HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Αύγουστος 2014. Είχαμε την σπουδαία τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό βιολονίστα και συνθέτη: τον Jean-Luc Ponty. Έχει μια πολύ επιτυχημένη solo καριέρα και έχει παίξει με τους Frank Zappa, Mahavishnu Orchestra, Elton John, Stanley Clarke, Al Di Meola, Return to Forever, Allan Holdsworth και πολλούς άλλους. Αυτή την εποχή δουλεύει με τον Jon Anderson των YES πάνω στο πρώτο album των Anderson Ponty Band. Διαβάστε παρακάτω τα όσα ενδιαφέροντα πράγματα μας είπε:

 

jlp3Πώς ήρθατε σε επαφή με τον Jon Anderson;

Ξέραμε ο ένας τον άλλον από το παρελθόν. Όταν ήμουν με το συγκρότημα Mahavishnu Orchestra με τον John McLaughlin . Όταν περιοδεύαμε στις ΗΠΑ το 1974 ή το ‘75 κάναμε μια συναυλία με τους Yes. Τα δύο συγκροτήματα μαζί. Και μετά, ίσως 10 χρόνια αργότερα ήμουν στα γραφεία της Atlantic Records στο Los Angeles, βγαίνοντας από ένα meeting, διότι αυτή ήταν η δισκογραφική που ήμουν εκείνη την εποχή και οι Yes ήταν επίσης στην Atlantic Records. Πήγαινε σε ένα meeting, έτσι συναντηθήκαμε στο διάδρομο. Συστηθήκαμε και μιλήσαμε για λίγο. Του είπα ότι θαύμαζα πραγματικά τη φωνή του και τη δημιουργική σύνθεση των τραγουδιών του και μου είπε ότι του άρεσε το παίξιμο μου στο βιολί και η μουσική μου επίσης, ενώ ακόμα πρότεινε τότε να κάνουμε κάποιο project μαζί κάποια στιγμή. Στη συνέχεια, όμως, δεν ξανασυναντηθήκαμε και ξέρεις η ζωή συνεχίζεται και ήρθαμε σε επαφή και πάλι πριν από ένα χρόνο. Ο παραγωγός του μου ζήτησε να κάνω ένα solo στο βιολί για ένα τραγούδι του. Και όταν ήρθαμε σε επαφή, μας ήρθε η η ιδέα να κάνουμε μαζί ένα συγκρότημα. Έτσι, είναι αστείο ότι αυτό συμβαίνει τόσο αργά. Αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

 

Τώρα γράφετε τη μουσική για το ντεμπούτο album των Anderson Ponty Band. Μπορείτε να μας δώσετε κάποιες πληροφορίες σχετικά με τον ήχο του;

Είναι πάντα δύσκολο να περιγράφω τους ήχους με λέξεις. Θα έλεγα ότι υπάρχει η μουσική του προσωπικότητα, εννοώ ο τρόπος που τραγουδάει, το είδος των μελωδιών που πάντα έγραφε με τις ενορχηστρώσεις να είναι πολύ πιο σημερινές όσον αφορά τους ρυθμούς και τους ήχους. Αλλά επίσης πρόκειται να παίξουμε έναν πολύ περιορισμένο αριθμό κλασικών τραγουδιών. Επειδή ξέρω ότι οι οπαδοί είναι πάντα ευτυχείς να ακούνε μερικά κομμάτια που τους άρεσαν στο παρελθόν και μας αρέσει να τα παίζουμε ακόμη και σήμερα. Αλλά κάποια κομμάτια που κάναμε -αυτός κι εγώ -εξακολουθούν να ακούγονται πολύ καλά σήμερα. Έτσι, το κρατάμε αυτό. Η ιδέα είναι να κρατήσουμε τις μουσικές μας προσωπικότητες και τους πρωτότυπους ήχους, αλλά η παραγωγή θα είναι πιο σύγχρονη.

 

Γιατί αποφασίσατε να ξεκινήσετε μια καμπάνια στο Kickstarter για την ηχογράφηση του album;

Αυτό ήταν πραγματικά μια απόφαση του management. Έχουμε έναν κοινό manager, είναι αυτός που μας έβαλε μαζί, και είχε ενδιαφέρον από δισκογραφικές εταιρείες. Δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Αλλά, υποθέτω ότι ήθελε να διατηρήσει τον έλεγχο και να χρησιμοποιήσει σημερινούς τρόπους για την παραγωγή ενός album, σε αντίθεση με τον παλιό τρόπο, όταν ένας καλλιτέχνης δεν είχε άλλη επιλογή από το να υπογράψει με μια δισκογραφική εταιρεία. Αποφάσισε να πάρει αυτόν τον δρόμο και, στη συνέχεια, ο Jon και εγώ είπαμε: «Είναι εντάξει. Ας το κάνουμε. Ας δούμε πώς λειτουργεί».

 

jlp2
Το διασκεδάσατε που παίξατε με τον Allan Holdsworth στο album σας “The Acatama Experience” το 2007;

Είμαι πολύ μεγάλος θαυμαστής του Allan Holdsworth. Νομίζω ότι είναι μια ιδιοφυΐα με την κιθάρα. Αυτό που με συγκινεί πραγματικά περισσότερο είναι ότι το παίξιμό του είναι τόσο συναισθηματικό. Δεν είναι μόνο εκπληκτικό από τεχνικής άποψης όσον αφορά τις νότες που παίζει, αλλά είναι το συναίσθημα που μεταφέρει μέσα από το παίξιμό του. Τον γνώρισα πριν από πολύ-πολύ καιρό. Τον κάλεσα μερικές φορές. Το 1977 για το album μου “Enigmatic Ocean”. Αυτή ήταν η πρώτη φορά. Αλλά υπήρχε κι ένα άλλο album μετά από αυτό, νομίζω ότι είναι στο “Individual Choice” του 1983. Και από όλα τα solos που έχει κάνει στα albums μου, αυτό το τελευταίο (σ.σ: στο τραγούδι “Point of No Return” από το album “The Acatama Experience”) είναι το πιο όμορφο για μένα.

 

Πόσο σημαντικός είναι ο αυτοσχεδιασμός για εσάς;

Λοιπόν, δεν είναι το μόνο σημαντικό πράγμα στον κόσμο για μένα, μουσικά. Όταν ξεκίνησα ως νεαρός μουσικός, ο στόχος μου ήταν να γίνω συνθέτης. Πρώτα σπούδασα κλασική μουσική και ήθελα να γίνω ένας κλασσικός μαέστρος και συνθέτης. Και μετά ανακάλυψα την jazz και η jazz μου έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσω να παίζω ένα όργανο και να είμαι συνθέτης ταυτόχρονα. Αυτό είναι που μου αρέσει με τον αυτοσχεδιασμό: ότι είναι πολύ αυθόρμητος, πολύ ενδιαφέρων και υπάρχει η αίσθηση της ελευθερίας, αλλά και σου επιτρέπει να μπαίνεις σε περιπέτεια κάθε φορά που παίζεις. Δεν είναι σαν να επαναλαμβάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Λατρεύω και τα δύο. Νομίζω ότι για μένα είναι επίσης πολύ σημαντικό να δουλεύω πάνω στις δομές και να επιτυγχάνω τον ήχο του συγκροτήματος και να βεβαιωθώ ότι όλοι οι μουσικοί κατανοούν τι είδους συναίσθημα τόσο δικό σου όσο και του κομματιού, θα πρέπει να μεταφερθεί. Έτσι ώστε να μην παίζεις funky όλη την ώρα ή συναισθηματικά όλη την ώρα. Κάθε κομμάτι πρέπει να λέει μια διαφορετική ιστορία. Έτσι, η δομή είναι πολύ σημαντική, φυσικά. Στη συνέχεια, όμως, μόλις συνηθίσεις στον αυτοσχεδιασμό, είναι δύσκολο να παίζεις χωρίς αυτόν. Έτσι, για μένα, υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ των δύο. Αυτά τα δύο είναι εξίσου σημαντικά στη μουσική μου. Για παράδειγμα, δίνω μεγάλη προσοχή στη σύνθεση μου και την ενορχήστρωσή και τον τρόπο που το συγκρότημα πρόκειται να ακούγεται παίζοντάς τα. Και μετά το άλλο μισό είναι αυτοσχεδιασμός. Έτσι, αυτό είναι περίπου 50-50.

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε την πρώτη σας συνάντηση με τον Frank Zappa στο σπίτι του;

Γνώριζα τη φήμη του. Ερχόμουν από τη Γαλλία εκείνη τη χρονική στιγμή, αλλά ακόμα και τότε, ήταν το ‘68 και το ‘69 ήταν ήδη γνωστός στους κύκλους της avant-garde μουσικής, όπως η jazz και η rock. Ήξερα τη μουσική του, αλλά ήταν η πρώτη συνάντηση και δεν ήξερα πώς θα αντιδράσει. Ήμουν έκπληκτος που ήταν πολύ ταπεινός. Όχι, δεν ήταν καθόλου σαν rock star. Αυτό με εξέπληξε. Είχε σειρά συναντήσεων τη μία μετά την άλλη. Και η δική μας ήταν περίπου τα μεσάνυχτα ή στη μία και τα παιδιά του έτρεχαν στο σπίτι. Και ο Dweezil έτρεχε τα μεσάνυχτα ή στη μία μέσα στο σπίτι. Έτσι, περιμέναμε τότε. Ήταν ιδεά του παραγωγού μου (σ.σ.: Richard Bock), να τον συναντήσω και ίσως να κάνω ένα project μαζί του. Έτσι, ο παραγωγός μου είπε: «Πρόκειται να σου παίξω μια ηχογράφηση του Jean-Luc και του George Duke». Έτσι, το άκουσε και είπε: «Τι μου ζητάς να κάνω; Αυτοί οι τύποι είναι πάρα πολύ καλοί για να παίξω μαζί τους». Έτσι, γι’ αυτό σκέφτηκα ότι ήταν πολύ ταπεινός για να το λέει αυτό. Ήμουν πολύ έκπληκτος. Ο παραγωγός μου είπε: «Θα θέλαμε πολύ να κάνεις παραγωγή στο επόμενο album του και να ενορχηστρώσεις τη μουσική σου για το επόμενο project του Jean-Luc» και δέχτηκε αμέσως. Φυσικά, θα είχε κάποια μουσική που ήταν έτοιμη και δεν είχε ακόμα ηχογραφηθεί ή είχε επανενορχηστρώσει κάποια. Ήταν πολύ γρήγορος. Δύο εβδομάδες αργότερα, ήμασταν στο studio. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.

 

jlp4Είστε περήφανος για τη συμμετοχή σας στο “Hot Rats” (1969) album του Frank Zappa;

Ναι, αλλά δεν παίζω πολύ εκεί. Απλά έπαιξα ένα τραγούδι (“It Must Be a Camel”). Στην πραγματικότητα, αυτό που συνέβη είναι ότι ηχογραφούσε το “Hot Rats” την ίδια στιγμή που συναντηθήκαμε. Έτσι, με κάλεσε να πάω στο studio του, έτσι ώστε να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον λίγο καλύτερα πριν δουλέψει στο album μου. Έτσι, πήγα με το βιολί μου και μου είπε: «Θα ήθελες να παίξεις σε αυτό το τραγούδι;» Έτσι, ναι, έχω παίξει απλά αυτή τη μελωδία. Είναι ο Don “Sugarcane” Harris ο οποίος σολάρει στο περισσότερο. Και ο ίδιος έχει κάνει ένα σπουδαίο solo. Ήταν ένας σπουδαίος blues μουσικός. Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι σε αυτό, διότι ήταν ένα πολύ καλό album. Είμαι χαρούμενος που αποτελώ μέρος του. Φυσικά δεν συμμετείχα όσο στο “King Kong” και αργότερα (σ.σ.: στα albums “Over-Nite Sensation”, “Piquantique” και “Apostrophe”) όταν περιόδευα μαζί του. Ήμουν πολύ περισσότερο αναμεμιγμένος.

 

Γιατί είπατε ότι ο Frank Zappa ήταν αιχμάλωτος της ίδιας του της εικόνας;

Το είπα επειδή ο καθένας τον σκέφτεται τον ως ένα rock ‘n’ roll freak. Αγαπούσε πολύ το να γράφει σοβαρή μουσική. Νομίζω ότι θα ήθελε πολύ να γίνει ένας κλασσικός συνθέτης. Και θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Ήταν πολύ δημιουργικός και είχε το ταλέντο να το κάνει. Αλλά γεννήθηκε στην έρημο της Καλιφόρνια και ως εκ τούτου ήταν σχεδόν αυτοδίδακτος. Δεν είχε σπουδάσει πραγματικά. Αν είχε γεννηθεί στην Ευρώπη, είμαι σίγουρος ότι θα είχε πάει σε ένα μουσικό σχολείο, σε κάποιου είδους ωδείο για να σπουδάσει σύνθεση. Ξέρεις, συνέχεια όταν οι άνθρωποι με ρωτούν για τον Frank Zappa είναι πολύ έκπληκτοι που ακούνε ότι στην πραγματικότητα ποτέ δεν έπαιρνε ναρκωτικά, ήταν πολύ «καθαρός», είχε πολύ χιούμορ, ήταν σίγουρα πολύ αστείος. Δεν είναι ότι ήταν σοβαρός όταν δούλευες μαζί του. Δεν ήταν κάποιος που δεν ήταν πολύ αστείος, που να είναι πάρα πολύ σοβαρός. Όχι, είχε πολύ χιούμορ φυσικά. Αλλά δεν ήταν καθόλου freak, ο τρελός τύπος που οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν ότι ήταν.

 

Ο Mark Farner από τους Grand Funk Railroad μου είπε ότι ο Frank Zappa έπινε καφέ όλη την ώρα.

Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Αγαπούσε τον δυνατό καφέ, ο οποίος ήταν σπάνιος στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Και κουβαλούσε ένα μεγάλο θερμός με καφέ μαζί του όλη την ημέρα. Δούλευε κάθε βράδυ. Ίσως εξαιτίας του καφέ.

 

HISTORISKEBILDERΉταν ενδιαφέρουσα εμπειρία για σας το να δουλεύετε με τον George Martin (παραγωγός των Beatles) στο “Apocalypse” album των Mahavishnu Orchestra (1974);

Ναι, νομίζω ότι είναι πολύ έξυπνος ενορχηστρωτής και παραγωγός. Από τον τρόπο που κάνει την ηχογράφηση και δίνει τις συμβουλές του πάνω στη μουσική. Βγάζει πραγματικά νόημα. Θέλω να πω, ήταν πολύ ευχάριστος τύπος. Πάρα πολύ ευχάριστος. Πολύ ωραίος. Έτσι, ήταν μια πολύ καλή εμπειρία. Τα πηγαίναμε πολύ καλά μαζί. Με κάλεσε στο σπίτι του. Αγαπούσε τα γαλλικά κρασιά. Στην αρχή, όταν φτάσαμε από την Αμερική, και εξαιτίας της προφοράς μου, νόμιζε ότι ήμουν Καναδός, Γαλλο-Καναδός. Έτσι, με ρώτησε: «Είσαι Γαλλο-Καναδός;» και είπα: «Όχι, είμαι Γαλλο-Γάλλος». Κι εκείνος απάντησε: «Ω! Δεν με πειράζει». Είπα: «Τι;;» και είπε: «Βρετανικό χιούμορ». Και αμέσως γίναμε φίλοι και είπε: «Ω, είσαι Γάλλος, σίγουρα σου αρέσει το καλό κρασί» και με κάλεσε στο σπίτι του. Στην πραγματικότητα, μου τηλεφώνησε χρόνια αργότερα. Νομίζω ότι έκανε παραγωγή σε ένα album για τον Paul McCartney και ήθελε να παίξω σε αυτό, αλλά δεν ήμουν στο Λος Άντζελες, τη σωστή στιγμή, γι’ αυτό δεν συνέβη.

 

Είστε υπερήφανος που είστε ένας από τους πρώτους βιολονίστες στην jazz και την rock μουσική;

Είναι κάποιου είδους ευκαιρία που ήμουν εκεί σε μια εποχή που όχι και πολλοί άλλοι βιολονίστες είχαν κάνει πολλά για το βιολί στην jazz και την rock. Είχα ένα όραμα πολύ νωρίς, μόλις άρχισα να παίζω με jazz και rock συγκροτήματα. Είχα έναν ήχο στο μυαλό μου αμέσως του τι θα μπορούσα να κάνω με το βιολί σ’ αυτά τα νέα είδη μουσικής. Και δεν ήξερα κανέναν άλλο που να το έχει κάνει νωρίτερα ή πολύ λίγους. Έτσι, μου άρεσε η ιδέα να το κάνω και αν είσαι ένας από τους πρώτους που το κάνει, τότε δεν ξέρεις ποτέ αν πραγματικά αξίζει κάτι έως ότου επανεκτιμηθεί πολλά χρόνια αργότερα και τώρα μπορώ να πω ότι ήταν καλό που το έκανα τότε. Και ανταμείβομαι με το να έρχομαι σε επαφή με νέους μουσικούς, με πολύ νέους από οποιοδήποτε είδος μουσικής συμπεριλαμβανομένης της κλασσικής από όλο τον κόσμο που πραγματικά εκτιμούν ό, τι έχω κάνει και όλοι ζητούν τη συμβουλή μου. Έτσι, ναι, αυτό είναι καλό.

 

Πιστεύετε ότι το να παίζεις με διαφορετικούς ανθρώπους αποτελεί επίσης ένα είδος εξέλιξης;

Ναι, απολύτως. Φυσικά είχα πολύ περισσότερες προσφορές από όσες δέχτηκα. Όλη την ώρα, με προσεγγίζουν για να κάνω συνεργασίες. Αρχικά, όταν μετακόμισα στην Αμερική και αφού έπαιξα με τον Zappa και τους Mahavishnu, στόχος μου ήταν να συνθέσω τη δική μου μουσική και να κάνω τις δικές μου δημιουργίες. Εκείνη την εποχή, αρνήθηκα όλες τις συνεργασίες και ήθελα να επικεντρωθώ στη μουσική μου και να αναγνωριστώ γι’ αυτή. Αλλά τώρα, μετά από τόσα χρόνια, ναι, αντιθέτως, είναι πολύ ενδιαφέρον και αυτό με κρατάει από το να πάθω άνοια(γέλια), όταν ακόμα στην ηλικία μου -για παράδειγμα τα τελευταία δύο χρόνια- έχω παίξει τη μουσική μου με συμφωνικές ορχήστρες. Και πραγματικά το απολαμβάνω να με προσκαλούν στη Ρωσία, στη Βραζιλία, σε τόσα πολλά μέρη. Και σε μερικά μέρη που δεν έχω παίξει ποτέ πριν, μέχρι και τη Σιβηρία. Τώρα, πρόκειται να ηχογραφήσω ένα νέο album ως ακουστικό τρίο με τον Stanley Clarke στο μπάσο και τον Bireli Lagrene στην κιθάρα. Ο Bireli Lagrene είναι Γάλλος Τσιγγάνος. Για μένα -και όχι μόνο για μένα- είναι ο σπουδαιότερος τσιγγάνος κιθαρίστας μετά τον Django Reinhardt. Έχω τη μουσική μου προσωπικότητα και δεν πρόκειται να αλλάξω επειδή παίζω με κάποιον άλλο. Αλλά το να συνεργάζεσαι με άλλους σπουδαίους μουσικούς, ο καθένας έχει μερικές φορές μια διαφορετική προσέγγιση, μια διαφορετική άποψη και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον για τον άλλον. Όταν η ενέργεια είναι πολύ θετική και οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι που είναι μαζί και στη συνέχεια μπορούμε να πετύχουμε σπουδαιότερα πράγματα απ’ ότι μόνοι μας.

 

jlp8Εξακολουθείτε να ενδιαφέρεστε για την αφρικανική μουσική;

Ναι. Αλλά δεν θα είχε νόημα για μένα να συνεχίσω να παίζω αφρικανική μουσική. Όταν ανακάλυψα τη μουσική από τη Δυτική Αφρική ήταν τόσο καινούργια στα αυτιά μου που ήμουν πολύ ενθουσιασμένος ώστε να κάνω ένα project με αυτούς τους μουσικούς. Και ακόμα και σήμερα, έχει αφήσει κάποια επιρροή στον τρόπο που χειρίζομαι τον ρυθμό. Εξακολουθώ να είμαι ανοιχτός σε όλα τα είδη της μουσικής. Αλλά ο στόχος μου φυσικά δεν είναι τόσο πολύ στην αφρικανική μουσική. Επιστρέφω στον δικό μου πολιτισμό και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Νιώθω σαν κάποιον που έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και νιώθει ότι μπορεί να εμπλουτιστεί ανακαλύπτοντας τον πολιτισμό άλλων ανθρώπων αλλά χωρίς να ξεχάσει τον δικό του.  Έτσι είναι σημαντικό για μένα να εκφράσω τον εαυτό μου και ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να το κάνω με ένα βαθύ τρόπο είναι να αντλώ από το δικό μου πολιτιστικό υπόβαθρο. Φυσικά, το πολιτιστικό μου υπόβαθρο είναι η προσθήκη του ευρωπαϊκού πολιτισμού στον οποίο μεγάλωσα, στον αμερικανικό πολιτισμό που είναι το δεύτερο μέρος της ζωής μου από τότε που μετακόμισα εκεί όταν ήμουν 30 ετών.

 

Είναι η κλασική μουσική και η jazz δύο διαφορετικοί κόσμοι για σας;

Ναι, είναι. Θέλω να πω ότι μπορούν να συναντηθούν κάπου. Το ζήτημα είναι ότι η κλασική μουσική είναι μια μεγάλη πηγή έμπνευσης ακόμη και για τους μουσικούς της jazz μέχρι και σήμερα. Ξέρεις, οι μουσικοί της jazz που γνωρίζω πολύ καλά, όπως ο John McLaughlin και ο Chick Corea είναι μεγάλοι λάτρεις κάποιων κλασικών συνθετών και συζητούσαμε για ορισμένα έργα. Νομίζω ότι είναι σημαντικό για τους jazz μουσικούς να έχουν τη γνώση του τι οι κλασσικοί συνθέτες έχουν δημιουργήσει από μελωδικής και αρμονικής άποψης. Αλλά η jazz είναι ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι, γιατί στην κλασική μουσική ο στόχος είναι να αναπαράγεις κάθε νότα ακριβώς… Είναι σαν να είσαι ηθοποιός. Θα πρέπει να έχεις μια ιδέα για το τι συναισθήματα και τι ιδέες οι συνθέτες θέλουν να βάλεις σε αυτά. Όπως ένας ηθοποιός πρέπει να καταλάβει από το κείμενο το ρόλο, τα συναισθήματα του προσώπου που θα υποδυθεί. Στην κλασσική μουσική, μαθαίνεις κατά κάποιο τρόπο πώς να φτάσεις στην τελειότητα. Κάθε φορά που παίζεις ένα Κοντσέρτο για βιολί, για παράδειγμα, παίζεις συνέχεια τις ίδιες νότες. Έτσι, αυτό που προσπαθείς να επιτύχεις είναι η τελειότητα, αλλά κάνοντας αυτό όλη την ώρα, μπορείς να γίνεις καλύτερος και καλύτερος. Στη jazz είναι διαφορετικά. Όταν αυτοσχεδιάζεις, παίρνεις ρίσκα. Μπορεί να παίξεις νότες που δεν έχεις παίξει ποτέ νωρίτερα. Και αυτός είναι ο τρόπος που παίζεις όταν αυτοσχεδιάζεις, έτσι ώστε η τεχνική τελειότητα δεν είναι τόσο σημαντική για εκείνους που παίρνουν ρίσκα. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ακριβώς το όργανο που παίζεις παρά οι νότες και η μουσική. Η jazz είναι περισσότερο μουσική θεωρία παρά το όργανο και τεχνική.

 

Οι Mahavishnu Orchestra έπαιξαν στο πρώτο Knebworth Festival το 1974, μαζί με τους Allman Brothers Band, Van Morrison, The Doobie Brothers, The Sensational Alex Harvey Band και τον Tim Buckley. Θυμάστε αυτή τη συναυλία; Μήπως συναντήσατε κάποιους από τους άλλους μουσικούς;

Το πρόβλημα είναι ότι δεν συναντήσαμε τους άλλους μουσικούς. Επειδή ήταν τόσο μεγάλο το festival. Υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι, οπότε δεν υπήρχε τόσο πολύ αλληλεπίδραση ανάμεσα στα συγκροτήματα που πήγανε, παίξανε και φύγανε.

 

jlp9Το 2011 περιοδεύσατε με τους Return to Forever. Περάσετε καλά παίζοντας με τον Chick Corea και τους Return to Forever;

Ω ναι, περάσαμε υπέροχα. Είναι η ίδια ιστορία περίπου όπως και με τον Jon Anderson. Μόλις έφτασα στην Αμερική, έγινα φίλος με τον Chick Corea και τον Stanley Clarke. Αφού έφυγα από τους Mahavishnu Orchestra, με ρώτησαν αν θα ήθελα να ενταχθώ στους Return to Forever. Αλλά μόλις είχα ξεκινήσει το δικό μου συγκρότημα, και παρόλο που ήταν μια δύσκολη απόφαση, αποφάσισα να συνεχίσω με το συγκρότημά μου. Έτσι, είμαι πολύ τυχερός. Είναι εκπληκτικό το πόσο τύχη είχα, γιατί έζησα αρκετά ώστε τελικά να με καλέσει ξανά ο Chick Corea και ο Stanley Clarke το 2011.Τελικά το κάναμε (γέλια). Έχουμε τόσα πολλά κοινά μουσικά, γι’ αυτό ήταν διασκεδαστικό. Με ρωτήσες για τις συνεργασίες: ο Chick Corea είναι ένας τόσο καταπληκτικός μουσικός. Επειδή μπορεί να παίζει πολύ δύσκολη μουσική που είναι γραμμένη μουσική, και μετά μπορεί να αυτοσχεδιάζει σε ο,τιδήποτε τόσο εύκολα και κάθε βράδυ να το κάνει διαφορετικά. Ήμουν πολύ εντυπωσιασμένος. Έτσι, σε ωθεί να παίζεις το καλύτερό που μπορείς κάθε βράδυ. Ήταν πολύ ενδιαφέρον, πολύ καλό.

 

Μπορείτε να μας πείτε κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις που απορρίψατε επειδή ήσασταν απασχολημένος ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο;

Όχι, αναφέρω μόνο αυτές που δέχομαι, γιατί δεν χρειάζομαι εχθρούς (γέλια). Μερικές φορές αυτό συμβαίνει γιατί ήμουν απασχολημένος, άλλες φορές γιατί δεν πίστευα ότι ήταν καλές.

 

Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να παίξετε μαζί του και δεν έχει συμβεί ακόμα;

Όχι κάποιος που μπορώ να σκεφτώ, τώρα. Απλά μετανοιώνω που δεν έπαιξα με τον Jaco Pastorius. Συναντήσαμε ο ένας τον άλλο και μου είπε: «Πρέπει να κάνουμε κάτι μαζί». Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν περιμένεις κάποιος να πεθάνει τόσο νέος. Έτσι, είναι πάρα πολύ άσχημο. Το μετανοιώνω αυτό. Υπάρχουν κάποιοι νέοι μουσικοί τους οποίους μερικές φορές ακούω να παίζουν σε σπουδαία συγκροτήματα. Θα με ενδιέφερε να παίξω μερικές φορές και με κάποιους όχι και τόσο γνωστούς μουσικούς από νέα συγκροτήματα. Δεν έχω τόσο πολύ χρόνο. Δεν μπορώ να κάνω τόσα πολλά πράγματα. Ήδη, αυτή τη στιγμή έχω δύο projects ταυτόχρονα στο κεφάλι μου.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Jean-Luc Ponty για τον χρόνο του.

Anderson Ponty Band Kickstarter campaign: https://www.kickstarter.com/projects/1711196158/jon-anderson-and-jean-luc-ponty-project

Anderson Ponty Band Facebook: https://www.facebook.com/andersonpontyband

Official Jean-Luc Ponty website: www.ponty.com

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry