Κάτι δικό μου για την πιο όμορφη πόλη του κόσμου…

Ένα βράδυ που ένιωθα χαμένη μέσα στις σκέψεις μου, αλλά ευτυχώς βρήκαν αυτές το δρόμο τους.

Λίγοι θα με καταλάβουν, ακόμα λιγότεροι όμως θα με νιώσουν. Ελπίζω τουλάχιστον αυτοί που θα το κάνουν να ταυτιστούν με αυτά που ζει κάποιος εδώ ως φοιτητής. Στην Αθήνα. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής του…

Σαν χθες το θυμάμαι. Ήταν αρχές Σεπτεμβρίου και μπήκαμε από την Αχαρνών με το αμάξι για να πάμε να βρούμε το πρώτο μου σπίτι που στην Κυψέλη. Και τότε ξεκίνησαν όλα…

Έξι πανέμορφα χρόνια. Έξι χρόνια που θα μπορούσα να κάνω τόσα όσα είχα ονειρευτεί κι ακόμα περισσότερα. Πολλά τα έκανα όντως, μερικά όχι. Μικρό κορίτσι από πόλη της επαρχίας, φαντασμένη πως θα κάνω το κάτι διαφορετικό, το κάτι μαγικό. Θα ξεφύγω προς μία τρελή κατεύθυνση. Φιλίες, καψούρες, κατά καιρούς κολλήματα γενικής φύσεως, μεγάλες τρέλες, μικρές επίσης, θα σηματοδοτούν για πάντα τις ανεξίτηλα βαμμένες βραδιές όλων αυτών των χρόνων. Γύρισα παντού. Όλο τον Νομό Αττικής κι όχι μόνο. Μοναστηράκι, Σύνταγμα, Θησείο, Κεραμεικός, Ζωγράφου, Ιλίσια, Παγκράτι, είχαν όμως την τιμητική τους. Ήταν πιο κοντά στο σπίτι. Ξέρεις, το δύσκολο με την Αθήνα είναι τα μέσα μεταφοράς. Ισχύει, δεν έχουν άδικο όσοι το λένε. Όμως μην το χοντραίνουμε το πράγμα! Επίσης ο Πειραιάς. Αχ, ο Πειραιάς… Δεν μπορώ να ξεχάσω τις ατελείωτες βόλτες μέσα στη νύχτα, φεύγοντας ολοταχώς από Ζωγράφου και περνώντας σφαίρα τις άδειες στις 3 το πρωί, Βασιλίσσης Σοφίας, Πανεπιστημίου, Πειραιώς… Ήταν το πρώτο μου μεγάλο «ταξίδι». Ταξίδι θεωρείται αν σκεφτείς ότι πρέπει να πάρεις λεωφορείο, μετρό, ηλεκτρικό. Έξι χρόνια με προσμονές. Έξι χρόνια με ανυπομονησία για το τι νέο θα έρθει την επόμενη. Μήνες, μέρες, λεπτά στην αιώνια αυτήν πρωτεύουσα της Ελλάδας που φάνταζαν απίστευτα μέσα στο μυαλό μου. Κάθε μέρα αναρωτιόμουν τι άλλο μπορεί να ζήσω. Πόσο τυχερή είμαι γι αυτό το τόσο λίγο, που ξαφνικά γινόταν τεράστιο. Τι άλλο μπορεί να γνωρίσω; Κι όμως… Σχεδόν κάθε μέρα και κάτι άλλο έκανε την εμφάνιση του. Κάποιος άλλος ερχόταν να πάρει τη θέση του παλιού, πλέον, χθεσινού. Περπάτημα κάτω από το φως του φεγγαριού με θέα την Ακρόπολη, πονηρές συζητήσεις στο πάρκινγκ του Λυκαβηττού, βόλτες μέχρι το αεροδρόμιο στις 5.00 πμ για ένα εσπρεσάκι και μετά πίσω. Κόντρες με τα μηχανάκια μας τις νύχτες στις απλωτές λεωφόρους που σε τρόμαζαν τη μέρα…

Ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να δοκιμαστώ σε κάτι τόσο μεγαλοπρεπές και πλούσιο. Πλούσιο σε γνώσεις κι εμπειρίες. Πλούσιο σε υλικό. Τα πήγα καλά νομίζω. Για το μόνο που μετανιώνω είναι για το ότι δεν αφέθηκα όσο θα έπρεπε σε στιγμές ειδικά σχεδιασμένες για εμένα. Για εμένα που τελικά φοβόμουν να αγαπήσω αυτό που ακριβώς φοβόμουν. Εμένα.

Δεν ξέρω αν θέλω να γυρίσει ο χρόνος πίσω. Αν και σκέφτομαι τις στιγμές που έλεγαν οι φίλοι μου, κάνε το, ζήσε το τώρα, πάμε, μαζί, ξεκόλλα… κι εγώ ξέρεις, δίσταζα. Ενώ δεν κολλούσα ποτέ και πουθενά κι ήμουν η ψυχή της παρέας, ίσως τελικά οι στιγμές που κόλλησα να ήταν η πιο καταλυτικές.

Η Αθήνα με μεγάλωσε. Η Αθήνα. Η δική μου Αθήνα.  Ό,τι κι αν γίνει οι μνήμες κι η καρδιά μου θα είναι πάντα εδώ. Σκεπασμένες και θαμμένες στο δροσερό χώμα. Χαραγμένη σε κάθε στενάκι, σε κάθε μυρωδιά. Σε κάθε πρόσωπο που γνώρισα και που δε γνώρισα. Σε κάθε καμπύλη που αχνοφαίνεται στο νου μου. Σε κάθε γωνία που δάκρυσα όταν δεν ήμουν καλά και σε κάθε γωνιά που γέλασα με την ψυχή μου πλάι σε άτομα που είναι και δεν είναι εδώ.

Ο παράδεισος που κάθε ένας θέλει να ζήσει. Η αρχαία πόλη που πάνω της πια είναι χτισμένη μία νέα. Μία νέα, όμορφη, ξελογιάστρα. Έτσι την λέμε εμείς ρε γαμώτο. Ξελογιάστρα. Που σε πνίγει με ένα της βλέμμα καθώς κοιτάς τον ήλιο και με ένα της χάδι από τον αέρα. Με ένα γλυκό καλημέρα των πουλιών στα δέντρα.

Δεν σε φοβήθηκα ό,τι κι αν έλεγαν, ό,τι κι αν λένε και θα συνεχίζουν να λένε. Σε ένιωσα και με ένιωσες κι εσύ. Δεν με άφησες να χαθώ. Σε ευχαριστώ.

Σε ξέρω τώρα. Και δε θα σε αφήσω ποτέ.

Για πάντα.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
29
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ