AΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ HIT CHANNEL: 21 Ιουνίου 2012. Είχαμε την μεγάλη τιμή να συνομιλήσουμε με έναν θρυλικό μουσικό και ιδρυτικό μέλος των King Crimson και των Emerson, Lake & Palmer: τον Greg Lake. Έχει επίσης συνεργαστεί με τους Ringo Starr & His All-Starr Band, The Who και τον Gary Moore. Η περιοδεία του με τίτλο “Songs of a Lifetime” θα συνεχιστεί στη Μεγάλη Βρετανία τον Νοέμβριο του 2012 και επίσης αναμένουμε την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας του. Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα και ειλικρινά μας είπε:

 

greg2Πώς πήγε η πρόσφατη αμερικάνικη περιοδεία σας για το “Songs of a Lifetime;

Ήταν φανταστικά! Πριν από την έναρξη της περιοδείας, καθόμουν στο σπίτι μου, στο Λονδίνο και αναρωτιόμουν: «Τι πρόκειται να κάνω;» Αλλά όταν άρχισα τις συναυλίες η αντίδραση του κοινού ήταν απλά φανταστική. Ήταν πολύ συναισθηματική και αισθανόμουν πραγματικά σαν να βρίσκομαι στη μέση μιας τεράστιας οικογένειας. Ξαναζούσαμε αυτή τη μουσική εποχή και το κανάμε μοιραζόμενοι τη μουσική.

 

Θα περιοδεύσετε στην Μεγάλη Βρετανία το Νοέμβριο. Τι θα πρέπει να αναμένουν οι οπαδοί σας από αυτές τις συναυλίες;

Θα κάνω ακριβώς το ίδιο set που έκανα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι απλά ένα ταξίδι μέσω παλιότερων τραγουδιών που σήμαινουν πολλά για μένα και τα οποία έχω μοιραστεί με το κοινό κατά τη διάρκεια των τελευταίων 40 ετών. Έκανα την επιλογή των τραγουδιών, ενώ έγραφα την αυτοβιογραφία μου που ονομάζεται “Lucky Man”. Ήταν κατά τη διάρκεια της συγγραφής της, όταν συνειδητοποίησα ότι αυτά τα τραγούδια αντιπροσώπευαν αυτό το ταξίδι που το κοινό και εγώ έχουμε κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Έκανα τις επιλογές των τραγουδιών και στις συναυλίες, παίζω αυτά τα τραγούδια και διηγούμαι ιστορίες από τις αναμνήσεις που έχω από αυτά. Και μ’αρέσει που και το κοινό έχει επίσης να μου διηγηθεί ιστορίες από τις δικές του αναμνήσεις από αυτά τα τραγούδια. Έτσι, έχει ελεύθερη δομή, είναι ένα είδος διαδραστικού show κατά κάποιον τρόπο. Κάποιες από τις ιστορίες είναι φυσικά πολύ συναισθηματικές και μερικές φορές βλέπεις άνθρωπους από το κοινό να κλαίνε, και μερικές φορές υπάρχουν πολλά γέλια. Είναι πραγματικά σαν ένα rollercoaster και είναι απλώς μια φανταστική ανασκόπηση στα τελευταία 40 χρόνια της μουσικής μέσα από τα μάτια μου. Μέσα από τα μάτια κάποιου που έζησε με τους King Crimson και τους Emerson, Lake & Palmer.

 

Κάνετε καθόλου ηχογραφήσεις αυτή την περίοδο;

Ηχογράφησα την τελευταία περιοδεία στην Αμερική και πρόκειται να κυκλοφορήσω ένα album από αυτή. Αυτή την στιγμή εργάζομαι πάνω σε ένα νέο studio album.

 

Μπορείτε να μας αποκαλύψετε κάποιους εκλεκτούς καλεσμένους;

Όχι (γέλια). Όπως κάνω και στις συναυλίες, μου αρέσει να κρατάω κάποια έκπληξη, όσο μπορώ. Ποτέ δεν μ’άρεσε να μιλάω για τους δίσκους πριν αυτοί ολοκληρωθούν.

 

Η αυτοβιογραφία σας θα κυκλοφορήσει σύντομα. Πόσο συναισθηματική ήταν η διαδικασία συγγραφής της;

Η διαδικασία της συγγραφής ήταν περίεργη. Όταν την ξεκίνησα, δεν μπορούσα να θυμηθώ τίποτα. Δεν μπορούσα να θυμηθώ ούτε τ’ όνομά μου. Αλλά μετά από λίγο, όταν άρχισα να γράφω, οι ιστορίες άρχισαν να έρχονται επιστρέφουν σε μένα και μόλις ο χρόνος βρήκε τη θέση του, άρχισε να παίρνει μορφή. Φυσικά, όταν μιλούσα με τους φίλους μου γι ‘αυτό, αυτοί θυμόντουσαν πράγματα και έτσι σιγά-σιγά όλες οι κωλο-αναμνήσεις επέστρεψαν.

 

Πριν από δύο χρόνια οι ELP επανενώθηκαν για μία συναυλία στο Λονδίνο. Την απολαύσετε αυτή την εμφάνιση;

Ναι, ήταν φανταστικά. Και πάλι ήταν μια πολύ νοσταλγική εμφάνιση και υπήρχε φανταστική ατμόσφαιρα. Ήταν πραγματικά απίστευτο πράγμα να συναντάς ξανά το κοινό των ELP μετά από τόσα χρόνια.

 

Πιστεύετε ότι οι ELP έχουν μέλλον ως συγκρότημα;

(Παύση) Δεν ξέρω. Δεν μπορείς ποτέ να πεις ποτέ. Θα ήθελα να σου πω αυτό: αν ο Keith (σ.σ.: Emerson, πλήκτρα) και ο Carl (σ.σ.: Palmer, drums) είναι έτοιμοι να περιοδεύσουν, τότε θα ήμουν ευτυχής να βγω σε περιοδεία μαζί τους.

 

Ο Steven Wilson (Porcupine Tree) μόλις έκανε remix στα δύο πρώτα albums των ELP. Είχατε οποιαδήποτε ανάμιξη σε αυτό το project;

Όχι  πραγματικά.

 

Μήπως ακούσατε το αποτέλεσμα αυτής της εργασίας του;

Ναι, είναι πολύ ταλαντούχος άνθρωπος. Για μένα, το να κάνω ένα δίσκους είναι μια πολύ δημιουργική διαδικασία. Όταν ολοκληρώνεται ο δίσκος, είναι σαν την ιστορία για μένα. Ανατρέχοντας σ’ αυτόν, επανέρχεται στη ζωή.

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε τα συναισθήματά σας παίζοντας στο California Jam (1974) μπροστά σε ένα τόσο μεγάλο πλήθος; (Για τους νεότερους να αναφέρουμε ότι οι ELP εμφανίστηκαν στην σκηνή μετά από ονόματα όπως οι Black Sabbath και οι Eagles)

Ναι, ήταν μια διασκεδαστική εμπειρία. Ήταν σαν να κοιτάζεις ένα χαλί. Όταν κοιτάζεις το κοινό, γίνεται απλώς μια τεράστια θάλασσα από ανθρώπους. Είναι μια παράξενη εμπειρία, γιατί δεν παίζεις πλέον σε ένα μεμονωμένο άτομο. Όταν δίνω μια συναυλία σε μια αρένα ή σε ένα θέατρο, έχω πραγματικά την αίσθηση ότι παίζω σε ένα μόνο πρόσωπο. Αλλά όταν έχεις αυτή την κατάσταση, να παίζεις σε 300,000 ανθρώπους, είναι πραγματικά σαν να παίζεις σε έναν ωκεανό. Είναι ένα περίεργο συναίσθημα, δεν είναι τόσο αγχωτικό όσο μπορείς να φανταστείς. Νομίζω ότι για πολλούς λόγους, όσο μικρότερο είναι το ακροατήριο, τόσο πιο νευρικός γίνομαι.

 

Και ο Roger Waters (Pink Floyd) είχε τα ίδια συναισθήματα.

Χε-χε, ναι (γέλια)! Υπάρχει κάτι το πιο ζεστό σε ένα μικρότερο κοινό από ό, τι σε έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Οι άνθρωποι δεν πληρώνουν για να δουν έναν νευρικό. Στο κάτω-κάτω, πληρώνεσαι για να δώσεις μια καλή συναυλία και δεν μπορείς να την κάνεις αν είσαι νευρικός. Νομίζω ότι οι περισσότεροι μουσικοί πρέπει να μάθουν να είναι ήρεμοι, γιατί αν δεν το κάνουν, δεν μπορούν να παίξουν καλά. Η μουσική είναι πολύ ντελικάτη, τα μουσικά όργανα είναι ένα πολύ ντελικάτο πράγμα. Εάν είσαι νευρικός, τα χέρια σου δεν μπορούν να κινηθούν πραγματικά και θα κάνεις λάθη.

 

Είστε ιδρυτικό μέλος των King Crimson. Είχατε συνειδητοποίησει τότε το πόσο επαναστατική ήταν η μουσική σας ή την αντιμετωπίζατε ως κάτι φυσιολογικό;

Νομίζω ότι και τα δύο πράγματα είναι αλήθεια. Εμείς γνωρίζαμε ότι ήταν ιδιαίτερη. Ναι, το γνωρίζαμε. Αλλά από την άλλη πλευρά, είχαμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε ένα σπουδαίο συγκρότημα, αλλά υπήρχαν τότε πολλά μεγάλα συγκροτήματα ταυτόχρονα. Έτσι, εμείς δεν θεωρούσαμε καθόλου ότι ήμασταν το μοναδικό σπουδαίο συγκρότημα. Ξέραμε ότι ήμασταν ένα πολύ ιδιαίτερο συγκρότημα και ότι το “In The Court of The Crimson King”  ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο και μοναδικό album.

 

Κατά τη γνώμη μου, τα φωνητικά σας στο τραγούδι The Court of The Crimson Kingείναι η πιο ανατριχιαστική ερμηνεία που έχει ηχογραφηθεί ποτέ. Πόσο δύσκολο ήταν να επιτευχθεί αυτό το τέλειο αποτέλεσμα; Πόσο αυθόρμητο ήταν αυτό;

Ήμουν πολύ αυθόρμητος. Ξέρεις, το θέμα είναι ότι μεγάλο κομμάτι από τις εκτελέσεις είναι περιστασιακό. Αν τραγουδήσω ένα σπουδαίο τραγούδι και  αν έχω σπουδαίους μουσικούς να συνεργαστώ μαζί τους, αν η δημιουργική έμπνευση είναι μεγάλη, τότε όλα είναι με το μέρος σου. Μπορείς να ερμηνεύσεις τα φωνητικά σαν να βρίσκεσαι σε μια live μπάντα. Πολλά εξαρτώνται από τόσους πολλούς διαφορετικούς παράγοντες. Θέλω να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου, είτε πρόκειται για έναν δίσκο ή για μια συναυλία. Προσπαθώ πάντα να δίνω το 100%. Μερικές φορές, αυτό εξαρτάται από τους άλλους. Μερικές φορές τα πράγματα δουλεύουν για σένα, και οι συγκυρίες υποστηρίζουν αυτό που κάνεις. Άλλες φορές αυτό είναι πολύ δύσκολο. Θέλω να πω, ήμουν στο High Voltage Festival στο Λονδίνο με τους ELP και συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες. Η τεχνολογία δεν δούλευε σωστά, η κατάσταση στη σκηνή ήταν εντελώς χαοτική, ήταν δύσκολο πράγμα το να εμφανιστείς εκεί. Πιστεύω ακόμα ότι τα καταφέραμε καλά. Δεν ήταν εύκολο. Άλλες φορές, όπως και στο California Jam, ήταν πολύ-πολύ εύκολο. Τα πράγματα ήταν πολύ εύκολα για μας.

 

greg1Τι θυμάστε περισσότερο από την εμφάνιση  των King Crimson στο Hyde Park  το 1969 παίζοντας support στους Rolling Stones, τρεις ημέρες μετά το θάνατο του Brian Jones;

Θυμάμαι ότι ήταν το πρώτο πραγματικά μεγάλο ακροατήριο στο οποίο είχα εμφανιστεί μέχρι τότε. Νομίζω ότι ίσως ήταν 100.000 ανθρώποι.

 

Νομίζω ότι ήταν περισσότεροι (περίπου 250.000).

Πιθανότατα να ήταν περισσότεροι. Ήταν πολύ μεγάλο κοινό, ήταν το πρώτο πράγμα που ήταν για μένα ένα απόλυτο σοκ. Το δεύτερο πράγμα που φυσικά θυμάμαι ήταν οι Rolling Stones που εμφανίστηκαν εκεί. Υποθέτω ότι ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι οι King Crimson επρόκειτο να γίνουν δημοφιλείς.

 

Νομίζω ότι ο Tony Wilson, ο θρυλικός παρουσιαστής του BBC (δείτε την ταινία “24 Hour Party People”) που παρακολούθησε εκείνη τη συναυλία είπε ότι είστε το μέλλον του rock ‘n’ roll, μαζί με τους Free.

Ναι, υποθέτω ότι κατά κάποιον τρόπο, υπήρχε κάποια αλήθεια σ’ αυτό. Και οι δύο μπάντες άφησαν το στίγμα τους στη μουσική. Πιθανώς, αυτό να είναι αλήθεια. Ήταν μια περίοδος της ιστορίας όπου σχεδόν κάθε εβδομάδα, υπήρχε κάποιος που κυκλοφορούσε κάτι ιστορικό. Αν δεν ήταν ο Jimi Hendrix, ήταν οι Pink Floyd. Αν δεν ήταν οι Pink Floyd, ήταν οι The Who. Αν δεν ήταν οι The Who, ήταν οι ELP. Αν δεν ήταν οι ELP, μπλα μπλα … Κάθε εβδομάδα, συνέβαιναν απίστευτα πράγματα. Ήταν μια απίστευτη στιγμή στην ιστορία της μουσικής.

 

Έχετε καθόλου επικοινωνία σήμερα με τον Robert Fripp;

Δεν έχω μιλήσει με τον Robert εδώ και ένα-δύο χρόνια. Αλλά συναντιόμαστε από καιρό σε καιρό. Είμαστε όλοι μέλη των King Crimson. Είμαστε πολύ φίλοι, όλοι τα πάμε καλά μεταξύ μας. Αλλά όχι, έχω καιρό να δω τον Robert.

 

Ηχογραφήσατε μπάσο με τους The Who. Πώς ήταν η εμπειρία; Μήπως αισθανθήκατε κάποιου είδος «βάρος» που βρισκόσασταν στη θέση του John Entwistle;

Γνώριζα τον John Entwistle, ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος και ένας υπέροχος μουσικός. Πρώτα απ ‘όλα, τον σεβόμουν πολύ, έτσι παίζοντας στη θέση του ήταν τιμητικό και ήταν κάτι που αισθάνθηκα πολύ άνετα με αυτό, γιατί μου άρεσε προσωπικά. Γνωρίζω τον Roger (Daltrey, φωνητικά) και τον Pete (Townshend, κιθάρα / σύνθεσεις). Παίζω με τον Roger αρκετά συχνά. Κάναμε το Teenage Cancer Trust (σ.σ: φιλανθρωπικές συναυλίες που διοργανώνει κάθε χρόνο ο Daltrey) στην Αγγλία με τον Robert Plant (Led Zeppelin, φωνητικά) και άλλους ανθρώπους. Γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, έτσι κι αλλιώς και πραγματικά ήταν πολύ εύκολο πράγμα, καθώς επίσης και ότι τότε χρησιμοποιούσαμε τον Zak Starkey στα τύμπανα, ο οποίος φυσικά είναι ο γιος του Ringo Starr. Άλλος ένας σπουδαίος παίκτης! Ο Zak είναι ένας σπουδαίος παίκτης! Αυτό ήταν ένα πολύ εύκολο πράγμα για μένα να το κάνω.

 

Περιοδεύσατε με τον Ringo Starr (drummer των Beatles) το 2001. Πόσο σουρεαλιστικό ήταν να βρίσκεστε σε μια σε μια μπάντα με ένα θρύλο, όπως είναι ο Ringo;

Κοίτα, ο Ringo είναι σπουδαίος! Είναι ένας πολύ καλός drummer, πρώτα απ ‘όλα. Βγάζει ένα υπέροχο συναίσθημα. Για τον Ringo, το συναίσθημα είναι το παν. Δεν είναι από εκείνους τους ανθρώπους που κάνουν πράγματα όπως μακροσκελή drum solos και τέτοιου είδους πράγματα. Έχει αξιοσημείωτη ικανότητα να κάνει ένα τραγούδι να ακούγεται φανταστικό.

 

Ο Simon Kirke (Free, Bad Company, Ringo Starr and His All-Starr Band) μου είπε το ίδιο. Ότι ο Ringo είναι αριστερόχειρας και παίζει στο drum kit του ως δεξιόχειρας και πολλοί άνθρωποι δεν το γνωρίζουν αυτό.

Ναι, έχει αυτή την υπέροχη αίσθηση του backbeat. Το πρώτο αφορά το συναίσθημα και το δεύτερο είναι ότι είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Έχει περάσει πολλά στη ζωή του, όπως μπορείς να φανταστείς. Ήταν μέλος των Beatles και στη συνέχεια πέρασε πολύ σκληρές προσωπικές αλλαγές. Πέρασε με μια μακρά σκοτεινή περίοδο στη ζωής του και βγήκε από αυτό, πολύ σοφότερος και πλουσιότερος ως άνθρωπος. Είναι πολύ εμπνευσμένος. Έχει πολλή σοφία. Δεν δίνει καμία αξία πλέον στα υλικά πράγματα. Γι ‘αυτόν, είναι πιο σημαντικά πράγματα όπως η φύση και η αγάπη. Πράγματα που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν πραγματικά. Αυτό ήταν ένα πραγματικά κάτι ευχάριστο. Επίσης, υπήρχε μια υπέροχη μπάντα. Αυτή η συγκεκριμένη μπάντα ήταν σπουδαία: Η Sheila E., ο Howard Jones, ο Roger Hodgson (Supertramp), ο Ian Hunter (Mott The Hoople). Ήταν τρομερά.

 

Πέρσι, ο παλιός σας συνεργάτης Gary Moore, πέθανε. Έχετε ευτυχισμένες αναμνήσεις από την περίοδο που δουλέψατε μαζί;

Ναι, ο Gary ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και ένας θαυμάσιος κιθαρίστας. Ήταν ένας πολύ μεγάλος τύπος και νομίζω ότι για πολλούς λόγους το κοινό δεν είδε ποτέ πραγματικά το αληθινό βάθος του Gary Moore. Φυσικά, ήταν Ιρλανδός, και αφιέρωσε την καριέρα του παίζοντας τα blues, νωρίτερα έπαιζε heavy metal rock ‘n’ roll. Στη συνέχεια στράφηκε στα blues, αλλά υπήρξε μια πλευρά στον Gary, που ήταν πολύ πιο βαθιά από όλα αυτά: αυτή ήταν η ιρλανδική μουσική. Ήταν η Ιρλανδικότητα στον Gary, που του φάνηκε χρήσιμη. Θα μου λείψει πολύ. Ήταν ένας θαυμάσιος χαρακτήρας και κιθαρίστας παγκόσμιας κλάσης.

 

Σας άρεσε η μουσική των άλλων σπουδαίων progressive rock συγκροτημάτων όπως οι Pink Floyd, οι Yes, οι Genesis και οι Camel;

Ναι, όλοι ήταν υπέροχοι μουσικοί και μπάντες. Άφησαν ένα αξιόλογο μουσικό στίγμα στην ιστορία. Είναι πολύ ενδιαφέρον τώρα να κοιτάζουμε πίσω και να βλέπουμε πώς προέκυψαν αυτές οι μπάντες. Βέβαια, η μουσική για την οποία μιλάμε γενικά ονομάζεται «προοδευτική μουσική», αλλά δεν μου αρέσουν αυτές τις λέξεις. Πες την «πνευματική» ή «έξυπνη», που περιγράφει αυτό που πραγματικά είναι. Είχε ευρωπαϊκές ρίζες, εμπνεύστηκε από την παλιά ευρωπαϊκή μουσική, και όχι από την αμερικανική μουσική, όπως το blues, η soul, η μουσική της Motown, η gospel. Αυτή η μουσική, η προοδευτική μουσική, προήλθε από την κλασική μουσική, από την mainstream μουσική, από όλα τα πράγματα που ήταν ευρωπαϊκά.

 

Έχετε παίξει και ηχογραφήσει με πολλούς σπουδαίους μουσικούς στην καριέρα σας. Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να παίξετε μαζί του και δεν έχει συμβεί ακόμη;

Όχι. Απλά γιατί μου αρέσει κάποιος, ή μου αρέσει η μουσική του, αυτό δεν σημαίνει ότι θα ήθελα να παίξω και μαζί του. Μου αρέσουν οι άνθρωποι για αυτό που είναι. Αν κάνω κάτι εγώ μαζί τους, φυσικά αυτό γίνεται κάτι διαφορετικό. Η σωστή απάντηση είναι: Θα ήθελα να παίζω με όλους. Είναι κάτι αστείο, είναι σαν να συνομιλάς με τους ανθρώπους. Είμαι ευτυχής να μιλάω σχεδόν σε όλους. Μερικοί άνθρωποι είναι πιο ενδιαφέροντες από κάποιους άλλους. Μου αρέσει να παίζω μουσική με όλους σχεδόν. Αλλά δεν υπάρχει ένα πρόσωπο που να πω «Αχ, αν δεν παίξω μαζί του, θα πεθάνω». Όχι, όμως υπάρχουν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες που θα ήμουν ευτυχής και υπερήφανος να παίξω μαζί τους.

 

Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχετε μάθει μετά από όλα αυτά τα χρόνια στην μουσική βιομηχανία;

Η ταπεινοφροσύνη. Υπάρχει πάντα κάποιος καλύτερος από σένα στην παρακάτω γωνία. Η ταπεινοφροσύνη είναι πραγματικά ένα σοφό πράγμα για να κουβαλάς μαζί σου, ανά πάσα στιγμή. Ακόμη και στην κορυφή της επιτυχίας των ELP, ήξερα πάντα την αλήθεια. Και η αλήθεια ήταν ότι ήμασταν τυχεροί. Οι  ELP δεν αποτελούνταν από τόσο σπουδαίους μουσικούς. Υπάρχουν πιθανώς πολύ καλύτεροι μουσικοί δύο χιλιόμετρα από εκεί που βρίσκεσαι αυτή την στιγμή (σ.σ: Πού;; Στο Λαμπέτι;;;;). Το γεγονός ήταν ότι είχαμε μια ιδιαίτερη χημεία μεταξύ τους. Ξέρεις, μπορούσαμε να παίξουμε τα όργανά μας, αλλά ήμασταν τυχεροί. Απλά ήμασταν τυχεροί.

 

Το 2009, ο Carl Palmer δήλωσε:  «ο Keith Emerson έχει ένα “Εγώ” στο μέγεθος του Wembley». Συμφωνείτε με αυτό;

(Τρέλα γέλια) Ξέρεις, ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει: «Όταν δεν μπορείς να πεις κάτι καλό για κάποιον, μην πείς κάτι κακό».

 

greg3Με χιούμορ το είπε, νομίζω..

Ναι, το ξέρω. Το «Εγώ» είναι μέρος της μουσικής. Είναι σίγουρα ένα μέρος της μουσικής μερικών ανθρώπων. Το να είσαι εκδηλωτικός, να αποδεικνύεις πόσο υπερήφανος είσαι για μια σύνθεση. Τέτοια πράγματα, έφεραν πολλά καλά στη μουσική. Το «Εγώ» δεν είναι μόνο κακό. Εξαρτάται από τον σκοπό για τον οποίο χρησιμοποιείς το «Εγώ». Αυτό είναι το σημαντικό. Το κακό «Εγώ» είναι ένα κακό πράγμα. Το καλό «Εγώ» είναι ένα καλό πράγμα. Το να είσαι υπερήφανος που είσαι σε θέση να παίξεις κάτι φανταστικά, δεν υπάρχει κάτι λάθος με αυτό. Έτσι, υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του καλού και του κακού «Εγώ».

 

Τι μουσική ακούτε αυτή την εποχή;

Για να είμαι ειλικρινής μαζί σου, δεν ακούω για πολλή μουσική, γενικά. Μόλις σταμάτησα να παίζω τη δική μου μουσική και προσπαθώ να ξεφύγω από αυτή από τότε. Διότι διαφορετικά, είναι συνέχεια μουσική, μουσική και μουσική .. Είναι καλό να ξεφεύγεις από αυτήν, έτσι όταν επανέρχεσαι σ’ αυτή, είναι φρέσκια και πάλι. Ακούω μερικά πράγματα. Ακούω όλα τα είδη της μουσικής. Είμαι τώρα κολλημένος με ένα country/ western δίσκο του Brad Paisley. Τον ξέρεις;

 

Όχι.

Πηγαίνετε στο iTunes, γράψε «Brad Paisley» και αγόρασε το κομμάτι που ονομάζεται «Mr Police Man». Αγόρασε το «Mr Police Man» και άκου το «Mr Police Man». Είναι εκπληκτικός κιθαρίστας, εκπληκτικός τραγουδοποιός. Είναι απίστευτος! Έχει άλλο ένα τραγούδι που ονομάζεται «Water». Θα πρέπει να το ακούσεις!

 

Δεν έχετε παίξει ποτέ στην Ελλάδα. Είναι πιθανόν να σας δούμε εδώ στο εγγύς μέλλον;

Θα ήθελα πολύ να παίξω στην Ελλάδα. Θα ήθελα πολύ να παίξω εκεί. Φυσικά, έχω έρθει εκεί για διακοπές. Λατρεύω τον ελληνικό λαό, αγαπώ τον ελληνικό πολιτισμό. Είναι αστείο που αυτή τη στιγμή παρακολουθώ αυτό το ελληνικό χρηματοπιστωτικό δράμα. Νομίζω ο ελληνικός λαός πρέπει να θυμάται ότι γέννησε το σύνολο του δυτικού πολιτισμού. Γέννησε την μάθηση, γέννησε την τέχνη, γέννησε την αρχιτεκτονική. Όλα αυτά τα σπουδαία πράγματα προήρθαν από την Ελλάδα. Νομίζω ότι οι Έλληνες πρέπει να επανασυνδεθούν με την κληρονομιά τους και να κοιτάξουν πίσω στην ιστορία και να δούν πόσο σπουδαίοι πραγματικά είναι. Ο κόσμος δεν θα ήταν όπως είναι, αν δεν υπήρχε η απίστευτη επιρροή της Αρχαίας Ελλάδα.

 

Ναι, αλλά τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης πουλάνε προπαγάνδα και τρομοκρατούν τους ανθρώπους. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής.

Μερικές φορές, πρέπει να αντεπιτεθείς και να ανακτήσεις ό, τι σου ανήκει. Εάν αυτές οι κυβερνήσεις λεηλατούν την κληρονομιά του λαού, οι άνθρωποι πρέπει να την πάρουν πίσω ξανά.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον  Greg Lake για τις σπουδαίες απαντήσεις του.

Τσεκάρετε το  www.greglake.com

 

 

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry