HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Φλεβάρης 2012. Μιλήσαμε με τον Harvey Brooks, μπασίστα των Bob Dylan, Miles Davis, The Doors και πολλών ακόμα τεράστιων καλλιτεχνών. Ο Harvey Brooks είναι ένας σπουδαίος μπασίστας και ένας ωραίος άνθρωπος. Είναι φανταστικό να έχεις την ευκαιρία να μιλήσεις με έναν τόσο έμπειρο μουσικό που έχει παίξει με τόσους πολλούς θρύλους της μουσικής του 20ου αιώνα. Έπαιξε μπάσο στο τραγούδι “Like a Rolling Stone” και το album “Highway 61 Revisited” του Bob Dylan, στα “Bitches Brew” και “Big Fun” albums του Miles Davis , στο “Soft Parade” των The Doors, στο Monterey Pop Festival με τους The Electric Flag, στο υπερ-κλασσικό “Super Session” album των Mike Bloomfield/ Al Kooper/ Stephen Stills), σε live bootleg κυκλοφορίες του Jimi Hendrix μαζί με τους Jim Morrison, Buddy Miles και Johnny Winter και αμέτρητες άλλες ηχογραφήσεις με τους John Sebastian, Al Kooper, Richie Havens, John Cale και άλλους. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Ποια είναι τα project σας αυτή την εποχή; Κάνετε καθόλου ηχογραφήσεις αυτή την περίοδο;

Ναι, έχω κάνει κάποιες ηχογραφήσεις στο Τελ Αβίβ. Έχω δημιουργήσει ένα trio εδώ στην Ιερουσαλήμ, όπου ζω. Ηχογραφούμε, είμαστε σε δημιουργική φάση, ετοιμάζουμε πράγματα στο προσεχές μέλλον.

 

Το 2009 πήρατε την απόφαση να μετακομίσετε στο Ισραήλ. Πώς είναι η ζωή εκεί; Υπάρχει ενεργή jazz σκηνή στο Ισραήλ;

Πρώτα απ ‘όλα, τόσο η γυναίκα μου, Bonnie όσο και εγώ, μας αρέσει που είμαστε εδώ. Έχουμε μια κόρη που ζει εδώ και εννιά εγγόνια. Όσον αφορά τη jazz σκηνή εδώ, στο Τελ Αβίβ και την Ιερουσαλήμ, έχουμε τους φίλους μας που περνάνε από δω, τον Billy Cobham (drums, Mahavishnu Orcherstra) και λέμε ένα «γεια» όταν τους φέρνει ο δρόμος από δω. Υπάρχει μια υπέροχη και πολύ ζωντανή jazz σκηνή εδώ. Η μουσική στην Ιερουσαλήμ βρίσκεται τώρα σε μεγάλη ανάπτυξη.

 

Σας λείπουν οι μέρες του ξεκινήματος της καριέρας σας στην Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’60;

Δεν μου λείπουν, αλλά ήμουν ευτυχής που τις έζησα και ήμουν εκεί. Περνούσαμε υπέροχες στιγμές δημιουργώντας μουσική και ένα μεγάλο μέρος της σημερινής μουσικής, έχει τις ρίζες της σ’ αυτό που δημιουργήσαμε στη δεκαετία του ’60. Έχω κάνει πολλές ηχογραφήσεις με τον Bob Dylan και με πολλούς καλλιτέχνες της Νέας Υόρκης. Η folk rock και πολλή από την σημερινή pop μουσική, προέρχεται από τα πράγματα που κάναμε τότε. Όσον αφορά το αν μου λείπει αυτή η εποχή, μου άρεσε πραγματικά αυτό που συνέβη αλλά προχωράω, κοιτάω μπροστά.

 

Όταν ηχογραφήσατε το “Highway 61 Revisited” album και το τραγούδι “Like a Rolling Stone» είχατε συνειδητοποιήσει ότι αυτά θα γραφόντουσαν στην ιστορία της μουσικής ή αντιμετωπίζατε τη μουσική που δημιουργούσατε σαν κάτι φυσιολογικό;

Όσον αφορά εμένα, ο φίλος μου ο Al Kooper μού τηλεφώνησε και μου είπε ότι χρειάζονται ένα μπασίστα για τις ηχογραφήσεις, έτσι αυτή είναι η πρώτη επαφή μου με την pop μουσική. Πραγματικά δεν ήξερα ποιος ήταν ο Bob Dylan. Το πιο συναρπαστικό για μένα ήταν ότι έκανα μια πολύ καλή ηχογράφηση.

 

Πόσο αυθόρμητη ήταν η μουσική του “Super Session”; Προέκυψε μέσα από τζαμάρισμα;

Κατέβηκα από το Σαν Φρανσίσκο με τον Mike Bloomfield (σ.σ.: ο τότε κιθαρίστας του Bob Dylan, μακαρίτης) στο Λος Άντζελες, δουλεύαμε στο studio και ο Al Kooper είχε ήδη χαράξει μερικές ιδέες για το τι μουσική θα μπορούσαμε να κάνουμε. Θα έλεγα ότι το ήμισυ του album ήταν εντελώς αυθόρμητο.

 

Πώς ήρθατε αρχικά σε επαφή με τον Miles Davis;

Ήμουν stuff producer στην Columbia Records και ο Teo Macero, ο οποίος ήταν ο παραγωγός του Miles είχε το γραφείο του δίπλα στο δικό μου και μια μέρα ήρθε ο Teo και μου είπε: «Ο Miles κάνει κάποιες ηχογραφήσεις κάτω στο στούντιο με τη σύζυγό του, τη Betty. Θέλουν να δοκιμάσουν αν θα μπορούσε η Betty να πάρει ένα συμβόλαιο με την Columbia και ο Miles θέλει να χρησιμοποιήσει ηλεκτρικά όργανα και σε συνέστησα» . Έτσι, πήγα κάτω που ηχογραφούσαν και γνώρισα τον Miles. Σε αυτή την ηχογράφηση ήταν ο Mitch Mitchell (σ.σ.: drums, Jimi Hendrix Experience), ο Herbie Hancock, ο John McLaughlin (σ.σ.: κιθάρα, Mahavishnu Orchestra) και ήταν σαν μια demo ηχογράφηση για την Betty Davis και αργότερα, μετά την ηχογράφηση ο Miles με προσκάλεσε για να παίξω στο “Bitches Brew” album.

 

Όλοι οι μουσικοί που έπαιξαν στο “Bitches Brew” και το “Big Fun” του Miles Davis είναι θρύλοι. Ποιανού το παίξιμο σας εντυπωσίασε περισσότερο;

Λοιπόν, πρέπει να σου πω ότι ο Miles ήταν η πιο εντυπωσιακή φιγούρα, γιατί όχι μόνο ήταν ένας σπουδαίος παίκτης, αλλά ήταν και ένας μεγάλος οραματιστής. Αλλά όλοι τους ήταν σπουδαίοι παίκτες, έτσι όλοι τους ήταν γύρω μου, και ο Miles ξεχώριζε ως άνθρωπος.

 

Θυμάστε κάποια αστεία, άγνωστη ή απροσδόκητη ιστορία από τις ηχογραφήσεις του “Soft Parade” των Doors;

Σ’ αυτό το δίσκο, εκείνη την περίοδο οι Doors δεν ήταν πολύ ευτυχισμένοι. Υπήρχε μεγάλη ένταση και ο παραγωγός τους Paul Rothchild προσπαθούσε να τους οδηγήσει σε μια νέα για αυτούς κατεύθυνση, κάτι που θα ήταν καλό για τους οπαδούς, αλλά επίσης θα έφερνε και την μπάντα σε καλύτερη ψυχική κατάσταση, που όμως δεν συνέβη (σ.σ: γελάει). Η Electra είχε ανοίξει ένα ολοκαίνουργιο studio στη La Cienega Blvd και εμείς θα πηγαίναμε εκεί να κάνουμε το πρώτο album που θα γινόταν σε αυτό το studio. Υπάρχαν δύο μπασίστες σε αυτό το album, αν και δεν χρησιμοποιούσαν συνήθως μπασίστα, αλλά είχα κάνει ένα σωρό albums με τον Paul Rothchild για τον John Sebastian (σ.σ.: solo, The Lovin’ Spoonful).

 

Ο John Sebastian μου είπε πόσο σπουδαίος παραγωγός ήταν ο Paul Rothchild. Ο John έπαιξε και τη φυσαρμόνικα στο “Roadhouse Blues”. Μου είπε ότι ο Paul Rothchild πάντα προσπαθούσε να πιέζει τους καλλιτέχνες και τους ωθούσε να κάνουν καινούργια πράγματα στο studio.

Αυτό ήταν που έκανε τον Paul ένα σπουδαίο παραγωγό και αυτό έκανε με τους Doors εκείνη την εποχή, επειδή κανένας δεν ήθελε πραγματικά να μιλάει στον άλλο κατά τη διάρκεια του album. Πήγαινα το πρωί, περίμενα τα παιδιά να έρθουν, ο John (σ.σ.: Densmore) ο drummer, ο Ray (σ.σ.: Manzarek, πλήκτρα) και ο Robby Krieger (σ.σ.: κιθάρα), θα ερχόντουσαν χωριστά και δούλευαν τη μουσική και κατά κάποιο τρόπο ένωνα τα μικρά μέρη που είχαν, τα έβαζα μαζί. Συνδέαμε τα μέρη και στη συνέχεια το βράδυ, ερχόταν ο Jim και τραγουδούσε. Έτσι, πολλές φορές καθόμουν εκεί μετά την ηχογράφηση με τα άλλα παιδιά και είχα καλή σχέση με τον Jim. Ερχόταν και μερικές φορές ήταν λίγο τρελός. Ήταν πολύ τρελός. Έμενα σε ένα ξενοδοχείο και έφευγα από το ξενοδοχείο για να πάω στο studio. Κάποια πράγματα λειτούργησαν πολύ καλά, κάποιοι άλλα όχι γιατί ο Paul πάντα πίεζε για να έχει ένα δίσκο με hits. Είχε δύο hits σ’αυτό : το “Tell All The People” και το “Touch Me”.

 

harvey1Τώρα μπορούμε να (κατά)κρίνουμε πολύ εύκολα αυτό το album, αλλά το 1969 ήταν επαναστατικό για ένα rock συγκρότημα να έχει πνευστά, τρομπέτες και όλα αυτά τα πράγματα.

Ξέρεις, ο άνθρωπος που έκανε τις ενορχηστρώσεις για τα πνευστά, ήταν καλός μου φίλος και πολύ καλός μουσικός, ο Paul Harris. Αυτός τα ενορχήστρωσε, εγώ ενορχήστρωσα το rhythm section με τα παιδιά και αυτός ενορχήστρωσε τα πνευστά που υπήρχαν στο rhythm section. Μερικοί άνθρωποι το αγάπησαν, άλλοι το μίσησαν, αλλά πραγματικά ήταν πρωτοποριακό, ήταν πραγματικά ένας διαφορετικός ήχος για τους Doors.

 

Παίξατε ακόμα και live με τους Doors στο Los Angeles Forum και στο Madison Square Garden. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Νομίζω ότι είστε ο μοναδικός μπασίστας που έπαιξε μαζί τους επί σκηνής.

Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Μερικοί στο ακροατήριο μετά τη ιστορία που έγινε στη Florida (σ.σ.: Η συναυλία της 1ης Μαρτίου 1969 στο Miami, για περισσότερα δείτε την ταινία “Doors” του Oliver Stone) ήταν πολύ ενθαρρυντικοί και κάποιοι άλλοι ήταν πολύ σαρκαστικοί, αλλά ο χώρος ήταν φίσκα. Τους άρεσε πραγματικά. Για μένα, το να παίζω μαζί τους, ήταν πολύ διασκεδαστικό. Απόλαυσα πραγματικά να παίζω με τον John Densmore. Ήταν πολύ καλός.

 

Και σπουδαίος άνθρωπος. Είμαι ο μοναδικός Έλληνας που έχει πάρει συνέντευξη με τον κ. Densmore. Λατρεύει την jazz, και προσπάθησε να φέρει Αφρικανικά στοιχεία στη μουσική του.

Μιλούσε πολύ για την jazz. Και οι δύο μας είμαστε μεγάλοι οπαδοί και αυτός είναι ένας καλός άνθρωπος, και ο Robbie Krieger είναι σπουδαίος συνθέτης.

 

Ο John Densmore έχει πει «Πάντα ήμουν ένας jazz drummer, αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω κάνει ποτέ ένα jazz album».

Λοιπόν, ποτέ δεν είναι αργά.

 

Το έκανε! Έκανε το “Tribaljazz” το 2006.

Δεν έχω ακούσει αυτό.

 

Πήρε πολύ καλές κριτικές. Έπαιξε ακόμα και σε συναυλία στην προεκλογική εκστρατεία του Ομπάμα το 2008!

Ααα, είμαι ευτυχής που το ακούω αυτό.

 

harvey2Πιστεύετε ότι η μουσική της δεκαετίας του ’60 και του ’70 ήταν πιο ουσιαστική από την σημερινή;

Για μένα, αυτή είναι η ουσία. Η μουσική βρίσκεται πλέον σε διαφορετική εποχή και οι ιδέες είναι διαφορετικές, οπότε είναι ένας διαφορετικός κόσμος. Έτσι, θα έλεγα ότι η μουσική του τώρα παίρνει πολλά από την τότε, αλλά υπάρχει και πολλή μουσική που δημιουργείται τώρα. Δεν ακούω και πολλά από αυτά, αλλά μερικά πιστεύω ότι είναι σπουδαία. Μου αρέσει αυτός ο τύπος, ο Bruno Mars. Μου αρέσει αυτό που κάνει, παίρνει μερικά από τον παλιό ήχο, το ίδιο και με την Amy Winehouse. Οι καλλιτέχνες βρήκαν αυτό που ήταν εκεί και ενσωμάτωσαν αυτό που είναι τώρα δημοφιλές. Αυτό το πράγμα που μου αρέσει πολύ.

 

Είχατε ποτέ απορρίψει μια προσφορά για να παίξετε με κάποιον και στη συνέχεια να το μετανιώσετε;

Η χειρότερη εμπειρία μου με κάτι τέτοιο ήταν όταν κυκλοφόρησε το “Bitches Brew” album, ο Miles με κάλεσε να βγω σε περιοδεία μαζί του και αρνήθηκα, επειδή ήδη είχα κανονίσει να κάνω κάποια άλλα πράγματα. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι θα ήταν ενδιαφέρον να έκανα κάποια πράγματα παραπάνω με τον Miles, αλλά δεν το έκανα. Έτσι, αυτό είναι κάτι πολύ κοντά στο να πω ότι το μετάνιωσα.

 

Πριν από μερικούς μήνες ο παλιός σας συνεργάτης, ο Clarence Clemons (σαξοφωνίστας στην E Street Band του Bruce Springsteen) απεβίωσε. Σοκαριστήκατε απότο θάνατό του;

Σοκαρίστηκα. Δεν γνώριζα ότι όταν συνέβη αυτό η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν καλή. Νομίζω ότι διάβασα ότι μερικές ημέρες πριν από το θάνατό του,είχε ένα μικρό εγκεφαλικό επεισόδιο. Με τον Clarence ήταν πάντα πολύ διασκεδαστικό το να παίζεις. Είναι πολύ λυπηρό το γεγονός ότι «έφυγε».

 

Τι θυμάστε περισσότερο από το χρονικό διάστημα που παίξατε μαζί;

Ήμουν σε μια μπάντα που είχε, τους The Red Bank Rockers.. Ήταν μια 10-μελής μπάντα πνευστών και κάναμε μαζί πολλές περιοδείες για περίπου ενάμιση χρόνο. Ήταν υπέροχα. Κάναμε πολλά κλασσικά R’n’B κομμάτια, κάναμε ακόμη και 1-2 από τα δικά μου τραγούδια μου.

 

Νομίζω ότι μερικές φορές ο Bruce Springsteen ανέβηκε στη σκηνή και έπαιξε μαζί σας σε αυτή την περιοδεία.

Ναι, ναι, παίξαμε με τον Bruce μερικές φορές. Είναι διασκεδαστικό να παίζεις μαζί του, είναι πολύ ανοιχτόμυαλος άνθρωπος.

 

Τι μουσική ακούτε αυτή την εποχή;

Ακούω κυρίως Charlie Mingus, Thelonius Monk, John Coltrane, Miles Davis. Αυτά όλα είναι τα αγαπημένα μου. Ακούω και κάποιους σαν τον Bruno Mars, όπως σου είπαμου αρέσει αυτό που κάνει. Υπάρχουν μερικοί καλοί σύγχρονοι καλλιτέχνες της jazz, δεν μπορώ να θυμηθώ τα ονόματα.

 

Ο Keith Jarrett;

Ω, ναι! Απολύτως! Είναι σίγουρα μες στη λίστα.

 

Είχατε γνωρίσει ποτέ τον Jimi Hendrix;

Ναι! Όταν ζούσα στο Village, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο Jimi έπαιζε ως Jimmy James και τζαμάραμε πολύ συχνά στο Café Au Go Go. Στην πραγματικότητα, υπάρχειμια ηχογράφηση με τον Jimi, εμένα, τους Paul Butterfield, Johnny Winter, Buddy Miles, νομίζω ότι ήταν μαζί μου και ο Jim Morrison και τζαμάραμε πάνω σε jazz υλικό.

 

Νομίζω ότι ήταν στο Scene Club.

Ναι, και στο Scene Club επίσης. Υπάρχουν δύο από αυτές τις ηχογραφήσεις (σ.σ.: το όνομα του ενός bootleg είναι “Woke Up This Morning and Found Myself Dead”). Επίσης, είχα έτοιμο ένα συμβόλαιο για τον Jimi με την Verve Forecast Records και τον Jerry Schoenbaum και όταν μίλησα μαζί του για αυτό, είχε μόλις είχε υπογράψει με τον Chas Chandler (σ.σ.: μπασίστας των Animals, manager και παραγωγός του Hendrix). Έφυγε για την Αγγλία.

 

harvey3Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να παίξετε μαζί του και δεν έχει συμβεί ακόμη;

Προσπαθώ να σκεφτώ ανθρώπους που θα ήθελα να παίξω μαζί τους. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι.

 

Θα θέλατε να παίξετε με κάποιον σαν τον Jeff Beck;

Ω, ναι, θα είναι σπουδαίο. Θα είναι διασκεδαστικό να παίζεις με τον Jeff Beck. Είναι πολύ άνετος, χαλαρός και ψυχωμένος παίκτης. Έχω παίξει με τόσους μεγάλους κιθαρίστες: τον Mike Bloomfield, τον B.B. King, τον John McLaughlin και παίζω ακόμα (γέλια).

 

Αισθάνεστε τυχερός που έχετε συναντήσει όλους αυτόυς τους ανθρώπους στη ζωή σας;

Όχι, όχι, όχι! Κάθε μέρα είναι μια καινούργια μερά και ο,τιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί ανά πάσα στιγμή.

 

Έχετε έρθει ποτέ στην Ελλάδα;

Όχι, αλλά συνήθιζα να παίζω με τον Nick Gravenites και ο ίδιος μίλαγε συνέχεια για αυτό, μίλησε πολύ για την Ελλάδα. Θα ήθελα πολύ να έρθω στην Ελλάδα.

 

Ίσως για ένα master class! Ελπίζω να σας συναντήσω σύντομα.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Harvey Brooks.

Τσεκάρετε το http://harveybrooks.net

 

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry