ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρακάτω κείμενο δεν έχει λογικό ειρμό. Αποτελείται από ασυνάρτητους συνειρμούς. Καλύτερα διαβάστε το Cosmopolitan.

 

Το τελευταίο καιρό παρατηρώ πράγματα που δεν μπορούσα να τα διαπιστώσω σε τέτοιο βαθμό παλιότερα. Ίσως να υπάρχαν και τότε και να μην τα είχα διακρίνει. Ένα από αυτά που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η βεβαιότητα κάποιων που αποκαλούνται «μουσικοί συντάκτες». Τους ζηλεύω γι’ αυτήν τους την βεβαιότητα. Αν και απορώ πώς κάποιοι που δεν έχουν κάνει μόνοι τους ούτε το 1% από όσα έχω κάνει εγώ, έχουν τέτοια εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και δηλώνουν την απόψη τους χωρίς κανένα δισταγμό, σαν να κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και όχι μόνο αυτό,αλλά να θεωρούν και καθήκον τους να την μεταλαμπαδεύσουν στους «από κάτω», στον απλό μουσικόφιλο αναγνώστη. Μπορεί εγώ να φταίω που έχω κόμπλεξ κατωτερότητας και δεν είμαι τόσο απόλυτος για τις απόψεις μου και αμφιβάλλω για τα πάντα. Ψάχνοντας να βρω τα αίτια αυτής της σιγουριάς τους και της δικής μου αμφιβολίας, κατέληξα στο ότι ίσως να φταίνε οι διαφορετικές επιρροές μας.

Καλώς ή κακώς (μάλλον καλώς), δεν έχω trash επιρροές. Όχι thrash, trash επιρροές. Όπως: Τρύφωνα Σαμαρά, Γιάννη Φλωρινιώτη, Vin Diesel κτλ. Θα μου πείτε «εσύ είσαι καλύτερος που σ’αρέσουν οι alternative συριζιώτισσες με ποδήλατο;» Κοιτάξτε, από άποψης γούστου, ψυχρά αντικειμενικά, δεν υπάρχει σύγκριση. Ένα εκατομμύριο φορές alternative συριζιώτισσες με ποδήλατο. «Ναι, αλλά είσαι εκτός πραγματικότητας, περίεργος. Ούτε ο Tarantino δε σ’αρέσει, μονόχνωτε». Ναι, είμαι της βαριάς κουλτούρας, γουστάρω «Θιάσο», «Θεώρημα», «Θυσία», «Περιπέτεια», «Επιστροφή» και τέτοια πράγματα. Ξενέρωτα και δήθεν, κατ’αυτούς. Τι να κάνουμε; Θα μου πείτε «Με Bergman μεγάλωσες;». Όχι, με Στάθη Ψάλτη, αλλά με την ίδια λογική θα έπρεπε να ακούω Βέρτη και Κιάμο όπως οι περισσότεροι της ηλικίας μου στην πόλη που μεγάλωσα. Και ο Bergman έκανε ταινίες από τον φόρο που έβαζε το σουηδικό κράτος στις εισαγώμενες τσόντες. Που σημαίνει, ότι αν θες να δημιουργήσεις, δημιουργείς. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Ας επανέρθουμε πάλι στους βέβαιους, δεν έχω καταλάβει πού την βρίσκουν τόση αυτοπεπείθηση. Να μου το πουν και μένα, πληρώνω για να το μάθω. Και σαν αντάλλαγμα θα τους μάθω τζάμπα πώς να κάνουν καμμιά συνέντευξη της προκοπής. Αν και είμαι σίγουρος ότι δεν τους ενδιαφέρει αυτό. Όσο υπάρχουν τα κορόιδα που πηγαίνουν εκεί που κάνουν Dj sets (λαμβάνοντας φυσικά και την προστιθένη «υπεραξία» στο νυχτοκάματο ως «έγκριτοι» μουσικοί συντάκτες) δεν υπάρχει πρόβλημα.

Εσύ φταις μαλάκα (στον εαυτό μου αναφέρομαι) που δεν μπορείς να κλείσεις μάτι από το άγχος μέχρι να μιλήσεις με τον John McLaughlin, τον Bob Ezrin, τον Nils Lofgren, τον Ian MacKaye, τον Alan White, τον Klaus Schulze, τον Roy Harper, τον Greg Lake και άλλους. Τι θες και αγχώνεσαι και ψάχνεις όλον τον κόσμο να τους βρεις; «Τι;!;! Έντεκα προσπάθειες έκανες μέχρι να μιλήσεις με τον Bob Ezrin και 2 χρόνια ακριβώς κυνηγούσες τον Alan White;;;; Είσαι άρρωστος;; » Η ζωή είναι πολύ εύκολη. Αποκάλεσε όλους τους παραπάνω γίγαντες της μουσικής, «δεινοσαυρικούς», είτε λόγω άγνοιας είτε επειδή ποτέ δεν θα μιλάγανε μαζί σου (και το ξέρεις καλά αυτό), και καθάρισες. Ξύσε τ’αρχίδια σου, μίλα κατά παραγγελία των δισκογραφικών τους με τους Edguy και τους Iced Earth, άντε και τους Mastodon, βρες και 1-2 μαγαζάτορες και παίξτο μούρη και ειδικός. Είσαι και ο πρώτος, μεγάλε. Και ζήσε κι απ’ αυτό. Live your rock ‘n’ roll myth in Greece. Δεν μετράει τι έχεις κάνει, μετράει τι κονέ έχεις. That’s the way.

Πώς μετά να μην έχεις μεγάλη πίστη στον εαυτό του και να νομίζεις ότι κάνεις χάρη σ’όσους σε διαβάζουνε. «Μια βόλτα στο προαύλιο του ψυχιατρείου μπορεί να σε πείσει ότι η πίστη δεν έχει καμμία σημασία» είχε πει ο Νίτσε, αλλά επειδή δεν άκουγε Amon Amarth, δεν μας κάνει. Τώρα που το θυμήθηκα, στο στρατό όταν παρουσιάστηκα με μετάθεση στην μονάδα μου στην Αλεξανδρούπολη, στο τοίχο του γραφείου του διοικητή είχε μια μεγάλη χρυσή επιγραφή που έλεγε στο περίπου «Αυτοί που κατακρίνουν τον Αλέξανδρο, ασφαλώς συμφωνούν με τον Κλαούζεβιτς, που προτίμησε να μην δώσει ποτέ μια μάχη στη ζωή του, προφανώς για να μην την χάσει». Τώρα οι θαυμαστές του Τρύφωνα Σαμαρά θα ψάχνουν στο google «ποιος είναι αυτός ο Κλαούζεβιτς». Σαν να τους βλέπω ήδη.

john1Όχι ότι δεν έχω τρομερά ελλατώματα. Έχω. Πχ δεν με νοιάζουν τα λεφτά, όχι επειδή είμαι φραγκάτος, αλλά δεν αποτελούν το κίνητρο για μένα. Πολύ μεγαλύτερο κίνητρο είναι να ξεφτιλίσω τους «ειδικούς» και το έχω πραγματοποιήσει σε μεγάλο βαθμό με αυτά που έχω κάνει, μόνος μου και τελείως αυτοδίδακτος σε 2,5 μόνο χρόνια.Και ένας μόνο να σκεφτεί «πώς μπόρεσε αυτός ο άγνωστος και δεν μπορούσαν οι επαγγελματίες τόσα χρόνια;» είμαι χαρούμενος. Επίσης είμαι ιδεαλιστής και δεν μπορώ να φερθώ κυνικά μερικές φορές, όπως θα άρμοζε σε κάποιες καταστάσεις. Θα ήθελα να ήμουν ένας κυνικός μπάσταρδος που δεν έχει άγχος για τίποτα, τους κρίνει όλους, και δεν κάνει απολύτως τίποτα. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. Τους ζηλεύω, θα ήθελα κι εγώ να είμαι έτσι, αλλά δεν μου βγαίνει. Το ‘χω προσπαθήσει είναι η αλήθεια, αλλα πάνω από 2 λεπτά δεν μπορώ να κάνω τον πουθενά/«ειδικό». Άλλοι το κάνουν δεκαετίες ολόκληρες. Θέλει και αυτό ταλέντο.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Επειδή είναι πάρα πολύ χαμηλό το επίπεδο. Αν υπάρχαν τουλάχιστον άλλοι 2-3 σαν εμένα που να μην είναι βαποράκια των δισκογραφικών και να κάνουν μόνο ότι γουστάρουν και όχι ότι τους λένε, θα είχε ξεβραστεί η σαβούρα. Αλλα επιβιώνουν, γιατί το 99% είναι πάρ’ τον ένα και χτύπα τον άλλο. Μίλαγα τον Αύγουστο, μ’ ένα φίλο μου, πετυχημένο επιχειρηματία στο είδος του, και μου έλεγε: «Νομίζεις ότι κάνεις κάτι έτσι στο σύστημα; Αέρα στα αρχίδια του συστήματος κάνεις! Αν ήθελε τον σύστημα να κάνει αυτά που έχεις κάνει εσύ, θα τα ’χε κάνει. Δεν ήθελαν! Δεν είναι ότι δεν μπορούσαν. Μπoρούσαν, αλλά δεν ήθελαν. Επιλογή τους ήταν» Αυτό ακριβώς πιστεύω κι εγώ, δεν ήθελαν γιατί έχουν μάθει να βολεύονται με ό,τι τους πασάρουν οι δισκογραφικές και οι promoters. Δεν ψάχνει κανένας τίποτα. Καμμία πρωτοβουλία. Πρεφαδόροι είναι όλοι τους. «Αν δε μας τα χώσεις για διαφήμιση, για μας δεν υπάρχεις» είναι ο κανόνας τους. Και όσο οι δισκογραφικές παίρνουν τον πούλο, άλλο τόσο τον παίρνει και ο έντυπος τύπος και κάτι πρέπει να κάνουν κι αυτοί, κλέφτες θα γίνουν; «Γιατί να τα διαφημίζουμε μόνο, και όχι να τα πουλάμε κιόλας;» είπαν πριν λίγα χρόνια και αλληλοθαυμάστηκαν για την εξυπνάδα τους. Το telemarketing καλωσορίζει τους νέους του θιασώτες. Ο Φικιώρης,ο Λιακόπουλος και ο «κοπί τη πίτα», ήδη τους βλέπουν σαν ανταγωνιστές. «Και γιατί να μην πουλάμε και συσκευές για νερό με όζον;» θα πει κάποιος απ’ αυτούς σύντομα, πάω στοίχημα. «Αφού το site για telemarketing το έχουμε ήδη. Μισή ντροπή δική μας, μισή δική τους». «Γιατί να μην πουλάμε και βιβλία για τους Νεφελίμ , αφού έχουμε εδώ και χρόνια συντάκτες που τα πιστεύουν αυτά;» θα πει κάποιος άλλος ευφυής στο κοντινό μέλλον (αν δεν το έχουν πει ήδη). [EDIT: Τώρα μόλις θυμήθηκα ότι πουλάνε και βιβλία μεταφυσικού περιεχομένου!! Η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία, για μία ακόμη φορά]. Άμα σε πάρει η κατηφόρα…

Μακάρι να μην συνέβαιναν όλα αυτά. Δεν είναι σουρεαλιστική θεατρική παράσταση, αλλά η σημερινή πραγματικότητα. Δεν έχω κάποιο συμφέρον για να πω ψέμματα, υποχρέωση δεν έχω σε κανέναν (μου έχουν όμως, αλλά γάμησέ το αυτό. Κάνω ότι το ‘χω ξεχάσει). Δεν πουλάω τίποτα. Dj sets δεν κάνω. Μ’αυτούς που έχω σαν παραδείγματα προς αποφυγήν, δεν συναναστρέφομαι, κτλ. Λεφτά δεν έβγαλα (αν και μου έχουν πει να μην το λέω αυτό και να το παίζω κονομημένος και μοιραίος), αλλά μίλησα με τα περισσότερα από τα είδωλά μου.

Θα μπορούσε κάποιος να μου πει ότι τόσα χρόνια μέσα στο «χώρο» , δηλ τη χωματερή που λέγεται «μουσική δημοσιογραφία στην Ελλάδα», κάτι θα ξέρουν αυτοί, δεν γίνεται να είναι τόσο βόιδα όσο τους περιγράφεις. Κατ’ αρχήν δεν είναι όλοι βόιδα. Όσοι όμως δεν είναι, είναι συμβιβασμένοι. Δυνητικά θα μπορούσαν να σώσουν την αξιοπιστία τους, αλλά ας όψεται η κακούργα η κενωνία γιατί πρέπει και αυτοί να ζήσουν, και οι λογαριασμοί τρέχουν κτλ. Η δικαιολογία για τον συμβιβασμό τους. Ότι λένε και οι φίλοι τους, οι μεταλλάδες που παίζουν στα σκυλάδικα. Κορόιδο Roy Harper, που περιμένεις να μαζέψεις λεφτά για να φτιάξεις την σκεπή που μπάζει νερά στο σπίτι σου στην Ιρλανδία και κάθεσαι και δίνεις συνέντευξη  σ’ έναν αντιπαθητικό ερασιτέχνη Έλληνα επαρχιώτη (εμένα). Αυτός σε έψαξε, αυτός σε βρήκε. Οι «ειδικοί» ήταν απασχολημένοι. Έλα να παίξεις με τον Μαζωνάκη, αφού και συ έχεις να πληρώσεις λογαριασμούς. Ζήτα 5.000 ευρά από το κολλητό σου, τον Jimmy Page, τόσα εκατομμύρια έχει. Ή πες στον Page να μην τα βάλει απ’την τσέπη του, να στα στείλει καλύτερα το πνεύμα του Crowley (εδώ να σημειώσουμε ότι υπάρχουν αρκετά άτομα που τα πιστεύουν αυτά τα πράγματα, τα πνεύματα, τα «μάγος», μυστικιστής και λοιπά παραμύθια. Και ο Καιάδας τα πίστευε μέχρι πριν λίγο καιρό. Τώρα έγινε κι αυτός ορθόδοξος).

Ας προχωρήσουμε, κι εγώ πίστευα ότι αυτός που είναι στο «χώρο» θα έχει καλύτερη κρίση από το απλό οπαδό. Αυτό δεν ισχύει, ο απλός οπαδός δεν υπηρετεί συμφέροντα, ο «συντάκτης» υπηρετεί. Δεν μπορεί να θάψει ένα δίσκο αν η εταιρία έχει πληρώσει ολοσέλιδη διαφήμιση, πακέτο με εξώφυλλο και πολυσέλιδη συνέντευξη. Δεν γίνονται αυτά. Ο ακροατής μπορεί να πει ότι ο δίσκος δεν ακούγεται, ο «συντάκτης» δεν μπορεί. Ή θα το πει ο ένας με τακτ και ο άλλος θα το αποθεώσει, στην ίδια σελίδα. Για να καλύψουν όλες τις απόψεις και να μην δυσαρεστήσουν και κανέναν. Εξάλλου «οι απόψεις των συντακτών δεν ταυτίζονται κατ’ανάγκη μεταξύ τους» και «εγώ γράφω αυτά που πιστεύω», οι γνωστές, κλασικές παπαριές. Η πρακτική δεν διαφέρει μεταξύ έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, αλλά ο ηλεκτρονικός είναι τζάμπα. Μεγάλη διαφορά.

Με την όποια εμπειρία έχω, μπορώ να πω πλέον -κάτι που δεν μπορούσα να πω πέρσι, ήμουν ακόμη αφελής- ότι πιστεύω πολύ περισσότερο την άποψη πχ μιας 19χρονης που κλαίει με το “True Love Waits” και καλά κάνει, -ανθρώπινες αδυναμίες, δική μου το “Fake Plastic Trees” -, παρά με κάποιον επαγγελματία των dj sets που ξέρει και τί ώρα κατούρησε πριν 30 χρόνια ο Eric Adams των Manowar. Αυτή είναι η άποψη μου. Η 19χρονη δεν ζει κρίνοντας τη μουσική των άλλων, άρα η άποψή της είναι εντελώς ανιδιοτελής. Σωστή ή λανθασμένη, αλλά ανιδιοτελής σίγουρα. Ο άλλος.. Άσε τον άλλο.. Ας πούμε ότι μου την βαράει εμένα και θέλω να εκπορνευτώ και να γίνω ρεζίλι στον εαυτό μου κάνοντας dj sets, αν μου πει ο πελάτης «βάλε λίγο Nightwish», τι θα του πω; Θα του πω «φίλε, το γούστο σου είναι για τα μπάζα» όπως το νιώθω ή «θα βάλω σε λίγο, μπαντάρα οι Nightwish»;  Οπότε ή θα πρέπει να συμβιβαστώ ή θα χάσω τον πελάτη. Και στη θέση των Nightwish βάλτε τους Metallica, τους Nirvana, τους Sex Pistols, τους Red Hot Chili Peppers, τους System of A Down, τους U2 ή όποιο άλλο υπερεκτιμημένο συγκρότημα θέλετε.

Και αυτοί οι τύποι έχουν κάνει τον Έλληνα οπαδό σαν τα μούτρα τους. Εδώ έγραφα σ’ένα άλλο άρθρο για τους true μεταλλάδες που μαζεύονται κάθε χρόνο μαζεύονται σε σπίτια φορώντας t-shirts Hammerfall, Manowar και Warlord, πίνουν μπύρες και βλέπουν όλοι μαζί κάθε χρόνο, τη Eurovision, και κάποιος που προφανώς αναγνώρισε τον εαυτό του στην περιγραφή σχολίασε «τι έχεις ρε με τους Warlord;» Δεν έχω απολύτως τίποτα, πολύ καλή μπάντα ήταν για την εποχή τους και πρωτοπόροι για το είδος τους. Με τους «true μεταλλάδες» που βλέπουν Eurovision έχω πρόβλημα, που τους έχουν μάθει ότι το trash είναι “cool”.

Έτυχε τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές να ακούω το “Pink Moon” album του Nick Drake, μετά από 5μιση χρόνια. Και αυτός θύμα κυριολεκτικά των Άγγλων συναδέλφων τους, της αντίστοιχης εποχής. Κανένα album του δεν πούλησε όσο ζούσε πάνω από 5.000 κομμάτια, σταμάτησε τις συναυλίες από ντροπή, «θάφτηκε» και αγνοήθηκε όσο ζούσε, η αποτυχία του τον οδήγησε στην αυτοκτονία, για να δικαιωθεί 26 χρόνια αργότερα εξαιτίας μιας διαφήμισης αυτοκινήτου, αν και είμαι εναντίον των διαφημίσεων.

Δοκιμασία: Την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον από αυτά τα διαμάντια της μουσικής δημοσιογραφίας σε κάποια συναυλία ή σε μαγαζί που βάζουν μουσική, πλησιάστε τους και ρωτήστε τους στην ψύχρα «Τι είναι το “Hunky Dory”;» Χωρίς τη χρήση google, γι’αυτό και να τους ρωτήσετε πρόσωπο με πρόσωπο, ούτε το 50% δεν θα μπορέσει να απαντήσει σωστά. Πιθανότερο είναι να σας πούνε ότι πρόκειται για άλογο στον ιππόδρομο. Για τέτοιο επίπεδο μιλάμε. Τι να κάνουμε, τους κέρδισε η μουσική δημοσιογραφία και τους έχασε η Αννίτα και το “Je t’aime”. Ποτέ δεν είναι αργά. Ίσως εκεί καταφέρουν να είναι καλοί.

Ακούω τώρα το “Scott 4” album του τρισμέγιστου Scott Walker και σκέφτομαι αν έδινα σε κριτική μεγαλύτερο βαθμό γι’αυτό, όπως πιστεύω ότι δικαιούται, απ’ότι στο “Heaven and Hell” των Black Sabbath -το οποίο μ’αρέσει επίσης αλλά δεν είναι αριστούργημα, όπως θέλουν να με πείσουν- θα ζούσα; Πόση ελευθερία έχει κάποιος να δηλώσει αυτά που πιστεύει; Το έχω ξαναγράψει: μίλαγα πέρσι με κάποιον που εκτιμώ, και συμφώνησε μαζί μου ότι οι Metallica είναι υπερεκτιμημένοι, και του ‘πα αμέσως «Ναι, αλλά δεν σε έχω δει να το γράφεις». Πιο πιθανό είναι να με δείτε με string-άτη παντόφλα (το αγαπημένο αξεσουάρ του Έλληνα true μεταλλά) -δηλ. ποτέ-  παρά να γράψει ο παραπάνω γνωστός μου κάτι τέτοιο. Θα δυσαρεστήσει κόσμο και αυτό δεν γίνεται, γιατί οι δημόσιες σχέσεις γι’αυτούς είναι τόσο σημαντικές, όσο για μένα ο Roger Waters. Θα μου πείτε το γνωστό «όλοι έχουν ανάγκη τις δημόσιες σχέσεις, ακόμα και ο Θεός. Απόδειξη: οι καμπάνες των εκλλησιών». Εγώ διαφωνώ, άλλο πράγμα τι κάνεις και άλλο τι πουλάς. Εγώ είμαι καλός στο να κάνω και όχι στο να πουλάω, αυτοί είναι στο να πουλάνε και όχι στο να κάνουν. Ελάχιστοι είναι καλοί και στα δύο παγκοσμίως, οπότε βασικά διαλέγεις τι απ’ τα δύο θα ακολουθήσεις. Εγώ διάλεξα το να κάνω. Από οικονομικής άποψης, έκανα έγκλημα, αλλά από το να μπω στο ίδιο τσουβάλι με αυτούς, καλύτερα να είμαι απέναντι.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry