HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν από τους σπουδαιότερους rock ‘n’ roll μπασίστες όλων των εποχών: τον Jerry Scheff. Ήταν μέλος της μπάντας του Elvis Presley, TCB Band, από το 1969 μέχρι τον θάνατο του «Βασιλιά»  το 1977 και έχει παίξει επίσης με τους Doors (“L.A Woman”), Bob Dylan (“Street-Legal”), Elvis Costello, Roy Orbison, Johnny Cash, John Denver, Sam Phillips, The Everly Brothers και άλλους. Πρόσφατα κυκλοφόρησε την πολύ καλή αυτοβιογραφία του με τίτλο ‘Way Down: Playing Bass With Elvis, Dylan, The Doors & More’ (Back Beat Books). Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

jerry1Είστε ικανοποιημένος από την ανταπόκριση που λάβατε μέχρι στιγμής από τον Τύπο και τους οπαδούς για την αυτοβιογραφία σας ‘Way Down: Playing Bass With Elvis, Dylan, The Doors & More’;

Ναι, πάρα πολύ.

 

Πόσο δύσκολα συναισθηματικά ήταν η διαδικασία συγγραφής του ‘Way Down’;

Δεν ζω στο παρελθόν, έτσι δεν έχω πολλές συναισθηματικές δυσκολίες όταν τις ξαναζώ.

 

Ήταν κάτι που θα θέλατε να συμπεριλάβετε στο ‘Way Down’ και δεν συνέβη για οποιοδήποτε λόγο;

Ναι, σίγουρα. Για παράδειγμα: Θα ήθελα να συμπεριλάβω τις φορές που έπαιξα με τον Jimi Hendrix, αλλά ποτέ δεν μου τηλεφώνησε. Αυτών των ειδών τα απωθημένα πάντα βρίσκονται μέσα στο μυαλό μου.

 

Κάνετε καθόλου ηχογραφήσεις αυτή την περίοδο;

Μερικές ηχογραφήσεις στο Λονδίνο εδώ και εκεί. Επίσης,με μια ταινία που πρόκειται να κυκλοφορήσει στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Austin του Texas το 2012, με την οποία ασχολιόμουν στον Καναδά. Ονομάζεται ‘Sample This’. Πρόκειται για ένα album που έγινε στον Καναδά στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και ονομάζεται ‘The Incredible Bongo Band’. Ήμουν ο αρχικός μπασίστας στο album μαζί με τον Jim Gordon (Derek and The Dominos, George Harrison, συνέγραψε το “Layla” με τον Clapton) στα τύμπανα, τον Mike Deasy (Elvis Presley, Barbra Streisand, Chet Baker) στην κιθάρα, τον Mike Melvoin (Beach Boys, John Lennon) στο πιάνο, και τον King Errisson (Neil Diamond, Etta James) στα κρουστά. Τέλος πάντων, κάποιοι κορυφαίοι hip hop καλλιτέχνες στη Νέα Υόρκη έχουν κάνει sampling στο album εδώ και καιρό, και η ταινία αναφέρεται στην συνάντηση των studio μουσικών της δεκαετίας του 1970 με τα αστέρια της Rap του 2000. Όλοι εκτός του Jim Gordon από την αρχική μπάντα, κάναμε στον Καναδά κάποιες καινούργιες ηχογραφήσεις για την ταινία.

 

jerry2Τι θυμάστε περισσότερο από τις συναυλίες που ηχογραφήθηκαν για το Elvis: As Recorded at Madison Square Garden’; Είναι ένα από τα καλύτερα live albums στην ιστορία της μουσικής.

Χαίρομαι που το πιστεύεις αυτό. Ήταν η εποχή που γνώριζα ότι μπορούσα να παίζω ό, τι ήθελα από πίσω του. Ήξερα ότι ήταν ευχαριστημένος με τη νέα προσέγγιση που κάναμε στη μουσική του. Υπήρχαν πολλοί μουσικοκριτικοί και μουσικοί που πίστευαν ότι καταστρέφαμε τον Elvis με το να μην αντιγράφουμε τον Scotty Moore (σ.σ.: ο αρχικός κιθαρίστας του Elvis Presley) και τους υπόλοιπους από παλιά μπάντα του. Αλλά ο Elvis το είχε κάνει αυτό. Ήταν καιρός να προχωρήσει.

 

 

Κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων shows στο Madison Square Garden, πολλοί σπουδαίοι μουσικοί ήταν στο κοινό: όλα τα μέλη των Led Zeppelin και των Ten Years After, ο George Harrison, ο Art Garfunkel, ο Paul Simon, ο Bob Dylan και ο Bruce Springsteen. Μήπως έτυχε να γνωρίσετε κανέναν από αυτούς κατά τη διάρκεια αυτών των συναυλιών;

Όχι, ούτε καν ήξερα ότι ήταν εκεί. Έτυχε να συναντήσω τον Art Garfunkel, τον Bob Dylan και τον Bruce Springsteen αργότερα.

 


Είμαι πολύ περίεργος να μάθω το εξής: Ξέρετε πώς αποφάσισε ο
Elvis να διασκευάσει το ‘Proud Mary’ των Creedence Clearwater Revival του; Ποιανού ιδέα ήταν;

Δεν ξέρω ακριβώς ποιανού ιδέα ήταν, αλλά ο Ike και η Tina Turner έπαιζαν στο σαλόνι στο ίδιο ξενοδοχείο που μέναμε. Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε όλοι μας να τους ακούμε μεταξύ των συναυλιών μας.  Είμαι βέβαιος ότι ο Elvis το άκουσε εκεί. Το ‘Proud Mary’ ήταν ένα hit τους εκείνη ακριβώς  τη στιγμή και το έπαιζαν στις συναυλίες του.

 

Ο Elvis είχε συναίσθηση του τι συνέβαινε στον «πραγματικό κόσμο»; Πόσο εύκολο ήταν για έναν κανονικό άνθρωπο να τον πλησιάσει;

Ο Elvis ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος, αλλά ο «κανονικός άνθρωπος» συνήθως δεν μπορούσε να πάει κοντά του λόγω των σωματοφυλάκων του και του περιβάλλοντός του. Φυσικά υπήρχαν στιγμές που θα γινόταν κομμάτια χωρίς αυτούς.

 

Έχετε αναμνήσεις από τις ηχογραφήσεις για το ‘LA Woman’ των Doors; Πώς ήταν ο Jim Morrison ως άτομο και ως συνεργάτης;

Ήμουν με τους Doors μόνο για έξι εβδομάδες. Ο Morrison και τα παιδιά ήταν πολύ άνετοι για να δουλέψεις μαζί τους. Οι υπόλοιποι Doors έχουν πει έκτοτε ότι εγώ ήμουν «πληρωμένο πιστόλι», που το έφεραν για να βάλει φωτιά στον Jim. Είχα ήδη ακούσει ότι ο ενθουσιασμός του Jim ως rock star με δερμάτινο παντελόνι είχε φθίνει. Το βιβλίο μου λέει λίγο περισσότερα γι ‘αυτό. Μόλις κυκλοφόρησε το album, μου ζητήθηκε να γίνω μέλος των Doors. Πήγα και σε συναντήσεις μαζί τους στη δισκογραφική εταιρεία. Στη συνέχεια, ο Jim πήγε στο Παρίσι και πέθανε. Έτσι τελείωσε αυτό. Ήταν σαν κάποιος να είχε βάλει γάντζο γύρω από το λαιμό μου και να με τράβηξε πίσω στην πραγματικότητα. Ναι, θα εγκατέλειπα τον Elvis για να τους Doors.

 

Ποια είναι τα συναισθήματά σας σήμερα για το ‘StreetLegal’ album του Bob Dylan; Έλαβε κάποιες πολύ αρνητικές κριτικές όταν κυκλοφόρησε.

Κάναμε πρόβα στο προβάδικο του Bob και μάθαινα τα τραγούδια του. Ξαφνικά, μια μέρα μπαίνω και βλέπω ένα κινητό studio ηχογράφησης σταθμευμένο έξω. Ο Bob είπε: «Θα ηχογραφήσουμε ένα νέο album». Θα προβάραμε ένα νέο τραγούδι και φυσικά εμείς, οι μουσικοί και οι τραγουδιστές έπρεπε να παίξουμε τα μέρη μας επί τόπου, οπότε ήταν όλα πολύ αυτοσχέδια. Αποδείχθηκε ότι ο ήχος της ηχογράφησης δεν ήταν ο καλύτερος, και ότι η ποιότητα στην παραγωγή εξέλειπε. Το album κυκλοφόρησε ούτως ή άλλως και έλαβε κακές κριτικές. Χρόνια αργότερα, κάποιος είχε την ιδέα να κάνει remix με σύγχρονο εξοπλισμό και αποδείχθηκε ότι υπήρχε πολύ περισσότερη αξία στις ταινίες από ό, τι πίστευε ο καθένας μας. Ωστόσο, σε ορισμένους κριτικούς δεν αρέσε γιατί είχε πνευστά και φωνητικές ενορχηστρώσεις. Είπαν ότι ηχούσε πολύ “Vegas”. Νομίζω ότι έχει μερικά πολύ καλά κομμάτια.

 

Παίξατε στο Roy Orbison and Friends: A Black and White Night’, γυρισμένο για την τηλεόραση με καλεσμένους τον Bruce Springsteen, τον Elvis Costello και τον Tom Waits να συνδράμουν τον Roy και την TCB Band. Ήταν διασκεδαστικό να παίζεται με αυτούς τους ανθρώπους;

Το ‘Roy Orbison and Friends: A Black and White Night’ είναι ένα από τα πιο αγαπημένα πράγματα πάνω στα οποία έχω ποτέ δουλέψει. Ήδη δούλευα με τον Elvis Costello για μερικά χρόνια, και στο studio και στο δρόμο. Είχα συνεργαστεί με τον Jackson Browne και την Bonnie Raitt επίσης, έτσι ένιωθα πολύ άνετα εκεί. Είχαμε πάρα πολύ κέφι, παρ’ ότι ο παραγωγός έλεγε στην Bonnie να επαναλάβει τους στίχους της μερικές φορές. Όμως, όλοι μας βρισκόμασταν εκεί εξαιτίας του παρελθόντος μας και του σεβασμού μας για τον Roy (σ.σ: συνθέτης και τραγουδιστής του “Pretty Woman” για όσους δεν το γνωρίζουν), και θα το κάναμε και τζάμπα αν χρειαζόταν. Ο Roy ήταν έναν αξιαγάπητο άτομο και ένας σπουδαίος τραγουδιστής.

 

Έχετε μετανιώσει ποτέ για μια επαγγελματική πρόταση που απορρίψατε;

Νομίζω ότι έχω ήδη αναφέρει μια ή δύο. Φυσικά υπήρχαν κάποιες προσφορές που έρχονταν σε σύγκρουση με τα χρονοδιαγράμματά μου. Μου ζητήθηκε να ενταχθώ στην μπάντα του John Lennon το 1971. Ήμουν με τον Presley εκείνη την εποχή. Μου ζητήθηκε να κάνω μια κάνω μια περιοδεία με τραίνο στον Καναδά (σ.σ: δείτε την ταινία ‘Festival Express’), με την Janis Joplin. Ακουγόταν διασκεδαστικό, αλλά δεν ήμουν μεγάλος οπαδός της. Προσπαθούσε λίγο υπερβολικά να ακούγεται σαν μαύρη όταν τραγουδούσε. Δεν μετανιώνω.

 

Πώς συνέβη να παίξετε με τον Johnny Cash;

Όταν ήμουν πολύ νέος και Jazz snob, συνήθιζα να τον βλέπω στην τηλεόραση στην Νότια California. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί άρεσε στους ανθρώπους αυτή η εκτός χρόνου χωριατίλα. Αυτό έγινε πριν μεγαλώσω :-) Την εποχή που πέθανε ο Elvis είχα ήδη μεταμορφωθεί σε τεράστιο οπαδό του Johnny Cash. Ο παραγωγός του “Johnny 99” , Brian Ahern, με γνώριζε και θα έκανε την παραγωγή του album στο Los Angeles, κι έτσι βρέθηκα να δουλεύω σ’αυτό το album.

Μέχρι το 1983 δεν είχα εντυπωσιαστεί με τόσους πολλούς ανθρώπους της μουσικής βιομηχανίας, αλλά όταν ο Johnny Cash μπήκε στο studio για πρώτη φορά έβαλε φωτιά στο δωμάτιο, κάτι που δεν το είχα ξαναδεί ποτέ, και ό,τι έκανε με την June Carter ήταν τέλειο. Ήταν εύκολο να δουλέψεις μαζί τους και σίγουρα δεν ήταν πριμαντόνες. Την τελευταία νύχτα των ηχογραφήσεων, μπήκε μέσα και μοίρασε δώρα σε όλους τους μουσικούς, τον Brian Ahern, τους ηχολήπτες, δεν ξέχασε κανέναν. Σε μένα έδωσε ένα χειροποίητο υφαντό Navaho χαλάκι, το οποίο έχω ακόμα. Με ρώτησες αν μετανιώνω για κάτι. Αυτή την περίοδο της ζωής μου, εύχομαι να έβαζα τον Johnny Cash να υπογράψει το χαλάκι μου. Βασικά, δεν έχω κανένα αυτόγραφο από τους ανθρώπους με τους οποίους δούλεψα εκτός από τον Elvis Costello, και αυτό γιατί η γυναίκα μου, Natalie, του το ζήτησε.


jerry4Αισθανόσασταν άνετα παίζοντας τη μουσική του
Elvis Costello; Υποθέτω ότι έχετε πολλές διαφορετικές επιρροές.

O Costello είναι ένας από τους πιο αγαπημένους ανθρώπους απ’ όσους έχω δουλέψει. Σπουδαίος τύπος, μεγάλος τραγουδοποιός, και έχει μεγαλύτερη αξιοπιστία το μικρό του δαχτυλάκι, από ό, τι στους περισσότερους ανθρώπους ολόκληρο το σώμα. Έχεις δίκιο, έχω επιρροές από τα περισσότερα είδη της μουσικής και συνήθιζα να τις χρησιμοποιώ όλες με τον Costello.

 

Ποιος από τους μουσικούς της νεότερης γενιάς σας αρέσει;

Το γούστο μου στη μουσική είναι λίγο παλιό. Μου αρέσουν οι Radiohead. Πιστεύω ότι θα μπορούσα να αφιερώσω χρόνο για να ψάξω τη μουσική που μου αρέσει, αλλά έχω πάρα πολλά άλλα πράγματα που πρέπει να γίνουν. Αυτό και το γεγονός ότι η ακοή μου έχει μειωθεί σε σημείο που πραγματικά δεν ακούω τη μουσική όπως θα έπρεπε.

 

Έχετε έρθει ποτέ στην Ελλάδα;

Έχω βρεθεί στην Ελλάδα μόνο μια φορά με τον John Denver. Κάναμε check-in στο Hilton το βράδυ. Πήγα στο δωμάτιό μου και, όντας κουρασμένος, παρήγγειλα δείπνο στο δωμάτιό μου. Έκανα ένα ντους και περίμενα το δείπνο μου. Άνοιξα την πόρτα και ο σερβιτόρος έφερε το δείπνο μου και το έστησε μπροστά από το παράθυρο. Οι κουρτίνες ήταν κλειστές και αναρωτήθηκα γιατί θα έπρεπε να έχω φάτσα τις κουρτίνες. Άνοιξε ένα μπουκάλι ρετσίνα, μου έδωσε το ποτήρι, και άνοιξε τις κουρτίνες και εκεί μπροστά μου γεμίζοντας το παράθυρο, ήταν ο Παρθενώνας. Έπαθα πλάκα!!!

 

Γνωρίζετε την ελληνική μουσική;

Είμαι εδώ και καιρό οπαδός της ελληνικής μουσικής και του ελληνικού φαγητού. Υπήρχε ένας πολύ γνωστός ηθοποιός και μπουζουξής στο Λος Άντζελες τη δεκαετία του 1960, με το όνομα Peter Bravos που ήταν ιδιοκτήτης ενός ελληνικού εστιατορίου στο Χόλιγουντ. Η πρώην μου σύζυγος, η Vivian και εγώ συνηθίζαμε να πηγαίνουμε εκεί και να τρώμε μεζέδες και να πίνουμε ρετσίνα ακούγοντας τον Peter και το συγκρότημά του να παίζουν. Ο Peter ήταν στην πραγματικότητα ένας φανταστικός παίκτης. Έτυχε να τον γνωρίσουμε στα 27α γενέθλιά μου όταν, εν αγνοία μου, η Vivian κάλεσε τον Peter Bravos και την μπάντα του να έρθουν καλεσμένοι με τα οργανά τους ως έκπληξη στο party γενεθλίων στο σπίτι μου. Οι άλλοι φιλοξενούμενοι ήταν κάποιοι από τους καλύτερους studio παίκτες στην πόλη. Η Vivian κανόνισε το εστιατόριο του Peter να φέρει το φαγητό. Φανταστικό! Δεν είχαν μπασίστα κι έτσι κάθισα σε μερικά τραγούδια μαζί τους και έφτασα στο σημεία να κάνω και μερικές συναυλίες μαζί τους. Η Vivian κι εγώ, συνηθίζαμε να οδηγούμε στην έρημο με τα παράθυρα του αυτοκινήτου ανοιχτά και την Ελληνική μουσική στη διαπασών από τα ηχεία, έτσι είχα ακούσει αρκετά από αυτό το είδος, για να μπορώ να παίζω τη δική μου εκδοχή. Αυτή άρεσε και στο Peter.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Jerry Scheff  για τον χρόνο του.

Τσεκάρετε το www.jerryscheff.com και μπορείτε να αγοράσετε το βιβλίο του από το Amazon εδώ  και υπογεγραμμένο από τον Jerry Scheff εδώ http://www.jerryscheff.com/merchandise.html .

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry