλλά όλοι οι φίλοι μου, όλοι οι αληθινοί φίλοι μου βρίσκονταν στο Λίβερπουλ. Η οικογένειά μου ήταν στο Λίβερπουλ. Ήμουν στο Λίβερπουλ τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2013. Έχω σκεφτεί αυτό: Ζω στο Shorewood. Είναι μια ωραία πόλη, έχει τόσο ωραίους ανθρώπους. Αν ζούσα στο Λίβερπουλ, δεν ξέρω αν θα είχα μετακομίσει στην Αμερική. Αγαπώ την Αμερική, μην με παρεξηγείς και μ’αρέσει εδώ που ζω, αλλά αν ζούσα στο Λίβερπουλ δεν ξέρω αν θα έφευγα για να πάω κάπου αλλου.

 

Έχετε παίξει ποτέ στο Cavern Club;

Ναι, έχω! Πηγαίνω εκεί κάθε δύο χρόνια και παίζω μια-δυο συναυλίες. Τον περασμένο Οκτώβρη έκανα μια συναυλία για τον George Harrison στο Philharmonic Hall του Λίβερπουλ και έκανα τότε και ένα rock ’n’ roll set επίσης. Λατρεύω να βρίσκομαι εκεί. Λατρεύω να παίζω και στο Cavern επίσης.

 

Έχετε κάποια μουσική φιλοδοξία που θέλετε να εκπληρώσετε;

Ναι, έχω. Θέλω να συνεχίσω να κάνω δίσκους. Θέλω να συνεχίσω να γράφω τραγούδια. Θέλω μόνο να περιοδεύω, να παίζω σε πολλά μέρη. Δεν έχω παίξει ποτέ στην Ελλάδα. Δεν έχω παίξει σε Ευρωπαϊκές χώρες εκτός από αυτές: Έχω παίξει λίγο στην Ισπανία, λίγο στην Ολλανδία, ένα-δύο συναυλίες στη Γαλλία και ένα-δύο συναυλίες στη Γερμανία. Αυτά είναι όλα όσα έχω παίξει στην Ευρώπη. Έτσι, θα ήθελα να επιστρέψω και να περιοδεύσω.

 

Σας ευχαριστώ πολύ. Είμαι τεράστιος οπαδός των Badfinger και το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το “It’s Over”.

Ω, είναι σπουδαίο τραγούδι, ναι. Είναι σπουδαίο. Νόμίζω είναι ένα από τα καλύτερα του Tommy.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Joey Molland για τον χρόνο του.
Original Badfinger website: http://www.badfingersite.com
Original Badfinger Facebook page: https://www.facebook.com/OriginalBadfinger
Αγοράστε το “Return to Memphis” album εδώ: http://www.gonzomultimedia.co.uk/product_details/15625/Joey_Molland-Return_To_Memphis.html

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry