HIT CHANNEL ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάιος 2014. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν εκπληκτικό κιθαρίστα: τον Gary Lucas. O Gary έχει μια άκρως παραγωγική solo καριέρα, ήταν μέλος της Magic Band του Captain Beefheart και συνέγραψε το “Mojo Pin” και το ομώνυμο από το θρυλικό πλέον “Grace” album του Jeff Buckley. Ο Jeff Buckley προηγουμένως ήταν μέλος για ένα χρόνο στο συγκρότημα του Gary, Gods and Monsters. Έχει επίσης συνεργαστεί με τους Lou Reed, Bryan Ferry, John Zorn και πολλούς άλλους. Η τελευταία κυκλοφορία του είναι το συναρπαστικό album,“Other World” σε συνεργασία με τον Peter Hammill (Van der Graaf Generator). Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε:

 

gary2Είσαι ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που είχες μέχρι τώρα από τους οπαδούς και τον Τύπο για album “Other World” με τον Peter Hammill;

Ναι, είναι τόσο απίστευτο και ευχάριστο το γεγονός ότι άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο ανταποκρίθηκαν τόσο θετικά σε αυτό το album. Είναι σαν ένα όνειρο που το “Other World” άρεσε στον κόσμο, δεδομένου ότι δεν είχα ιδέα ότι ο κόσμος θα ανταποκρινόταν τόσο θαυμάσια. Είναι πραγματικά αρκετά προκλητική και πειραματική μουσική.

 

Πώς σου ήρθε η ιδέα να προσεγγίσεις τον Peter Hammill για ένα project;

Ο Peter είναι ήρωάς μου από την εποχή που ήμουν παιδί. Νομίζω ότι αγόρασα το πρώτο Van der Graaf Generator album ίσως το ‘69 ή το ‘70 και πήγαινα ακόμα στο γυμνάσιο. Μετά, τον είδα κατά τη διάρκεια ενός από τα πρώτα μου ταξίδια στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 1973 σε ένα μικρό club και συναντηθήκαμε και έκανα μια συνέντευξη μαζί του, γιατί ήμουν ένας rock συνάκτης τότε και έγραφα σε μια εφημερίδα και ήταν πάρα πολύ φιλικός. Έκανε μία υπέροχη solo συναυλία. Λοιπόν, είδα την επανένωση των Van der Graaf στο Royal Festival Hall το 2005. Έπρεπε να βρω ένα εισιτήριο, ήμουν στο Λονδίνο. Και ήμουν πραγματικά εντυπωσιασμένος με το πόσο σπουδαίος ήταν. Ήταν καλύτερος από ποτέ. Ήταν θαυμάσιος μουσικά. Ήρθα σε επαφή μαζί του μέσω Twitter. Έτσι, του έκανα μια πρόταση για να κάνουμε κάποια ηχογράφηση, όταν θα βρισκόμουν στο Λονδίνο. Έτσι αρχίσαμε μαζί. Δική του ιδέα ήταν να πάω στο εξοχικό του Peter, όπου έχει το studio του και ήταν σαν όνειρο να παίζουμε μαζί και να ταιριάζουμε μεταξύ μας σαν γάντι.

 

Μπορείς να μας περιγράψεις τη διαδικασία σύνθεσης του “Other World” album;

Ναι. Ήταν ένα είδος project, όπου πήγα στον Peter με συγκεκριμένα instrumental κομμάτια, όπου είχα φανταστεί ότι θα ταίριαζε η φωνή του. Αυτός είναι ο τρόπος που δούλευα με τον Jeff Buckley και με τους άλλους συνεργάτες. Πρώτα ετοίμαζα την instrumental κιθάρα και του την έδινα. Υπήρχε κάτι το ιδιαίτερο που φανταζόμουν ότι ο Peter θα ανακάλυπτε. Και του άρεσαν τα τραγούδια και ετοίμασε τους στίχους και τις μελωδίες. Παρείχα όλη την κιθαριστική μουσική δομημένη κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι, εμφανίστηκα με τις ιδέες που είχα ηχογραφήσει. Αυτός ήταν ο ένας τρόπος. Ο άλλος τρόπος ήταν: Ο Peter είχε μερικές instrumental ιδέες, έπαιξε επίσης κιθάρα στο δίσκο, και συνεισέφερε μια-δύο λούπες/riffs στην κιθάρα, ίσως απλά για να προκαλέσει κάποια δημιουργικότητα. Έτσι, εκεί στο studio αρχίσαμε να αυτοσχεδιάζουμε και να δημιουργούμε ηχοτοπία. Αυτό είναι ένα πράγμα που κάνω και δημιουργώ ολόκληρα σύμπαντα από σχεδόν ορχηστρικούς ήχους και πολύ μεγάλα ηχοτοπία μόνο με την κιθάρα μου και με μια-δυο άλλες. Έτσι, κάποια από τη μουσική δημιουργήθηκε μ’ αυτόν τον τρόπο και πρόκειται το λιγότερο για αφηρημένη, πειραματική μουσική. Στο δίσκο υπάρχει ισορροπία μεταξύ των τραγουδιών με ένα περισσότερο songwriting στυλ. Και είχε κι ένα τραγούδι το “Of Kith & Kin” το οποίο ήταν σχεδόν τελειωμένο. Είχε τελειώσει ένα τραγούδι. Και μετά τα υπόλοιπα τραγούδια ήταν η μουσική μου και οι στίχοι και οι μελωδίες του και το υπόλοιπο ήταν ηχοτοπία, φαντασμαγορική μουσική και μουσική επιστημονικής φαντασίας. Νομίζω ότι πολύ από αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει πολύ καλά σε ταινίες. Είναι πολύ κινηματογραφικό.

 

Θα κάνεις περισσότερες συναυλίες με τον Peter Hammill για το “Other World”;

Το ελπίζω αυτό! Θα ήθελα πολύ να το κάνω. Είναι ένας θαυμάσιος συνεργάτης και είναι τρομερό για μένα να βγαίνω και να παίζω μαζί του. Επειδή και οι δύο μας, παίρνουμε ρίσκα και ωθούμε ο ένας τον άλλο να είμαστε πιο αυθόρμητοι και άγριοι. Αλλά νομίζω ότι την ίδια στιγμή μπορούμε πραγματικά να αναδημιουργήσουμε τον ήχο του album. Είναι φοβερό να βρίσκεσαι στη σκηνή με μια μόνο κιθάρα και τη φωνή του.

 

gary3Πόσο δύσκολο ήταν να επιτευχθεί το «εφέ του νερού» στο τραγούδι “Attar of Roses”από το “Other World” album;

Το εφέ του νερού έγινε από μια κασέτα του Peter από το συντριβάνι που έχει στην μπροστινή αυλή του. Έχει ένα παλιό σπίτι με σιντριβάνι και έκανε αυτό το ηχητικό εφέ. Όλα τα άλλα που υπάρχουν στο δίσκο, εκτός από ένα-δύο ραδιοφωνικούς θορύβους, είναι ο ήχος της κιθάρας μου και το εφέ και η φωνή του. Έτσι, είναι μόνο ένας ήχος της φύσης και επίσης o Peter έκανε και μερικές ήχους από το ραδιόφωνο, απλά αλλάζοντας τους σταθμούς. Όλα τα άλλα είναι απλά η κιθάρα.

 

Τι σε κρατά πάντα απασχολημένο;

Λοιπόν, πάντα λατρεύω να κάνω νέες δουλειές και να δουλεύω σε νέα projects, όπως και όλοι όσοι πρέπει να κάνουν κάτι για τα προς το ζην. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, κατά καμμιά έννοια δεν είμαι πλούσιος, ξέρεις. Δουλεύω πολύ γράφοντας τραγούδια και κάνοντας soundtracks. Είναι πολύ ακριβό το να είσαι ζωντανός στον κόσμο της μουσικής, έτσι έχω κίνητρο για να ανακαλύπτω εκ νέου τον εαυτό μου δημιουργικά και να ενδιαφέρομαι για projects. Όπως και όλοι οι άλλοι. Τι παρακινεί τον καθένα να σηκωθεί από το κρεβάτι; Το να βγάλει τα προς το ζην. Γι’ αυτό βρισκόμαστε εδώ, αυτός είναι ο λόγος που γεννήθηκαμε.

 

Πόσο σουρεαλιστικό ήταν για σένα το να παίζεις με τον ήρωα της παιδικής σου ηλικίας, τον Captain Beefheart;

Αυτό ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Ήταν μεγάλη τιμή και προνόμιο να δουλεύω με τον Captain Beefheart και το έκανα. Ξέρω ότι ήταν ο πρώτος μου μεγάλος ήρωας αφότου τον είδα σε μια σούπερ συναυλία στη Νέα Υόρκη. Ήμουν συγκλονισμένος από αυτό και πάντα λατρεύω τις αναμνήσεις που έχω από τότε που δούλευα μαζί του, επειδή δεν ήταν και το πιο εύκολο άτομο να είσαι μαζί του, υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω από την υποτιθέμενη τρέλα του, αλλά στο τέλος τον αγαπούσα. Πιστεύω ότι το έργο του θα έπρεπε να είναι περισσότερο γνωστό. Νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι περισσότερο γνωστός. Ήταν μια τόσο μεγάλη ιδιοφυία και πρωτοπόρος. Αυτός καθιέρωσε το όνομά μου σε κάποιους μουσικούς κύκλους.

 

Ποιο ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που έμαθες κατά τη διάρκεια που έπαιζες με τον Captain Beefheart (Don Van Vliet);

Έμαθα ότι η καινούργια μουσική θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν ξόρκι, σαν μαγεία. Λέμε Captain Beefheart & The Magic Band, μην το ξεχνάς. Μου άρεσε η μουσική του. Δεν συμμετείχα στην παραγωγή και στην δημιουργία της μουσικής, απλά έπαιξα λίγη κιθάρα. Μου δίδαξε πάνω-κάτω πώς να παίζω τη μουσική του στην κιθάρα και άρχισα να λατρεύω αυτό το απίστευτα φρικτό, υπνωτικό πεδίο. Έκανε τη διαφορά στον κόσμο. Ο κόσμος θ’ανοιγε τ’ αυτιά του για να την ακούσει. Έλεγε: «Δεν νομίζω ότι κάνω μουσική, νομίζω ότι κάνω ξόρκια» . Ήταν σαν ένα μάγος που έκανε ξόρκια. Η μουσική του ίσως είχει βρει πολλά κουφά αυτιά. Ίσως επειδή ήταν τόσο avant-garde. Οι άνθρωποι που άνοιξαν τα αυτιά τους στη μουσική του, άλλαξαν και έγιναν φανατικοί μ’αυτήν. Και νομίζω ότι αυτό ισχύει αληθινά για την καλύτερη μουσική. Ότι έχει μια πραγματικά πνευματική δύναμη.

 

gary4Είχες γνωρίσει τον Frank Zappa, ο οποίος ήταν παραγωγός του Captain Beefheart προηγουμένως;

Σίγουρα, έτυχε να τον συναντήσω μια-δυο φορές και μου άρεσε η μουσική του όταν ήμουν παιδί. Οι συνθήκες υπό τις οποίες τον συνάντησα δεν ήταν και οι καλύτερες. Ήμουν εκεί για λογαριασμό του Beefheart και δουλεύαμε πάνω σε κάποιο θέμα που εμπλεκόταν ο Frank Zappa. Είναι μια περίπλοκη ιστορία και δεν είχε μια ικανοποιητική κατάληξη, υπήρχε αρκετή απογοήτευση μεταξύ του Frank και του Van Vliet. Αλλά ο Frank Zappa ήταν ένας φανταστικός καλλιτέχνης, είχε μια αμίμητη, δημιουργική δύναμη. Είχε μια πολύ μεγαλύτερη επίδραση στους ανθρώπους απ’ ό,τι ο Don Van Vliet και ήταν πιο επιτυχημένος κατ’αυτή την έννοια. Και οι δύο είχαν κάποιες ομοιότητες και κάποιες τεράστιες διαφορές. Μακάρι να είχα περάσει περισσότερο χρόνο μαζί του. Θα ήταν πιο ενδιαφέρον να είμαι εκεί ως άτομο, ως οπαδός και ως μουσικός.

 

Πώς θα περιέγραφες τη μουσική σου;

Λοιπόν, αυτό είναι ενδιαφέρον. Έχω βγάλει 28 albums και ένα βγήκε σήμερα (σ.σ: 27 Μαΐου). Έχει χορευτική και avant- garde μουσική που έκανα με την Colleen “Cosmo” Murphy και ονομάζεται “Wild Rumpus”. Νομίζω ότι ο όρος είναι “avant-garde blues”. Νομίζω ότι υπάρχει ένα άγγιγμα απ’αυτό σε ό,τι και να κάνω. Μερικά από αυτά δεν είναι τόσο avant-garde, μερικά από αυτά είναι πιο παραδοσιακά blues. Νομίζω ότι η ψυχή μου έχει μια πιο φιλοσοφική στάση για την υπαρξιστική προσέγγιση του σύμπαντος και του κόσμου. Νομίζω ότι τα blues είναι η πιο γνήσια και δυναμική μουσική. Όταν ακούω ανθρώπους με μια κιθάρα να παίζουν blues λέω «Ω!», είναι τόσο δυναμικό. Όλη η μουσική μου, ακόμη και η κινεζική μουσική της δεκαετίας του ‘30 -έχω ένα πολύ επιτυχημένο album που ονομάζεται “The Edge of Heaven”, που έχει Κινέζικη pop της δεκαετίας του ‘30- έχει μια bluesy αίσθηση. Ακόμα και όταν έγραφα μουσική για ταινίες του βωβού κινηματογράφου, υπήρχε μια bluesy αίσθηση. Ακόμη και το album με τον Peter Hammill έχει μια bluesy αίσθηση. Δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτό το κομμάτι των blues επιρροών μου. Στη μουσική του Captain Beefheart φυσικά υπάρχουν πολλά Delta Blues και πολλή avant-garde jazz. Τέλος πάντων, αγαπώ όλα τα χρώματα της μουσικής. Ένας από τους αγαπημένους μου μουσικούς μου είναι ο Paolo Conte, τον οποίο τον έχω γνωρίσει. Είναι ένας πολύ δημοφιλής Ιταλός μουσικός. Στην Ελλάδα, αγαπώ τα ρεμπέτικα. Υπάρχει πολλή μουσική. Μου αρέσει η μουσική της Μεσογείου, η ισπανική μουσική. Αγαπώ τη world μουσική που έχει ψυχή και ποιότητα. Όλη η μουσική μου έχει μια bluesy αίσθηση. Ακόμα και όταν γράφω Ασιατική μουσική, έχει μια bluesy αίσθηση. Μου αρέσει η Αραβική μουσική, η εβραϊκή μουσική και η Κέλτικη μουσική. Όλες οι μουσικές του κόσμου είναι μια γιορτή χαράς και πόνου. Μου αρέσει το ανθρώπινο στοιχείο της world μουσικής.

 

Συνέγραψες τα “Mojo Pin” και “Grace” από το “Grace” album του Jeff Buckley. Είσαι περήφανος για τη συμμετοχή σου σε αυτό το album;

Είμαι πολύ-πολύ περήφανος και προνομιούχος. Η μουσική του “Grace” και του “Mojo Pin” είναι ταυτόχρονα δημοφιλής και avant-garde. Δεν μ’αρέσει πραγματικά η παραδοσιακή pop μουσική, απλά πάει ενάντια στη φύση μου. Εύχομαι η μουσική μου να ήταν πιο δημοφιλής, αλλά το μυαλό μου δεν εκτιμά τα εύκολα πράγματα. Δεν είμαι σνομπ . Απλά δεν θέλω ν’ανήκω σε ένα avant-garde γκέτο. To “Grace” και το “Mojo Pin” ήταν μια πολύ επιτυχημένη συνεργασία, όπου ο Jeff ο οποίος ήταν ένας τόσο χαρισματικός άνθρωπος, πήρε τη μουσική που έγραψα και την μετέτρεψε σε κάτι μαγικό. Ομοίως και ο Peter Hammill. Νομίζω ότι είναι ο καλύτερος συνεργάτης που είχα μετά τον Jeff.

 

Πιστεύω ότι ο Jeff Buckley θα άλλαζε την ιστορία της μουσικής με τον τρόπο που το έκαναν οι Beatles. Συμφωνείς με αυτή την άποψη;

Νομίζω ότι θα γινόταν ένα φαινόμενο. Αυτό είναι σίγουρο, αν είχε ζήσει. Είχε μια τέτοια λάμψη, ήταν ένας φανταστικός τραγουδιστής – είναι ο καλύτερος νέος τραγουδιστής που έχω ακούσει ποτέ- και ένας υπέροχος all around μουσικός. Ήταν ένα ωραίο αγόρι… Νομίζω ότι το πακέτο ήταν πολύ ελκυστικό (γέλια). Είναι τραγωδία το ότι πέθανε τόσο νέος.

 

gary8Ήταν ο Jeff Buckley εύκολο άτομο για να δουλέψεις μαζί του;

Λοιπόν, αρχικά ναι. Έχω γράψει ένα βιβλίο και πέρασα πολύ χρόνο ερευνώντας τα γεγονότα για τον Jeff Buckley. Λέγεται “Touched by Grace: My Time with Jeff Buckley”. Στην Ιταλία λέγεται “La Mia Musica con Jeff Buckley”. Αναφέρεται πάρα πολύ στη σχέση μου και το πώς κάναμε τα τραγούδια μας. Ήμασταν φίλοι αρχικά. Και μετά μπήκαν οι business μεταξύ μας -και αυτή είναι η τραγωδία- αλλά στο τέλος ήμασταν ακόμα φίλοι. Όταν κάνεις τραγούδια όπως το “Grace” και το “Mojo Pin”, δεν έχει σημασία πόσο διαστρεβλωμένες είναι οι business και πώς μπορούν να αλλάξουν τις συνθήκες, οι άνθρωποι παραμένουν φίλοι και σέβονται ο ένας τον άλλο. Και όταν πέθανε, ήμασταν ακόμα φίλοι.

 

Πιστεύεις ότι ο θάνατος του Jeff Buckley ήταν ατύχημα ή αυτοκτονία;

Δεν θέλω να το σχολιάσω ευθέως αυτό. Στο βιβλίο απλά εξερευνώ τα συναισθήματα μου προς αυτό το άτομο και την υπέροχη μουσική που άφησε στον κόσμο. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα, η πνευματική δεξιοτεχνία του. Οτιδήποτε άλλο είναι εικοτολογίες. Ήταν ένα πολύ μυστηριώδες συμβάν. Τώρα, θέλω να εστιάσω στη χαρά που ένιωσα γράφοντας μουσική μαζί του.

 

Το 1973 έγραψες μια αρνητική κριτική στο “Larks’ Tongues In Aspic” των King Crimson.

(Γέλια) Ω , αυτό με στοιχειώνει! Θα σου πω αυτό: δεν είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτή την κριτική. Οι King Crimson είναι ένα από τ’ αγαπημένα μου συγκροτήματα και η κριτική ήταν μια νεανική προσπάθεια από μέρους μου. Ας το θέσω έτσι: Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο θα ήθελα να πω ότι δεν ήμουν ένας πολύ καλός κριτικός. Η κριτική ήταν μια αντίδραση σε κάποιες συνεντεύξεις που είχε κάνει ο Robert Fripp όπου κόμπαζε για τη μουσική του. Όταν το έκανα, πίστευα ότι ήταν καλό, ειλικρινά. Δεν είναι τόσο καλό όσο το “In The Court του Crimson King”, αλλά είναι αρκετά καλό. Όποιος την δει (σ.σ: την κριτική), δεν πρέπει να εκνευριστεί μ’ αυτήν. Πιστεύω ότι ο Robert Fripp είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Εξακολουθώ να έχω το single “Cat Food” (σ.σ: από το album “In The Wake of Poseidon”-1970) στον τοίχο μου, που ήταν αρκετά πειραματικό. Αλλά μόλις άκουσα το b-side “Groon”, είπα ότι δεν ήταν σαν την μοναδική Magic Band. Τώρα που είμαι από την άλλη μεριά, πιστεύω ότι θα πρέπει να είσαι πιο σοβαρός, διότι η μουσική βιομηχανία είναι ένα πολύ μεγάλο τσίρκο, ένα μεγάλο στρατόπεδο και ήμουν πολύ νέος τότε. Νομίζω ότι πολλά σχόλια που έκανα τότε ήταν κακά. Είχαμε την τάση να είμαστε πολύ απορριπτικοί. Τώρα, ξέρω ότι πρέπει να ακούσεις κάτι πολύ προσεκτικά προτού γράψεις γι’αυτό. Ναι, ήμουν λίγο σκληρός (γέλια). Ζητώ συγνώμη από τον κ. Fripp.

 

Σου αρέσει να παίζεις στην Αβάνα; Έχεις παίξει πολλές φορές εκεί.

Ναι, μου αρέσει. Είναι ένα από τα πιο όμορφα μέρη που έχω πάει ποτέ. Υπάρχουν υπέροχοι μουσικοί που έχω ακούσει, είναι απλά εκπληκτικοί. Έχω μία πολύ καλή μουσική σχέση μαζί τους.

 

gary6Υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης με τον οποίο θα ήθελες να συνεργαστείς σε ένα soundtrack;

Σίγουρα. Θέλω να πω, υπάρχουν τόσοι πολλοί. Ο David Lynch, φυσικά, είναι ένας. Ο Lars von Trier, είναι ένας εκπληκτικός σκηνοθέτης. Ο Amoldovar, αγαπώ τις ταινίες του. Πρόσφατα, υπάρχει μια ταινία που άρεσε στον Peter Hammill, και μου άρεσε κι εμένα, που έχει την Scarlett Johansson και ονομάζεται “Under the Skin” και έχει ένα soundtrack πολύ avant-garde. Και σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει ένα πολύ καλό soundtrack για αυτό. Νομίζω ότι ο σκηνοθέτης είναι ο Jonathan Glazer, ο οποίος έκανε το “Sexy Beast”. Έχει πολύ ωραίους, εντυπωσιακούς avant-garde ήχους. Μου αρέσει να το ακούω όλο και περισσότερο τώρα.

 

Έχεις κάποια μουσική φιλοδοξία που θα ‘θελες να εκπληρωθεί;

Ω, ναι. Δουλεύω όλη την ώρα σε νέα projects και ειλικρινά θέλω να συνεχίσω μέχρι να πεθάνω, ελπίζω με μια κιθάρα γύρω από το λαιμό μου. Θα ήθελα πολύ να κάνω περισσότερες συνεργασίες. Θα ήθελα πολύ να κάνουμε ένα ακόμη album με τον Peter. Ήταν μια φανταστική και υπέροχη εμπειρία. Υπάρχει ακόμα πολλή μουσική εκεί έξω και θέλω να γράψω περισσότερα τραγούδια και soundtracks. Μου αρέσει να παίζω την κιθάρα μου, είναι σχεδόν σαν να έχεις μια ορχήστρα. Υπάρχουν τόσα πολλά που μπορείς να εκφράσεις με μια κιθάρα. Ένα ολόκληρο σύμπαν που μπορείς να ανακαλύψεις. Ελπίζω να παίξω στην Ελλάδα. Ποτέ δεν έχω παίξει εκεί και έχω παίξει σε 40 διαφορετικές χώρες μέχρι στιγμής. Πεσ’το σε κάποιον που μπορεί να με φέρει να παίξω εκεί.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Gary Lucas για τον χρόνο του.

Official Gary Lucas website: http://www.garylucas.com

Official Peter Hammill/Gary Lucas Facebook page: https://www.facebook.com/peterhammillofficial

Gary Lucas Facebook page: https://www.facebook.com/gary.lucas.5836

Official Gary Lucas twitter page: https://twitter.com/lucasgary

Αγοράστε το βιβλίο του Gary “Touched by Grace: My Time with Jeff Buckley” εδώ

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry